Œ

Œ, œ in abecedario Latino est graphema vel ligatura qua litterae "O" et "E" coniunguntur et quae in scriptura nonnullarum linguarum adhibetur.

 Lingua Latina 
In lingua Latina classica, digraphum oe diphthongum [oi̯] vel [oe̯] indicabat; ante saeculum II a.C.n. per oi scriptum erat.W. S. Allen, Vox Latina (Cantabrigiae: 1978), p. 62. Quintus Terentius Scaurus haec de sono antiquo scripsit:Quintus Terentius Scaurus, De orthographia 17.1–8.
o praeiectiva est e litterae, ut oe, et secundum antiquos eadem syllaba i.... i littera cum omnibus vocalibus praeiciatur, nulli subicitur nisi u litterae, ut vidi vir, nisi secundum antiquos eius modi syllabae loi et moi per oi scribebantur, non per oe.

Oe in paucis vocabulis nativis reperitur, ut poena, moenia, foedus, et in plurimis vocabulis Graecis, ubi litteras οι aut interdum ῳ repraesentat: Phoebus (Φοῖβος), comoedia (κωμῳδία).

In lingua posteriore, oe monophthongus [e] factum est, et saepe per œ ligaturam vel etiam per e scribebatur, ut pena pro poena.

Abecedarium

 Notae 

O