Fungi

Fungi sunt taxinomicum organismorum eukaryotorum regnum, quod non solum fungos carnosos sensu vulgari definitos, sed etiam  et  complectitur. Quae genera vitae, cum Plantis, Animalibus, et Protistis aut Protozois, Chromstisque numerantur. Parietes cellulares habent qui chitinam continent, sed cellulares plantarum aliquarumque protistarum parietes in  consistentes continent. Haec et aliae differentiae monstrant fungos unam rem esse organismorum cognatorum, etiam Eumycotorum appellatorum, quae proavum communem habent; aliis verbis, sunt grex monophyleticus.

Fungi, ut animalia, heterotrophi sunt: cibum sibi comparant, moleculas organicas solutas absorbentes, plerumque enzymata digestiva in ambitum suum secernentes. Photosynthesin non efficiunt. Crescendo moventur, nisi per sporas (paucae flagelles habent) quae per aerem aut aquam ferri possunt. Praecipui decompositores in systematibus oecologicis sunt. Hae atque aliae differentiae fungos in unum coetum organismorum cognatorum collocant, qui Eumycota (id est fungi veri sive Eumycetes) nominatur, quorum omnes ab uno communi antenato oriuntur (scilicet coetum monophyleticum efficiunt), quod quoque interpretatione phylogenetica moleculari vehementer confirmatur. Hic coetus fungalis differt a myxomycetibus (id est mucilagineis mycetibus) et oomycetibus (mycetibus aquaticis), qui specie similes sunt sed structurā alieni. Disciplina biologiae quae de fungis tractat mycologia appellatur (a Graeco μύκης 'fungus'). Olim mycologia pars botanicae habebatur, sed nunc notum est fungos geneticē propius animalibus quam plantis cognatos esse.

Fungi, per totum orbem terrarum abundantes, plerumque sunt obscuri, quod structurae eorum parvae sunt et vitae crypticae in solo aut in materia mortua aguntur. Fungi comprehendunt symbiontes plantarum, animalium, vel aliorum fungorum, necnon parasitos. Manifesti fieri possunt tempore fructificationis, sive ut fungi carniosi sive ut mucores. Fungi munus praecipuum explent in decompositione materiae organicae, atque partes fundamentales habent in circulatione et commutatione nutrimentorum in ambitu naturali. Iam diu adhibiti sunt ut cibus hominum directus, forma fungorum carnosorum et tuberae; ut agens fermentandi in pane; et in fermentatione variarum rerum cibariarum, ut vini, cerevisiae, et condimenti soiae. Ab decennio 1940, fungi adhibentur ad antibiotica efficienda, et nuper etiam varia enzymata a fungis producta in industria et in detergentibus adhibentur. Fungi etiam utuntur ut pesticida biologica ad herbas nocivas, morbos plantarum, et insecta pestifera coercenda. Multae species composita bioactiva (dicta mycotoxina) efficiunt, ut alkaloida et polyketida, quae animalibus, etiam hominibus, toxica sunt. Structurae fructificationis nonnullarum specierum substantiis psychotropicis continentur, quae ludo aut in ceremoniis spiritualibus traditionalibus consumuntur. Fungi etiam materias arte fabricatas atque aedificia dissolvere possunt, et magni momenti pathogeni hominum et aliorum animalium fieri. Damna frugum morbis fungalis (ut morbo explosivo oryzae) aut corruptione ciborum orta magnum effectum habere possunt in suppeditatione alimentorum humanorum atque in oeconomiis localibus.

Regnum Fungorum amplissimam varietatem taxonum complectitur, quae diversissimas oecologias, rationes cyclorum vitalium, et morphologias ostendunt, a chytridibus aquaticis unicellularibus usque ad fungos magnos carnosos. Attamen parum de vera biodiversitate huius regni cognitum est; numerus specierum aestimatur 2.2–3.8 milliones. Ex his tantum circiter 148,000 descripta sunt; plus quam 8,000 plantis nocent et saltem 300 hominibus pathogenae esse sciuntur. Ex quo tempore Carolus Linnaeus, Christiaan Hendrik Persoon, et Elias Magnus Fries saeculis 18 et 19 fundamenta taxonomiae posuerunt, fungi secundum morphologiam (exempli gratia colorem sporarum vel notas microscopicas) aut physiologiam dispositi sunt. Progressus in genetica moleculari viam patefecerunt ut analyses DNA in taxonomiam includerentur, quod interdum coetus historicos morphologia aliisque notis fundatos in dubium vocavit. Investigationes phylogeneticae ineunte saeculo 21 editae novam formam classificationis intra regnum fungorum effecerunt, quod nunc in unum subregnum, septem phyla, et decem subphyla dividitur.

