Lingua Voruvica

Lingua Voruvica septuaginta milia hominum loquuntur, praesertim in Voru, comitatu Estoniae. Interdum pro dialecto linguae Estonicae habetur. Voruvica, una e linguis familiae Finno-Ugricae, habet quindecim casus, nullum genus, nullos articulos grammaticos. Utitur litteris Latinis cum notis diacriticis, sicut õ, ä, ö, et ü.

Anno 1686 primus liber Voruvicus editus est, Testamentum Novum (Wastne Testament). Anno 1885 Iohannes Hurt chrestomathiam Voruvicam optimam edidit. In Estonia annis 1918–1940 et in Unione Sovietica usque ad annum 1990 lingua Voruvica ab Estonicam vulgatam aequabatur, nunc excolitur ut lingua regionalis et in ludis litterarum 26 ediscitur.

 Distinctionum linguae Voruvicae ab Estonica exempla 

 Estonice Voruvice Latine kirjutab  kirotas  scribit annab  and  dat  sa ei anna  saq anna-aiq  non das ma ei tule  maq tulõ-õiq  non venio punane  verrev  ruber soe  lämmi  calidus õde  sõssar  soror uus  vahtsõnõ  novus koer  pini  canis pesema  mõskma  lavare hunt  susi  lupus surema  kuulma  mori sõstar  hõrak  ribes kask  kõiv  betula nutma  ikma  plorare

 De lingua Voruvica 

 Iva, Sulev; Pajusalu, Karl (2004): The Võro Language: Historical Development and Present Situation. In: Language Policy and Sociolinguistics I: "Regional Languages in the New Europe" International Scientific Conference; Rēzeknes Augstskola, Latvija; 20–23 May 2004. Rezekne: Rezekne Augstskolas Izdevnieceba, 2004, 58–63.
 Iva, Sulev (2007): Võru kirjakeele sõnamuutmissüsteem (Inflectional Morphology in the Võro Literary Language). Dissertationes Philologiae Estonicae Universitatis Tartuensis 20, Tartu: Tartu Ülikooli Kirjastus (online: English summary pp 144–146) (PDF)

 Nexus externi 

 Vocabularium Voruvico-Estonicum
 Institutum linguae Voruvicae

!
Categoria:Balticum