Pakistania

Pakistania (Urduice  Pākistān), rite Respublica Islamica Pakistaniae (), est res publica in Asia Meridiana sita, prope terram antiquam cui nomen Graece Sindhos et nostra lingua Sindus est. Quae civitas est quinta a maxima inter orbem terrarum, paene 242 milliones civium habens, et secunda a maxima quae ad numeros Musulmanorum spectat..

Historia

Millennio tertio a.C.n. floruit civilizatio Vallis Indi ubi Pakistania nunc stat. Usque ad saeculum vigesimum, nulla distinctio inter Pakistaniam, Indiam, aliasque civitates Asiae Meridianae obtinebat.

Pakistania est creata ex parte Indiae post 'pugnam pacalem' (ut dicitur) Mohandai Gandhi contra Britannos qui tunc Indiam regebant. Muhammad Ali Jinnah, dux Musulmanorum Indianorum (amicusque Mohandai Gandhi), aliique Musulmani putabant Musulmanos Indianos non satis securos futuros esse, ergo res publica propria, Pakistania, creata est quando Britanni regere cesserunt anno 1947. Jinnah ipsi, quia certamen civitatis pro libertate duxerat, agnomina 'Quaid-e-Azam' ('dux magnus') et 'Baba-e-Qaum' ('pater patriae') data sunt, cuius dies natails, 25 Decembris, in Pakistania colebatur.

Pakistania Indiaque quater inter se pugnaverunt: ter (annis 1947, 1965, 1999) quia ambae res publicae regionem Casmiriae regere volunt, et semel (anno 1971) quando Pakistania Orientalis (nunc Bangladesha) libera esse volebat. Et Pakistania et India arma atomica habent.

 Geographia 
Alexandri Magni post occupationem, Sindus de Indiam separatum erat, in culturam Hellenicam classicam inclusum. Deinde geographia et toponymia classica Graeco-Latina plerumque cognitae sunt. 

Finitimi Pakistaniae sunt Irania, in parte inter australem et occidentem; Afghania, in parte australe et in parte septentrionale; Res Publica Popularis Sinarum, in parte inter occidentem et septentrionalem; et India, in parte orientale. Pars australis Pakistaniae ad Oceanum Indicum spectat.

In parte septentrionali sunt montes alti; unus, K2 nomine, est altissimum telluris cacumen praeter Montem Everestem. Montes per partem occidentalem patent. Prope australem et orientalem partem est Cholistan, regio deserta; planities in parte australi et occidentali quoque paene deserta est. Reliqua pars superficiei terram ad agriculturam aptam continet.

Clima maioris partis Pakistaniae est tropicale, cum pluviis monsoniis dictis aestate usque ad mensem Septembrem. Plures species animalium et plantarum Pakistaniam habitant.

 Montes maiores 
M. Emaus (hodie Karakoram, 8611 m)
M. Emodus (hodie Himalayas, Indice antiquo Himavat)
M. Paropanisus (hodie Hindukush, 7890 m) 
M. Parustus (hodie Sulayman, 4761 m)
M. Sindhus (hodie Kirthar, 3451 m)

 Cacumina altissima 
 K2
 Nangaparbat

 Flumina maiora 
 Acesines (hodie Tsehinab)
 Achesmius (hodie Chenab)
 Hydaspes (hodie Djelum)
 Indus
 Zadartes vel Hesydrus (hodie Sutlej)

 Urbes antiquae 
Mallorum urbs (hodie Multan)
Mansera (hodie Shahbazar)
Masana (hodie Gwadar)
Morostobia (hodie Karachium)
Opiana (hodie Alipur)
Pactala (hodie Hyderabad)
Peuklotis (hodie Peshawar)
Pura (hodie Bangur)
Rhambakia (hodie Shahbilwal)
Taxila (hodie Sirkap)

 Urbes maximae 

Nomen LatinumNomen UrduProvincia aut territoriumNumerus incolarum
(2017)Census anni 2017 apud Citypopulation.de.KarachiumSindiaLahoriumPengabumFaisalabadPengabumRawalpindiPengabumGujranwalaPengabumPeshawarKhyber PakhtunkhwaMultanPengabumHyderabadSindiaIslamabadaTerritorium capitale IslamabadenseQuettaBaluchistania

Provinciae
 Provincia Caput Numerus incolarumBaluchistania Quetta  12,344,408Pengabum  Lahorium  110,126,285Sindia  Karachium  47,886,051Chaiber et Pathanistania (Khyber Pakhtunkhwa)  Peshawar  40,525,047Gilgit et Baltistania  Gilgit  1,800,000Casmiria LiberaA regimine Pakistanico civitas sui iuris nec pars Pakistaniae habetur.  Muzaffarabad  4,567,982Territorium capitale Islamabadense Islamabada  2,851,868

