Plostrum

, vel recentiori Latinitate ,Forma plaustrum apud Ciceronem, De divinatione 1.57; rarius plostrum, e.g. apud Catonem, De agri cultura 2.7. Nonnulli, et hodierni et antiqui, putant plaustrum esse formam hypercorrectam plostri;  Suetonius, , 22: “Et tamen nonnulla eius [ Vespasiani] facetissima extant, in quibus et haec.  consularem, admonitus ab eo ‘plaustra’ potius quam ‘plostra’ dicenda, postero die ‘Flaurum’ salutavit.”  etiam .  etiam : “Ex loco Suetonii apparet, plostrum fuisse semper in sermone familiari”. sive ,Forma carrus apud Caesar, De bello Gallico 1.6.1; rarius carrum, neutro genere, e.g. in Bello Hispaniensi 6.2. est vehiculum, ad onera vehenda aptum, bove vel equo vel alio animali tractum, praesertim apud rusticos usitatum. Saepius duas aut quattuor rotas habet. Prima plostra creata sunt in altero dimidio quarti millennii a.E.V..

Genera plostrorum sunt:
 : plostrum tectum undique ex tabulis, quasi arca quaedam magna, quo vehiculi genere senes et aegroti cubantes vectabantur. Ante lecticas in usu fuit, et his inventis postea desiit. Cum ea adhiberi opus erat, stragula veste sternebatur.
 : vehiculum, birotum Gallorum et Britannorum, apud Belgas primo repertum, vehendis quidem hominibus oneribusve aptum, sed a Gallis praecipue Britannisque usurpatum in bello, cum ex eo pugnare soliti essent: cujus pugnae rationem Caes. 4. B. G. 33. et 5. ibid. 16. tradit. Paullatim transiit ad usum Romanorum, tum ad itinera et gladiatorias pugnas, tum oneribus vehendis.
 : carrus tectus duos rotas habens

 Currus
 Autocinetum
 Vardo

 Notae 

 Nexus externi 

Categoria:Vehicula