Magnum fossatum

Magnum fossatum (Anglice Nico Ditch, Mickle Ditch, Nikker Ditch) est fossa cum aggere linearis, longa chiliometra 9.7, in Mancunio Maiore, Anglia, inter Ashton-subter-Lineam et Stretfordiam currens, fortasse ut munimentum vel limes inter saecula V et XI aerae vulgaris effossa.

Fossatum adhuc partibus brevibus conspicuum est, talibus qualibus est tractus longus metra 300 in campo pillamallei Dentoniae. In partibus quae exstant, fossatum est latus metra 3 vel 4 et altus metra 1.5. Pars aggeris lege custodiatur et conservatur.

 Cursus 
Magnum fossatum 9.7 km patet ab Ashton Moss in Ashton-subter-Lineam ad Hough Moss, ad orientem a Stretfordia.Nevell (1998), p. 40. 
Per Denton, Reddish, Gorton, Levenshulme, Burnage, Rusholme, Platt Fields Park in Fallowfield, Withington et Chrolton-cum-Hardy transit, per quattuor burga Mancunii Maioris hodierni transgrediens. Cum finibus inter burga Stockport et Mancunium competet et inter Tameside et Mancunium usque ad campum pillamallei Dentoniae. Pars cursi nunc est sub Lacubus Audenshaw, qui ad finem saeculi XIX structi sunt.Nevell (1992), p. 81. Fossatum forsitan ad occidentem ultra Stretfordiam ad Urmston patebat.Nevell (1992), p. 78.

 Historia 
Magnum fossatum aliquando inter finem regni Romani in Britannia saeculo V et irruptionem Normannorum anno 1066 structum est. Quo consilio factum est, non est clarum, sed fortasse ut munimentum vel limes adhibebatur. Fieri potest ut saeculo VII finem territoriae Anglo-Saxonum, vel saeculo VIII vel IX finem inter regna Anglo-Saxonica Merciam et Northumbriam designaret.Nevell (1992), p. 83. In principio Medii Aevi populi horum regnorum cum Occidentalibus Saxonibus atque Britannis et Danis de imperio in Anglia septentrio-occidentali contendebant.Hylton (2003), p. 7. Quidquid fuit propositum principale, fossatum a Medio Aevo ut limes usurpavit.Nevell (1992), pp. 82–83.

Secundum fabulam, Magnum fossatum ab incolis Mancunii anno 869 vel 870 una nocte completum est, ut se contra hostes Viccingos tueretur; Mancunium fortasse anno 870 a Danis direptum est.Hylton (2003), p. 8. Dicunt quemque virum partem suam fossati fodere debuisse, aggerem proceritati suae aequum struentem. Secundum mythologiam saeculi XIX, fossatum fuit locus proelii inter Saxones et Danos, quod proelium nomina urbibus Gorton et Reddish dedisse coniciunt (gore town, 'urbs cruoris', et red ditch, 'fossatum rubrum'),Booker (1857), p. 197.Harland & Wilkinson (1993), pp. 26–29. sed haec coniectura ut "phantasia popularis" ab historicis declinatur,Farrer & Brownbill (1911), pp. 275–279. nominibus potius a vocabulis dirty farmstead ('villa sordida') et reedy ditch ('fossa harundinea') vocatis. Retrieved on 5 January 2009.

Antiquarii et historici a saeculo XIX fossati studiosi fuerunt, sed magna pars cursus eius contectus est aedificiis. Inter annos 1990 et 1997, grex archaeologorum Universitatis Mancuniensis partes fossati in Denton, Reddish, Levenshulme, et Platt Fields excavaverunt, aetatem et propositum decernare tentantes. Quamquam tempus constructionis fossati non detectum est, investigatio aggerem ad septentrionem fossati saeculo XX ortum esse monstravit. Una cum fossati forma similis litterae U (et non V, quae in fossis militaribus adhibetur), hoc monet propositum fossati finem territoriae designare.Nevell (1998), p. 41.

 Etymologia 
Prima mentio nota fossati reperitur in charta donationis terrae in oppido Audenshaw monachis cellae Kersal. In charta fossatum et Anglice Mykelldiche et Latine magnum fossatum appellatur. Nomen Nico (aliquando Nikker) saeculis XIX et XX commune fit. Duceri potest a Hnickar Anglo-Saxonico, spiritu aquatico qui viatores captos mergebat, sed nomen hodiernum veri simile est corruptio nominis Mykelldiche, a vocabulis micel, 'magnum', et diche, 'fossatum'. At alii nomen a vocabulo Anglo-Saxonico nǽcan, 'necare', ducent.

 Status hodiernus 
Contra gravem erosionem, etiamnunc fossati partes breves videri possunt, qui latum metra 3 vel 4 et altus metra 1.5 esse potest. Tractus longus metra 300 per campum pillamallei Dentoniae et tractus per hortum Platt Fields currentes, habentur optime conservati.Nevell (1992), p. 79.Nevell (2008), p. 39. Anno 1997, pars longa metra 135 lege conservata est. Reliquum fossati non conservatum manet.

 Notae 

 Bibliographia 








Categoria:Fossae
Categoria:Opera terrestria Britanniae
Categoria:Loci archaeologici comitatus Lancastriensis
Categoria:Mancunium