Albion

AlbionAvienus Rufus Festus, Ora Maritima    Baeda Venerabilis, Historiae ecclesiastica gentis anglorum, Oxonii, 1869, e typographeo Clarendoniano, p.5.   est nomen antiquum insulae quae ab medio aevo Britannia Maior. "Britannicae insulae in quibus Albium sive Britannia maior, Ivernia sive Britannia minor" titulus tabulae geographicae, 1641  nota est, sive nonnumquam ab regno Iacobi I saltem Britannia Magna . Incolae Albiones erant. Inter insulas Britannicas maxima est quae in oriente a Mari Germanico, in septemtrione ab Oceano Ducaledonio,Algernon Herbert, Britannia after the Romans, Londinii, 1836, p.LII.   in occaso a Mari Hibernniae et meridie ab Oceano Britannico circumdatur atque a Freti Gallici triginta tria milia trecenta metrorum ex Gallia separatur.

 De Nomine 
Himilco Poenus est primus navigator cognitus qui Insulas Britannicas repperit  . Iam per saeculum primum a.C.n. nomen Graecum  (Albion) ad Britanniam Maiorem spectabat; sic apud Pseudo-Aristotelem invenitur, in De mundoAristoteles, De Mundo, Parisiis, 1512, Gulielmo Budae interprete.   legitur :

Ἐν τούτῳ γε μὴν νῆσοι μέγισται τυγχάνουσιν οὖσαι δύο, Βρεττανικαὶ λεγόμεναι, Ἀλβίων καὶ Ἰέρνη.
"Quo ipso in mari insulae duae sitae sunt quam maxime, quas Britannicas appellant, Albium et Ierna."

Etsi Britannia Graece Albion appellatur, verbum Latinum ipsum ex appellatione Graeca de gente quae insulam incolebat deductum est a Pythea viatore Massiliensi qui anno circiter 320 a.C.n. primus Graecus Britanniam visit, eamdemque descripsit. Post anno autem 43, Claudio imperatore, Romani Britanniam devincere constituerunt. Sequitur quod verbum Britanniam a Romanis usurpatum erat pro provincia Romana quae pandebatur ab Oceano Britannico usque ad valla et Aelium et Antonini. Propter eam causam, insula tota Albion potius nuncupatur cum agitur id quod ad eamdem attinet quamdiu ad tempus Romanum haeret. Claudius Ptolemaeus ipse quo in "Geographia" de Albione situ scripsit legitur "Άλουίωνος νήσου Βρετανιχης θέσις"Claudius Ptolemaeus, Geographia, Lipsiae, 1843, sumptibus et typis Caroli Tauchnitii, Liber II Cap.III. p.67.   sive latine "Albionis Insulae Britanniae situs"Claudius Ptolemaeus, Geographia universalis, Basileae, 1540, apud Hericum Petrum, Liber II Cap.III.  .

Multi sunt reges Anglorum qui de insula rettulerunt ut Albion. Eo modo anno 930, Athelstanus rex Anglorum titulo rex et primicerius totius Albionis regni usus est.Walter de Gray Birch, Index of the styles and titles of sovereigns of England,  Anno 970 nepos istius Edgarus Pacificus se ipse etiam Totius Albionis imperator augustus nominavit.

Postea, in Britanniae historiis atque mythologiis et carminibus Albion nomen saltem invenitur apud Galfridum MonemutensisGalfridus Monemutensis, Historia regum Britanniae, Liber I.  , LayamonLayamon, Layamons Brut, or Chronicle of Britain; A Poetical Semi-Saxon Paraphrase of The Brut of Wace, Londinii, 1847, Vol.I, The Society of Antiquaries of London.  , Raphaël HolinshedRaphaël Holinshed, Chronicles of England, Scotland and Ireland ,  , Gulielmus CamdenusGulielmus Camdenus, Britannia  , Ioannes MiltonusIoannes Miltonus, The history of Britain, (1670)  ,

 Etymologia 
Probabiliter Albion cognationem praebet et cum Albiorige deo Celtico, et cum verbo Elfudd, quod mundus, terra Lingua Cambrica Media sonat, atque hoc et verbum cognatum Celticum albu sive alba inter se respondenti sunt. Verbum istud fontibus Hibernicis antiquis primo tempore insulam totam  et secundo Scotiam designabat.Bernhard Maier, Dictionary of Celtic religion and culture, Woodbridge, 1997, Boydell& Brewer, p.11. ISBN 0851156983 ,

 Notae 

Categoria:Britannia