Cyrus II (rex Persarum)

Cyrus II sive Cyrus MagnusXenophon, Anabasis I. IX; vide etiam M. A. Dandamaev "Cyrus II," in Encyclopaedia Iranica. (Graece , lingua Persica antiqua  Kūruš; natus circa annum 600 a.C.n., mortuus anno 530 a.C.n.) fuit conditor Imperii Achaemenidarum.Schmitt Achaemenid dynasty (i. The clan and dynasty). Sub eius dominatione, imperium omnes civilizatas antiqui orientis medii civitates comprehendit, magnopere expandit, et ad extremum plurimum Asiae Meridio-Occidentalis et multum Asiae Mediae Caucasique vicit. A Mari Mediterraneo et Hellesponto in occidente ad Indum in oriente, Cyrus maximum orbis terrarum imperium usque id tempus creavit.. Sui tituli regales pleni fuerunt Magnus Rex, Rex Persis, Rex Anshan, Rex Mediae, Rex Babylonis, Rex Sumer et Akkad, Rex Quattuor Angulorum Mundi. Enuntiavit praeterea in Cylindro, inter 539 et 530 a.C.n. iusso, rem quam nonnulli habent unam ex primis in historia gravibus iurum humanorum declarationibus, sed haec interpretatio ab aliis in controversiam vocatum est.

Regnum Cyri inter 29 et 31 annos duravit. Ille imperium confecit primum per Imperium Mediae, tum Imperium Lydium, et deinde Imperium Neobabylonicum devictum. Aut paulo ante aut paulo post Babylon superatum, expeditionem in Asiam Mediam duxit, quae maiora efficit proelia quae, ut apud Herodotum historicum Graecum legimus, "in servitutem quamque civitatem, omnes ad unum," redegerunt."Into subjection every nation without exception," Cambridge Ancient History IV, capitulo 3c, p. 170. Cyrus se in Aegyptum numquam contulit, quia in proelio cecidit, Massagetas secundum Iaxartem Decembri 530 a.C.n. pugnans.Christopher Beckwith, Empires of the Silk Road: A History of Central Eurasia from the Bronze Age to the Present (Princetoniae et Oxoniae: Princeton University Press, 2009, ISBN 978-0-691-13589-2), 63.Vide R. A. Parker et W. H. Dubberstein, Babylonian Chronology 626 B.C.–A.D. 75 (1971). Ei successit Cambyses II filius, qui imperium per regnum breve amplificavit, Aegyptum, Nubiam, Cyrenaicam vicissim devicens.

Cyrus religiones aliosque mores populorum qui vicerat magni aestimavit.Dandamayev Cyrus (iii. Cyrus the Great) religiosae Cyri rationes. Quod factum est felix administrationis ad unum delatae exemplar, rectionem constituens quae subiectis civibusque prodesset. Administratio imperii per satrapes et principium rectionis Pasargadis constitutae erant opera ipsius Cyri.The Cambridge Ancient History Vol. IV, p. 42. Vide etiam G. Buchaman Gray, "The foundation and extension of the Persian empire," caput I in The Cambridge Ancient History Vol. IV, ed. secunda (Cantabrigiae: The University Press, 1927), p. 15: "The administration of the empire through satrap, and much more belonging to the form or spirit of the government, was the work of Cyrus." Quod aliquando Edictum Restaurationis (revera duo edicta) appellatur, et in Bibliis Sacris Cyro tribuitur, religionem Iudaicam magnopere movit. Apud librum Isaiae 45:1 in Biblia Hebraica. legitur Deum Iudaicum hoc opus Cyro mandavisse, quem etiam messias appella. Cyrus est solus vir in his textibus sic descriptus..

 Notae 

 Bibliographia 
 Fontes antiqui 
Fontes Babylonii
 Annales Nabonidi ex Annalibus Babylonianis
 Narratio Nabonidi in versibus
 Prex Nabonidi
 Cylindrus Cyri
Fontes Graeci
 Herodotus, Historiae I.75-214.
 Ctesias, Persica
Fontes Hebraei
 Isaiah, Daniel, Ezra, Neemiah (libri biblici)
Miscellanea
 Flavius Iosephus, Antiquitates Iudaicae
 Thucydides, Historia Belli Peloponnesii
 Plato, Leges
 Xenophon, Cyropaedia
 Quintus Curtius Rufus, Library of World History
 Plutarchus, Vitae
 Fragmenta Nicolai Damasceni
 Arrianus, Anabasis Alexandri
 Polyaenus, Stratagemata in Bello
 Iustinus, Epitome of the Philippic History of Pompeius Trogus
 Polybius, Historiae
 Diodorus Siculus, Bibliotheca historica
 Athenaeus, Deipnosophistae
 Strabo, Historia
 Quran, Dhul-Qarnayn, Al-Kahf

 Fontes recentiores 

Ball, Charles James. 1899. Light from the East: Or the witness of the monuments. Londinii: Eyre and Spottiswoode.
Boardman, John. 1994. The Cambridge Ancient History IV: Persia, Greece, and the Western Mediterranean, C. 525-479 B.C. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-22804-2.

 .
.
Church, Alfred J. 1881. Stories of the East From Herodotus. Londinii: Seeley, Jackson & Halliday.
 Dandamaev, M. A. 1989. A political history of the Achaemenid empire.[ Lugduni Batavorum: Brill. ISBN 90-04-09172-6
 Freeman, Charles. 1999. The Greek Achievement: The Foundation of the Western World. Novi Eboraci: Viking. ISBN 0-7139-9224-7.
.
 Frye, Richard N. 1962. The Heritage of Persia. Londinii: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 1-56859-008-3.
 .
 Moorey, P. R. S. 1991. The Biblical Lands, 6. Novi Eboraci: Peter Bedrick Books. ISBN 0-87226-247-2.
 Olmstead, A. T. 1948. History of the Persian Empire [Achaemenid Period]. Sicagi: University of Chicago Press. ISBN 0-226-62777-2.
 Palou, Christine, et Jean Palou. 1962. La Perse Antique. Lutetiae: Presses Universitaires de France.
 .

 Schmitt, Rüdiger. 2010.l Cyrus I: The Name. Londinii: Routledge & Kegan Paul.
 Tait, Wakefield. 1846. The Presbyterian review and religious journal. Oxoniae: Oxford University. Google Books.

 Fontes additi 
.
.

.
Kuhrt, Amelie. 2007. Ancient Near Eastern History: The Case of Cyrus the Great of Persia. In Understanding the History of Ancient Israel, ed. Hugh Godfrey Maturin Williamson. Oxoniae: Oxford University Press, 107–128. ISBN 978-0-19-726401-0.
.
.
.

.

Architectura Achaemenida
Cyrus Magnus in Alcorano
Historia Iraniae
Immortales (Imperium Persicum)
Irania Maior
7209 Cyrus

 Nexus externi 

Cylindrus Cyri, apud www.livius.org.
Cyrus Magnus, apud www.iranchamber.com (Iran Chamber Society).
Imago Panoramica: Sepulcrum Cyri Magni, apud gravity.ir.
Xenophon. Cyropaedia: the education of Cyrus, ab Henrico Graham Dakyns conversa, et ab F. M. Stawell retractata, apud www.gutenberg.org (Propositum Gutenbergianum).

Categoria:Nati saeculo 7 a.C.n.
Categoria:Mortui 530 a.C.n.
Categoria:Liber Esdrae
Categoria:Liber Isaiae
Categoria:Reges Persarum