L'Expérience intérieure

('Experientia interna') est liber a Georgio Bataille philosopho Francico scriptus, qui anno 1943 in medium prolatus est. Quod opus Bataille his verbis incipit: "Experientiam internam dico id esse quod vulgo experientia mystica appellatur." Quaestio est, an haec verba utilia sint ad intellegendum sensum huius operis. Bataille in loco versatur, ubi obscurantur philosophiae et religionum et artis fines.

L'Expérience intérieure est primus liber theoreticus Georgii Bataille. Quod magnum opus (vel unum ex magnis operibus) de ecstasis experientia disserit, quae scientiae finitam regionem superat et huius experientiae locum in vita communitatis et singularis hominis adumbrat. Difficile est cogitationem Bataillanam intellegere. At id ipsum re vera substantia est huius operis: id ipsum quod difficile est intellectu, quod quidem maximi ponderis est. Id ipsum denique, quod experiri possumus, quamvis id vita cotidiana obscuretur.

Bataille contradictionibus definitur, quocumque modo vitam eius adspicias. Superator finium erat, et deliberator rerum extremarum. Circulum clandestinum instituit, qui de homine sacrificando cogitare dicebatur. At in Bibliotheca nationali Franciae plus viginti annos libros nummosque ordinando se sustinebat. Bataille textum composuit, in quo virtus litteraria cum mollitia probitateque in experientia posita coniungitur. Quam experientiam stilo singulari temporis sui articulavit.

 De opere 
L'Expérience intérieure diversos sensus complectitur et multis modis intellegi potest. Initio Bataille sibi mandat, ut ecstases aut saltem sensus per meditationem effectos intellegat. Annis 1930 exercitia Buddistica et Hinduistica, et aliquanto profundius mystica Christiana, cognovit. Ex illis elementa haurivit suasque methodos formavit.

Qui liber longo aevi situ scriptus in duales res divisus est. Interdum textus libri similis est diarii psychologici, in quo Bataille experientias suas ecstaticas describit et methodos, quibus eas effecit. Laborat, cruciatur, exardescit, celebrat. In aliis partibus experientias suas intellegere conatur, easque in formam theoreticam ponens interpretatur. Textus eius ex uno argumento ad alterum iactatur, a historia humanitatis ad vim poesis, a scriptore Marcello Proust ad deliberationem de morte Dei.

 De angore 
Gravissima pars libri agit de angoisse ('angore' vel 'cruciatu'), id est non solum quaedam eruptio quae experientià desertionis efficitur, sed etiam pulchra et efficax descriptio experientiae quae in confinio scientiae et sermonis versatur, et narratio pugnae saevae adversus omnis generis disciplinas. Interdum audacia scriptoris delectat, interdum autem inquies eius miserationem commovet.

L'Expérience intérieure esse videtur liber qui libri essentiam frangit: dissolutio ordinisque defectio ad rem pertinens, nam aliter experientia interna obtineri non potest. Textus libri per cocleam se gyrat et ad experientiae quam describit structuram adnititur. Sermo se ipsum rhythmo et vi descriptiva attonat, nam propius poesin quae experientias ciet quam philosophiam quae argumenta construit. Sane hoc opus etiam partes phlosophicas continet.

In fine partis ad angorem dedicatae poetice scribit: "Risum, somnum, et dum dormio, tecta lapidatione decidunt. Nil scio, somno opprimor non ecstasi, ergo me ipsum strangulor, aenigma sine solutione, veniat somnus, universum cum sideribus sepulchrum meum est, candor (amentia: gustus alliati ovini) laudatus, figuratus stellarum caecarum, incomprehensibilium, morte quoque remotiorum, formidulosarum."

Ex altera parte, hic liber velut ex textibus inter se diversis compositus esse videtur. Nam Bataille unam cogitationem exponit sed eiusdem taesus in medium relinquit, nec formam integram consequitur. Nunc unum experitur, mox aliud.

 De quaestione libri 
De quo quaestio est? Quid sibi vult de nonscientia et ecstasi scribens? Suas proprias experientias refert scribitque de extremis experientiis, sacrificatione, stultitia, immani turbine sensuum cotidianorum. Pars internarum quas describit experientiarum tamen serena est dispositione. Occidente sole folia arboris intuitus experitur, "quam profunde clementia rerum in me inruperit."

Hic Bataille de experientia sine experienti agi dicit. Quod in vita cotidiana fieri nequire videtur. Arduum est de his experientiis scribere, nam aliquid includunt quod difficilius verbis vestitur. Verba autem cogitationem experientiae poscunt, sed cogitatio experientiae finem experientiae facit. Si paulisper desierit cogitatio, per se aperiatur experientia. In huiusmodi experientia nihil artificiosi est, sed aliquid quod Bataille in nobis omnibus esse dicit. 

