Taicosama

()Vide sub nomine Petro Gomez in Catalogo Religiosorum Societatis Iesu, qui hactenus pro Catholicâ fide et pietate in variis mundi plagis interempti sunt, in quo "Imperator Taicosama" vocatur. (Haec appellatio, quae scilicet e Iaponico 太閤様 Taikō-sama conversa est, ea lingua "administrum omnium consiliorum emeritum" significat.), seu Taycko (-onis, m.)"Mortuo itaque Tayckone suscepit regni administrationem Ongosschio [qui Ieiasus est]"; Bernhardi Vareni Med. D. Descriptio Regni Japoniæ et Siam (Amstelodami, 1673): 19 . (Iaponice 豊臣秀吉 Toyotomi Hideyoshi, natus 17 Martii 1537; mortuus 18 Septembris 1598), fuit praeceptus, daimyo, xogun, strategus tempore Sengoku, qui Iaponiam consolidavit, castrum Ozacae construxit, multas humanitates creavit, et Christianos consectatus oppressit. Iuvenis erat cliens Nobunangae.. 

Multae uxores ei fuerunt: prima fuit Nene, postea Kōdai-in cognominata, quae ab Europaeis "Quitano Mandocoro" nominabatur.'Quitano Mandocoro' scilicet e Iaponico titulo 北政所, Kita no mandokoro conversum. Mandokoro erat nomen uxoris kanpaku, seu Latine quambacus (hoc est titulus militaris Iaponicus), atque Kita 'septemtrionem' significat. Habuit tres vel quattuor filios, inter alios haeres Fideyori, atque alios adoptavit, inter alios nepos Toyotomi Hidetsugu, qui etiam Cambacudonus seu Quabacondonus ("Kanpaku-dono") dicitur."Erat Cambacudonus sororis Taicosamae filius", Historia Societatis Iesu: Ab anno Christi MDXCI. ad MDCXVI (Romae, 1710): pars quinta, 589 .

 Nomina 
Primum ille nomen "Hiyoshi-Maru" (日吉丸) habuit. Adulta aetate, nomen "Kinoshita Tōkichirō" (木下 藤吉郎) accepit. Praenomen Tōkichirō in fontibus Latinis saeculorum XVI atque XVII in "Toquixiro" seu "Toquixirum" conversum est, atque cognomen in "Quinoxita" conversum est."Non illico, ut erat madidis vestibus, in aulam immigravit Toquixirus. [...] Recreatus hoc aspectu Imperator, Quinoxitam, quod sub arbore significat, in primæ notitiæ memoriam, appellavit"; Acta sanctorum quotquot toto orbe coluntur, vel a catholicis scriptoribus celebrantur, quae ex latinis et graecis (Parisiis, 1863): caput II, 731-732 .

Anno 1568, nomen "Hashiba Hideyoshi" (羽柴 秀吉) se imposuit, e nominum samuraeorum Niwa Nagahide (丹羽 長秀), Shibata Katsuie (柴田 勝家), Akechi Mitsuhide (明智 光秀) atque Mori Yoshinari (森 吉成) ductum. Cognomen Hashiba in lingua Latina ut "Faxiba" conversum est."Atque hic ille est Faxiba, qui Taicosama dein nuncupatus"; Acta Sanctorum (1658): caput III, 725 .

Anno 1575 fere, Hideyoshi se firmabat sub titulo honorifico Chikuzen-no-kami (筑前守), quod circiter scilicet "gubernator provinciae ":Annali della Facoltà di lingue e letterature straniere di Ca' Foscari, Volume 11, Numero 3 (1972): 143 .  in fontibus Latinis haec appellatio conversa est ut "Cicugendonus"."Faxiba enim Cicugendonus, qui [...] Quabacundoni titulum [...] adeptus fuit", Ioan. Petri Maffeij, Bergomatis e Societate Iesu, Historiarum indicarum libri 16 (Antverpiae, 1605): caput II, 107 . Deinde ille titulum quambaci (kanpaku) accepit, atque Iesuitae QuambacundonusHaruka Oba, Japan on the Jesuit Stage. Transmissions, Receptions, and Regional Contexts (2021): 31 . seu Quabacundonus (e kanpaku atque suffixo honorifico -dono)"Itaque Taicosama (sic enim nunc appellatur, qui hactenus, ut conitat P. V., dictus est Quabacundonus)", Ioan. Petri Maffeij, Bergomatis e Societate Iesu, Historiarum indicarum libri 16 (Antverpiae, 1605): caput II, 234 . eum appelabant.

 Nota 

 Bellum Coreanum Taicosamense
 Diadochi Taicosamae

 Bibliographia 
 Ioannes Hayus, De rebus Iaponicis Indiciis et Peruanis epistolae recentiores (Antverpiae 1605): 234–236, 263–288, 493–503.
 Michael Angelus Lualdus, L'India orientale soggettata al Vangelo (Romae, 1653): 206–211, 292–295. 
 Laurentius Crassus, Elogii di capitani illustri (Venetiis, 1683): 1-4. 
 Le jardin des enfants ou légendes pour les enfants (Insulis, 1880): 193-194. 
 Masaharu Anesaki, A Concordance to the History of Kirishitan Missions (Tokii, 1930): 23–25. 

 Nexus externi 

Categoria:Incolae Iaponiae