 Etymologia 
Vocabulus fungus a σφόγγος ('spongia') vocabulo Graeco derivatur, quod ad structuram et figuram macroscopicam fungorum et mucorum refertur. Eadem radix in aliis linguis  invenitur, ut in Schwamm (Theodisce, 'spongia') et Schimmel ('mucor').

Vocabula mycologia e Graecis μύκης et λόγος derivatur. Significat studium scientificum de fungis. Forma adiectiva Latina mycologicus, -a, -um iam anno 1796 in opere de hac re a Christiano Henrico Persoon edito apparuit.

Coetus omnium fungorum in certa regione praesentium mycobiota appellatur (nomen plurale, singulari caret). Vocabulum mycota saepe eodem sensu adhibetur, sed multi auctores id pro synonymo verbi Fungi ponunt. Propositum est etiam vocabulum funga, minus ambiguum et morphologicē faunae ac florae simile. Commissio Species Survival Commission (SSC) Unionis Internationalis pro Conservatione Naturae (IUCN) mense Augusto anni 2021 suadivit ut locutio fauna et flora substitueretur forma fauna, flora et funga.

Proprietates
Antequam methodi moleculares ad analysin phylogeneticam introductae sunt, taxonomi fungos ad regnum plantarum pertinere putabant, ob similitudines in ratione vitae: fungi enim et plantae plerumque sunt immobiles et in morphologia generali ac modo crescendi inter se similes. Quamquam falsa est, opinio vulgari adhuc viget fungos plantas esse, propter eorum antiquam classificationem atque nonnullas similitudines manifestas. Ut plantae, fungi saepe in solo crescunt et, in casu fungorum carnosorum, corpora fructificationis conspicua formant, quae interdum plantis, ut musci, similia videntur. Fungi nunc ut regnum separatum habentur, distinctum tam a plantis quam ab animalibus, a quibus abhinc circiter 1 miliardum annorum (initio Aetatis Neoproterozoicae) separati esse videntur. Quaedam notae morphologicae, biochemicae et geneticae cum aliis organismis communes sunt, aliae vero fungis propriae, quae eos ab ceteris regnis plane distinguunt.

Forma communia

 Cum aliis eukaryotis: Cellae fungorum nuclea membranis circumdata continent, quae chromosomata habent ex ADN composita, cum regionibus non codantibus (introna) et regionibus codantibus (exona). Fungi etiam organella cytoplasmatica membranis inclusa possident, ut mitochondria, membranas sterola continentis, et ribosomata generis 80S. Eorum carbohydrata solubilia et substantiæ reconditae proprium habent genus: alcoholes saccharinos (ut mannitolum), disaccharida (ut trehalosum), et polysaccharida (ut glycogenum, quod etiam in animalibus invenitur).

 Cum animalibus: Fungi chloroplastis carent et sunt heterotrophi, ideo composita organica praeformata ut fontes energiae requirunt.

 Cum plantis: Fungi parietem cellularum et vacuola habent. Sexualiter et asexualiter se reproducunt, atque, sicut plantae basales (uti filices et musci), sporas efficiunt. Similiter ac musci et algae, fungi plerumque nuclea haploidea possident.

 Cum euglenoidis et bacteriis: Fungi superiores, euglenoidea, et quaedam bacteria acidum aminatum L-lysinum per gradus biosyntheseos proprios efficiunt, viam α-aminoadipatam appellatam.

 Cum quibusdam plantis et animalibus: Plus quam 100 species fungorum bioluminescentiam ostendunt.

Forma propria

 Structura cellularis: Cellulae plurimorum fungorum crescunt ut structurae tubulosae, productae, et filiformes dictae hyphae, quae plura nuclea continere possunt et apicibus crescentibus extenduntur. Quisque apex vesiculas aggregatas habet—structuras cellularum ex proteinīs, lipidīs, et moleculis organicis compositas—quae Spitzenkörper appellantur. Fungi et oomycetae ambo ut cellulae hyphales filiformes crescunt; at organismi specie similes, ut algae virides filiformes, per divisionem cellularum repetitam in catenā cellularum crescunt.

