Acastus

Acastus (Graece Ἄκαστος) Peliae regis Thessaliae (hinc Haemonius dictus  Ovidius, Metamorphoseon lib. XI, 409) filius ex Anaxibia (sive ut alii tradunt Apollodorus 1, 9  Philomache) Biantis filia, nepos Neptuni ex formosa Tyro, frater Alcestidis, uxoris Admeti Euripides in Alcestem 731 et Homerus, Odyssea XIV, 336  seqq et Pindarus Nemea 4. 93 et 5. 49 seqq Inter Argonautas fuit teste Valerio Flacco 1 153, 695 et 709; 6. 720 et Hygino fab 24 et 14 qui haec tradit :"Acastus Peliae at Anaxibia Biantis filiae filius, ex Iolco, duplici pallio coopertus. Hic voluntarius Argonautis accessit, sponte sua comes Iasonis." Valerius Flaccus I, 163 et 484 refert eum a Iasone persuasum, inscio patre Pelia, addidisse se Argonautis, cum iam solverent navem, et fuisse primae aetatis iuvenem qui duce Iasone "primos virtutis honores carpere" ardebat. Ovidius  Metamorph. VIII, 306  Acastum (quem "iaculo insignem" fuisse refert) ascribit venatoribus Apri Calydonii simul cum Meleagro quae expeditio posterior illa fuit. Redux ab hac expeditione, dicitur duxisse Hyppolyten quae ab aliis Cretheis aut Astydamia dicta est ex qua suscepit Laodamiam Ovid 13 Heroid 23 ubi ab ea grandaevus dicitur. Dubium est utrum hic Acastus idem sit de quo hucusque an diversus; vix enim illi videtur ad Troiana usque tempora vitam perducere potuisse Cf. tamen Euripidis Troades (v.1126). Adde Hygini Fabula 231. Hic Acastus in honorem patris Peliae ludos funebres instituit et agonem, quos saepe a pictoribus et artificibus expressos memorat Pausanias III, 18; V, 15 et VI 20. Hos ludos Argivos vocat Hyginus Fabula 273, qui etiam enumerat illos qui in iis vicerunt. Memorat et Plinius VII 57 14  "[Ludos] funebres Acastus Iolco". Acastus enim Iolci et Magnesiae rex traditur. Inter eos qui alios criminibus obnoxios lustratione purgabat recensetur Ovidius Fastorum lib. II, 40: "Pelea (...) caede per Haemonias solvit Acastus aquas; Metamorph. XI 409: "[Peleus] sumit ab Haemonio purgamina caedis Acasto. De Acasto alia potes colligere ab Hygino Fabulae 103 et 243, Seneca Medea 521 et 526 et Dictye Cretensi 6. 7-9.
De morte
In fine a Peleo quamquam amici erant occisus est : nam Acastus primum amicum profugum benigne acceperat et caede inquinatum purificaverat. Sed uxor regis, Astydamia, amore pulchri hospitis capta, Veneris commercium Peleum rogavit, qui eam repulit. Itaque spreta Astydamia eum apud maritum Acastum incusavit quod se vitiare voluisset. Qui hospitii iura violare noluit : itaque Peleum secum venatum seduxit et in silvis dormientem, ense prius subrepto, reliquit. Sperabat Aeacidam vel feras vel centauros inermem necaturos, sed centaurus ChiroIn genealogiis mythographorum Chiro avus Pelei fuisse saepe dicitur : nam filius Aeaci et Endeidis nymphae putatur, quae ipsa filia Chironis erat. ensem rettulit et eum servavit. Peleus urbe Iolco postea vi capta,  Astydamiam et Acastum trucidavit Nicolaus Damascenus, Historiarum fragmentum 55.

 Medea

 Notae 

 Nexus externi 
 Fons huius stipulae, in libro qui Onomasticon nuncupatur

 Fontes  
 M. C. Howatson (ed.), The Oxford Companion to Classical Literature, Londini, sumptibus Oxford University Press, 1989, 2a ed., 640 pp. (ISBN 978-0198661214)
 Vincentius De-Vit, Totius latinitatis lexicon: Onomasticon ; 1 (A - B) 

Haec pagina textum incorporat ex Onomastico Vincentii De-Vit.

Categoria:Mythologia Graeca