Demosthenes

Demosthenes (Graece: Δημοσθένης, natus 384 a.C.n., mortuus 322 a.C.n.) fuit orator et logographusQuod ei obiciebat Aeschines (De falsa legatione 23) tamquam venalitatis indicium. Cf Contra Timarchum 94 et Contra Ctesiphontem 173. qui regem Macedoniae Philippum infensissimum esse Graecorum hostem insigniter proclamavit. Demosthenes ad summam eloquentiam pervenerat pertinacissimo labore. Cum balbus esset, et voce exilis, et lateribus parum validus, haec omnia naturae impedimenta superavit diligentia atque industria. Coniectis in os calculis, magna voce versus multos pronuntiabat inambulans, et ardua loca celeri gradu scandens. Declamitans in maris littore, in quod se fluctus illidebant, consuescebat non expavescere fremitus concitatae multitudinis. In cella subterranea, tres menses egit, media parte capitis abrasa, ut prodire in publicum sine verecundia non posset : ibi inclusus continuam dabat operam voci et gestui. His exercitationibus perfecit ut nemo melius et planius eo loqueretur.

 Demosthenes hortatur Athenienses ad bellum gerendum contra regem Philippum 
Demosthenes, in contione, non destitit Athenienses hortari vehementissimis orationibus ad tuendam armis libertatem contra Philippi incoepta. Alii autem oratores aut Philippi partibus favebant, ut Aeschines, aut servare pacem volebant, ut Phocio. Aeschines, infensissimus Demosthenis inimicorum, regis Macedoniae pecunia corruptus fuerat. Phocio, vir integritate vitae notissimus, munera Philippi repudiaverat, sed bellum reformidabat. Athenienses quoque pigebat pecuniam impendere ad milites et remiges alendos. Ab avorum virtute degeneres, non, ut olim, reditus publicos effundebant in classem exercitusque, sed in dies festos apparatusque ludorum. Theatra et scenam frequentius quam castra visebant. Horum socordia elatus rex Macedoniae, qui iam antea ceperat Amphipolim, Potideam et Olynthum, invadit repente Atticam, et Elatea vi potitur. Tum demum eventu admoniti, Demosthenem cives sui vera praedixisse senserunt.

 Clades Atheniensium apud Chaeroneam 
Continuo, excusso torpore, Athenienses societatem cum Thebanis et quibusdam aliis civitatibus ineunt, et exercitum adversus Philippum educunt. Athenienses sociique numero militum Macedonibus praestabant, sed Macedones virtute bellis indurata illis superiores erant. Itaque ingenti clade apud Chaeroneam Graeci affecti sunt. Non tamen pristinae gloriae immemores ceciderunt : nam loca, quad defendenda a ducibus acceperant, morientes corporibus texerunt. Philippus victoriam, ut barbarus, convivio celebravit ; neque ipsum puduit epulis accumbere in campo proelii dispositis. Narratur etiam vino ebrius per media hostium cadavera incessisse, gaudio exsultans et iocos cantusque proferens. Quo visu commotus unus e captivis Atheniensibus eum alloquens : "Rex", inquit, "fortuna tibi dedit Agamemnonis partes, tu Thersitae personam agis." Victor erubuit, et sui compos, Atheniensibus captivos gratis remisit, et corpora mortuorum sepelienda reddidit. Clades Chaeronensis Macedoniae iugum Graeciae imposuit. Nec ob illam cladem Athenienses Demostheni irati fuerunt sed eum ad mortuos pro patria publice laudandos et moenia sarcienda designaruntOratio de Corona. Philippo anno 336 interfecto, successit filius Alexander Magnus, cui Magni cognonem datum est propter rerum gestarum gloriam. Alexander maxima celeritate in Graeciam properat, Thebas funditus evertit, excepta una Pindari poetae domo, Atheniensibus veniam concedit, et Graeciam Antipatro uni ex amicis regendam committit.

