Nicolaus Antonius Manfroce

(natus  Palmis die 21 Februarii 1791, mortuus Neapolis die 9 Iulii 1813, viginti duobus annis vitae tantum) fuit compositor Italicus.

Notitiae de primis annis Nicolai in brevi copia perveniunt. Filius Carmelae Rapillo et Dominici Manfroce magistri cappellae Quinquefrondiensis, mox Neapolim a patre missus est ut artibus humanioribus in collegio studeret. Ibi in disciplinis musicis prominuit, quas apud conservatorium Pietà dei Turchini postea ab anno 1804,  et  professoribus, prosecutus est., p. 104.

Opus eius e cantata  exorditur, quam Napoleonis in honorem composuit ut anno 1809 apud  pro  Neapolitana – ubi etiam erant Ioachim Murat et  – dies natalis ipsius celebraretur..

Prima opera Nicolai Manfroce sic excelluerunt ut ei suaderent Romam migrare frequentatum scholam , ubi artem contrapuncti perfecit. Primum melodrama eius, , Romae anno 1810 actum est.

, praecipuus  illius temporis, tragoediam  in tres actūs ei mandavit. Statim, iam infirmus (tuberculosis causa), iuvenis compositor Palmensis laborem studio et ardore adeo incepit magno, ut salus sua magnopere afficeretur.

Die 13 Decembris 1812 in Theatro Sancti Caroli Neapolis  acta est. Multa nova offerens, sic placuit et ei sic acclamatum est ut auditores Manfroce salutaverunt unum ex ingeniosissimis compositoribus illius aevi.

Admirator modi musici Francogallici et maximus peritus musicae Neapolis Muratianae, in suo summo opere, , idem genium tragicum et temperamentum formale demonstravit quod in   maximum exemplar habebat.

Tametsi reginae iussu ab illustribus medicis curaretur, die 9 Iulii 1813, 22 annos natus, cum melodrama  componere vix inciperet, iuvenis musicus decĭdit.

Nonnulla schola musicologica, saepe circum Rheginum  (1800-1888) conventa, Nicolao Manfroce originem “soni increscentis Rossiniani”, praesertim ob eius investigationem instrumentalem, attribuit: “[Manfroce est] iunctio quaedam inter Ioannem Paisiello et , quae ad Ioachimum Rossini ducit et quae eius praecurstrix putanda est”.

Amabilem memoriam Florimo ipse de Manfroce reliquit: “Unus e primis qui operibus Iosephi Haydn et Wolfgangi Amadei Mozart – qua illo tempore Neapolim nuper afferebantur – studuit et diligenter meditatus est. Idcirco ad dulces melodias scholarum Italicae et Theodiscae coniungendas fortunatior quam ,  et  futurus erat.”

Per synthesin ingenii melodici cuiusdamque oestri innovandi qui ad Francogallicam tragédie lyrique tuebatur, Manfroce igitur fuit nexus inter memorias Neapolitanas et ampliores memorias Europaeas a maioribus traditas.

 Opus 
 , cantata anni 1809
 , quadricinium cantorum cum orchestra
 Quaedam symphonia magna
 Quoddam bicinium tenorum a choro, violina, viola et bassus comitatum
 , melodrama in duos actus, libello a Caietano Rossi et Iacopo Ferretti scripto; primum Romae, , die 10 Octobris 1810 actum
 , tragoedia in musica in tres actus, libello a Ioanne Schmidt scripto; primum Neapolis, Theatro Sancti Caroli, 13 Decembris 1812 acta
  (opus imperfectum)

 Notae 

 Bibliographia 


 Giannetta, Dominicus (); Grande, Maria (). . Palmis: Musicarte. 2024. 
 Borsetta, Maria Paula (); Distilo, Maximus (); Pugliese, Annuntiatus (). . Spilingae: Istituto di bibliografia musicale calabrese. 2014. 

 Ioannes Gregorius Cataldus Paisiello
 Ioachimus Rossini

 Nexus externi 


  Nicola Antonio Manfroce, Le Opere, partiturae conservatorio Fausti Torrefranca Vibonis Valentiae editae.
 Nicolaus Antonius Manfroce apud Open Library

Categoria:Compositores Aetatis Classicae
Categoria:Compositores Italiae
Categoria:Compositores operarum