Electrocardiogramma

Electrocardiogramma (ECG) est descriptio graphica agitationis electricae in fibrillisVerbum neolatinum, dim., fibra parva myocardii, textus muscularis cardiaci, factae,https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2435435/ quae conductris ad cutis superficiem affixis per amplificatrum electronicum impressorio vel monitorio designatur. Electrocardiographia est ratio utilis ad affectus cordis dignoscendos adhibita.

 Historia 
Anno 1844 Italus Carolus Matteucci tum primum industriam electricam in columbarum cordibus descripsitCarolus Matteucci (1844). Lezioni sui fenomeni fisico-chimici dei corpi viventi (Pisa, 1844). 
Cum Gabrielis Lippmann incertiore galvanometro tubulorum capillarium anno 1872 constructo Francogallico Étienne-Jules MareyMarey EJ (1876). Des variations electriques des muscles et du couer en particulier etudies au moyen de l'electrometre de M Lippman. Compres Rendus Hebdomadaires des Seances de l'Acadamie des sciences. 82:975-977 anno 1876 primum huius cursum industriae electricae etiam depingere contigit.

Ab Alexandro Muirhead, machinator artis electricae anglicus, se anno 1879 Valetudinarii Sancti Bartholomaei Londinii apud aegrotum industriam electricam cordis eius demonstravisse traditum est. 
Anno 1882 Francogallus Augustus Desiré Wallerhttps://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1485094/?page=1 apud canem suum Jimmy prima electrocardiographia peregit. 

Anno 1895 Batavus Gulielmus Einthoven Lugduni Batavorum fundamenta electrocardiographiae iecithttps://books.google.de/books?id=pcPekl1Q1cAC&pg=PA4&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false: quarumque undarum (scilicet directionis electrici commutationum) iteratarum litteras P, Q, R, S, T assignavit et 1901 galvanometrum chordarum electrocardiographiae invenitEinthoven W. (1901). Un nouveau galvanometre. Arch Neerl Sc Ex Nat (6): 625-633. 

Postquam electrocardiographia per galvanometrum chordarum plures morbos cordis describere poterat. 
Anno 1906 undam additam cum littera U nominavitEinthoven W. (1906) Le telecardiogramme. Arch Int de Physiol 4:132-164. Proterea Einthoven anno 1924 praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit. 

Ab anno 1911, societas Cambridge Scientific Instruments Londinii galvanometros chordarum, ut Einthoven construxerat, fabricabatur. Taro Takemi Iaponiae anno 1937 primos apparatus electrocardiographiae portabilem,https://www.hsph.harvard.edu/takemi/about-the-program/dr-taro-takemi/. tum anno 1939, apparatus vectorcardiographiae Vectorcardiography excogitavit.

Electrocardiographia ab anno 1912 tres derivationes, eas hodiernas I et II et III, sciitEinthoven W. (1912). The different forms of the human electrocardiogram and their signification. Lancet 1:853-861.. Ex anno 1932, sex derivationes thoracales sciuntur. Wolferth C. C., Wood F. C. (1932). The electrocardiographic diagnosis of coronary occlusion by the use of chest leads. Am J Med Sci 183:30-35.

Anno 1942, cardiologus Emmanuel Goldberger derivationes aVR et aVL et aVF, quae his temporibus partes electrocardiographiae duodecim chordarum sunt, descripsit.Goldberger, E (1942). The aVR, aVL, and aVF leads. A simplification of standard electrocardiography. American Heart Journal 24:378–396.

 Industria electrica cordis causa electrocardiographiae 
Cordi quattuor camerae sunt: duo atria (atrium dextrum et atrium sinistrum) et duo ventriculi (ventriculus dexter et ventriculus sinister).

Ad sanguinem ducentum utrobique primum a atriis ad ventriculos fibrae musculares atriorum deinde e corde illae ventriculorum contrahendi sunt. Hic cyclus cardialis ex contractione atriorum ventriculorumque dein relaxatione horum consistentes perpetuo iterat. Systema conductionis electricae cordis opera ista iterata invenit.Barrett K. E., Barman S. M., Boitano S., Brooks H. L. (2010). Ganong's Review of Medical Physiology, 23a editio, Mc. Graw Hill, pp. 489-505, Origin of the Heartbeat & the Electrical Activity of the Heart.

