Gerardus de Zijl

Gerardus de Zijl (vulgo: Gerard Pieterz van Zijl seu Gerard Pieterz van Zyl, cognominatus Iuvenis De Dyck; Lugduni Batavorum 1607 fere natus; Amstelodami 19 Decembris 1655 mortuus) fuit saeculi aurei pictor et adumbrationis peritissimus artifex Nederlandicus.

 Biographia 
Filius erat Petri Gerritz. Lugdunensis, qui coronas faciebatBiografisch Woordenboek der Nederlanden. Ab Antonio de Dyck seu Ioanne Pynas artem pingendi didicitEnciclopedia online Larousse. Primum de anno 1629 Amstelodami laboravitRijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie. Anno 1639 Londinium migravit, ibique mansit adusque annum 1641, et Antonio de Dyck comitatus est. Anno 1652 Academia Lugduno-Batava se vertit. Deinde adusque annum 1665 Amstelodami laboravit.

Huius artificis opera complectuntur effigies personarum et scaenas atque eventa in cotidiano vitae, ut Lusores ad tesseras chartaceas (apud Museum Brestiae), Symphoniam (Mauritshuis) et Filium prodigum. Primum Antonium de Dyck imitabatur, adeo ut cognomem Iuvenem De Dyck meruerit, postea Petrum de Hooch. Gerardus sodalitates hilares solite pingebat atque ex hominum ac mulierum exemplis veritatem transferebat. In his operibus, artifex valenter mulierum manus delineabat, quomodo eius magister solebat.

Probabiliter pater Antonius Geeraards, eventorum in cotidiano vitae pictor, et Gerardus de Zijl artifex idem sunt.  

 Notae 

 Bibliographia 




 Nexus externi 

 Gerardus de Zijl in Artnet 

Categoria:Pictores Nederlandiae
Categoria:Artifices Nederlandiae