Taurobolium

Taurobolium tempore imperii Romani fuit sacrificium tauri CybelaeHederich, Benjamin: "Cybele" - apud: Gründliches mythologisches Lexikon, Lipsiae 1770, col. 823-832 Attidique ab archigallo et sacerdotibus eius peractum. Genitalia ("vires") victimae eximebantur et deae consecrabantur. Genus quoddam initii etiam erat taurobolium et in memoriam facti tauroboliati - sic enim appellabantur qui taurobolium perceperant- aras inscriptas  ponere consecrareque solebant. Tales arae non tantum Romae in fundamentis basilicae Sancti Petri (quae inaedificata est in ipso loco quo antiquum Phrygianum steterat) sed etiam passim in provinciis occidentalibus -exempli gratia Lactorae et Lugduni in Gallia- plurimae ab archaeologis repertae suntIn Italia Antii, Augustae Taurinorum, Beneventi, Brundisii, Fori Popilii, Formiis, Gabiis, Lavinii, Ostiae, Rufris, Teate Marrucinorum. In Gallia Albae Helviorum, Arausione, Burdigalae,  Coloniae Reiorum, Deae Augustae Vocontiorum, Divoduri, Lactorae, Lugduni, Narbone, Tegnae, Valentiae, Vasione, Vesuli, Vesunnae, Vintii. In Hispania Cordubae, Emeritae Augustae, Ossonobae, Pace Iulia. In Africa Carthagine, Dianae Veteranorum, Mactare, Milae, Thibile, Tipasae. .
De etymologia et historia appellationis
Taurobolium est nomen Graecum compositum ex tauro et βόλος (verbum : βάλλειν), quem latine interpretari possumus "iactum", id est iactum plagarum vel laquei in praedam. Etenim in inscriptione Pergamensi secundi saeculi a.C.n. taurobolium videtur significasse genus quoddam venationis lusoriae, qua iuvenes tauros laqueis captare conantur, qui postea immolanturDuthoy 122-125.. In Italia hoc nomen primum legitur in inscriptione Puteolis reperta et ad annum 134 p.C. relata ; quae ad cultum deae Caelestis pertinet, quae fortasse eadem fuit atque  Tanit Carthaginiensis.
Ab anno vero 160 (quo anno prima mentio servata de taurobolio in cultu Cybelae facta est) usque ad annum 395  haec appellatio nisi in monumentis cultus Magnae Matris non legitur.
Nec in hoc taurobolio ulla vestigia venationis permanent, sed de mero sacrificio, ut videtur, agitur.

De coniecturis eruditorum hominum
Hunc ritum male novimus : itaque multa ac dissona coniecerunt eruditi et historici religionum, quorum alteri testimonia Christianorum auctorum sequuntur (in primis Prudentii), alteri aspernantur tamquam odio paganorum in peius detorta : apud Prudentium enim taurobolium velut baptismum sanguineum (et diabolicum) repraesentatur. Qui hoc sacrificium Matri deorum dedicat in fossam descendit ita ut per cratem aspergatur cruore supra immolati tauri. E quo sanguine purificationem quandam renovationemque sibi sperat.

De duabus tantum e plurimis coniecturis infra loquemur :
An taurobolium castrationi substitutum sit?

Sacerdotes Cybelae eunuchi erant, qui Galli vocabantur. Tempore Romanorum imperatorum dux eorum, archigallus dictus, civis Romanus est cui eunuchum fieri non licet. Itaque nonnulli docti homines coniecerunt, quoniam genitalia sua deae consecrare archigallus non iam poterat, ideo  genitalia tauri in illorum locum substituta esse, quae ratio fuisset taurobolii tunc instituti. Alii contra dicunt respondentes ita fieri non potuisse, quia persaepe feminae sunt quae taurobolia dedicant et percipiunt. Nec tamen hoc responsum rem decidit : nam iam a principio, tam Romae quam Pessinunte, par sacerdotum, mas et feminaDion. Hal. Ant Rom. II,19,4., cultum Magnae Matris curabant. Si sacerdos mas sese ipse castrabat, quo ritu femina sese deae suae consecrarit, nescimus. Fortasse, ut quae genitalia sua offerre nequibat, iamdudum vires tauri Cybelae offerre solebat, quod tunc temporis imitari coepisset et archigallus mas. Non liquet.

