Ismail al-Faruqi

Ismaelus Faruquius (إسماعيل راجي الفاروقي; Ismaʻīl Rājī al-Fārūqī), natus die 1 Ianuarii 1921 Cairo in Aegypto, obiit die 27 Maii 1986. Philosophus Palaestinae oriundus, qui postea civitatem Americanam adeptus est. Praecipue in studiis Islamicis et colloquio inter religiones versatus est. Studiis apud Al-Azhar universitatem Cairo clarissimam institutus, postea ad Americam Septentrionalem migravit, ubi docuit tum apud Universitatem McGillensem Montis Regalis in Canada tum apud Universitatem Templorum Philadelphiae.

In Universitate Templorum, non solum docendi munus sustinuit, sed etiam programmata studiorum Islamicorum ex fundamentis condidit et rexit. Sodalicium Internationale Cogitationis Islamicae condidit, quod hodie adhuc viget. Scripsit amplius centum commentarios et viginti quinque libros. Ex eius operibus praeclaris sunt Christian Ethics: A Historical and Systematic Analysis of Its Dominant Ideas (Ethica Christiana: Analysis Historica et Systematica Idearum Dominantium) et Al-Tawhīd: Its Implications for Thought and Life (Al-Tawhīd: Momentum Eius pro Ratione et Vita).

 Vita et educatio 
Faruqius in Jaffa urbe Palaestinae, sub Mandato Britannico, in lucem editus est. Pater eius, ʿAbd al-Huda al-Fārūqī, iudex Islamicus (qadi) fuit. Faruqius, puer, prima religionis elementa domi et in moschea vicina didicit. Anno 1936, discipulus in Collège des Frères de Jaffa, quod a Dominicanis Gallis conditum erat, receptus est.

Anno 1942, Faruqius tabularius societatum consortiorum sub regimine Britannico Hierosolymis factus est. Anno 1945, praefecturam Galilaeae obtinuit. Post Bellum anni 1948, Faruqius Beirutum in Libano confugit, ubi in Universitate Americana Beirutensi studiis incubuit. Mox Universitati Indianae nomen dedit, ubi anno 1949 gradum magistri in philosophia consecutus est, dissertatione conscripta cui titulus erat Ethica Rationis et Ethica Vitae (Ethica Kantiana et Nietzscheana)..

In eadem dissertatione, rationes ethicas Kantianas et Nietzscheanas inter se contulit. Alterum gradum magisterii in philosophia apud Universitatem Harvardianam anno 1951 adeptus est; anno autem 1952, in Universitate Indianae, doctoris gradum assecutus est, opere De Bono Iustificando (On Justifying the Good) conscripto.. In hac dissertatione, Faruqius, doctrinis Maximi Scheler et Nicolai Hartmann innixus, valores morales absolutos esse eosque per intuitionem omnino a priori percipi posse argumentis firmavit..

Ex studiis suis intellexit quanti momenti esset fundamentum transcendens in rebus moralibus investigare, cum videret sine tali fundamento omnia in relativismum moralem labi. Haec cogitatio eum impulit ut identitatem Islamicam suam penitus recognosceret. Post sex annos in Civitatibus Foederatis degens, statuit se disciplinis Islamicis apud Universitatem Al-Azhar in Aegypto plenius dedicare. In Civitates reversus, nova quaesita de officiis moralibus et fidei rationibus cum inquisitionibus philosophicis suis coniungere coepit.

 Cursus academicus 
Anno 1958, Faruqius munus professoris hospitis in Facultate Divinitatis apud Universitatem McGillensem suscepit. In Villa Sancti Laurentii habitabat atque in Instituto Studiorum Islamicorum operam navabat, Wilfredo Cantwell Smith invitante. Ab anno 1958 usque ad annum 1961, una cum Smith docebat, ob rationem dynamicam cogitationisque Islamicae novitatem laudatus.

Ibi theologiae Christianae et Iudaicae studuit atque cum philosopho Pakistano Fazlur Rahman necessitudinem iunxit. Anno 1961, suadente Rahman, Karachium (Pakistan) profectus est ad Institutum Centrale Investigationis Islamicae, ubi professor hospitis usque ad annum 1963 permansit..

Anno 1964, in Civitates Foederatas reversus, primum munus professoris hospitis apud Facultatem Divinitatis Universitatis Chicagini suscepit, deinde professor associatus in Universitate Syracusana factus est. Anno 1968, se Universitati Templorum adiunxit, ubi professor Religionis creatus, programmata Studiorum Islamicorum et instituit et usque ad mortem anno 1986 moderatus est.

Inter multos quos erudivit discipulos, primus qui gradum doctoralem consecutus est fuit John Esposito...

Mense Martio anni 1977, magna cum auctoritate Primae Conventioni Orbis de Educatione Musulmana Makkae interfuit. Huic conventui intererant viri insignes, inter quos Mohd Kamal Hassan, Syed Muhammad Naquib al-Attas, et Syed Ali Ashraf. Faruqius, una cum aliis, consilia excogitavit atque promovit ad universitates Islamicas in urbibus Dhaka, Islamabad, Kuala Lumpur, Kampala, et in Niger condendas..

