Ius criminale

Ius criminaleThomas, Hanmen, Lexicon iuris criminalis; oder, Kurtzgefaster Auszug des in peinlichen und andern strafbaren Fällen üblichen Rechts (Lipsiae: 1733). est iuris publici pars quae crimina et poenas eorum enumerat et potestatem definit ut rei publicae magistratus crimina edens criminatum in ius arcessant. Crimina meruunt illa maleficia quae civitatis populus putat maleficia non solum inter se sed etiam contra civitatem ipsam.

Actus qui crimina meruuntur inter civitates gentesque aliquanto discrepant. Saepe inter crimina dantur: perduellio, homicidium, peculatus, incendium, testimonium falsum, concussura, raptus, rapina, abductio, fraus, furtum, impetus, labor coacticius, mercatus hominum, tactus, stuprum, et vandalismus.

Iuris criminalis prudentia nihil aliud est, quam habitus practicus recte iudicandi de actionibus hominum secundum leges criminales. Istud iudicium vero consistit in cognitione et applicatione legum criminalium, et sese exterit (1) procedendo legitimo ordine in delictis investigandis et (2) decidendo causas criminales mediante absolutione insontium vel condemnatione noxiorum.

 Actio libera in causa
 Criminologia
 Culpa
 Nemo tenetur se detegere
 Nullum crimen, nulla poena sine praevia lege poenali
 Onus probandi
 Praesumptio innocentiae
 Testimonium de auditu
 Tribunal criminale internationale

 Notae 

Categoria:Ius