Lingua publica

Lingua publica est lingua quae in constitutione civitatum provinciarumque talis designatur. Ergo civitates et provinciae sine constitutione linguam publicam habere non possunt.

Dimidia pars terrae in orbi terrarum linguam publicam habet. Alii solum unam (e.g. Germania et Iaponia), alii aliquot habent (e.g. Helvetia, Luxemburgum, Singapura, Africa Australis). Aliquibus civitatibus una lingua publica toti civitati exstat, sed in partibus eius aliae linguae linguae publicae sunt. Inter exempla numerantur Hispania et Italia. Civitates Foederatae Americae et aliae nullam linguam publicam habent, sed aliquae provinciae eam habent. Aliae denique nullam habent, neque civitas neque partes suas.

Propter praeteritum coloniae in aliquibus civitatibus Africae et in Philippinis lingua publica non est lingua nationalis neque lingua maxime usurpata. Ob nimium nationis studium lingua nationalis Irlandiae est lingua Hibernica, sed solum parva pars populi ea utuntur.

Res linguae publicae in aliquibus terris fons discordiae gravis est (e.g. Belgica).

Index linguarum sollemnium Indiae
Lingua agendi
Lingua auxiliaris internationalis
Linguae officiales Unionis Europaeae
Linguarum officialium catalogus
Lingua normata
Officialis
Sermo patrius

Bibliographia
Nakanishi, Akira. 1982. Writing systems of the world: alphabets, syllabaries, pictograms. Rutlandiae Montis Viridis et Tocii: C. E. Tuttle Co. ISBN 0804812934.

!