Gaius Memmius

Gaius Memmius (obiit anno fere 46 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus et delectationis causā poëta.

 Vita 
Lucretius, poëta epicureus, De Rerum Natura, poema celeberrimum, huic Gaio Memmio dedicavit,Lucretius, De Rerum Natura, liber 1,26 et 42. qui autem Epicurum epicureosque non admirabatur; etenim in opere Lucretii solum bis Memmii nomen apparet.

Fortasse hic Memmius ipse fuit quem Gaius Valerius Catullus in Bithyniam persecutus est.
Hoc officium Catullum plurimum decepit, quia bonum unum quod in itinere habuit poëta fuit in fratris sui funus se conferre.Liber Catulli, in carminibus 10 (irrumator praetor) et 28/

Fortasse quaestor anno 77 a.C.n. et tribunus plebis anno 66 a.C.n. fuerit.

Annis a 80 ad 50 a.C.n. fuit Pompeianus et Optimatium fautor. Cicero in libro de Bruto dicit illum doctum, eruditum litteris Graecis sed inimicus Latinis esse, et fortasse ipse fuerit poëta.

Praetor creatus est anno 58 a.C.n., propraetorque Bithyniae anno insequenti.

Anno 54 aut 53 a.C.n., cum corruptus esset, in exilium Roma pulsum est Athenas, ubi, ut ait Cicero,Ad Familiares XIII,1 ab Aeropago petivit ut sibi liceat domum Epicuri philosophi demoliri atque ibidem suam construere. Qua ipsa re fortasse Lucretius non Memmium in libro suo citavit amplius.

 De familia eius 
Faustam L. Cornelii Sullae filiam duxit, sed, propter adulteria ab illa commissa, Memmius cum ea divortium fecit. Postea anno 55 a.C.n., Fausta in matrimonium ducta est a Tito Annio Milone.

 Notae 

 Bibliographia 
 "Memmius (8)" in 

Categoria:Romani antiqui