Ventus stellaris

est fluxus gasium ex  eiectus, cuius casus particularis unus est ventus solaris. Minor  et absentia symmetriae sphaericae ab  (qui peculiaris est stellarum iuvenum) ventum stellarem distinguunt. Dissimiles classes stellarum dissimilia genera venti stellaris proferunt.

Stellae quae seriem principalem transgrediuntur et suam finem appropinquant saepe magnam partem suae massae ( per annum) formā lenti venti stellaris (~10 km/s) eiiciunt. Giganteae supergiganteaeque rubrae atque  in hanc classem includuntur. Sicut intellegitur, , quae contra  in atmosphaera superiore siderum condensantem pellit, ventos stellares agit.......

Stellae iuvenes  ventos validissimos proferre solent.

Stellae graves classe spectrali  et  ventos stellares gignunt qui paucam massam ( per annum) altissimis velocitatibus eiectam (v > 1-2000 km/s) dissipant. Pressio radiationis e  elementorum gravium (sicut carbonis et nitrogenii) oriens tales ventos impellit.. Hi patescere solent formā .


Venti pumilionum flavarum Soli similium calidis  magneticis excitantur. Tales venti e particulis subatimicis altis energiis iactis (circiter 1 keV) maxime constant (  electrones protonesque), quae ob altam temperaturam coronae gravitatem stellarum effugere possunt.

Venti stellarum seriei principalis massis inferioribus, ut Solis, earum  minime afficiunt.

 harum stellarum seriei principalis massis inferioribus, ut Solis, vento stellari minime afficitur. Attamen, e stellis seriei principalis classe O, ventus stellaris massam usque ad dimidiam partem abigere potest: talis amissio effectūs evidentes in tardam evolutionem eorum inducit. Iidem effectūs et in stellis massis intermediis notari possunt, quae, morientes, quum satis massam per ventum stellarem perdiderint, ad vicem supernovarum fieri possunt pumiliones albae.

 Notae 

 Aurora
 Unda prorae
 Stella gigantea rubra
 Stella supergigantea rubra
 Stella variabilis Cepheis

Nexus externi

Categoria:Astronomia
Categoria:Physica