Iacobus Böhme

Iacobus Böhme (natus anno 1575 in oppido Biographisches Lexikon der Oberlausitz prope Gorlicium – mortuus die 17 Novembris 1624 Gorlicii) fuit mysticus, philosophus et theosophus Germanus.
Vita
Mysticus et theosophus, agricola quodam natus, sutorem munus edidicit et in migratione professionali scripta mystica Paracelsiana et Schwenkfeldiana noverat. Eorum studium, Sacrarum Scripturarum lectio assidua et meditandi dilectio efficiebant in Böhme illuminationem internam. Cum dies septem in ecstasi esset, anno 1600 denuo vi divina tactus atque inflammatus est. Tunc eius spiritus astralis usque ad naturae nucleum translatus esse fertur. Quod visio tertia anni 1610 contineret duobus annis post descripsit sub titulo »Aurora oder die Morgenröte im Ausgang« (1612); eo facto magistratus Gorlicienses opusculum interdicentes Iacobum Böhme persequebantur. Septem annos Iacobus a porro scribendo abstinuit, quam periodum postea sabbato coacto comparavit. Voci autem in se flagranti obtemperaturus ex anno 1617 horas privatas domi suae dedit antequam anno 1619 calamum manibus avidis redderet. Usque ad mortem scripta XXI adhuc pepigit, quorum maioris momenti sunt e.g. »Vom irdischen und himmlischen Mysterium« et »Der Weg zu Christo in acht Büchern«.

Argumenta
In cogitationibus eius, quam alchemia et philosophia naturalis tunc vigentes impediebant, est quaestio de relatione inter creaturam respective malum mundanum et Deum mundi perfecti creatorem. Böhme aerumnas istas difficiles solvit ita, ut principium negativum obscurumque in Deo ipso poneret. Philosophus noster opiniatur deitatem Unum pristinum universalia amplectentem, mysterium sine discriminibus, silentium perenne. Sed id in se portet separationem istius partis divinae iam paulo depravatae. A latere rerum non divinarum videri potest Creatum per se malum, a Deo divisum. Eius essentia nuncupatur qualitas, longe aliter ac non qualitas Dei omnipotentis. Velut homo vere homo fit solummodo propter creaturae divisionem in naturam et spiritum et unionem amborum ratione adhibita, Deus vere Deus fit solummodo per divisionem in divina et non divina et reunionem spiritalem. 

Processus malorum historicus in mundo creato in creationis processu accipitur; creationis processus ipse intelligitur tamquam deitas transiens ad spiritum vere divinum. Hinc facile deduci potest philosophiam Iacobi Böhme speculantem quasi cum trinitate Unitatis, Divisionis, Reunionis philosophos alios (e.g. Fichte, Jacobi) movisse. Illuminatio interna philosophis eis optime convenit et theosophica congruunt rebus absolutis, progressioni silentii per vitam (i.d. creationem/redemptionem) usque ad Dei spiritum. Ea omnia in Hegelio et Friderico Schelling de historia meditantibus denuo apparent. Ii ludum de nominibus scientificis et processionibus in philosophia naturali quoque imitabantur; Deum evolvi ab essentia ad subiectum etiam placuit. Schelling, cum transitum a philosophia stricte rationali ad philosophiam historicam annuntiaret, Iacobum Böhme expressis verbis citavit. Porro Schelling personavit malorum originem e fundamentis divinis. Maxime autem res a Böhme fictas exhauriebant  philosophi dogmatibus oboedientes velut Ludovicus Claudius de Saint-Martin, Franciscus de Baader, Günther. Discipulos multos habuit, in quorum numero erant Ioannes Angelius Werdenhagen, Quirinus Kuhlmann (qui anno 1689 Moscae puniendus crematus est), Ioanna Leade (fundatura turbam Philadelphorum), Antonia Bourignon, Poiret, Ioannes Pordage, Ioannes Georgius Gichtel (fundaturus turbam Angelicorum fratrum/Engelsbrüder), Fredericus Christophorus Oetinger. 

Primam scriptorum collectionem curavit Henricus Betke Amstelodami anno 1675.

 Opera selecta 
 Aurora 1612
 De tribus principiis, 1619
 De triplici vita hominis, 1620
 Psychologica vera, 1620
 De incarnatione verbi , 1620
 Sex puncta theosophica, 1620
 Sex puncta mystica, 1620
 Mysterium pansophicum , 1620
 Informatorium novissimorum, 1620
 Christosophia, 1621
 Libri apologetici, 1621
 Antistifelius, 1621
 Ingleich Vom Irrtum der Secten Esaiä und Zechiel Meths, 1622
 De signatura rerum,, 1622
 Mysterium Magnum, 1623
 De electione gratiae, 1623
 De testamentis Christi, 1623
 Quaestiones theosophicae ,1624
 Tabulae principorium , 1624
 Apologia contra Gregorium Richter (, 1624
 Libellus apologeticus 1624
 Clavis 1624
 Epistolae theosophicae, 1618–1624

 Notae 

 Nexus externi 




Categoria:Philosophi
Categoria:Mystici
Categoria:Scriptores Germaniae
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Nati 1575
Categoria:Mortui 1624
Categoria:Incolae Silesiae