Sicilicus

Sicilicus est antiquae scripturae Latinae signum diacriticum, ◌͗, tamquam sicilicula aut  ƆJohn Edward Sandys, A Companion to Latin Studies (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1910), §1099, p. 743, ubi exempla perhibentur.CIL vol. 1361, x 3743, xii 414. (id est: C a latere inversa) litterae superscripta. Fontes antiquitatis tardioris asseverantVide Isidori Hispalensis Etymologiae 1.27.29 (ubi litterae consonantes geminabantur, sicilicum superponebant, ut 'cella', 'serra', 'asseres': ueteres enim non duplicabant litteras, sed supra sicilicos adponebant; qua nota admonebatur lector geminandam esse litteram); Nisus fr. 5 Mazzarino in Velius Longus de Orthographia Keil 7.80; Gaius Marius Victorinus Ars Grammatica 4.2 Mariotti. sicilicum aevo Reipublicae Romanae super consonantem geminatam positum fuisse ad significandum consonantem bis fuit; indicia autem epigraphica et palaeographica ex illo tempore vix exstant. Talibus consonantibus una littera bis descripta aevo classico expressis, sicilicus naturaliter in desuetudinem abire coepit. Plautus ut videtur sicilicum in prologo Menaechmorum attingit.Michael Fontaine, Sicilicissitat (Plautus, Menaechmi 12) and Early Geminate Writing in Latin (with an Appendix on Men. 13).

 Comma (interpunctum), cuius forma est sicilici similis
 Antisigma, sed haec est littera plena, non diacritica litterae superscripta 
 Apex (orthographia Latina), litteris vocalibus (praesertim A) superscriptus
 Apostrophe, cuius forma ex sicilico deducitur
 Ligatura
 O aperta, sed haec est littera plena, non diacritica litterae superscripta
 Pronuntiatus Latinus
 Macron

Notae

Bibliographia
 "Sicilicus" in 

Categoria:Notae scriptoriae
Categoria:Lingua Latina
Categoria:Abecedarium Latinum
Categoria:Palaeographia