Ioannes de Arnim

Ioannes de Arnim (natus Hans von Arnim  in Brandenburgo die 14 Septembris 1859; mortuus Vindobonae die 25 Maii 1931) fuit Germanicus rerum classicarum philologus, qui operam universitariam Rostochii, Francofurti, Vindobonae navit.

 Vita 
Ioannes de Arnim iuridica inspiciens, anno 1887, mox post recitationem quandam Udalrici de Wilamowitz-Moellendorff se ad philologiam vertit. Post servitia scholastica septem annos Elberfeldiae et Bonnae peractaBonnae consuetudines contraxit cum Arminio Usener. Salinis Saxonicis habilitationem nactus est anno 1888. Post quattuor annos, Rostochii professor extraordinarius factus est; promotio in professorem ordinarium anno 1893 secuta est. Anno 1900, Vindobonenses eum vocaverunt, ut Arminio Bonitz et Theodoro Gomperz successurus esset. Cum anno 1914 Francofurti professor factus esset, Vindobonam rursus petivit (anno 1921).

Anno 1884, ei nupsit Elisabetha Riese, quae filios duos peperit, quorum Bernardus Theodoricus linguarum Slavicarum peritus fuit.Linda Sadnik, "Arnim, Bernd Dietrich Hans von," apud Neue Deutsche Biographie 1 (1953), p. 369.

 Gravitudo 
In indagationibus feliciter philologiam cum philosophia uniebat, quod linguistica indoles et interpretatorium ingenium maxime iuvabant. Tempore Vindobonensi primo philosophiam generalem et  deposuit, ut Platoni omnino vacaret. Tempore autem secundo Vindobonae agendo Aristoteles eum rexit. Platonicorum dialogorum studium cum statistica de verborum sytaxeosque usu condivit, quod accuratius tempus conscriptionis definiret. Et implicite dialogorum ipsorum sententiam claravit. Denique argumenta dialogorum recentiorum ab ovo usque ad mala persecabat (e.g. in opere quod Phaedrus inscribitur); similem technicam in Aristotelicis adhibuit. De omnibus multas commentationes pepigit atque confecit. 

Cordi fuit, ut homines minus academici de antiquitate certiores quoque fierent. Unde historiam philosophiae populo gratam scripsit, et tragoedias Euripidaeas in Theodiscum convertit. Annis inter 1903 et 1905 Stoicorum veterum fragmenta collegit.

 Opera selecta 
 De prologorum Euripideorum arte et interpolatione, (dissertatio) Gryphiswaldae 1882
 Quellenstudien zu Philo von Alexandria, (habilitatio) 1888
 Dio von Prusa, 1893–98 (textus editio)
 Leben und Werke des Dion von Prusa, cum praefatione 
 Sophistik, Rhetorik, Philosophie in ihrem Kampf um d. Jugendbildung, 1898
 Stoicorum veterum fragmenta, 1903–05 (reimpressio 1921–23), tomus 4, indicem fecit M. Adler, 1924
 Die europäische Philosophie des Altertums, apud: Kultur der Gegenwart, annus 15, 1909, p. 115–287, ²1913, reimpressio 1923
 Sprachlichte Forschungen zur Chronologie der Platonischen Dialoge, Vindobonae 1911
 Platons Jugenddialoge und die Entstehungszeit des Phaidros, 1914
 Xenophons Memorabilien und die Apologie des Sokrates, Hafniae 1923
 Die drei Aristotelischen Ethiken, Vindobonae 1924
 Eudem. Ethik und Metaphysik, Vindobonae 1928
 Zwölf Tragödien des Euripides, (conversio cum vita Euripea: Das Leben des Euripides), Vindobonae 1931
 Die Entstehung der Gotteslehre des Aristoteles, Vindobonae 1931

 Nexus externi 
 Vicifons
 nexus apud DDB
 professorum Rostochiensium catalogus

Notae

Categoria:Interpretes textuum Graecorum
Categoria:Paedagogi Germaniae
Categoria:Philologi Germaniae
Categoria:Professores rerum Classicarum