Helicon

HeliconHelicōn, -ōnis m.; acc. -ōnem vel -ōna (declinatio Graeca). . (Palaeograece , Neograece ) est mons Boeotiae, vel potius montes continui, qui inter borealem sinus Corinthiaci oram et Copaidem lacum siti sunt, Thespiis et Parnaso vicini, silvis ac fontibus pleni, apud antiquos Musis sacri.

Musae colebantur in valle vel nemore Musarum, ad meridiem oppiduli Ascrae, ubi Thespii Musea certamina celebrabant. Super hoc nemus est Hippocrene fons, quem poëtae fabulantur ictu ungulae Pegasi equi factum esse.

Hesiodus, Ascrae natus, fertur se in Helicone artem poëticam a Musis didicisse. Sic montem in primis versibus Theogoniae commemorat:
A Musis Heliconiadibus incipiamus canere,
quae Heliconis habitant montem magnumque divinumque,
atque circa fontem nigrum pedibus teneris
saltant, et aram praepotentis Saturnii,
atque ablutae tenerum corpus aqua Permessi,
aut Hippocrenes, aut Olmii sacri,
summo in Helicone choreas ducebant
pulchras, amabiles; tripudiabant vero pedibus:
Inde concitatae, velatae aere multo,
noctu incedebant, perpulchram vocem emitttenttes
[...]
quae olium Hesiodum pulchrum docuerunt carmen,
agnos pascentem Helicone sub divino.F. S. Lehrs, Fridericus Dübner, edd., Hesiodi Carmina; Apollonii Argonautica; Musaei Carmen de Herone et Leandro; Coluthi Raptus Helenae; Quinti Posthomerica; Triphiodori Excidium Ilii; Tzetzae Antehomerica, etc. (Lutetiae: Didot, 1840)  Textus apud archive.org.

 Notae 

 Fontes 
 Pausanias, libro nono Descriptionis Graeciae cap. 31.

 Bibliographia 
 Buckler, John. "Helicon". In The Oxford Classical Dictionary. Oxoniae: Oxford University Press, 2012.
 Freitag, Klaus. "Helicon". In Brill's New Pauly, editione interrretiali. 2006.
Groningen, B.A. van.	"Les trois Muses de l'Hélicon", L'Antiquité Classique, 1948ː 287-296

 Nexus externi 

Categoria:Boeotia
Categoria:Montes Graeciae
Categoria:Montes mythologici
Categoria:Musae
Categoria:Phocis