Urartu

UrartuMaximi Pallotino recensio in Verbum Domini, volumes 38-39, 1960, p, 42-43; R. Corneli aliorumque Commentarius in Isaiam prophetan, vol. 1, Parisiis 1922, p. 681 . Cf. et Triticum urartu. vel Regnum UrartaeumAdiectivum Urartaeus vide: Pallotino, ibidem; Hugonis Winckler De inscriptione Sargonis regis Assyriae..., Berolini 1936, p. 12 ; Orientalia, vol. 42, 1973, p. 5. Cf. binomen Trechus urartaeus. fuit  antiqua civitas Orientis medii, in planitie elevata Armenia orta. A saeculo XIII a. C. n. Urartu ut gentium foedus notum est, a saeculo IX ut regnum, quod Assyriam saeculo VIII vincit. Post saeculum VI vestigia regni Urartaei absunt. Caput regni in litore Vani lacus sita erat, ubi arx magna et inscriptionum collectio servatae sunt.

Urartu est nomen Assyriacum, nomini Araratus conexum; nomen populi vel civitatis indigenum bi-a-i-na fuisse videtur. Lingua Urartaea non Indoeuropaea et linguae Hurricae cognata est, sed gens Urartaea populo Armeniorum quadam parte propinqua fuit; populi Urartu regno dissoluto linguam mutare videntur.

Notae

Nexus externi

Categoria:Culturae Aetatis Ferreae
Categoria:Antiquae civitates Asiae
Categoria:Historia Armeniae
Categoria:Antiquus Oriens Medius