Lingua Min

Min, vel MiinLitterae ii tonum inclinantem repraesentat Mandarinica, ut in provincia Shaanxi. (Mandarinica simplex 闽语, Mandarinica traditionalis 閩語, pinyin Mǐn yǔ, Pe̍h-ōe-jī Bân gú, Bàng-uâ-cê Mìng ngṳ̄), est magnus grex varietatum Sinicarum in usu inter plus quam 70 milliones hominum in provincia Fujian in Sinis meridiorientalibus et inter advenas ex hac provincia in Quantunia (circa Chaozhou-Swatou, vel regionem Chaoshan, Leizhou paeninsulam, et partem Zhongshan), Hainan, tribus comitatibus in Zhejiang meridiano, Zhoushan archipelago ante Ningbo, nonnullis oppidis in Liyang, Jiangyin in urbe in Jiangsu provincia, et Taivania. Nomen ex Min Flumine in Fujian deducitur.

Sunt multi Min loquentes inter Sinicos transmaritimos in Asia Meridiorientali, ac Novi Eboraci in Civitatibus Foederatis. Varietas Min extra Gujian in usu latissimo est dialectos Hokkien, quod Taivanianum et Amoy amplectitur.

Notae

Bibliographia


Branner, David Prager. 2000. Problems in Comparative Chinese Dialectology: The Classification of Miin and Hakka. Trends in Linguistics, 123. Berolini: Mouton de Gruyter. ISBN 9783110158311.








Ting, Pang-Hsin. 1983. Derivation time of colloquial Min from Archaic Chinese. Bulletin of the Institute of History and Philology 54(4):1–14.




Categoria:Linguae Singapurae
Categoria:Linguae Philippinarum
Categoria:Linguae Sericae