Stella neutronica

Compositio Latina, pars prima, a professore Blasio Amata redacta (2008). Romae: Pontificium Institutum Altioris Latinitatis. p. 9: “Haec , in constellatione Sagittarii, reliquum est sideris gigantei, cuius diametros tantum XX chiliometra extenditur et gyrus octo secundis completur.” est nucleus collapsus supergigantis, cuius prior massa inter 10 et 25 massarum solarium erat, vel fortasse maior si stella dives erat metallorum, qui factus est stella degener. Praeter foramina nigra et alia corpora hypothetica (e.g. foramina alba, stellae quarcicae), stellae neutronicae sunt minimae et densissimae corporum stellarum. Radium habent ordine 10 chiliometrorum et massam circiter 1.4 massarum solarium. Coniunctio explosionis supergigantis cum collapsione gravitationali – quae nucleum stellarem plus quam ad densitatem pumilionum albarum et usque ad densitatem nucleorum atomicorum comprimit – stellam neutronicam gignit.

Cum creatae sint, stellae neutronicae non alium calorem generant et lente refrigerant; possunt tamen ultro, per collisiones vel accretionem, evolvere. Pleraque coniectationes de his corporibus inferunt stellas neutronicas paene omnino e neutronibus constare ( particulae subatomicae nullo onere electrico et massā paulo maiore quam massā protonis). Sub quidem extremo regimine stellarum neutronicarum, electrones materiei vulgaris cum protonibus ita miscentur ut neutrones generent.

Secundum principium exclusionis Paulianum, ulteriorem contractionem stellis neutronicis pressio degenerationis neutronum negat, tamquam pressio degenerationis electronum pumiliones albas sustinet. Talis pressio tamen non sufficit ad stellam ultra  sustinendam, et nonnullae repulsivae vires nucleares maxime interveniunt ad stellas neutronicas maiores sustinendas. Si massa stellae limitem Tolmanianum-Oppenheimerianum-Volkoffianum duarum massarum solarium excedit, aequilibrium inter pressionem et vires nucleares rumpitur, et stella tum collabitur adusque foramen nigrum creatur. Stella neutronica maxima massa detecta, PSR J0952–0607, 2.35 ± 0.17 massis solaribus aestimatur.

 Genesis 

Stella, quae plus quam sesqualterum (exacte: 1,4) massae Solis nostri habet, cum paene omne plasma metallorum in ferri plasma mutavisset, sphaeris externis amissis contrahitur. Massa autem stellae tanta est ut electrones et protona non iam libere esse possint, sed coeant ita ut neutrona existant neutrinaque emittantur. Quae actio beta dissolutio inversa vocatur.

Si quidem massa stellae plus quam triplum (exacte 3.2) massae Solis est, aliud obiectum fit foramen nigrum. Stellae minoris massae autem pumiliones albae fiunt.

 Qualitates 

Stella neutronica usualis circiter sesqualtera massa Solis habet, diametrum autem modo viginti chiliometrûm. Superficies frigida est,citatio desiderata sine ulla pressione atmosphaerica. Beta dissolutionis causa non e neutronibus constat, sed ferrea est, quia ferro nucleus maxime stabilis est.

In interiore autem materia e neutronibus constat, quae materia ibi quasi fluida est.

Si stella gravior est, in imo neutrona in quarcia dissolvi possint: Hae stellae hypotheticae stellae insolentae vocantur.

Stellae neutronicae radios et lucis et roentgenios emittere solent, et celerrime circum axem suam rotantur. Radii roentgenii si quasi in lineam conferti emittuntur, stella pulsar appellatur; nam haec linea radiorum propter rotationem stellae ad nos non nisi pulsata pervenit.

Pulsar enormium radiorum Roentgenianorum
Foramen nigrum
Magnetar
Mollis radiationis gamma iteratrum
Pulsar
Planetae pulsarium
Stella degener
Supernova

 Notae 

Categoria:Stellarum genera
Categoria:Stellae
!