Orinocum

OrinocumCaroli Linnaei Systema vegatabilium, ed. 17, vol. IV, pars 1, Gottingae 1827 ; Synopsis plantarum aequinoctialium Orbis Novi, Lutetiae 1825 , etc. (Hispanice Orinoco) est unum e longissimis fluminibus in America Australi sitis, 2140 chiliometrorum longum, cuius pelvis exsiccationis, aliquando Orinoquia appellatus, 880 000 chiliometrorum quadratorum comprehendit, quorum 76.3 centesimae in Venetiola, reliquium in Columbia patent.

Flumen est quartum a maximo orbis terrarum flumen per volumen aquae liberatae aestimatum. Amnis cum influentibus fluviis sunt maxima ratio transportationis in Venetiola orientali et interiore atque in . Circumiecta naturalia terrae quam flumen exsiccat varia sunt, permultas enim species florae et faunae habent.

Historia

Ostium amnis, ubi in Oceanum Atlanticum defluit, ab ipso Christophoro Columbo per suam tertiam navigationem die 1 Augusti 1498 descriptum est. Alexander von Humboldt, scientiae peritus Borussicus, regionem anno 1800 exploravit.Helferich 2004.

Fluxus et pelvis hydrographica

In civitate Venetiolae Amazonensi inter silvas pluviales densissimas et adhuc vix exploratas oritur, magnum arcum facit, ad occidentem, post ad septentrionem per confinium Columbiae et inter civitates Venetiolae Bolivarensem aliasque fluens et ad orientem vertens; in fluxu medio et superiore per llanos fluit. Per delta maximum in Oceanum Atlanticum in civitate Delta Amacurensi se effundit.

In fluxu superiore bifurcationem veram habet; nam Casiquiare bracchium ab Orinoco avertit et aquae fere tertiam partem in flumen Nigrum fluminis Amazonum accolam aufert. Maximi Orinoci accolae sunt Ventuarius, Caura, Caroni (a dextra parte); Guaviare, Meta, Apure (a laeva).

Portus Orinoci

Urbes Portus Ayacuquensis, Civitas Guayanensis et Civitas Bolivarensis ad ripas Orinoci sitae sunt.

Notae

Bibliographia
Helferich, Gerard. 2004. Humboldt's Cosmos: Alexander von Humboldt and the Latin American Journey that Changed the Way We See the World. Novi Eboraci: Gotham Books. ISBN 1592400523.
León, Gustavo Silva. 2005. La cuenca del río Orinoco: visión hidrográfica y balance hídrico. Revista Geográfica Venezolana. 46 (1): 75–108.
MacKee, E. D., C. F. Nordin, et D. Perez-Hernandez. 1998. The Waters and Sediments of the Rio Orinoco and its major Tributaries, Venezuela and Colombia. United States Geological Survey water-supply paper. ISSN 0886-9308. Vasingtoniae: United States Government Printing Office.
Rawlins, C. B. 1999. The Orinoco River. Novi Eboraci: Franklin Watts.
Stark, James H. 1897. Stark's Guide-Book and History of Trinidad including Tobago, Granada, and St. Vincent; also a trip up the Orinoco and a description of the great Venezuelan Pitch Lake. Bostoniae: James H. Stark. Londinii: Sampson Low, Marston & Company.
 Triana, S. Pérez. 1902. Down the Orinoco in a Canoe.
 Weibezahn, F. H., A. Haymara, et M. W. Lewis. 1990. The Orinoco River as an ecosystem. Caracis: Universidad Simon Bolivar.

Nexus externi

.

Categoria:Amazones (civitas Venetiolae)
Categoria:Civitas Bolivarensis
!
!