 De Harpalica causa 
Post Chaeroneam Demosthenes timidior factus est quam nonnulli e suis amicis, Hyperides et Lycurgus in primis qui multo bellicosiores erant. Ita Hyperides in oratione quam adhuc legere possumus Demosthenem accusat quod Thebas anno 335 a.C.n. deseruissetContra Demosthenem, Fragmentum IV.17 et quod anno 324 a.C.n. cum Harpalo satrapa societatem contra Alexandrum facere noluissetContra Demosthenem, Fragmentum IV.18ː qua de causa ei amicitiam suam renuntiabatContra Demosthenem, Fragmentum V.21.. Nam ille Harpalus iram Alexandri fugiens cum mercennariorum exercitu et 5000 talentis argenti Athenas supplex venerat. Demosthenes militibus introitum recusavit quos in litore Peloponnesiaco exposuerunt. Cum vero Harpalus cum 700 talentis redisset atque oratores emere conaretur, Demosthenes Macedonum iram metuens eum adprehendi iussit et pecuniam in Acropoli custodiendam collocavitDinarchus, Contra Demosthenem 89.. Mox tamen corruptis custodibus Harpalus evasit nec plus quam dimidia pecunia in loco remanebat. Suspiciones sese in Demosthenem converterunt qui innocentiae probandae gratia Areopago sponte sua mandavit ut rem quaererentDinarchus, Contra Demosthenem 61. Aeropagitae re per sex menses quaesita inter sontes et Demosthenem designaruntDinarchus, Contra Demosthenem 3-6. Oratio ne Harpalus Macedonibus traderetur suadens sub nomine Demosthenis circumferebatur quam Dionysius Halicarnasseus (Demosthenes 57.3) apocrypham iudicabat. cui anno 323 iudices dati sunt. Inter accusatores fuerunt Dinarchus et Hyperides quorum orationes legere possumus. Damnatus quinquaginta talentorum multa orator in exsilium profectus est. Mox tamen cum Alexandro mortuo bellum cum Macedonibus redintegraretur, ab ipso populo revocatus est et una cum Hyperide bello Lamiaco operam dedit Diodorus Siculus, Bibliotheca historica 17.108.4-8. Plutarchus, Vita Phocionis 21-22 et Vita Demosthenis 25-6. A. Cartault, De causa Harpalica, Lutetiae, 1881. Gaston Colin (1926)..

 De Demosthenis exitu 
Sed postquam, Asia subacta, terrarum orbem victoriis et fama sui nominis implevit, obiit Alexander ille Magnus. Audita Alexandri morte, bellum redintegrant, concitante Demosthene, Graeciae civitates adversus Antipatrum coniuratae. Antipater autem ex urbe Lamia, in qua obsidebatur, erupit incolumis, et Macedoniam petiit; tum Graecorum copiae dilapsae sunt. Demosthenes, ratus Athenis nullum sibi iam tutum fore domicilium, confugit in insulam Calauriam, ubi adventu satellitum Antipatri perturbatus, in templo Neptuni asylum quaesivit. Militibus delubrum ingressis, nobilis exsul venenum hausit in stylo inclusum, et, capite obvelato, ante Dei simulacrum cecidit. Hic fuit exitus summi oratoris, et viri patriae amantissimi: una cum Demosthene periit ipsa Graeciae libertas. Haud multo post Phocio, multitudinis odio damnatus capite, annum octogesimum agens, ad mortem ductus fuit. Iamiam moriturus, ad filium qui aderat conversus : "Ego", inquit, "tibi fili, praecipio ne quid Atheniensibus male velis ob huius rei memoriam."

 Fontes antiqui 
 Aeschines, Orationes
 Cicero, Orator
 Didymus, In Demosthenem commenta
 Dinarchus, Contra Demosthenem
 Dionysius Halicarnasseus, De Demosthenis elocutione. Textus apud Remacle.org
 Hermogenes, Corpus rhetoricum
 Hyperides, Contra Demosthenem
 Libanios argumenta (hypotheses) ad Demosthenis orationes composuit. Hic apud Vicifontem
 Quintilianus, Institutio oratoria
 Plinius Minor, libro nono Epistularum 26.8-10
 Plutarchus, "Demosthenes" in Vitis Parallelis
 Vitae decem oratorum Plutarchi inscriptae apud Remacle

 Editiones 
 Mervin R. Dilts (ed.): Demosthenis orationes. Tom. I-IV. Oxonii 2002-2009.
 Collection des Universités de Franceː Octave Navarre, P. Orsini, Georges Mathieu, Plaidoyers politiques. I-IV, Les Belles Lettres, 1945-59. Quattuor volumina.
 Maurice Croisetː Harangues I-II, Les Belles Lettres, 1924-5. Duo volumina.
 Louis Gernet,	Plaidoyers civils I-IV, Les Belles Lettres, 1954-60. Quattuor volumina.

