Pelasgi

Pelasgi (Graece: ) a quibusdam scriptoribus Graecis homines appellati sunt, qui sive iam ante adventum Graecorum Graeciam inhabitaverant sive maiores ipsorum Graecorum erant V.2.4. Herodotus,  Polyhymnia 94-95. Thucydides I.3.2. Aeschylus, Supplices 250-9.. Ita historicis adhuc remporibus uni e quattuor partibus Thessaliae nomen Pelasgiotis IX.5.3 erat et eorum vestigia in multis aliis locis ostendebantur ː exempli gratia Dodonae oraculum condidisse dicebanturHerodotus Euterpe 50-52, 56.  VII.7.10 et IX.2.4 aut Cabirorum mysteria in Samothracia docuisseHerodotus Euterpe 51. Quin etiam Arcades Pelasgum quendam e terra genitum primum incolam Arcadiae fuisse narrabant atque ipsos Pelasgos primum appellatos postea nomen mutavissePausanias VIII.1.4-6. Et HerodotusHistoriae I.57-58.Cf. ibidem VI.137-140. Athenienses primo Pelasgos fuisse qui Barbare loquebantur ac deinde mixtos cum vicinis gentibus Graece didicisse contendebat. In Italiam quoque migrasse Pelasgos mythographi finxerunt, dum origines historiae Romanae cum Graecis rebus connectere cupiuntDion. Hal. I,17-30.. Scientia hodierna interdum nomine Pelasgis ad praehistoricas Paeninsulae Balcanicae gentes denotandas utitur, quae Graece non locutae sunt. An umquam distincta gens Pelasgorum re vera fuerit dubitatur.

 Bibliographia 
Dominicus Briquel, Les Pélasges en Italie: recherches sur l'histoire de la légende. - École française de Rome, 1984. - (Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome ; 252). Recensio critica).
Ellis Hesselmeyer, Die Pelasgerfrage und ihre Lösbarkeit. Franz Fues, 1890.
F. Lochner-Hüttenbach: Die Pelasger (Arbeiten aus dem Institut für vergleichende Sprachwissenschaft in Graz). Vindobonae 1960.

Notae

Aborigines

Categoria:Mythologia Graeca
Categoria:Graecia antiqua