An per tempora taurobolium mutationes acceperit?
Robertus Duthoy, qui verba  variis temporibus in inscriptionibus  usitata accurate ac studiose recensuit, coniecturam proposuit tamquam tria tempora in taurobolio explicando distinguenda essent :
primo ab anno circiter 160 usque ad annos 225/230 de mero sacrificio agitur, quod "pro salute" imperatoris et imperii, vel etiam nonnumquam dedicantis perficitur. Tum dedicans "facit" taurobolium.
sequitur tempus medium usque ad quartum saeculum. Tunc additur ritus traditionis : sacerdos tradit et dedicans "accipit" taurobolium. Duthoy putat vas plenum sanguinis, qui "cernus" in aris vocatur, sic traditum esse.
ultimo secunda parte quarti saeculi taurobolium ita perficitur ut a Prudentio in carmine describitur. Tum dedicans "percipit" taurobolium et tauroboliatus est. Pagani enim nonnulla ab adversariis Christianis mutuati essent et taurobolium lustratio quaedam et renovatio, baptismo quodam modo similis, facta est

Quamvis Roberti Duthoy coniectura veri similis videri possit, tamen nec certa nec documentis satis probata estOpinionem contrariam profert Robertus Turcan in commentario ad Firmicum Maternum XXVII,8. Qui textus testari videtur iam prima parte quarti saeculi aspersionem sanguinis in tauroboio fuisse.. Nec enim probabilem rationem reddit cur iam ab initio taurobolia per plures dies, pervigilioGraece mesonuctium vel pannuchium dictum : ) = CCCA V,386. Confer ) = Dessau 04130. facto, durasse videantur, nec cur tam dispendiosis aris memoria eventus servata sit. Plurimi tauri Iovi Optimo Maximo immolabantur nec quotienscumque arae dicabantur.

Sed haec hactenus : novi fontes desiderantur ad plura cognoscenda.

 Notae 

Fontes
Litterarii
Carmen contra paganos (auctore ignoto) 57-62.
Historiae Augustae vita Heliogabali VII,1.
Iulius Firmicus Maternus  De errore profanarum religionum XXVII,8
Prudentii Peristephanon Carmen X, 1006-1050.

Epigraphici
Robertus Duthoy, The taurobolium : its evolution and terminology, Lugduni Batavorum, E.J.Brill, 1969. (Etudes préliminaires aux religions orientales dans l'Empire romain  ; t.10). Recensio critica
Aemilius Espérandieu, Inscriptions antiques de Lectoure, 1892. Recensio critica
 M. J. Vermaseren, Corpus Cultus Cybelae Attidisque, Lugduni Batavorum, E.J. Brill, 1977-1989 (septem voluminibus). ISBN 9004053999. (Etudes préliminaires aux religions orientales dans l'Empire romain ; t.50).
  = Dessau 4152, ,   AE 1945|55, AE 1955|180.

 Plura legere si cupis 
Neil Adkin, "Carmen contra paganos 63", Wiener Studien, 2004ː 219-223
Lara Dubosson-Sbriglione, Le culte de la Mère des dieux dans l’Empire romain. Stuttgart, Steiner, 2018 Recensio critica Summarium dissertationis ab auctore factum (2016) Altera recensio critica
R. Duthoy,	"La Minerva Berecyntia des inscriptions tauroboliques de Bénévent (CIL IX. 1538-1542)", L'Antiquité Classique, 1966ː 548-561
Max Gschaid, "Eine Bemerkung zum Taurobolium von Vesoul (Haute-Saône)", Latomus, 1993ː 112-116
Clifford Herschel Moore, "On the Origin of the Taurobolium", Harvard Studies in Classical Philology, 1906ː 43-48 
Neil McLynn, "The Fourth-Century "taurobolium"", Phoenix, 1996ː 312-330 
Danny Praet, "Symbolisme, évolution rituelle et morale dans l'histoire des religions: le cas du Taurobolium dans les publications et la correspondance de Franz Cumont et d'Alfred Loisy", Mythos. Rivista di Storia delle Religioni, 2013/4ː 125-141.
Jeremy B. Rutter, "The Three Phases of the Taurobolium", Phoenix, 1968ː 226-249 
 Francisca Van Haeperen, Étrangère et ancestrale,la Mère des dieux dans le monde romain,  Publications de l’École Pratique des Hautes Études, 2019ː 99-148.

 Nexus externi 
Vicimedia communia plura habent quae ad taurobolium spectant

Criobolium

Categoria:Ritus Romani