Notae

Bibliographia
 Ahmed, Mukhtar. 2014. Ancient Pakistan: an Archaeological History. Amazon. 
Azam, Ikram. 2004. Pakistan and the Future. Islamabad: Pakistan Futuristics Foundation and Institute. 
Beaugé, Florence. 2007. Pakistan. Comprendre, exporter, vivre. Lutetiae: Mission économique d'Islamabad, Ed. Ubifrance. ISBN 978-2-279-41660-7.
Blood, Peter R., ed. 1995 Pakistan: A Country Study. Vasingtoniae: Federal Research Division, Library of Congress. ISBN 0-8444-0834-4.
Boivin, Michel. 1996. Le Pakistan. Lutetiae: Presses universitaires de France. ISBN 2-13-047562-0.
Burkart, Jürgen. 2010. Pakistan: Ein Bildband. Rostock: Baltic Sea Press. ISBN 978-3-942129-41-1.
Chaudry, Aminullah 2011. Political Administrators: The Story of the Civil Service of Pakistan. Oxonii: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-906171-6.
Chiari, Bernhard, et Conrad Schetter, edd. 2010. Wegweiser zur Geschichte. Pakistan. Paderborn: Verlag Ferdinand Schoeningh. ISBN 978-3-506-76908-4.
Cohen, Stephen P. 2004. The Idea of Pakistan. Vasingtoniae: Brookings Institute Press. ISBN 0-8157-1502-1.
Garaude, Pauline. 2008. Faut-il avoir peur du Pakistan? Lutetiae: Larousse. ISBN 978-2-03-584312-8.
Hippler, Jochen. 2007 Das gefährlichste Land der Welt? Pakistan zwischen Militärherrschaft, Extremismus und Demokratie. Coloniae: Kiepenheuer & Witsch. ISBN 3-462-04011-1.
Jaffrelot, Christophe, ed. 2002. Le Pakistan: carrefour de tensions régionales. Bruxelles: Ed. Complexe, Bruxelles.ISBN 2-87027-921-3.
Jettmar, Karl. 2002. Beyond the Gorges of the Indus: Archaeology before Excavation. Karachi et Novi Eboraci: Oxford University Press. ISBN 0-19-577979-7.
Kāẓmī, Muḥammad Raz̤ā. 2012. A Concise History of Pakistan. Karachi: Oxford University Press.
Ladurner, Ulrich. 2001 Islamabadblues. Briefe aus Pakistan. Hamburgi: Zeitverlag Gerd Bucerius. ISBN 3-9808211-0-2.
Lieven, Anatol. 2011. Pakistan: A Hard Country. Novi Eboraci: Public Affairs. ISBN 978-1-61039-021-7.
Malik, Iftikhar Haider. 2008. The History of Pakistan. Westport: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-34137-3.
Mumtaz, Khawar, et Yameema Mitha. 2003. Pakistan: Tradition and Change. Oxonii: Oxfam. ISBN 0-85598-496-1.
Nadiem, Ihsan H. 2002. Built Heritage of Pakistan: a compendium of architectural legacy, important archaeological sites, historic monuments. Lahore: Sang-e-Meel Publications. ISBN 978-969-35-1329-5
Nordio, Mario. 2006. Sguardo a Oriente: Asia Centrale, Pakistan, Afghanistan, Turchia. Venetiae: Marsillo. ISBN 978-88-317-9092-5.
Rosiny, Tonny. 1990 Pakistan. Drei Hochkulturen am Indus: Harappa – Gandhara – Die Moguln. (DuMont Kunst-Reiseführer). Ostfildern: DuMont Reiseverlag. ISBN 3-7701-1304-7.
Samad, Rafi U. 2002. The Greeks in Pakistan. Karachi: Indus Publications. ISBN 978-969-529-001-9.
Schoettli, Urs. 1991. Fünfmal Pakistan. Monaci: R. Piper. ISBN 3-492-15139-6.
Scholz, Jorge 2008. Der Pakistan-Komplex. Ein Land zwischen Niedergang und Nuklearwaffen. Monaci: Pendo Verlag. ISBN 978-3-86612-176-8.
Thränert, Oliver, et Christian Wagner 2009. Atommacht Pakistan. Nukleare Risiken, regionale Konflikte und die dominante Rolle des Militärs. Berolini: SWP-Studie 3/2009. ISSN 1611-6372.
Voykowitsch, Brigitte. 2003 Allah, Ram und Kricket. Indisch-Pakistanische Konfrontationen. Vindobonae: Picus Verlag. ISBN 3-85452-773-X.

 Benazir Bhutto
 Pervez Musharraf
 Subcontinens Indica

Nexus externi

Situs interretialis rectionis proprius.
Situs interretialis itinerum faciendorum proprius.
Descriptio Pakistaniae apud CIA World Factbook.

Categoria:Civitates sui iuris
Categoria:Condita 1947
!