Ulmus thomasii

Ulmus thomasii (Anglice: rock elm, cork elm) est arbor decidua praecipue in Medio Occidente Americano endemica. Arboris distributio est ab Ontarioe meridiana et Quebeco meridiem versus ad Tennesiam, occidentem versus ad Kansiam boreo-orientalem, et septentriones versus ad Minnesotam.   Sua habitatio naturalis est humidus sed arenosum lutum (Anglice: loam) bene siccatum, vel limus (silt), cum aliis lignis duris (hardwoods) commixta; locos umbrosos moderate tolerat.Situs forestry.about.com. In siccis autem locis editis quoque crescit, praecipue in iugis saxosis rupibusque calcis.

 Descriptio 
Arbor ad 15–30 m alta crescit, et vivere ad trecentos annos potest. Ubi in silvis crescit, corona est cylindricea et erecta, ramis brevibus, aliis ulmis angustior. Ulmus thomasii etiam est inusitata inter ulmos ob monopodiam.W. J. Bean, Trees and shrubs hardy in Great Britain, ed. 7a (Londinii: Murray, 1981). Cortex est fumeus penitusque exaratus in squamosa iuga complanata. Multis ramis vetustioribus sunt 3–4 inaequabiles alae crassae suberosae; planta ergo vulgo appellatur ulmus suberosa.Photographema cristarum suberosarum ramorum Ulmi thomasii in Encyclopaedia Plantarum Universitatis Civitatis Michiganiae . Folia sunt 5–10 cm longa, 2–5 cm lata, ovalia ad obovata, basi rotundi symmetrici et apice acuminata. Superficies folii est atroviridis nitida, autumno flava clara; latus inferius est pubescens.

Flores sunt perfecti, apetali, a vento pollinati, rubri viridesque, in racemis minus quam 40–mm longis binis hebdomadibus ante folia, a Martio ad Maium, secundum arboris locum. Fructus est samara lata ovata 13–25 mm longus, pilis subtiliter tecta, apice inciso, Maio vel Iunio maturescens ad faciendos fasciculos cernuos fundamento foliorum.J. White et D. More, Trees of Britain & Northern Europe (Londinii: Cassell's, 2003). Quamquam U. thomasii est protandrica, se saepissime pollinat.A. S. Hans, "Compatability and Crossability Studies in Ulmus," Silvae Genetica 30, 4 - 5 (1981).

 Pestes et morbi 
Sicut plurimae Americae Septentrionalis ulmi, Ulmus thomasii ad Hollandicum ulmorum morbum est pronissima.

 Cultus et usus 
Materia U. thomasii est omnium ulmorum durissima et gravissima, et arbore in silva crescente, nodorum aliarumque labium libera manet. Ea est validissima et bene poliri potest; ergo populi Americani Europaeique eam multo olim desiderabat pro multis usibus, insigniter navibus, supellicite, instrumentis rusticis (agricultural tools), et instrumentis musicis. Multum virium ligni ex grano (Anglice: grain) stricto deducitur, quod ex arboris lentissimo auctús modo oritur; truncus diametro minus quam 2 mm per annum usitate augetur. Plus quam 250 incrementa annua olim enumerata sunt in tigno 24 cm quadrata quem opifices in Anglica navium area pro superioribus navis marginibus serrá secabant, dum alia arbor, olim apud Regales Hortos Botanicos Kew Londinii crescens, altitudinem solum 12 m per quinquaginta annos attigit.H. J. Elwes et A. Henry, The Trees of Great Britain & Ireland (1913), 7:1848-1929 (editio privata). Situs apud fax.libs.uga.edu. U. thomasii, omnino ad maritimum Europae borealis clima temperatius inusitata, est rarissima in cultura trans Atlantica, quamquam fuerunt nuntii sine auctore editi aliarum exemplarium in Essexia meridio-occidentali Angliae. Sunt nullae huius taxi cultivarietates notae, nec in commercio agnoscitur.

 Hybridae et cultivarietates hybridae 
Species hybridizata est cum Ulmo davidiano var. japonica apud Arboretum Arnold Bostoniae, sed nulli cloni commercio liberati sunt. Omnes ab hybridizatione cum U. pumila apud Lake States Forestry Experimental Station decennio 196 genitae plantulae perierunt---classica lethalitatis hybridarum res.H. F. Sholtz, "Rock Elm (Ulmus thomasii)," Lake States Forest Experimental Station Paper 47:16 (1957).

 Etymologia 
Arbor ex Davide Thomas ingenario civili Americano anno 1902 appellata est, qui arborem (tum Ulmus racemosa nominata) saeculo undevicensimo ineunte primum agnoscivit.

 Accessiones 
America Septentrionalis
 Arnold Arboretum. Acc. no. 444-88.
 Brenton Arboretum, Dallas Center Iovae. Singulae haud in medium prolatae.
 Dominion Arboretum, Ottava, Canada. Singulae haud in medium prolatae.
 Morton Arboretum. Acc. no. 178-84, in locis feris conlecta prope Reedsville Visconsiniae, 843-2005 (Kelleys Island, Sandusky Erie Comitatus), 122-2006 (Dixon Comitatus Nebrascae).
 Nebraska Statewide Arboretum. Singulae haud in medium prolatae.
Europa
 Grange Farm Arboretum, Sutton St. James, Spalding, Lincs. Britanniarum Regni. Acc. no. 706.
 National Botanic Gardens Hiberniae, Glasnevin, Dublini, Hiberniae. Locus: A3 (155)
 National Botanic Garden of Belgium , Meise Belgii. Acc. no. 19800105.
 Wakehurst Place Garden Wakehurst Place Britanniarum Regni. Acc. no. 1968-48603.

 Notae 

Categoria:Arbores Canadae
Categoria:Arbores Ontarionis
Categoria:Arbores Civitatum Foederatarum
Categoria:Arbores regionis Magnorum Lacuum (America Septentrionalis)
Categoria:Arbores Novae Hantoniae
Categoria:Arbores Montis Viridis
Categoria:Arbores Michiganiae
Categoria:Taxa Sargent
Categoria:Ulmaceae
Categoria:Species plantarum