Simona Veil

Simona Veil (nata Simona Jacob in familia Iudaica Nicaeae die 13 Iulii 1927; mortua 30 Iunii 2017) fuit femina rebus publicis  Francicis et Europaeis dedita. Praecipue nota est ob legem poenas adversus aborientes feminas abrogantem quam Sanitatis Publicae ministra anno 1974 pertulit et quia anno 1979 prima praeses  primi parlamenti Europaei universorum populorum suffragio electi fuit ; tum, ob ea quae in castris Auschwitz passa erat, Europae cum Germanis reconciliatae velut pignus erat.
De iuventute et studiis
Familia Iudaea quae avitam religionem non observabatUne Vie p.17. Ipsa atheismum profitebatur (ibid. p.19). Nicaeae nata, Simona Jacob cum cetera familia anno 1944 paucis post diebus quam baccalaureum absolverat a Germanis adprehensa primum Drancy deinde Auschwitz deportata est. Patre et fratre in Lituania obscure necatis, matre typho in castris mortua, cum sorore anno 1945 in Franciam atrocia perpessa sed viva rediit. Tum Parisiis iuri studere coepit, simul professores Instituti Scientiarum Politicarum audire solebat, familiam condidit et tres liberos genuit. Nihilominus quia matrem viderat dolentem quod omni proprio reditu destituta e mariti arbitrio penderet, vitam ipsa sibi laborando quaerere omnino volebatUne vie, p.40 et 132.. Quod tandem anno 1954 non sine contentione cum marito Antonio Veil, qui et ipse Iudaea familia Iacobis ditiore ortus, tum alumnus Scholae Nationalis Administrationis (ENA) eratIbid. 129-132., consecuta est.

De cursu honorum
Magistratus facta primo apud Iustitiae Ministerium carceribus praeposita est, cui muneri multo studio operam dedit. Deinde  cum diversis ministris varia opera absolvit donec anno 1974  primus minister Iacobus Chirac eam praesidi Valerio Giscard d'Estaing commendavit, Sanitatis ministra ut fieret. In primis praeses Giscard ei mandavit ut legem qua abortum in Francia facere liceret apud parlamentum defenderet. Tum enim de ea re consensus non erat, immo adversarii multi et vehementes ob  religiosas causas obviam ibant. Simona Veil praeclaram orationemTextus die 26 novembris 1974 habuit qua ostendebat feminas quae satis pecuniarum haberent in vicinis civitatibus palam aborientes, ceteras adeo miserandis conditionibus in Francia idem facientes ut saepe earum valetudini sine remedio noceretur. Ita et lex aperte contemnebatur et magna damna humana accipiebantur. Post asperas disceptationes lex Veil dicta ineunte anno 1975 promulgata est.

Iam propior Valerio Giscard d'Estaing quam Iacobo Chirac erat ; itaque anno 1979 ministerio abdicato ad prima comitia Europaea candidatos novae factionis UDF (Union pour la Démocratie Française) duxit ; quibus comitiis magnam victoriam rettulit et anno 1979 praeses Parlamenti Europaei electa estOratio 17 Iulii 1979 Argentorati habita, postquam Simona Veil praeses electa est..

1979-1993 : Legata Europaea fuit (propositum Europaeum semper ei cordi fuit)
1993-1995 : Iterum Sanitatis Publicae ministra a primo ministro Eduardo Balladur accita.
1995-1997 : Primum et ultimum, postquam Iacobus Chirac anno 1995 comitiis de praeside Francico subrogando habitis victor fuit, factioni politicae adhaesit, scilicet UDF, quam iam anno 1997 reliquit. Reliquam vitam a politicis certaminibus semper abhorruit.
1998-2007 In Consilio constitutionario (Conseil constitutionnel) sedet cuius magistratus in Francia de litibus ad comitia  pertinentibus et de congruentia legum cum Constitutione Reipublicae cognoscunt. Qui magistratus ideo nonnumquam "Sapientes" appellantur quia eminere eos supra partium certamina convenit.

Anno 2005 Praemium principum Asturiarum accepit. Anno 2007 autobiographiam Une Vie, ut mythistoria Guidonis de Maupassant,  inscriptam publicavit et in Academiam Francicam anno 2010 cooptata estOratio in Academia habita cum recepta est, cui respondit Ioannes d'Ormesson.. Anno 2008, socia Academiae Francicae electa est. Ultimis annis memoriae Shoah fovendae variisque celebrationibus operam dedit. Culmen honorum, paucis postquam mense Iunio 2017 decessit diebus praeses Emmanuel Macron nuntiavit Simonam Veil cum marito in Pantheum humatum iri, quod monumentum in monte Sanctae Genovefae Parisiensi magnis hominibus patria grata dedicavit. Quae translatio die 1 Iulii anno 2018 facta est.

 Notae 

Fontes
Simona Veil, Une Vie, Stock, 2007. ISBN 978-2-84011-821-3

 Bibliographia 
 Sewell Chan, "Simone Veil, Ex-Minister Who Wrote France’s Abortion Law, Dies at 89" in New York Times (30 Iunii 2017)

 Nexus externus 

Categoria:Nati 1927
Categoria:Mortui 2017
Categoria:Iudaei
Categoria:Mulieres
Categoria:Legati Parlamenti Europaei
Categoria:Politici Franciae
Categoria:Politici Unionis Europaeae
Categoria:Praemium Caroli Magni
Categoria:Socii Academiae Francicae
Categoria:Alumni Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis
Categoria:Alumni Universitatis Parisiensis