 Forma unicellularis: Nonnullae species ut fermenta unicellularia crescunt, quae hyphas non formant et gemmatione aut fissione se multiplicant. Fungi dimorphici inter statum fermenti et statum hyphalem mutare possunt secundum condiciones ambientales.

 Paries cellularum: Paries cellularis fungorum e complexu chitino-glucanico constituitur; dum glucana etiam in plantis et chitinum in exoscheletis arthropodorum inveniuntur, soli fungi has duas moleculas structurae in uno pariete coniungunt. Displiciter ab illis plantarum et oomycetarum, parietes cellularum fungorum cellulosam non continent.

Plerique fungi systemam efficientem ad transportum aquae et nutrimentorum per longas distantias carent, qualem xylema et phloema in multis plantis praebent. Ad hanc limitationem superandam, quidam fungi, ut Armillaria, rhizomorphas formant, quae radicibus plantarum similes sunt et functiones similes perficiunt. Ut eukaryota, fungi viam biosyntheticam ad terpenos producendos possident, quae acidum mevalonicum et pyrophosphatum ut materias chemicas fundamentales adhibet. Plantae et nonnulli alii organismi viam additicam biosyntheseos terpenorum in suis chloroplastis habent, structura quam fungi et animalia non possident. Fungi plures metabolitos secundarios efficiunt, quorum structurae plantae similes vel identicae sunt. Multa autem enzymata plantarum et fungorum quae has substantias efficiunt inter se ordine et proprietatibus differunt, quod origines separatas et evolutionem convergentem horum enzymatum in fungis et plantis significat.

 Diversitas 
Fungi per totum orbem terrarum distribuuntur et in amplissima varietate habitatum crescunt, etiam in ambitus extremis ut deserta aut regiones altae salis concentrationis vel radiationis ionizantis, necnon in sedimentis maris profundis. Nonnulli etiam radiationem ultravioletam et cosmicam vehementem, quae in itinere spatiale occurrit, tolerare possunt. Plerique in ambitibus terrestribus crescunt, sed aliquae species partim vel omnino in habitatibus aquaticis vivunt, ut fungi chytridici Batrachochytrium dendrobatidis et B. salamandrivorans, parasiti qui decrementum globalem populationum amphibiorum effecerunt. Hae formae vitae partem cycli vitalis in statu zoosporae motilis agunt, quo se per aquam movere et in hospitem amphibium penetrare possunt. Aliae fungi aquatiles in regionibus hydrothermalibus oceani inveniuntur.

Ab anno 2020 circiter 148,000 species fungorum a taxonomis descriptae sunt, sed biodiversitas globalis regni fungorum nondum plene intellecta est. Aestimatio anni 2017 indicat species inter 2.2 et 3.8 milliones esse posse. Numerus novarum specierum quotannis inventarum crevit: ante decem annos 1,000–1,500 per annum, nunc circiter 2 000, cum summo plus quam 2,500 specierum anno 2016. Anno 2019 1,882 species novae fungorum descriptae sunt, atque aestimatum est plus quam 90% fungorum adhuc ignotum manere. Anno sequenti 2,905 species novae relata sunt—numerus maximus annuus nominum fungorum usque ad hunc diem.

In mycologia, species historice variis modis ac notionibus distinctae sunt. Classificatio secundum notas morphologicas—ut magnitudinem et figuram sporarum vel structurarum fructificationis—traditionem taxonomiae fungorum diu rexit. Species etiam distingui possunt proprietatibus biochemicis et physiologicis, ut facultate certas substantiās metabolizandi aut reactione ad experimenta chemica. Conceptus biologicus speciei species discernit ex earum facultate conjugendi. Applicatio instrumentorum molecularium, ut sequendi ADN et analysis phylogenetica, ad studium diversitatis magnopere resolutionem auxit et firmitudinem aestimationibus diversitatis geneticae intra varia coetus taxonomicos adiecit.

 Mycologia 
Mycologia est ramus biologiae qui de studio systematico fungorum agit, complectens proprietates eorum geneticas et biochemicas, eorum taxonomiam, atque usum eorum a hominibus tamquam fontem medicamentorum, cibi, et substantiarum psychotropicarum ad usus religiosos consumptarum, necnon pericula quae afferunt, ut veneficia aut infectiones. Disciplina phytopathologia, id est studium morborum plantarum, arcte coniungitur, cum multi pathogeni plantarum fungi sint.

