Lingua Lusitana

Lingua LusitanaPereira 1672: vide bibliographiam nostram.Paulinus Bartholomaeus, Vyacarana (1904) p. xix, nota n, ad fin."Nobilissima lingua Lusitana": Manoel Severim de Faria in O instituto vol. 1 (1853), p. 253 . seu Lusitanica, p. 200 sive Portugallica,Everhardi Ottonis Primae Lineae Notitiae rerum publicarum (1726). est lingua Indoeuropaea familiae Romanicae subiuncta. "Extremus flos Latii, incultus pulcherque" appellatur in "Lingua Lusitana," poemate Olavi Bilac (1865–1918), Brasiliensis Parnassisticae scholae poetae.

 Distributio geographica 
Homines lingua Lusitana non modo Lusitanorum loquuntur, sed hic sermo etiam in America Australi (Brasilia) adhibetur, atque in quibusdam Africa Austrina partibus (sicut in Angolia, Mozambico, Guinea Bissaviensi), et Asiae (Goa), nec non in Timoria Orientali atque in aliquot insulis et regionibus orbis terrarum.

 Origo linguae Lusitanae 
Lingua Lusitana, quamquam inter linguas Romanicas numeratur, linguis Gothica et Arabica adfecta est, nam primo Celtae in Lusitaniam invaserunt, postea Romani, denique Visigothi et Arabes.

Vocabularium
Lingua Lusitana multa vocabula Latina conservat. Lingua Lusitana his diebus vocabula habet ex diversis linguis, ut Anglica, Batavica, Germanica, Russica, Hebraica, Persica, Sinica, Turcica, Iaponica, Quechua, Tupi, Kicongo, Kimbundu, Umbundu, ac linguas multo propius; qualia sunt Provençal, Gallica, Hispanica et Italica. 

Grammatica
Declinatio et coniugatio in lingua Lusitana simpliciores sunt quam in Latina. Verborum ordo magni momenti est.

Nugae
Salve, aurora! eia, refulge!Eia, anima valles, montes!
Hymnos canta, o Philomela,Hymnos jocundos, insontes!
Quam pura, quam pudibundaEs tu, aurora formosa!
Diffunde odores suaves,Divina, purpurea rosa!
Eia, surge, vivificaPendentes ramos, aurora!Aureos fulgores emitte,Pallidas messes colora!Matutina aura, mitigaSolares nimios ardores;Inspira gratos Favonios,Euros, Zephyros profectores.Ecoa, Tithonia Diva,Fecundos campos decora,Canoras aves excita,O serena, bella aurora!Protege placidos somnos,Inquietas mentes tempera,Duras procellas dissipa,Terras, flores refrigera!Extingue umbrosos vapores,O sol, o divina flama!Lucidas portas expande,Tristes animos inflama!Salve, aurora! eia, refulge!Eia, anima valles, montes!Hymnos canta, o Philomela,Hymnos jocundos, insontes!

Hi versus, qui legendi Lusitane et Latine erant et scripti sunt ab Antonio de Castro Lopes, magno Latinista et glottologo Brasiliensi (Urbe Fluminensi, 1827–1901), ostendunt consanguinitatem linguarum Lusitanae et Latinae. Castro Lopes verba nova varia Lusitane pariebat pervulgata in Brasilia, e.g. convescote (Anglice 'picnic', convivium subdiale) et cardápio (Francice 'menu', index escarum). Lusitana autem Lusitana emendatione orthographica anni 1941 mutata expeditaque est.

Nexus interni
Litterae Lusitanicae

Notae

Bibliographia
 Pereira, Benedictus. 1672. Ars grammaticae pro lingua Lusitana addiscenda Latino idiomate proponitur. 

Nexus externi

"Comunidade dos Países de Língua Portuguesa - CPLP."
(Instituto Internacional da Língua Portuguesa - IILP)

!