Sycophanta

Sycophanta (Graece συκοφάντης 'qui ficos revelat', hoc est delator) Athenis antiquitus fuit homo qui ex iudicialibus accusationibus vitam quaerebat. Nam in Atheniensium civitate accusatores publici non erantː civium officium erat scelestos seditiososque homines ad magistratus deferreAristoteles, De republica Atheniensium IX.1.. Si coram iudicibus vicissent multarum reo indictarum pars eis obveniebat. Econtra nisi quintam partem iudicum suffragiorum rettulissent ipsi multa mille drachmarum et capitis deminutione adficiebanturPlato, Apologia Socratis 36a. Demosthenes, In Aristogitonem II.9. Auctor incertus, Contra Alcibiadem 18.. Nihilo minus satis bene vivebant qui dicendi periti hoc modo vitam quaerere constituerant. Nonnumquam minis homines timidos terrebant atque pecunia accepta accusationibus renuntiabantXenophon, Memorabilia II.9.. Quocirca sycophanta  verbum contumeliosum est. Omnes rei accusatores suos sycophantas appellare solebant et Demosthenes Aeschinesque hanc appellationem velut opprobrium invicem immittebant.

Iam quinto saeculo sycophanta in comoediis persona ridicula et invidiosa ostenditur. Ita Aristophanes per Peisetarium ex AviumAves 1410-1469. 	F. Courby, "Aristophane (Oiseaux, vv. 1440-1447)", Revue des Études Anciennes, 1932ː 5-10 civitate eum expellit. In Acharnensibus910-958. vero Diceopolis Nicarchum sycophantam ligatum et in cistam inclusum mercatori Thebano vendit qui mercedem in Boeotia rarissimam atque Athenarum velut insignem quaerebat quam magno pretio Thebis venumdaret. Diceopolis et ipse laetatur quod ita commode hominem tam molestum extra fines Atticae exportarit. Aliis quoque in comoediis ad sycophantas irridenter alluditVespae 1094-7. Equites 436-7. Cf. Plutus 31 et C. Karitini Doganis (2001).. Postea et philosophi (PlatoPoliteia IX.575b, IsocratesDe permutatione passim., Aristoteles) velut cives reipublicae perniciosos eos vituperabant. Nihilominus florere non desierunt quia velut "canes democratiae"Demosthenes, In Aristogitonem I.40 et II.22. a quibusdam habebantur, qui populi inimicos denuntiabant.

Quia Romae iudicia non eodem modo atque Athenis agebantur, apud Plautum poetam comicum nomen sycophanta multo latiorem sensum accepitː hominem blandum et perfidum et dolosum designatPoenulus 654 et 1032 et Amphitruo 506 (de Iove). Miles Gloriosus 767. Asinaria 71.. Adverbium sycophantiosePseudolus 1211. et verbum sycophantariTrinummus 787 et 958. quoque creavitː ita colore Graeco iocos suos imbuebat.

 Notae 

 Plura legere si cupis 
Paul Girard, "Quelques réflexions sur le sens du mot sycophante", Revue des Études Grecques, 1907ː 143-163
Robert Hanulak, Sykophant und Sykophantie im klassischen Athen, GRIN Verlag, 2007 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
Jules Labarbe,	"Physiologie du sycophante", Bulletins de l'Académie Royale de Belgique, 1996ː 143-171
Carine Karitini Doganis,	"La sycophantie dans la démocratie athénienne d'après les comédies d'Aristophane", Journal des Savants, 2001ː 225-248
	Aux origines de la corruption : démocratie et délation en Grèce ancienne, PUF, 2007 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
John Oscar Lofberg, Sycophancy in Athens, Chicago University Press, 1917 Recensio critica
Salomon Reinach, Sycophantes, Revue des Études Grecques, 1906ː 335-358
Iacobus Gerardus de Vos, Specimen literarium inaugurale de sycophantis, Amstelodami, 1868
Iohannes Weitzius, Oratio de contemnendis sycophantarum arrosionibus, Ienae, 1599
Christianus Wildvogel,	De sycophantis, Ienae, 1702

Categoria:Athenae antiquae
Categoria: Verba Graeca