Ammon

AmmōnOptime attestatum in scriptoribus Classicis, a Pindaro: Pythia 4.16: "Διὸς ἐν Ἄμμωνος θεμέθˈλοις." Latine habemus e.g. Lucani Pharsalia 9.511: "Iupiter, ut memorant, sed non aut fulmina vibrans, / Aut similis nostro, sed tortis cornibus Ammon." -ōnis sive Amūn indec.E.g. Hdt. 2.42: Ἀμοῦν γὰρ Αἰγύπτιοι καλέουσι τὸν Δία. "Amun enim Aegyptii vocant Iovem." (Aegyptie Ỉmn "Celatus," prius /jaˈmaːnV/ dein /ʔaˈmuːn/)Figura solita Graecoromana, nempe Ammon, saepe habetur esse formam dialecto Ammoniacae propriam. In Nubia autem, ubi Ammon deus cultissimus erat, appellatio iam fere /ʔaˈmaːnǝ/ sonabat, unde talia nomina quale est Ergamenes. est nomen dei in mythologia Aegypti, quem Graeci antiqui  Iovi adsimulabantHerodotus, Euterpe 42.. Nonnumquam caput arietis gerebatMelpomene 181. ː ita Zeus Ammon qui oracula dabat  in monetis hellenicis cornutus expressus est.

Maximum templum huius dei Karnak ad Thebas situm eratː nam deus ThebanusPlato, Phaedrus 274d. erat ante undecimam dynastiam parum notus. Octava decima dynastia maxime floruit cum deus totius Aegypti factus est. Ibi cum uxore Mut ("Mater") et filio Khonsou (trias Thebana dicta) adorabatur et deo solari Heliopolitano adsimulatus Amon-Ra appellabatur.  Ad orientem partem templi obeliscus unicusAlibi paria obeliscorum reges glorificantia inveniuntur ornamenti causa. Hic ipse obeliscus sacer erat. deo dicatus erectus erat qui radium solis figurabat. Hic obeliscus ab imperatore Constantino remotus est qui eum ad urbem sibi cognominem, Constantinomolim, ornandam eum destinabat. Alexandriae diu mansit et in fine anno 357  a Constantio II in Circo Maximo Romae erectus estAmmianus Marcellinus XVI.10.17 et XVII.4. Dessau, ILS 736 = .
 Aspectus 
 Amŏnrasŏnthēr -is = Ỉmn-Rˁ-nsw-ntr.wProbabiliter /ʔamn̩ɾaʕnsunˈtʰeːr/ "Ammon-Phre Rex Deorum"

 Notae 

 Aamon
 Ammonoidea

Categoria:Dei Aegyptii