Medea (Euripides)

Medea (Graece ) est tragoedia quam Euripides anno 431 a.C.n. docuit quaeque tertias tulit. Laureatus fuit Euphorion, secundas tulit Sophocles. In tetralogia ab Euripide Dionysiis hoc anno proposita fuerunt insuper duae tragoediae Philoctetes et Dictys hodie maximam partem deperditae et fabula satyrica MessoresArgumentum Aristophanis grammatici. Iam illius tempore Messores perierant.. Fabula necem a matre (Medea) duobus filiolis illatam explicat. Hoc argumentum nec Sophocles nec Aeschylus tractaveruntIta Aristophanis argumentum. sed fontes antiqui posterioresAnonymi argumentum qui testimonia Dicaearchi et pseudepigraphi Aristotelis invocabat. Diogenes Laertius II.10. Suda. - modica fide digni ut nonnullis modernis criticis videntur - Euripidi obiecerunt quod fabulam suam e tragoedia cuiusdam Neophronis120 tragoedias docuisse traditur, e quibus unus tantum titulus (Medea) ad nos pervenit. duxissetː eruditi hodierni dubitant an re vera illa tragoedia e qua paulo plus quam viginti versusNovem apud scholiastas Euripidis, quindecim apud Stobaeum. The Fragments of Neophron’s Medea apud Diotima exstant Euripidea Medea anterior fueritDe hac controversia certior fies si editionem Euripidis apud Collection des Universités de France legerisː tomus I pp 110-114. Vide etiam recentius Anna Zouganelli, "Néophron à l'origine de la Médée d'Euripide", Revue des Études Grecques, 2017ː 687-697.. Certe ineunte cursu honorum anno 455 a.C.n. Euripides in Peliadibus Medeam iam in scaenam induxerat.
 Personae 
Actio Corinthi agitur. Scaena Medeae domus aditum ostendit. Hae sunt personaeː
Medea
Iason
Creon, Corinthiorum rex
Aegeus, Atheniensium rex
Paedagogus
Nutrix Medeae
Liberi Medeae 
Nuntius
Chorus feminarum

 Argumentum 
Post Peliae necem Iason et Medea Thessalorum iram fugientes Corinthi consederunt. Geminos filios quidem habent sed Iason securitatis firmandae causa filiam regis Creontis Glaucen, repudio Medeae nuntiatoIus Graecum antiquum matrimonium feminarum externarum non sanciebat., uxorem ducit. Illa dolore exasperata maledictis tam maritum quam regiam Corinthiorum domum onerat ita ut Creon expavefactus e regno suo cum liberis ei fugiendum esse iubeat. Tum supplex fit Medea et a rege impetrat ut unius diei spatium sibi relinqueret ad viaticum parandum, re vera ad ultionem quam animo meditatur perpetrandam. Forte Aegeus, Atheniensium rex, Delphis rediens ubi oraculum de sterilitate coniugii sui consuluit, apud hospites Corinthii devertit. Cui Medea iniuriam a Iasone sibi factam et aerumnas suas narrat, simul herbas ad progeniem generandam utiles se nosse promittitː mox iureiurando eum obstringit si Athenas sponte venisset sibi asylum praebiturum nec inimicis traditurum. Quo effecto ad ultionem tota sese convertitː mutasse sententiam ac iam fatum non aspernari Iasoni mentitur, ea condicione ut liberi sui saltem Corinthi cum patre maneant. Quod idem a filia Creontis petens filios dona ferentes mittit, peplum et aureum capillorum ornamentum venenis letalibus prius illita. Ita magnis cruciatibus periit puella regia et ipse pater Creon postquam corpus filiae amplexus venenatis humoribus sese polluit. Simul atque mortis eorum nuntium accepit Medea duos parvos filios iugulavit et eorum cadavera Iasonis desiderio subripuit dum draconum alatorum bigis Athenas versus cum eis evolat.

