Sazerac

Sazerac est  Francicae ex Engolisma ortae;  spiritus Cognacensis ab hac familia olim negotiati;  Neo-Aurelianensis (plene Sazerac Coffee House, antea ad Merchants' Exchange pertinentis) ubi spiritus saeculo XIX medio inferri solebat;  (plene Sazerac cocktail) ibi confectae, a principio de eodem spiritu, recentius de vischio secalensi; nomen societatis mercatoriae (plene Sazerac Company, antea Handy & Company) quae hanc potionem aliasque etiam hodie venundat.


Referuntur:
 Bernardus Sazerac, figulus faberque negotiatorque spiritus vini, anno 1781 molendinas officinasque de Forge emit (qua ratione a prole nomen "Sazerac de Forge" usurpatum erit) 
 Laurentius Sazerac de Forge, negotiator spiritus vini, praefectus urbi Engolismae anno 1830 meruit
 Ioannes Baptista Sazerac de Forge (1795–1849), negotiator spiritus vini Engolismae in urbe, anno 1849 deputatus conventus legislativi factionis monarchistarum
 Laurentius Paulus Sazerac de Forge, negotiator spiritus vini, praefectus urbi Engolismae annis 1864–1870
 Genovefa Sazerac de Forge, anno 1969 mortua, ultima huius familiae, post quam molendinae de Forge ab aliis emptae sunt


Spiritus Cognacensis, a societate Sazerac de Forge & Fils compositus, saeculo XIX Novae Aureliae in Ludoviciana venditabatur.


Ex aula mercatoria Merchants' Exchange ad viam rue Royale posita, ubi iam spiritus Sazerac de Forge & Fils importatus erat, coffearium anno 1850 separatum est sub nomine Sazerac Coffee House, e designatione spiritus qui iuxta coffeum ibi venditatus erit. Quam tabernam Thomas H. Handy anno 1869 adquisivit.


Hac in taberna non spiritus Cognacensis Sazerac tantum proponebatur, sed et potio mixta generis gallicaudae. A principio spiritus Cognacensis, Amarum Peychaud (iam ab anno 1857), saccharum cum glacie quatiuntur; omnia, glacie saccata, in cyathum absinthio lavatum infunduntur. A saeculo XIX exeunte, spiritu Cognacensi propter phylloxeram deficiente, loco eius vischium e secale prehenditur. Anno 1904 in diurnario septentrionali Boston Journal spiritus vini impensum primarium gallicaudae Sazerac esse asseveratur, sed anno 1912 in Times Picayune Neo-Aurelianensi vischium secalense mandatur."New Drinks for Hot Summer Time" (Boston Journal [29 Maii 1904] fasc. 2 p. 7) et "Typical drinks of New Orleans" (Times Picayune [16 June 1912] p. 48) fide Barry Popik, "Sazerac (cocktail)" Nostro tempore ambo accipiuntur.

 Notae 

 Bibliographia 
 Fontes antiquiores
 1902 : James S. Zacharie, New Orleans guide (Novae Aureliae: Hansell) p. 58 editionis 1902 ("Saloons ... Sazarac ... Known for its Sazarac cocktail") 
 1911 : 
 1911 : George R. Washburne, Stanley Bronner, Beverages de luxe (Louisville: Wine & Spirit Bulletin) "Famous New Orleans drinks"; Praeceptum
 1937 : ; editio 1939
 1939 : 
 1949 : Harnett T. Kane, Queen New Orleans (Novi Eboraci: Bonanza Books) pp. 320-321 

 Eruditio

  (editio 1a: 2007)


 Nexus externi 
 "Our story" (Sazerac Company)
 Sazerac Company apud Vicipaediam Anglicam
 Lagoenum venditatum spiritus Sazerac de Forge & Fils "1811 roi de Rome"

 De familia Sazerac
 "Le logis de Forge à Mouthiers-sur-Boëme"
 Situs molendinarum de Forge
 Jean-Baptiste Sazerac de Forge et Logis de Forge apud Vicipaediam Francogallicam 
 "Jean-Baptiste Sazerac de Forge" apud conventum nationalem
 "Si l'Hôtel de Ville m'était conté": de Laurentio Paulo Sazerac de Forge aliisque praefectis urbi Engolismae

Categoria:Potiones mixtae
Categoria:Gastronomia Novae Aureliae