 Plura legere si cupis 
 M.P. de Bakker, "Demosthenes" in Space in Ancient Greek Literature: Studies in Ancient Greek Narrative, 2012ː 393-412
 Elisabetta Bianco,	"La royauté chez Démosthène", Ktèma, 2015ː 125-132
 Patrice Brun, Démosthène : rhétorique, pouvoir et corruption, Dunod, 2021 Recensio critica Nonnullae paginae apd Guglum librorum
 Luciano Canfora (interpr. Sabina Bollack), "Discours écrit/discours réel chez Démosthène" in Les Savoirs de l'écriture en Grèce ancienne, Presses universitaires du Septentrion, 2010ː 211-220
 Pierre Carlier, Démosthène, Fayard, 1990
 "Démosthène par lui-même" in Naissance de l'autobiographie d'Hésiode à Saint Augustin, Éditions Rue d’Ulm, 2018ː 54-62
 Matthew R. Christ, "Demosthenes on Philanthrōpia as a Democratic Virtue", Classical Philology,2013ː 202-222
 Georgius Clémenceau, Démosthène, Plon, 1926 Recensio critica
 Paul Cloché. Démosthène et la fin de la démocratie athénienne, Payot, 1937 Recensio critica Altera recensio critica
 Gaston Colin, "Démosthène et l'affaire d'Harpale", Revue des Études Grecques, 1925ː 306-349 Secunda pars ibidem, 1926
 Xavier Darcos,	"Le Démosthène de Clémenceau (1926)"ː Actes du 23e colloque de la Villa Kérylos à Beaulieu-sur-Mer les 5 et 6 octobre 2012 in La Grèce antique dans la littérature et les arts, de la Belle Époque aux années trente, 2013ː 133-144
 Charles Gardou, "Démosthène, de l'enfant bègue à l'orateur en puissance", Reliance, 2005ː 101-107
 Sophie Gotteland, "Conseiller et persuader : quelques échos Thucydidéens dans les harangues de Démosthène" in Ombres de Thucydide, Ausonius, 2010ː 35-50
 Christos Kremmydas, "P. BERL. 9781 and the early reception of Demosthenes", Bulletin of the Institute of classical studies, 2007ː 19-48
 Gustav Adolf Lehmann, Demosthenes von Athen : ein Leben für die Freiheit ; Biographie, Beck, 2004 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
 Gunther Martin, Divine Talk. Religious Argumentation in Demosthenes, Oxford, Oxford University Press, 2009 Recensio critica Altera recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum
 Claude Mossé,	Démosthène : ou les ambiguïtés de la politique, Armand Colin, 1994
 Laurent Pernot, "La survie de Démosthène et la contestation de la figure de l'Orateur dans le monde gréco-romain", Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 2002ː 615-636
 J. C. Trevett, "Demosthenes and Thebes", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, 1999ː 184-202
 Guy Westwood,	The rhetoric of the past in Demosthenes and Aeschines : oratory, history, and politics in classical Athens, Oxonii, 2020 Nonnullae paginae apud Guglum librorum Recensio critica Altera recensio critica
 Cecil W. Wooten, "Cicero and Quintilian on the Style of Demosthenes", Rhetorica: A Journal of the History of Rhetoric, 1997ː 177-192
 "Dionysius of Halicarnassus and Hermogenes on the Style of Demosthenes", The American Journal of Philology, 1989ː 576-588
 Nancy Worman, "Insult and Oral Excess in the Disputes between Aeschines and Demosthenes", The American Journal of Philology, 2004ː 1-25
 "Aeschines and Demosthenes" in Characterization in Ancient Greek Literature, Brill, 2018ː 428-442
 Ian Worthington, 'Demosthenes of Athens and the fall of classical Greece, Oxford University Press, 2013 Nonnullae paginae apud Guglum librorum

 Notae 

 Index operum Demosthenis

 Nexus externi 

 Orationes Philippicae Duodecim,  liber apud books.google.com
 Demosthenis orationes,  liber apud books.google.com
 Demosthenis Philippicae orationes v, ex recens. I. Bekkeri, ed. I.T. Vœmel,  liber apud books.google.com
 Demosthenis Selectæ orationes: ad codices mss. recensuit, textum, scholiasten, et versionem ...1826''  liber apud books.google.com
 Opera apud Perseum 
 Opera apud mercure 

!
Categoria:Oratores
Categoria:Politici Graeci antiqui
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Nati 384 a.C.n.
Categoria:Mortui 322 a.C.n.
Categoria:Homines qui sibi mortem consciverunt
Categoria:Philippus II (Macedonum rex)
Categoria:Iuris consulti Graeci antiqui