Quirinus

in mythologia Romana fuit antiquus rei publicae deus. Augusto autem principe, Quirinus etiam fuit divi Iani cognomen.Id est a Livio in precatione fetialium relatum (I.32.10); Macrobius (Sat. I.9.15). Tale nomen proprium aut ab urbe  aut a ‘quirite’ ducitur (tametsi et hoc nomen, unā cum nomine Quiritium, etiam ab urbe Curium videtur oriri, quorum incolae Κυρῖται ‘Kyritai’ Graece appellabantur).

 Historia 
Haud dubie erat Quirinus deus belli Sabinorum. Sabinis oppidum quoddam proximum Romae erat, ubi, in monte Quirinali, unus e septem collibus Romanis, aram Quirini erexerunt. Cum sedem suam ibi Romani constituerunt, reciperunt in cultis antiquis suis etiam illum Quirini atque, a saeculi primi a.C.n. termino, existimaverunt ipsum deum Quirinum Romulum esse in numero deorum relatumCicero, de Natura deorum II.24.62 et de Officiis III.10.41. Augustinus Hipponensis, de civitate Dei II.15.71..Fishwich, Duncan, The Imperial Cult in the Latin West Brill, secunda editio (1993, ISBN 978-90-04-07179-7), Google.Evans, Jane DeRose, The Art of Persuasion (University of Michigan Press, 1992, ISBN 0-472-10282-6),  Google.] Factus est cito ipse gravissimus rei publicae Romanae deus et est inter deos antiquissimos tris, quibus intererant Mars Iupiterque, admissus.Inez Scott Ryberg, "Was the Capitoline Triad Etruscan or Italic?" The American Journal of Philology 52, no..2 (1931): 145–56. Marcus Terentius Varro notavit Capitolium Veterem esse cultum priorem, qui sedem habebat suam in Quirinale colle, atque colentem Iovem, quem discernit Martialis intra "antiquum novumque,"Martialis, (V, 22.4) describit locum in Esquilino monte, quo licebat hinc novum Iovem, inde veterem videre. Iunonem ac Minervam,Varro, De lingua latina, v. 158.

Deinde, est Quirinus factus nullius momenti, cum gravitatem suam inter Romanos divos perderet. Namque in deis gravissimis sunt ipse Marsque ab Iunone et Minerva successi. Postea, antetulerunt Romani cultui rei publicae quasdam mysticas religiones velut illae Bacchi, Cybeles, et Isidis. Posterius, tantum est paene a flamine suo veritus, qui, tamen, fuit unus ex patriciis flaminibus maioribus, qui prius antegrediebantur maximo pontifici.<ref>Festus, 198, L: "Quirinalis, socio imperii Romani Curibus ascito Quirino.</ref>

 Imagines 
Quirinus in antiquam artem Romanam effingebatur tamquam homo barbatus militarem sacerdotalemque vestem induens. Deinde, est fere nunquam in imaginibus posterioris cultus depictus. Ipsi myrtum saepe adiungebatur.

 Festi dies 
Festivitates deo dicatae erant Quirinalia, quae die 17 Februarii mensis agebantur.

 Hereditas 
Etsi multa saecula praeterirentur, mons Quirinalis Romae, qui antea est sic a nomine Romuli appellatus, est adeo saepe imperio adiunctus ut sedem regum Sabaudiorum eligeretur atque postea est domum Presides Italiacae Rei Publicae factus.

Plura legere si cupis
 Ferri, Giorgio. 2017. "'Perché leggere ancora': Quirinus: Una divinità romana alla luce della comparazione storica' di Angelo Brelich?" Anabases 25: 179–90. Res.
André Magdelain, "Quirinus et le droit (spolia opima, ius fetiale, ius Quiritium)", Mélanges de l'école française de Rome'', 1984: 195-237

 Notae 

 Collegia sacerdotum
 Mythologia Romana
 Religio Romana

Categoria:Dei Romani
Categoria:Mythologia Romana