Usus fungorum ab hominibus ad praehistoriam redit. Ötzi, vir Neolithicus mummia optime conservata, ante circiter 5,300 annos in Alpibus Austriacis congelatus inventus, duas species fungorum polypororum secum ferebat, quae fortasse ad ignem excitandum (Fomes fomentarius) aut ad usūs medicos (Piptoporus betulinus) adhibitae sunt. Gentes antiquae fungis tamquam fontibus ciborum—saepe insciō—per millennia usae sunt, in praeparatione panis fermentati et succorum fermentatorum. Quaedam antiquissima monumenta scripta mentionem faciunt cladum frugum quae probabiliter a fungis pathogenicis effectae sunt.

 Historia 
Mycologia post inventum microscopii saeculo 17 disciplina systematica facta est. Quamquam sporae fungorum primum a Giambattista della Porta anno 1588 observatae sunt, opus cardinale in evolutione mycologiae habetur editio Pier Antonio Micheli anno 1729 inscripta Nova plantarum genera. Micheli non solum sporas descripsit, sed etiam demonstravit eas, sub condicionibus idoneis, in easdem species fungorum ex quibus ortae erant crescere posse.

Usum systematis binomialis nomenclaturae, a Carolo Linnaeo anno 1753 in opere Species plantarum introducti, amplificavit Christiaan Hendrik Persoon (1761–1836), qui primam classificationem fungorum carnosorum tam arte constituit ut conditor mycologiae modernae haberetur. Postea Elias Magnus Fries (1794–1878) classificationem ulterius elaboravit, colore sporarum et notis microscopicis utens—rationibus quae adhuc a taxonomis adhibentur.

Alii auctores praestantes mycologiae aetatis 18–19 et ineuntis 20 fuerunt Miles Joseph Berkeley, August Carl Joseph Corda, Anton de Bary, fratres Ludovicus Renatus et Carolus Tulasne, Arthur H. R. Buller, Curtis G. Lloyd, et Pier Andrea Saccardo. Saeculis XX et XXI, progressus in biochemia, genetica, biologia moleculari, biotechnologia, sequendi ADN, et analysi phylogenetica novas perceptiones de cognationibus et biodiversitate fungorum praebuerunt atque coetus morphologice definitos in taxonomia fungorum saepe in dubium vocaverunt.

 Morphologia 

 Structurae Microscopicae 
Plerisque fungis crescentibus sunt hyphae, structurae cylindricae et filiformes, diametro 2–10 μm, et longitudine usque ad aliquot centimetra. Hyphae ad apices crescunt; novae hyphae plerumque ex apicibus novis in hyphis iam exsistentibus per processum ramificationis oriuntur, vel interdum apices hypharum crescentium bifurcantur, unde duae hyphae parallelē crescentes oriuntur. Hyphae quoque interdum coalescunt cum inter se contingunt—processus fusionis hyphalis sive anastomosis dictus. Qui processus incrementi ad evolutionem mycelii ducunt, retis inter se conexarum hypharum.

Hyphae aut septatae aut coenocyticae esse possunt. Hyphae septatae in compartimenta dividuntur, parietibus transversis (parietibus interioribus, septa dictis) separata, quae ad angulos rectos ad parietem cellularum formantur, ita ut formam hyphae definiant; unumquodque compartimentum unum aut plura nuclea continet. Hyphae coenocyticae non compartimentatae sunt. Septa poros habent, per quos cytoplasma, organella, et interdum etiam nuclea transire possunt; exemplum est septum dolipore in fungis phylī Basidiomycota. Hyphae coenocyticae re vera sunt supercellulae multinucleatae.

Multae species structuras hyphales speciales ad nutrimenta ex hospitibus viventibus capienda evolverunt; exempla sunt haustoria in speciebus plantas parasitantibus plurimorum phylorum fungorum, atque arbusculae plurium fungorum mycorrhizalium, quae in cellulas hospitis penetrant ut nutrimenta consumant.

Quamquam fungi ad opisthokonta pertinent—coetum organismorum evolutive cognatorum, qui unico flagello posteriore generaliter distinguuntur—omnia phyla praeter chytrides et blastocladiomycetas flagellum posterius amiserunt. Fungi inter eukaryota insoliti sunt quod parietem cellularum habent qui, praeter glucana (exempli gratia β-1,3-glucanum) aliaque elementa typica, etiam biopolymerum chitinum continet.

