Eos

Eos (Graece , pura Latinitate Aurora, est dea aurorae in mythologia Graeca. Filia Titanum Hyperionis et Theiae, soror Helii (Solis) et Selenes (Lunae), Eos mane ex Oceani fluminis margine surgit, lucem afferens noctemque dissolvens. Saepe , "roseos digitos habens", et , "mane nata", appellatur. Bigas agit, fratrem advenientem praenuntians. Cupiditate insatiabili mortalium virorum, ut narratur, ab Aphrodite (Venere) damnata, Eos complures amantes rapuit, inter quos notissimi sunt Cephalus et Tithonus. Eos a dea Indo-Europaea *H₂éwsōs orta esse videtur, sed etiam multa cum Aphrodite communia praebet. Quamvis Eos in litteris antiquis saepe memoretur, cultûs huius deae testimonia absunt.

 Apud scriptores Latinos 
Ovidius in Heroidibus dicta Briseidis Achilli referens mentionem Aurorae facit:
quin etiam fama est, cum crastina fulserit Eos,	
  te dare nubiferis lintea velle Notis.	
Quod scelus ut pavidas miserae mihi contigit aures,	
  sanguinis atque animi pectus inane fuit.
ibis et—o miseram!—cui me, violente, relinquis?	
  quis mihi desertae mite levamen erit?	
devorer ante, precor, subito telluris hiatu	
  aut rutilo missi fulminis igne cremer,	
quam sine me Pthiis canescant aequora remis,
  et videam puppes ire relicta tuas!Publius Ovidius Naso, Epistulae (vel Heroides) 3.57–66

Seneca in Hercule Oetaeo describit reges, qui noctis pericula superent, mane quasi renasci:
noctem quotiens summovet Eos,
regem totiens credite nasci.Lucius Annaeus Seneca iunior, Hercules Oetaeus 614.

In Lucani Pharsalia Eos metonymice orientem significat, cum nuntios describit, qui ad fores templi Iovis Ammonis stant:
stabant ante fores populi quos miserat Eos
cornigerique Iovis monitu nova fata petebantMarcus Annaeus Lucanus, Bellum civile 9.544.

 Notae 

 Nexus externi 

 Descriptio et citationes de dea apud situm Theoi 

Categoria:Mythologia Graeca