Familia Barbarinorum

Familia BarbarinorumActa eruditorum, herausgegeben von Johann Grosse II ((Leipzig)),Johann Grosse II (Héritiers),Otto Mencke,Johann Friedrich Gleditsch II ((Leipzig)),Johann Burkhard Mencke vel BarberinorumHistoria ecclesiastica seculi decimi septimi Von Johann Wolfgang Jäger familia nobilis Italiae origine Tusciana.
Sedes, a qua Barberini, tunc Tafani nominati, oriundi sunt, Barberinum (Vallis Elsae) est, quam saeculo 11 reliquerunt, ut domicilium Florentiae constituerent. Hac in urbe familia usqe ad saeculum 17 et possessionibus et auctoritate ingenter increvit. Culmen adepti sunt, cum Maffeus papa factus est et nomine Urbani VIII ab anno 1623 usque 1644 regnavit. Pontificatu eius nepotismus in ecclesia Romana maxime effloruit. 
Exemplo sunt:
Matthaeus Barberinus (postea Urbanus VIII, vixit 1568 - 1644) 
Franciscus Barberinus nepos cardinalis, bibliothecarius et archivarius Sanctae Romanae Ecclesiae (1597 - 1679)
Antonius Barberinus archiepiscopus, dux ducatùs Urbini
Antonius Marcellus Barberini cardinalis bibliothecarius, archivarius Sanctae Romanae Ecclesiae et paenitentiarius maior (1569 - 1646)

Franciscus eiusque frater Taddeus princeps Palestrinae annis 1625 ad 1638 Romae Aedes Barberinas, in primis aedibus aetatis Baroci
habitas, aedificaverunt architectis tunc celeberrimis adductis Maderno, Borromini, Ioanne Laurentio Bernini.

Urbani autem pontificatus non solum fastigium ascensùs familiae,. verum etiam initium decessùs fuit. Innocentius X enim successor potestatem familiae Barberinorum infregit. Iam anno 1722 Barberinorum stirps virilis exstincta est.

Notae

!