 Structurae Macroscopicae 
Mycelia fungorum oculis nudo conspici possunt, exempli gratia in variis superficiibus et substratis, ut in parietibus humidis aut cibis corruptis, ubi vulgo mucores appellantur. Mycelia in mediis solidis agaricis in vasculis Petri culta plerumque coloniae vocantur. Hae coloniae formas et colores incrementi ostendere possunt (propter sporas aut pigmentationem), quae notae diagnosticae ad species vel coetus dignoscendos adhiberi possunt. Quaedam coloniae fungorum singulares dimensiones et aetates extraordinarias attingere possunt, ut in exemplo coloniae clonalis Armillariae solidipedis, quae plus quam 900 ha (circiter 3.5 miliaria quadrata) occupat et aetatem fere 9,000 annorum habere aestimatur.

Apothecium—structura specialis in reproductione sexuali ascomycetarum magni momenti—est corpus fructificationis patelliforme, saepe macroscopicum, quod hymenium continet, stratum textus cellulas sporas ferentes includens. Corpora fructificationis basidiomycetarum (basidiocarpia) et nonnullorum ascomycetarum interdum magnitudinem ingentem attingere possunt, et multa ex his ut fungi carniosi vulgo nota sunt.

 Crescentia et Physiologia 
Crescentia fungorum ut hyphae super aut intra substrata solida, vel ut cellulae singulares in ambitibus aquaticis, ad nutrimenta efficaciter extrahenda aptata est, quia hae formae incrementi rationem superficiei ad volumen altam habent. Hyphae specialiter aptae sunt ad crescentiam in superficiebus solidis atque ad substrata et textus penetrare. Magnas vires mechanicas penetrantes exercere possunt; exempli gratia, multi pathogeni plantarum, inter quos Magnaporthe grisea, structuram appressorium dictam efficiunt, quae ad textus plantarum perforandos evoluta est. Pressio ab appressorio generata, contra epidermidem plantae directa, 8 megapascala (circa 1,200 psi) superare potest. Fungus filamentosus Paecilomyces lilacinus structurā simili utitur ad ova nematodorum penetrare.

Pressio mechanica ab appressorio exercita ex processibus physiologicis oritur, qui turgorem intracellularum augent osmolyta ut glycerolum producenda. Hae adaptationes enzymis hydrolyticis in ambitum secretis complentur, quae moleculas organicas magnas—ut polysaccharida, proteina, et lipida—in moleculas minores digerunt, quae deinde ut nutrimenta absorberi possunt.

Plerique fungi filamentosi modo polari crescunt (una in directione extendentes) elongatione apicis hyphae. Aliae formae incrementi fungorum includunt extensionem intercalarem (expansionem longitudinalem compartimentorum hypharum quae infra apicem sunt), ut in nonnullis fungis endophyticis videtur, aut incrementum per expansionem voluminis tempore evolutionis stipitum fungorum carnosorum et aliorum organorum magnorum.

Crescentia fungorum ut structurae multicellulares ex cellulis somaticis et reproductivis compositae—proprietas in animalibus et plantis independenter evoluta—plures functiones habet, inter quas corpora fructificationis ad sporas sexuales disseminandas evolvuntur (vide supra) et biofilma ad substrata colonizanda et communicationem intercellularem efficiendam.

Fungi more tradito heterotrophi habentur, organismi qui solum carbonium ab aliis organismis fixo metabolismum suum sustentant. Fungi magnum gradum versatileitatis metabolicae evolverunt, qui eis permittit ut amplam varietatem substratorum organicorum ad incrementum adhibeant, etiam composita simplicia ut nitrata, ammonium, acetatum, vel ethanolum.

In nonnullis speciebus pigmentum melaninum partem habere potest in energia ex radiatione ionizante (ut radiatione gamma) extrahenda. Haec forma incrementi “radiotrophici” tantum in paucis speciebus descripta est; effectus autem in celeritatibus incrementi parvi sunt, et processus biophysici ac biochemici subiacentes nondum bene cogniti sunt. Hic processus fixationi dioxidi carbonis lumine visibili mediatae similis esse videtur, sed loco lucis radiationem ionizantem ut fontem energiae adhibet.

