Sinus Cantabricus

Sinus CantabricusVel sinus Aquitanicus in tabula Peutingeriana., hodie autem Sinus BiscaiensisCf. binomina Balaena biscaiensis, Cleonardo biscaiensis., Francogallice Sinus Gasconensis<ref>Cf. Gaspephorus gasconensis, Squaliolus gasconensis, </ref>, Vasconice Bizkaiko Golkoa, Hispanice Golfo de Vizcaya, Gallaecice Golfo de Biscaia'' nuncupatus, est sinus Atlantici oceani, qui a Gallaecia usque ad Britanniam Minorem tenus oram septentrionalem Hispaniae occidentalemque Francogalliae pandit. Haec regio oceani praecipue nota est propter tempestates furiosas.

Litora borealia in Britannia Minore et australia in Gallaecia (ubi Mons Cantabricus sinui adiacet) altae et saxosae sunt, austrorientalia autem, aue interdum litus Argenteum et litus Vasconum nominantur. planae, interdum iam paludinosae. 

Flumina magna Liger, Garumna et Dordonia (per Girundiam aestuarium), Atur et Bidasso in sinum se effundunt. 

Portus in litoribus sinus Cantabrici sunt Burdigala, Brestia, Portus Namnetum, Rupella, Rupifortium, Sanctus Nazarius in Sinnuario, Baiona Franciae,  Sanctus Sebastianus, Bilbaum et Andreapolis Hispaniae. Sublacum, Biarritz et Sanctus Ioannes de Luce sunt urbes thermarum medicarum. 

Insulae sinus Cantabrici multae sunt, prope ad litora sitae; hae sunt J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus, Brunopoli 1972, vol. III, p. 66. Vel Olarion, Oleroniana, Ullarus., Ogia, Ibidem, vol. III, p. 242. Vel Cracina, Crocina, Radis, Rea, Rhea, Reacus., Ibidem, vol. III, p. 362., Hoëdic etc. 

Notae

Nexus externi

!