Blanconis fanum

Historia
Mentio eius prima fuit anno 1252 in qua porro multitudo tiliarum ibi crescentium indicata est. Olim mercatores e sic dicta Via cupri, quae conducebat inter Norimbergam et Salinas Saxonicas, in statione ad Blanconis fanum vectigalia pendere debebant. In centro urbis reperitur castellum muris crassis, quod iam anno 1256 sedes certi Ludovici de Blankenhain fuerat. In cuius tympano proiectum ornatissimum est anno 1480 confectum cum insignibus gravionum de Gleichen, qui ex anno 1416 usque ad extinctionem gentis suae ad Blanconis fanum residebant. Illis regentibus anno 1424 incolis omnia urbis privilegia concessa sunt. Saeculo XVIII mutationes novae venerunt. Moenibus destructis forum et burgimagistri domum (1739) omnino reficiebant. Gentibus variis regentibus anno 1815 Blanconis fanum sub dominationem Vimariae venit. Usque ad annum 1949 nonnulla administratoria instituta ibi insita manserunt.

Aspectabiliores res
Intra muros erecta est non solum curia bella se etiam ecclesia parochialis secundum genus Gothicum posterius facta, quam anno 1481 ex integro reconstruebant. Castellum autem ante annum 1700 incendio vastatum postea formam hodiernam adoptavit. In castello administrationes fiebant usque ad annum 1815, antequam mentis non compotes et profugi sarti et tecti ibidem conservarentur. Nostris diebus rebus culturalibus servit, inter multa alia et museum historiae regionalis inest.

In museo citato agitur etiam de opere porcellanico, quod inde ab anno 1790 ad Blanconis fanum in fabrica maxima conficiebatur. Attamen iam graviones de Hatzfeld, qui ex anno 1639 in oppido fuerant, porcellanis faventes incolis paganis novos quaestos maxime lucrios suppeditaverunt. Porcellanica opera omnia sub nomine Porcellanicorum Vimarianorum nota facta sunt.

Praeter castellum oculis blandiunt domus burgenses multae, quibus nomina Zur Krone, Zum Bären, Güldener Zopf et alia. Athleticae fautoribus in piscina aperta natare patet, migratores semita quadam pro Goethio nominata gaudebunt.
Urbis partes
Blanconis fanum omne divisum est in partes 23 quae nuncupantur sic: 
Altdörnfeld
Drößnitz
Großlohma
Hochdorf
Keßlar
Kleinlohma
Krakendorf
Lengefeld
Loßnitz
Lotschen
Meckfeld
Neckeroda
Neudörnfeld
Niedersynderstedt
Obersynderstedt
Rettwitz

Homines illustres ibi nati aut vitam degentes
 Amandus Gustavus Gutheil (1863–1914), musicographus 
 Augustus Ludwig (1867–1951), parochus et mellifex 
 Carolus Montag (1817–1864), musicus ecclesiasticus et chori regens 
 Christina Grosse (natus 1970), actrix
 Conradus Fuß (1893–1945), burgimagister 
 Fredericus Lattmann (1873–1946), pharmacopola 
 Fridericus Leßner (1825–1910), sutor et homo politicus 
 Fridericus Teuscher (1791–1865), parochus  et auctor 
 Georgius Schneider (natus 1948), palaeontologus
 Gerardus Branstner (1927–2008), auctor
 Gulielmus Hegeler (1870-1943), auctor 
 Herbertus Molwitz (1901–1970), artifex 
 Ioannes Christophorus Bach (1689-1740), organista, Ioannis Sebastiani consobrinus 
 Ioannes Gottlob Bernstein (1747–1835), medicus et professor 
 Carolus Fridericus Wirth (1786–1856), Jurist und Regierungsbeamter
 Maximilianus Burchartz (1887-1961), pictor 
 Maximilianus Oehler (1881-1943), pictor
 Otho Hammann (1852-1928), iuris peritus
 Petrus Leibfried (1947–2014), commissarius statalis
 Uwe Aschmann (natus  1955), pedifolliarius lusor

Notae

Nexus externi

Situs proprius officialis
Pagina domestica privata
categoria:Urbes Thuringiae
categoria:Circulus Weimarer Land