 Reproductio 
Reproductio fungorum multiplex est, quod diversitatem modorum vitae et compositionis geneticae intra hoc regnum organismorum varietate praeditum reflectit. Aestimatur tertiam partem omnium fungorum plus quam uno modo propagationis uti; exempli gratia, reproductio in duabus stadiis distinctis intra cylum vitalem speciei fieri potest: teleomorpho (reproductione sexuali) et anamorpho (reproductione asexuali). Conditiones ambientales statūs evolutionarios geneticē determinatos excitant, qui ad structuras speciales pro reproductione sexuali aut asexuali formandas ducunt. Hae structurae reproductionem adiuvant sporas vel propagula sporas continentia efficaciter dispergendo.

 Reproductio Asexualis 
Reproductio asexualis fit per sporas vegetativas (conidia) aut per fragmentationem mycelii. Fragmentatio mycelii occurrit cum mycelium fungale in partes dividitur, quarum unaquaeque in mycelium separatum crescit. Fragmentatio mycelii et sporae vegetativae populationes clonales conservant, quae ad niches specificas aptatae sunt, atque dispersio celerior quam per reproductionem sexualem fieri permittitur.

“Fungi imperfecti” (fungi stadio perfecto sive sexuali carentes), sive Deuteromycota, omnes species comprehendunt quarum cyclus sexualis observabilis deest. Deuteromycota (quae etiam Deuteromycetes, fungi conidiales, aut fungi mitosporici appellantur) non iam cladus taxonomicus legitimus habetur, sed simpliciter fungi nunc significant quibus stadium sexuale notum deest.

 Reproduction Sexualis 
Reproductio sexualis cum meiosi directe observata est in omnibus phylis fungorum praeter Glomeromycota (analyses geneticae etiam in hoc phylum meiosin fieri suadent). Multis modis a reproductione sexuali animalium aut plantarum differt. Differentiae quoque inter coetus fungorum exsistunt atque ad species discernendas adhiberi possunt, secundum differentias morphologicas in structuris sexualibus et rationibus reproductivis. Experimenta coniugationis inter isolationes fungorum species secundum conceptum biologicum speciei determinare possunt.

Coetus principales fungorum initio secundum morphologiam structurarum sexualium et sporarum distincti sunt; exempli gratia, structurae sporas continentes, asci et basidia, ad identitatem ascomycetarum et basidiomycetarum dignoscendam adhiberi possunt. Fungi duobus systematibus coniugationis utuntur: species heterothalliae solum inter individua contrariī generis coniugationis copulari sinunt, dum species homothalliae cum quolibet individuo vel etiam secum ipsis copulari et sexualiter reproduci possunt.

Plerique fungi stadia haploideum et diploideum in cylis vitalibus habent. In fungis sexualiter reproducentibus, individua compatibilia hyphas suas coalescere possunt ut rete interconexum efficiant; hic processus, anastomosis dictus, ad initium cycli sexualis requiritur. Multi ascomycetae et basidiomycetae per stadium dikaryoticum transeunt, in quo nuclea a parentibus duobus heredita statim post fusionem cellularum non coalescunt, sed in cellulis hypharum separata manent (vide heterokaryosin).

In ascomycetis, hyphae dikaryoticae hymenii (strati textus sporas ferentis) hamum characteristicum (crozier) ad septum hyphale formant. Durante divisione cellulari, formatio huius hamī rectam distributionem nucleorum nuper divisorum inter compartimenta apicale et basale hyphae efficit. Tum ascus (plur. asci) formatur, in quo karyogamia (fusio nuclearum) fit. Asci in ascocarpo vel corpore fructificationis insiti sunt. Karyogamia in asciis statim a meiosi et productione ascosporarum sequitur. Post dispersationem, ascosporae germinare possunt atque novum mycelium haploideum formare.

Reproductio sexualis in basidiomycetis similis est illi ascomycetarum. Hyphae haploideae compatibiles coalescunt ut mycelium dikaryoticum efficiant. Tamen gradus dikaryoticum in basidiomycetis multo amplius est et saepe etiam in mycelio vegetative crescenti praesens est. Structura anatomica specialis, , ad quodque septum hyphale formatur. Sicut hamus structurā similis in ascomycetis, conjunctio clavae in basidiomycetis necessaria est ad translationem nuclearum moderatam tempore divisionis cellularis, ut stadium dikaryoticum duorum nucleorum geneticē diversorum in singulis compartimentis hypharum conservetur. Basidiocarpium tum formatur, in quo structurae clavaeformae basidia dictae basidiosporas haploideas post karyogamiam et meiosin generant. Frequentissima basidiocarpia sunt fungi, sed etiam alias formas capere possunt (vide partem De morphologia).

