Dulcis in fundo

Dulcis in fundo est sententia pseudo-Latina qua Itali utuntur, quae autem abest litteris Latinis (similis "felici termino" gestis laboribus lassis) origine ignota et significatione dubia.
In Latinitate classica sententia tintinnat, quoniam adiectivum dulcis invenitur in genere masculino vel feminino (corrigendum ergo est ut dulce), itaque eiusmodi refert ad hominem dulcem situm in ruri vel loco profundo, sed Italiane loquentes sententiam quasi cibus dulcis in fine intellegunt, quamobrem ad litteram haec sententia sensum gastronomicum habet, quia ad dulces cibos refert, qui eduntur ad pastus finem. Sensum etiam translativum habet, id est res dulces [bonae] in fine veniunt (post amaras [malas])

 De latinitate huius sententiae 
Aentius Mandruzzato latinista italicus Enzo Mandruzzato, Il piacere del latino, Mondadori, Mediolani, 1989 ISBN 88-04-40827-8 affirmat hanc sententiam ad latinitatem macaronicam ("latino inesistente") pertinere, quamquam haec series verborum nonnumquam legitur, e. g. apud  Mersennum (“aqua dulcis in fundo maris”  vel apud Rondeletium (“In dandis potionibus aliquid dulcis in fundo esse debet” ). Alii scribuntDizionario delle sentenze latine e greche, sub cura Laurentii (Renzo) Tosi, Biblioteca Universale Rizzoli, Mediolani, 2017, ISBN 9788817095037 eandem sententiam ab infima latinitate orginem trahere et duas significationes  habere :

1° « Ultima sunt optima » (vel « post aerumnia, dulcia »)
2° Si elementa quaedam (e.g. argumenta) multa sunt, quae sint maximi momenti, ea in fine ponenda sunt.

 Notae 

Categoria:Locutiones Latinae