Dominus

Dominus (forma feminina domina) stricto sensu est qui domui praeest et in familiam imperium habet. Latiore sensu dominus dicitur qui dominatur, qui in alios imperium habet, et cui alii subsunt. s.v. "dominus."

 Apud antiquos 
Apud Romanos antiquos vocabulum dominus appellatio dignitatis ad eum qui praeerat adhibitum est. Itaque pater familias dominus aliquando et a liberis hominibus et a servis familiae appellatus est.

Et Imperator Romanus paulatim dominus appellatus est. Primi imperatores, se aequalitatem liberae rei publicae conservare affirmantes, titulum repudiaverunt. Augustus "domini appellationem ut maledictum et obprobrium semper exhorruit,"Gaius Suetonius Tranquillus, De vita Caesarum Aug.53.1.1. et Tiberius "dominus appellatus a quodam denuntiavit, ne se amplius contumeliae causa nominaret."Suetonius, De vita Caesarum Tib.27.1.7. Caligula primus "dominum dici atque insigne regni nectere capiti tentaverat."Victor, De Caesaribus 3. Domitianus deus et dominus appellatus est.Cassius Dio, Historia Romana 67 .
Plinius minor Traianum in epistulis dominum appellat, sed in Pangyrico scripsit: "Nusquam ut deo, nusquam ut numini blandiamur: non enim de tyranno sed de cive, non de domino sed de parente loquimur."C. Plinius Caecilius Secundus, Panegyricus 2.3.3 Dominus primum in monumentis imperialibus Septimio Severo regnante reperitur. Aurelianus primum "deum et dominum" in nummis appellavit. Diocletianus sivit se publice dominum appellare. A saeculo IV imperatores libere hunc titulum sibi ascripserunt.Haec paragraphus verba incorporat ex Harry Thurston Peck, Harper's Dictionary of Classical Antiquities (1898), s.v. "dominus."

 Apud Christianos 
In versione Vulgata Bibliorum nomen Hebraicum יהוה‎ et Graecum κύριος Dominus redduntur. In Novo Testamento saepe Iesum Christum significat.

 Servus

 Notae 

Categoria:Tituli dignitatis