Digamma

DigammaAulus Gellius, Noctes Atticae 14.5.2. (indecl., n.; Graece ) vel digammon (-i)Quintilianus I.4.7 vel digammos (-i)Servius, Ad Aeneidem I.292 et 462. sive vauScaurus De orthographia 7.19 Keil. est littera Graeca obsoleta, Ϝ ϝ et Ͷ ͷ scripta, quae  sonum vocis [v] et [w] reddebat. Digamma in systemate numerali Graeco numerum sex denotat.Silimiter et ς' denotat.

Excepta dialecto Aeolica, digamma mature e lingua Graeca antiqua evanuit. Hiatus apud Homerum iis ferme locis conservatus est quibus digamma olim intervenerat aut adhuc aetate Homerica interveniebat.
 Nonnulla verba Homerica digammo incipientia 
Praesentia digammi in carminibus Homericis metro detegitur et tabellis Mycenaeis vel comparatione cum lingua Latina ceterisque linguis indoeuropaeis confirmaturː
 ϝοικος, Latine vīcus.
 ϝοινος, Latine vīnum.
 ϝέαρ, Latine ver.
 ϝέσπερος, Latine vesper.
 ϝείκοσι, Latine viginti.
 ϝέτος, Latine vetus.
 ϝόπα, Latine vox. Ex eadem radice ϝειπεῖν et ϝέπος.
 ϝείρω, Latine verbum.
 ϝιδεῖν, Latine videre. Ex eadem radice ϝοῖδα (vīdī) et ϝεῖδος.
 ϝελπίς et ϝέλπομαι, Latine volo et voluptas.
 ϝέννυμι  < ϝεσ-νυμι, Latine vestis.
 ϝέργον, Germanice Werk aut Anglice work. Ex eadem radice ϝέρδω.
etc.

Alia verba consonantibus σϝ incipiebantː
 σϝέ, σϝοι, σϝόςː Latine se, suus (pronomen reflexivum).
 σϝηδύςː Latine suavis.
 σϝῆθος, Latine suesco/suetus.
etc.

 Notae 

 Plura legere si cupis 
 Olaus Vilelmus Knös, De digammo Homerico quæstiones, Upsaliae, 1872. 
 Pierre Chantraine, Grammaire homérique. Tome I, Phonétique et morphologie, Klincksieck, 1958ː cap. IX-X.
 Michel Lejeune, Phonétique historique du mycénien et du grec antique, Parisiis, Klincksieck, 1972, 179-189.

 Nexus externi 
 De littera digamma apud situm Thesaurus linguae Graecae"
 De littera digamma pamphylica apud situm Thesaurus linguae Graecae"

Categoria:Abecedarium Graecum