In fungis olim ad Zygomycota relatis, hyphae haploideae duorum individuorum coniunguntur, gametangium formantes—structuram cellularum specialem quae fit cellula gametigena fecunda. Gametangium in zygosporem evolvitur, sporam crassoparietatam ex unione gametarum formatam. Cum zygospora germinat, meiosim subit, hyphas novas haploideas generans, quae deinde sporangiosporas asexuales efficere possunt. Hae sporangiosporae fungum celeriter dispergere et in nova mycelia haploidea geneticē identica germinare sinunt.

 Dispersio sporarum 
Sporae plurimarum specierum fungorum investigatarum vento transportantur. Huiusmodi species saepe sporas siccas vel hydrophobas efficiunt, quae aquam non absorbent et facile, exempli gratia, imbribus dissipantur. In aliis speciebus tam sporae asexuales et sexuales quam sporangiosporae saepe active disperguntur eiectione vi compulsā ex structuris reproductivis. Haec eiectio et exitum sporarum e structuris reproductivis et transmissionem per aerem in longinquas distantias efficit.

Mechanismi mechanici et physiologici speciales, necnon structurae superficiales sporarum (ut hydrophobina), ejectionem sporarum efficientem praebent. Exempli gratia, structura cellularum sporas ferentium in quibusdam speciebus ascomycetarum talis est ut accumulatio substantiarum volumen cellularum et aequilibrium fluidorum afficiens displosionem sporarum in aerem permittat. Eiectio vi compulsā sporae singulae, quae ballistospora appellatur, formationem parvae guttae aquae (gutta Bulleriana) implicat, quae, cum spora contingat, eius emissionem proiectivam efficit, acceleratione initiali plus quam 10 000 g, unde spora 0.01–0.02 cm eiicitur—distantia satis ampla ut inter lamellas vel poros in aerem inferiorem cadit.

Alteri fungi, inter quos Lycoperdon (fungi pulverulenti), vires mechanicas externas ad emissionem sporarum adhibent. Fungi hydnoidei (fungi dentiformes) sporas in processibus pendentibus dentiformibus aut spiniformibus efficiunt. Fungi niduliformes (fungi nidum avium referentes) vim guttarum aquae cadentium utuntur ad sporas e corporibus fructificationis patelliformibus liberandas. Alia ratio in Phallaceis (fungis foetidis) invenitur, coetu fungorum coloribus vehementibus et odore foetido praeditorum, qui insecta attrahunt ad sporas dispergendas.

 Homothallismus 
In reproductione sexuali homothallica, duo nuclea haploidea ex eodem individuo orta coalescunt ut zygotes efficiant, qui deinde meiosim subire possunt. Fungi homothallici species comprehendunt quae stadiis asexualibus aspergilliformibus (anamorphis) in variis generibus occurrentibus praeditae sunt, necnon complures species generis ascomycetici Cochliobolus, atque ascomycetem Pneumocystis jirovecii. Primus reproductionis sexualis modus inter eukaryota ut videtur fuit homothallismus, id est reproductio unisexuallis sese fecundantis.

 Alii processus sexuales 
Praeter reproductionem sexualem ordinariam cum meiosi, quidam fungi, ut illi generum Penicillium et Aspergillus, materiam geneticam per processus parasexuales commutare possunt, qui anastomosi inter hyphas et plasmogamia cellularum fungosarum initiantur. Frequens et relativa huiusmodi eventuum parasexualium importantia incerta est et fortasse minor quam aliorum processuum sexualium. Scitur tamen eos partem agere in hybridatione intraspecifica atque probabiliter necessarios esse ad hybridationem inter species, quae cum eventibus majoribus in evolutione fungorum coniuncta est.

Notae

 Bibliographia 
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

 Agaricales
 Amanita
 Bacteria
 Mycologia
 Ourasphaira giraldae

 Nexus externi 

 Situs interretialis Actorum Fungorum proprius.

!
Categoria:Regna (taxinomia Linnaeana)
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753