Amarcius

Amarcius, plene Sextus Amarcius Gallus PiosistratusSic, de pius. est pseudonymum poetae Latini ignoti Theodiscae originis, qui Satyrarum (vel Sermonum) libros quattuor (2684 versus) composuit.  Amarcium dicit «Turiaca provincia secus Alpes» natum esse; ille et pseudonym plenum servavit. In satyris locus unus de Spira suspicere permittit, ut haec urbs Amarcio non ignota esset; Henricum III imperatorem et famem anni 1043 Amarcius memorat. Maximilianus Manitius, qui opus Amarcii primus edidit, medicum eum fuisse supposuit.

Sermones

Amarcii magistro, qui etiam pseudonymo nominatus est (Candidus Theophystius Alchimus), saturae dedicatae sunt. Liber primus vitia mundi deplorat; secundus Iudaeos Christum negantes vituperat; tertius longissimus sanctum Laurentium et Henricum imperatorem laudat, libidinem et superbiam obiurgat; quartus amorem laudat verum, hoc est divinum. Horatium et Prudentium Amarcius imitatur.

Anno 2011 a Ronaldo Pepin cum  editae sunt.

Notae  

Bibliographia
Karl Manitius (edidit et Theodisce vertir), Sextus Amarcius, Sermones, Vimariae, Bölhaus Nachfloger, 1969
 Ronald E. Pepin (ed.) et Jan M. Ziolkowski, Sextus Amarcius : Satires : Eupolemius, Harvard University Press, 2011
 Horst Baader, Onze études sur l'esprit de la satire, Gunter Narr, 1978
 Max Manitius, Geschichte der lateinischen Literatur des Mittelalters, vol. 2 : Von der Mitte des zehnten Jahrhunderts bis zum Ausbruch des Kampfes zwischen Kirche und Staat, Beck, 1976, p. 569-574

Nexus externi

Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Poetae Latini Germaniae
Categoria:Satyrici