 Systema conductionis electricae cordis 
Ad promovendam intellegentiam electrocardiographiae has partes systematis conductionis recordari necesse sunt: 
 Nodus sinuatrialis - hortator electricus primus, in sulco terminale cordis locatus 
 Fasciculi internodales 
 Fasciculus internodalis anterior
 Tractus interatrialis Bachmanni 
 Fasciculus internodalis medialis
 Fasciculus internodalis posterior 
 Nodus atrioventricularis - hortator electricus secundus, in septo interatriale locatus 
 Fasciculus atrioventricularis
 Crus dextrum 
 Crus sinistrum anterius 
 Crus sinistrum posterius 

Origo decursus systematis conductionis intra nodum sinuatrialem exoritur. 
Aequabiliter iste pausarius automatus emittit impulsus, intervallum horum velocitatem pulsus cordis sani constituit.

 Electrocardiogrammae undae, segmentorum, intervallorum 
 Undae 
Hae undae in electrographia saepe videntur: 
 Unda P ad atriorum incitationem respondet.
 Undae Q, R, S (complexus QRS) ad ventriculorum incitationem respondet.
 Unda T 
 Unda U

 Segmenta et intervalla 
In ECG interpretando de undis derivata segmenta PQ, QT, et ST spectantur:
 Intervallum PQ est pars ab undae P initio (de consuetudine de derivatione II spectato) ad undae Q initium. Ostendit segmentum hoc vitam conductionis atrioventricularem, quod est tempus ab atriorum incitatione ad ventriculorum incitationem, quod ipsum ad tempus transmissionis inter atria et ventriculos respondet. Valor normalis segmenti PR est usque ad 200 ms (= max. 0.2 s; velocitatibus scribendi 25 mm/s x 0.2 s = max. 5 mm; at 50 mm/s x 0.2s = max. 10 mm). Si unda Q absit, dicito intervallum PR.
 Intervallum QT est pars ab undae Q (aut complexus QRS) initio ad undae T terminum. Memento, ut valor superus sit variabilis, cum frequentiae cordis pendit. Ita primum intervallum QT metitur, deinde frequentiae ope intervallum QT correctum (QTc) calculatur. Complures formulae adhibentur (secundum H. Bazett, Fridericia, Framingham, Hodges).
 Segmentum ST est pars ab undae S (icti primae post undam R) initio ad undae T terminum. In valetudine segmentum isoelectricum videtur, linea nec elevata nec depressa apparet. Valor normalis saepe derivatio minus quam 0.1-0.2 mV (1 mV/cm → <0.1mm - 0.2mm) poscitur. Memento, ut aspectus generalis omnium amplitudinum considerandus sit, ita non valor fixus destinatus exstat.

 Morbi pertubationesque cordis electrocardiographia agnoscibili 
 Tachycardia
 Bradycardia
 Pertubationes sinuatriales (SA)
 Fibrillatio atrialis
 Pertubationes atrioventriculares
 Morae et obsidiones atrioventriculares (AV)
 Obsidio AV I° (gradus I)
 Obsidio AV II° (gradus II)
 Obsidio AV III° (gradus III)
 Morae et obsidiones fasciculorum atrioventricularum
 Obsidio fasciculi dexteri
 Hemiobsidio fasciculi sinistri anteriori
 Hemiobsidio fasciculi sinistri posteriori
 Infarctus cordis
 Pericarditis

 Interpretatio electrocardiogrammarum 
Electrocardiogrammae interpretatio quibusdam normis obtemperat. Primo interpretator ad cordis rhythmum spectat et ex electrocardiogramma deinde horatoris locum definit, in valetudine in nodo sinuatriali: 
 Rhythmus sinuatrialis — Rhythmus cordis in nodo sinuatriali oritur
 Rhythmus supraventricularis (pathologicus) — Rhythmus cordis quidem in atrio cordis sed non in nodo sinuatriali oritur (exemplum: fibrillatio atrialis)
 Perturbatio transconductionis (pathologica) — Rhythmus cordis in nodo atrioventriculari (obsidio atrioventricularis I°, II°, III°) sive fasciculis atrioventricularibus (obsidio cruralis) perturbatur.
 Rhythmus ventricularis (pathologicus) — Rhythmus cordis in fasciculis atrioventricularibus oritur
 Rhythmus hortatoris artificialis — Rhythmus cordis non in systemate conductionis electricae cordis sed artificiale oritur

 Notae 

 Arrhythmia cordis
 Electroencephalogramma (→neurologia)
Fibrillatio atrialis
 Intervallum QT
 Longitudo undae
 Oscilloscopium

Categoria:Cor
Categoria:Cardiologia
Categoria:ECG