Melos

Melos (Graece , Neograece Μήλος) est insula vulcanica et demus a Laconia ad orientem versus, in catena insularum Cycladum inclusa.

A temporibus praehistoricis habitata insignes metallorum copias praebet. Obsidianum e fodinis quae Demenegacium et Ad Nychia nuncupantur homines iam aevis mesolithico neolithicoque extraxerunt. His diebus proveniunt imprimis bentonites, argilla alba et perlites. Oppidum aetatis aëneae, Phylacope appellatum, annis 1974-1977 effoditum est. Sed litorum pulchrorum causa etiam periegesis maximi momenti est.

Locus insulae medius nomine Placa supra portum Adamantem (Aδάμας) situs est. Alii vici sunt Trypete (Τρυπητή), Triobasalos (Τριοβασάλος) et Pollonia (Πολλώνια). A Pollonia cottidie ponto ad insulam vicinam Cimolum vehitur.

Insignis "Veneris Meliae" statua, anno 1820 in insula reperta, hodie in Museo Lupariensi invenitur, exemplar statuae in museo archaeologico Placae sito collocatum est.

 Administratio 
Usque ad annum 2010 nomo vel praefecturae Cycladum attributa Melos nunc ad regionem Aegaei Australis (Περιφέρεια Νότιου Αιγαίου) pertinet. Una cum Antimelo (Αντίμηλος), nonnullis insulis minoribus non habitatis et insulis Ananis (Ανάνες), quae circiter 23 km in meridiem versus sitae sunt, Melos nunc est unus e quattuor demis in homonyma regionali unitate.

 Historia 
Ut e repertis liquet Melos iam a 5000 a.C.n. continenter habitata est.

Melos, quia erat Lacaedemoniorum colonia, una insularum Cycladum Foedus Delium non ingressa est. Bello Peloponnesiaco igitur hostes ab Atheniensibus habebantur qui iam anno 426 a.C.n., sexaginta navibus et duobus milibus hoplitarum missis, eorum agros vastaverunt nec tamen eos subigere potueruntThucydides III.91.. Anno vero  416 a.C.n. Athenienses classem 38 triremium miserunt insulam subactum; homines caesi, feminae liberique in servitutem abducti sunt. Thucydides res gestas in Dialogo Meliorum, qui dicitur, refert.De bello Peloponnesiaco 5, 84-116. Cf Isocrates, Panegyricus 100-110.. Qui superstites erant in patriam a duce Lacedaemoniorum Lysandro anno 404 a.C.n. restituti suntPlutarchus, Lysander, 16..

Tempore Francorum insula pars erat Ducatus Archipelagi, paucis annis (1341–1383) exceptis, cum erat dominium separatum a Marco Sanudo filiaque eius rectum.

 Mutatio incolarum numeri 
 annus   incolae insulae  1907  17 638  1991  4 390  2001  4 771  2010  4 736

 Homines noti 
 Antonius Vassilacchi (1556–1629), pictor
 Diagoras (saeculo quinto a.C.n.), philosophus

 Varia 
Meli propria sunt "syrmata" (σύρματα), domus iuxta aquam exstructae, quarum pars inferior hieme naviculis pescatorum tuto praesidio est. Litus navicularum portis varii coloris obsitum—imprimis in vicis sicut Clima vel Mandracia—singularem aspectum praebet.

 Notae 

 Fontes 
  libro decimo capite quinto 1
Thucydides, libro quinto De bello Peloponnesiaco 84-116

 Bibliographia 
 J. Theodore Bent, The Cyclades, or Life Among the Insular Greeks (Londinii: Longmans Green, 1885) pp. 57-85 
 A. C. Renfrew, M. Wagstaff, edd., An Island Polity: The Archaeology of Exploitation in Melos. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1982 

 Nexus externi 

 Situs officialis 
 Melia Nova 
 Melos in: Global Volcanism Program / Smithsonian Institution 
 Melos-vulcanismus 
 Museum Mineralogicum Melium 
 Mineralia Melia 
 "Milos Island" apud mindat.org 

 Pinacotheca 


Categoria:Demi Graeciae
Categoria:Aegaeum Australe
Categoria:Insulae vulcanicae