Lingua Palica

Lingua Palica"Palica lingua":  pp. 42, 60, 61; "litterae Palicae": ibid. p. iii (Pāḷi) est sermo medioindicus familiae Indicae, Sanscritae propinquissima, et consequenter etiam Latinae. Confer exempli causa morphologiam verbi:
Pali: tanō-mi, tano-si, tano-ti, tanō-ma, tano-tha, tano-nti
vs. Latine "teneō, tenes, tenet, tenemus, tenetis, tenent"

Ut in omnibus linguis medioindicis, multae formae in Pali remotae sunt: Dum Lingua Sanscrita imperfectum perfectumque cognoscunt, in Pali non sunt. Uniuntur in unum tempus: Praeteritum, exempli causa a-kas-a "fecit", ortum ex aoristo (augmentum + modificatio thematis verbi + terminationes personales speciales).

Sed systema casuum manet: Sunt nominativus et genitivus et dativus et accusativus et ablativus et locativus et instrumentalis et vocativus.

In Buddhismo, Pali est una ex nonnullis linguis sacris; Gautama Buddha ipse Linguam Pali locutus esse supponitur.

 Notae 

!