Paradoxum huius libri (et aliorum quos scripsit Batalle) hoc est: conari comprehendere id, quod comprehendi non potest. Experientiam internam sacram esse dicit. 'Sacrum' apud illum ad nihil aetherii, sed ad humanum experiendi modum refertur. Frangit enim ordinem et constantiam vitae cotidianae. Mundum cotidianum, in quo vivimus vel oblectamur vel liberos educamus, dicit mundum consiliorum esse. Totam vitam re vera magnum esse consilium, quod ex minoribus constet consiliis: mane surgo, ientaculum comedo ut ad officium properem et pecuniam faciam, nam sine ea sustentare non possim familiam, cum qua vivo — vita enim mea est, diem de die.  

 De religione 
Experientia interna omnes conatus frangit. Quod a Bataille sacrificium dicitur. Proprium sacrificii est brevitas et prodigentia. Puncto temporis aliquid magni pretii datum erit, quod numquam iam recipietur. Sacrificium actum violentum esse putamus, sed Bataille in hoc de abstientia et missu agi existimabat. Itaque simile est mortis. Hic reapse non minus de religione quam de philosophia agitur. 

Constat Bataille philosophum plane religiosum fuisse, quamvis cum religione difficilem discordemque rationem haberet. In L'Expérience intérieure multis paginis cum religione luctatur. Prima discrepantia in eius ad religionem adfectione religio Christiana est. In pueritia catholicus devotus erat. Cogitationem suam et experientiam putat ex liberatione fidei Christianae emanare. Bataille atheisticam experientiam religiosam quaerit, principiis Christianis. Hoc est: interrogationes Christianorum adhuc ad eum aliquantum attinent, sed responsa nonchristianorum quaerit. Nullo responso contentus erat, et nisi responsum acceperit, animae amittat tranquillitatem, cui inspirate se dare velit. Tamquam trans finem intuitus revertit, anctus dolore, quod ea quae trans finem expertus esset amisisset. Crederes eum hunc dolorem cupire: "felix esse recuso." L'Expérience intérieure id agit, ut lectoribus hanc experientiam perferat. Ostendere vult, quo modo angor in gaudium mutetur, nam angor per se vitandus non sit, immo methodus nonsciendi. In experientia interna angor et gaudium simul adsunt. Ex angore, Bataille sibi methodum facit, qua experientiam internam consequatur. Sed se nec religionibus nec methodis favere dicit, quippe quae experientiam quae semper sua sponte fiat inhibeant. Attamen a variis fidei rationibus mutuatur ac suas excolit methodos, quibus ecstasin et experientiam sacri obtineat.

Methodos observationesqe suas describit, sicut hoc: ex angore tollenda est possidendi cupido. Tum igitur restat coniunctionis inter sensus et phaenomena experientia, quae individualitatem ecstaticam et conceptualitatem transcendit. Amotio autem possidendi cupiditatis per sedationem animi fit. Quae omnia animo inquieto luctantique gessit. Qui animus tragicus et seditiosus Georgii Bataille post mortem scaenam philosophiae Francicae formavit. 

 Postilla 

Bataille usum dramatice philosophandi a Friderico Nietzsche incohatum continuavit. Nihilo minus, philosophi in Bataille accensi non semper animadverterunt eum dramatizatione usum esse methodo, ut ipse saepe in libro suo profert. Drama nihil est nisi via et ratio, qua acres experientiae efficiantur. Bataille aut erotica aut horrore se ad drama concitavit, deinde animi motionem demittit ac ibi manet, ut: methodum sibi excoluit, qua se in intensionem incitaret, intuitus photographemata viri cruciati sed adhuc vivi.

Philosophi scriptoresque inpulsi a Bataille saepe dramatice se habent, ubi primum, quid pone finem sermonis sit, quaerere coeperunt. Stultitiam tragoediam tenebras invenerunt. Haec omnia subtilia praebent carmina aliaque narrata, fabulasque cinematographicas, nec non picturas, sed num pro philosophia vitae cedat, quaerendum est. Documentum huiusmodi extremitatis experientiae est Acéphale, societas clandestina a Bataille condita, quae de sacrificio hominis cogitabat, quod quidem numquam effectum est, quod quidem numquam effectum est — non quod victimae voluntariae defuerint, sed quod nemo inveniri potuit, qui alterum hominem occidere voluisset.   

Ars ostendit quod verbis describi non potest. Bataille autem artem eidem quaestioni ac religionem respondere posse putabat. In scriptis suis posterioribus, quibus de picturis Lascaux fere 20 000 annorum disserit,Bataille 1955. de communi historia originis artis et religionis scribit.

 Notae 

 Bibliographia 
 Ahlroth, Jussi (2021) Kirjoituksia kielen rajan takaa ('Scripta pone finem sermonis'). Helsingin sanomat, 3 Ianuarii.
 Bataille, Georges (1955) La Peinture préhistorique, Lascaux ou la naissance de l'art. Skira.
 Nishitani, Osamu (1999) Georges Bataille et le mythe du bois. Une réflexion sur l'impossibilité de la mort. Semen 11.

 Nexus externi 
 Conspectus rerum.

Categoria:Franciae scripta
Categoria:Libri philosophici
Categoria:Litterae Francogallicae