Erechtheus

Erechtheus (Graece Ἐρεχθεύς) in mythologia Graeca fuit sextus Athenarum rex, Pandionis et Zeuxippae filius. Praeclarissimum  in Acropoli templum Erechtheion ab illo nominatum est, et ipsi Athenienses poetice Erechtidae (hoc est Erechthei filii) appellabantur.Sophocles, Aiax 202 et Antigone 982. Aristophanes, Equites 1015 et 1050. Euripides, Medea 824 et passim in aliis operibus. Demosthenes, In Midiam 52. Ovidius, Metamorphoses VII.430. Cum  Eleusinii fines Athenienses hostiliter invaserunt, Erechtheus ut victoriam a deis impetraret filias suas immolavit. Victor quidem fuit, sed Posidon filii Eumolpi mortem vindicavitː deus tridente terram aperuit quae regem Erechtheum voravit.Euripides, Ion 277-282 Cecrops frater ei successit. Haec fabula tragoediae Euripideae argumentum praebuit. In cultu Erechtheus Posidoni adsimulatus est et saepe cum Erichthonio terra nato confunditur.

 De Hygini narratione et Ovidii variationibus 
Mythographus Hyginus ab Euripide hoc aberrabat quod Erechtheum a Iove Neptuni rogatu fulminatum esse voluit. Sic narrabatː
Erechtheus Pandionis filius habuit filias quattuor, quae inter se coniurarunt si una earum mortem obisset ceterae se interficerent. In eo tempore Eumolpus Neptuni filius Athenas uenit oppugnaturus, quod patris sui terram Atticam fuisse diceret. Is uictus cum exercitu cum esset ab Atheniensibus interfectus, Neptunus ne filii sui morte Erechtheus laetaretur expostulauit ut eius filia Neptuno immolaretur. Itaque Chthonia filia cum esset immolata ceterae fide data se ipsae interfecerunt; ipse Erechtheus ab Ioue Neptuni rogatu fulmine est ictus.

Secundum Apollodori bibliothecamIII.15.1.nomina filiarum fuere  Procris, Creusa, Oreithyia, Chthonia. In tragoedia Euripidea Ion Creusa quae admodum infans adhuc erat sola immolationi sororum superfuit.Versus 279-80. Econtra, Ovidius, qui traditionem diversam sequebatur, Procridem Cephalo, Oreithyiam Boreae uxorem dedit.Metamorphoses VI.275-282. Cf Plato, Phaedrus 229b-c. Ergo sola Chthonia restabat, quae immolaretur ut ipsum nomen portendebat (Graece χθὠν = terra). Ita si Ovidio credimus sororum coniuratio ne fieri quidem potuit. Adeo poetis fabulas mythologicas, prout eis expediebat, quoquoversus flectere licebat. Quattuor quoque filios mares Erechtheo adsignabant,Ibidem versus 679., Praxithea uxore natos.

Notae

 Fontes 
Apollodori bibliotheca III, 14, 8 ; III, 15, 1 ; III, 15, 4.
Diodorus Siculus, Bibliotheca historica IV, 29.
Euripides, Ion 275-283 et 723-34. Erechtheus, fragmenta.
Hyginus, Fabulae XLVI.
Lycurgus, Contra Leocratem 98-100
Ovidius, Metamorphoses VI.675-701, VII.694-7, VIII.548
Pausanias, Descriptio Graeciae II.6 et II.25

 Plura legere si cupis 
Sonia Darthou, "Retour à la terre : fin de la Geste d’Érechthée", Kernos, 2015ː 69-83
G. W. Elderkin, "The Cults of the Erechtheion", Hesperia: The Journal of the American School of Classical Studies at Athens, 1941ː 113-124
Michelle Lacore, "Euripide et le culte de Poseidon-Erechthée", Revue des Études Anciennes, 1983ː 215-234
Claudine Leduc, "Autochtonie et maternité à Athènes (époques archaïque et classique)", Cahiers Mondes anciens, 2015
Jon D. Mikalson, "Erechtheus and the Panathenaia", The American Journal of Philology, 1976ː 141-153

 Nexus externi 
Erechtheus in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft

Categoria:Athenae antiquae
Categoria:Mythologia Attica
Categoria:Reges Athenarum