Scylla (Nisi filia)

Scylla (Graece ) in mythologia Graeca fuit filia regis Megarensium, Nisi, quae amore infelici hostis Minois perdita, et patrem et patriam prodidit. Secuit enim in capite patris crinem purpureum, pignus salutis a deis datum.
Fabula
Minos, rex Cretensium Megaram exercitu obsedit. Quem e summis moenibus aspiciens, Scylla nefasto et infelici amore exarsit. Mox patriam hosti amato tradere decrevit atque patre Niso dormiente crinem purpureum furtim secuit qui regi, velut pignus fatale salutis et victoriae, inter capillos alioqui canos creverat : nam vates saepe cecinerant, quamdiu crinis purpureus salvus in capite regis remaneret, tamdiu Megaram invictam salvamque fore. Quo reciso Nisus victus et urbs capta est. Cum vero matrimonium  Scylla velut pretium proditionis regem Cretensem rogaret, Minos victor  parricidam aspernatus est : nonnulli auctores narrant respondisse Cretam, sanctissimam terram, tam nefandum monstrum suscipere non posse atque puellam in litore reliquisse, quae postea natando navem consecuta puppem adprehendit ; alii contra Scyllam navem quidem conscendisse sed postquam solvissent, Minoem ligatam virginem suspendisse e puppi navis, paene submersam atque ita per maria secum traxisse. Constat certe tunc temporis  in cirimNonnulli (ut apparet ex Hygino) cirim piscem esse voluerunt : de quo vide etiam Ciris versus 484-486. a deis mutatam esse. Quare mythographi contendunt hanc avem sic nominatam quod  nomen ciris e verbo Graeco κείρω (latine tondere) originem duxisset (quod alioqui valde dubium est). Nec tamen poenam effugit : nam Iuppiter patrem Nisum in haliaeetum vertisse dicitur ut filiam per aerem persequi posset atque trucidare conaretur, ultionis aeternae cupidus ob parricidium. Ita aeterna fuga damnata est Scylla.

Alii putabant promuntorium Scyllaeum in Argolide nomen ab ea duxisse quia ibi sepulta esset VIII.6.13. Pausanias II.34.7

In litteris
Totum poema epicum, Ciris inscriptum et Vergilio adolescenti olim attributum, 541 hexametris hanc fabulam explicuit, quae etiam clarissima metamorphosis apud Ovidium fuit.

De alia Scylla
Nonnulli poetae hanc Scyllam cum alia Scyllae.g. Vergilius, Bucolica VI.74-77. Propertius IV,4 : 39-40. Irene Peirano, "Mutati artus: Scylla, Philomela and the End of Silenus' Song in Virgil "Eclogue" 6", The Classical Quarterly, 2009ː 187-195  confuderunt, quae in monstrum marinum mutata est atque nautas in freto Siculo vorabat et in Odyssea comites Ulixis vexavitCiris, versus 54-91..

 Fontes 
 Aeschylus, Choephoroe 612-622
 Apollodori bibliotheca  III.15.8
 Ciris (poema ex Appendice Vergiliana, Vergilio adolescenti attributum a Suetonio et grammaticis Servio Donatoque).
 Hyginus, Fabulae 198.
 Ovidius, libro octavo Metamorphoseon 1-151
 Pausanias libro primo Graeciae descriptionis XIX.1 et libro secundo XXXIV.7
 Propertius libro tertio Elegiarum carmine XIX : 21-28.
 Vergilius, libro primo Georgicon, 404-409.

 Plura legere si cupis 
Stefania Cerrito, "« En un oiselet la muerent » : Scylla de Mégare dans l’Ovide moralisé" in Déduits d’oiseaux au Moyen Âge,  Presses universitaires de Provence, 2009ː 69-81
Laurel Fulkerson, "Trapped between Scylla and Ciris: Some Thoughts on Poetic Structure", Dictynna, 2020

Hederich, Benjamin: "Scylla" - apud: Gründliches mythologisches Lexikon, Lipsiae 1770, col. 2180-2181

 Notae 

Categoria:Mythologia Graeca