Atreus

(Graece Ατρεύς) in mythologia Graeca est Mycenaeus Pelopis et Hippodamiae filius et pater Agamemnonis et Menelai, qui Atreidae ambo vocantur. Atreus et Thyestes eius gemellus a patre eiciuntur, postquam Chrysippum fratrem interfecerunt. Mycenas refugiunt; regnum inde capiunt ab Eurystheo, qui absens cum Heracleidis bellum gerit. Eurystheus  regnum eis pro tempore concedit, quod illo mortuo perpetuum fit.

Atreus  Artemidi optimum agnum vovit. Grege autem circumspecto, Atreus agnum aureum invenit, quem Aeropae uxori donat, ut eum  deam celet. Sed Aerope invicem clandestino amatori Thyesti agnum tradit, qui deinde Atreo persuadet ut condicionem accipiat hanc: qui illum agnum habeat sit rex. Thyestes sane agnum ostendit et regnum adripit.

Hermen consultum eunt; regnum Atreus petit ut recipiat. Thyestes hoc adsensit fore sed solum cum sol retro in caelo movebitur, quod Zeus efficit: Atreo regnum evenit, Thyestes expellitur.

Interea Atreus repperit de adulterio inter Thyesten et Aeropen, et ulcisci constituit. Interfectis Thyestis filiis, eos coquinavit, praeter manus et pedes. In epulis Thyestes nesciens suos filios consumpsit, quem postea Atreus  ostentatis membris reliquis derisit. Quod nefandum scelus Atridarum malo fato causa fuit, quod per scelerum seriem et ultiones insecutas deorum voluntate usque ad Orestem ab Eumenidis purgatum saeviit. 

Oraculo Thyestes didicit si sua filia Pelopia filium conciperet, Atreum ille interficeret. quod quidem Thyestes confecit. Infans Aegisthus appellatus, derelictus ab matre cui puditum est tanti sceleris, dein inventus a pastore datusque  Atreo, qui eum educavit quasi suum. Solum iuveni Aegistho Thyestes et pater et avus vera patefecit. Exinde Atreum Aegisthus occidit.

Secundum alios fontes, Atreus pater Pleisthenis fuit. Populariter autem, erant fratres.

 In theatro 
Seneca ad Euripidis imitationem tragoediam ThyestesTextus apud Vicifontem. inscriptam et magna ex parte servatam composuit in quam Atreus, ut aequum est, inducitur. Euripidea fabula ita ut alia similis inter Sophocleas tradita  deperditae quidem sunt sed Aeschylus per Cassandrae verba fraternum et impium scelus commemoravitAgamemnon 1218-22ː 
      ὁρᾶτε τούσδε τοὺς δόμοις ἐφημένους //
      νέους, ὀνείρων προσφερεῖς μορφώμασιν; //
      παῖδες θανόντες ὡσπερεὶ πρὸς τῶν φίλων, //
      χεῖρας κρεῶν πλήθοντες οἰκείας βορᾶς· //
      σὺν ἐντέροις τε σπλάγχν', ἐποίκτιστον γέμος, //
      πρέπουσ' ἔχοντες, ὧν πατὴρ ἐγεύσατο.  necnon 1242-4. Vide etiam Aegisthi verba 1577-1611..
Temporibus modernis quoque in fabulis hodie raro doctis Atreus protagonista fuitː ita Crébillon Atrée et Thyeste (1707)Textus apud Théâtre classique. composuit, Voltarius vero Les Pélopides ou Atrée et Thyeste (1770)Textus apud Théâtre classique..

 Notae 

 Fontes 
 Aeschylus, Agamemnon 1218-22 necnon 1242-4 et 1497-1504 et 1577-1611.
 Bibliotheca Apollodori, 2, 56; 3, 131; 5, 10 - 14; 6, 12; 6, 21.
 Epitoma II, 10-16
 Euripides, Electra
 Hesiodus, Ehoien, 195a.
 Homerus, Ilias, 2, 106.
 Pausanias, Hellados Periegesis, 2, 16, 6; 2, 18, 1; 9, 40, 11.
 Plato, Politicus 268e-269a
Seneca, Thyestes
Sophocles, Aiax 1291-5
 Strabo, Geographica, 372.
 Thucydides, Historia, 1, 9.

 Plura legere si cupis 
Burkert, Walter (1972): Homo Necans. Interpretationen altgriechischer Opferriten und Mythen, Berolini et al., pp. 103–108
Bernard Mezzadri, "Autour de béliers d'or : l'investiture de Jason et d'Atrée", L'Homme, 1990: 43-52
"La Toison de Thyeste et le soleil d'Atrée, suivi d'un commentaire de Daniel Dubuisson", L'Homme, 1989: 129-138
Categoria:Gemini mythologici
Categoria:Mythologia Graeca