 Philosophia et cogitatio 
 Cogitatio initialis: Arabismus  
Primis temporibus, Faruqius de ʿurūbah (Arabismo) disseruit, quem tamquam fundamentum identitatis ac valorum definiebat, quibus universi Musulmani in unam ummah colligerentur. Existimabat linguam Arabicam, qua Coranus scriptus est, ad visionem Islamicam mundi penitus intellegendam esse necessariam. Aiebat monotheismum (tawḥīd) ex tribus religionibus monotheisticis ortum esse, nationalismos autem stirpis causa exortos nullum locum habere..

Nonnulli tamen, praesertim docti Musulmani non Arabes, eius sententiam ut nimis Arabocentricam et essentialisticam reprehenderunt. Tempus autem in Pakistania actum eius perspicientiam aliquantum dilatavit, cum culturas Musulmanas non Arabicas propius cognosceret..

 Ad Islamismum conversio  
Postquam in Civitates Foederatas migravit, Faruqius rationes suas latius protulit. Cum sodalibus Societatis Studiorum Musulmanorum (MSA) apud Universitatem Templorum colloquens, momentum identitatis Islamicae communis supra gentium nationalismos agnovit. "Musulmanus sum," inquit, "qui casu Arabus ex Palaestina ortus est," addens se primum Musulmanum esse...

Haec mentis renovatio eum impulit ut dialogum inter religiones in fundamento potius Islamico constitueret..

 Meta-religio  
Faruqius in "meta-religione" constituenda elaboravit, principia universalia ratione fundata quaerens, quibus religiones et inter se comparari et in concordiam redigi possent. Operam dedit ut normas communes ad intellectum mutuum cooperationemque inter diversas fides promovendam inveniret, disserens de necessitate criticae, de cohaerentia interna externaque, deque veritatis confirmatione..

Praeterea censuit disputationes ethicas potius quam theologicas esse promovendas, quo facilior inter religiones consensus efficeretur..

 Scientia holistica  
Faruqius maxime innotuit propter doctrinam de scientia "holistica." De "languore ummah" scripsit, vituperans secularizationem scientiae in civitatibus Musulmanis et deplorans deiectionem ethicae Islamicae e studiis recentioribus. Proposuit ut principia Islamica cum scientia hodierna coniungerentur, quo societas Musulmana, propria identitate servata, novas provocationes superare posset...

Opus eius de "Islamizatione scientiae" institutum IIIT genuit, ubi methodologiam academicam condere conatus est, quae rationem Islamicam cum disciplinarum recentiorum methodis feliciter coniungeret.

Faruqius praecipue in disciplinis humanioribus reformandis operam navavit, scientias naturales minus tractans, ob quam causam nonnulli eum accusaverunt quod radicem secularizantem ipsi scientiae naturali inhaerentem neglexisset.

 De Zionismo sententiae  
Faruqius acerrime Zionismum reprehendit, quem cum genuinis Iudaismi principiis propter ideologiam nationalisticam pugnare existimabat. Contendebat Iudaeos, qui Zionismum reiecissent, in civitate Islamica seu "ummatica" vivere posse, propriis curiis rabbinicis subiectos. Haec omnia in iustitia, quam Islam postularet, fundamentum habere affirmabat.Ismail R. al-Faruqi, "Islam and Zionism," in John L. Esposito, ed., Voices of Resurgent Islam (New York: Oxford University Press, 1983), 265.

 Res gestae scholasticae 
Anno 1980, Faruqius una cum Taha Jabir Alalwani, Abdul Hamid AbuSulayman et Anwar Ibrahim Institutum Internationale de Cogitatione Islamica (IIIT) condidit. Plus quam centum commentarios et viginti quinque libros conscripsit, inter quos eminent Christian Ethics: A Historical and Systematic Analysis of Its Dominant Ideas (1968), Islam and the Problem of Israel (1980), et Al-Tawhid: Its Implications for Thought and Life (1982).

Decem per annos Coetui Studiorum Islamicorum Societatis Americanae Religionis praefuit; etiam vice praeses Colloquii Inter-Religiosi pro Pace et praeses Collegii Islamici Americani Chicagini fuit.

 Receptio hodierna  
Faruqii opus de "Islamizatione scientiae" vim suam in cogitatione Islamica hodierna retinet, praesertim apud doctos et magistros qui rationem Islamicam cum scientiis recentioribus conciliandam esse censent.

 Mors  
Mense Maio anni 1986, Faruqius una cum uxore sua in domo sua apud Wyncote, Pennsylvania a Iosepho Ludovico Young, qui se "Yusuf Ali" appellabat, interfectus est. Young, scelus confessus, capitis damnatus est, sed anno 1996 in carcere naturali morte obiit.

Notae

Categoria:Alumni Universitatis Indianae
Categoria:Ontologi
Categoria:Professores Universitatis McGill