In partibus cantatis notanda est laudatio824-850. Atticae et Atheniensium "Aurea quos sapientia pascit/Lucida purae per spatia aethrae ... Ubi castas quondam Pierides/Fama novem peperisse/Narrat flavam Harmonien"Versus 826-832 a Georgio Buchanano Latine conversi.. Longus monologusVersus 1021-1080. quoque quo Medea de liberorum nece secum deliberat atque plus quam semel sententiam mutat multorum lectorum admirationem movit. Genus quoddam feminismi in fabula percipi potestː dura condicio mulierum a personis choroque deploratur et Medea nutricis conscientiam his verbis invocatː
λέξῃς δὲ μηδὲν τῶν ἐμοὶ δεδογμένων,
 εἴπερ φρονεῖς εὖ δεσπόταις γυνή τ’ ἔφυςVersus 822-3ː "Mea consilia tace si dominam amas et femina nata es"..

Nova tum persona erat Medea Euripidea in tragoedia antiqua quia non a deis excaecata aut amens facta facinus patrat sed volens et rato consilio agit,  doloris quem sibi ipsi inferet conscia. Qua de causa multi putarunt non tantum Iasonis sed etiam sui ipsius puniendae causa quod advenae amore patrem prodidisset et fratrem Absyrtum occidisset liberos iugulare constituisse.

 Notae 

 Commentarius antiquus 
Aristoteles, De arte poetica 1453b et 1454b

 Plura legere si cupis 
Ari Mohammed Abdulrahman, "Médée d’Euripide et d’Anouilh", International Journal of Humanities and cultural studies, 2015ː 23-32
Alain Depaulis, Le complexe de Médée : quand une mère prive le père de ses enfants, de Boeck, 2008
Bénédicte Daniel-Muller,	"Οὖλος ἔρως : la Médée d'Euripide et le livre III des Argonautiques d'Apollonios de Rhodes", Bulletin de l'Association Guillaume Budé, 2008ː 82-122
 Sabine Eichelmann, Der Mythos Medea : sein Weg durch das kulturelle Gedächtnis zu uns, Marburg, 2010
Stefania Giombini, "The law in Euripides' Medea", Archai: Revista de Estudos sobre as Origens do Pensamento Ocidental, 2017ː 199-228 
Lora L. Holland, "Last Act In Corinth: the Burial of Medea's Children (E. MED. 1378-83)", The Classical Journal, 2008ː 407-430
Marianne Hopman,  “Revenge and Mythopoiesis in Euripides’ Medea.” Transactions of the American Philological Association, 2008ː 155-83.
Adrian Kelly, "Medea" in Brill' companion to Euripides, 2020 capitulum 4. 
Antonio López Férez, "Sophia-sophós dans la Médée d'Euripide", Pallas. Revue d'études antiques, 1996ː 139-151
"Algunas notas sobre la Medea de Eurípides" in  Bajo el signo de Medea = Sob o signo de Medéia, 2006ː 31-65
Ioanna Karamanou, 'Otherness and Exile: Euripides' Production of 431 BC' in D. Stuttard (cur.) Looking at Medea. Bloomsbury Press 2014ː 35-45.
C.A.E. Luschnig, Granddaughter of the sun : a study of Euripides' Medea, Lugduni Batavorum, Brill, 2007 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
Federica Maltese , Le mythe de Médée de Euripide à Pier Paolo Pasolini et Christa Wolf, Gratianopolis, 2013 (dissertatio academica).
Guido Paduano, La formazione del mondo ideologico e poetico di Euripide : Alcesti, Medea, Pisae, 1968. Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica
P. Roussel, "Médée et le meurtre de ses enfants", Revue des Études Anciennes, 1920ː 157-171
I. A. Schmakeit, "Die Deianeira der "Trachinierinnen" und die Euripideische Medeia", Mnemosyne, 2001ː 659-674
Zoé Schweitzer, "Buchanan, helléniste et dramaturge, interprète d’Euripide (Medea et Alcestis)", Etudes Epistêmê, 2013ː 23
Louis Séchan, "La légende de Médée", Revue des Études Grecques, 1927ː 184-188 et 234-310
Kyveli Vogiatzoglou, "Médée, une lecture de la haine à la lumière de la clinique mère-enfant", Recherches en psychanalyse 2010ː 77-83

 Nexus externi 

 Versio Latina Georgii Buchanani 
 Versio ab Eduardo Coleridge anno 1891 confecta 
 Versio ab Henrico Berguin confecta 
Medea apud greekMythology.com

Categoria:Tragoediae
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Graeciae scripta
Categoria:Euripides
Categoria:Scripta 431 a.C.n.
Categoria:Theseus