Têkîliyên Îsraêl û kurdan

Têkîliyên Îsraêl û kurdan behsa têkiliyên siyasî, çandî û ewlehiyê di navbera Dewleta Îsraîlê û civakên Kurd ên li çend dewletên Rojhilata Navîn dike – bi taybetî li Iraq, Sûrî, Îran û Tirkiyê. Ew pêwendî xwedî girîngiyek mezin in, ji ber ku her du alî jî di hawîrdoreke tijî pevçûnên etnîkî û aloziyên jeopolîtîk de wekî hindikahî (an dewlet/herêm) tên dîtin. Îsraêl bi gelemperî kurdan wek hevalbendên stratejîk di têkoşîna li dijî dijminên hevpar de dibîne, bi taybetî li hember dewletên netewperest ên ereb û Îranê. Kurd jî Îsraêlê wekî piştgiriyek gengaz ji bo armancên xwe yên xweserî an serxwebûnê dibînin.

 Dîroka Pêwendiyên Îsraêl û kurdan 
Gelên kurd û cihû xwedî dîrokeke hevpar in. Her çend li ser vê yekê kêm hatibe lêkolînkirin jî, ev pêwendî bi taybetî di asta çandî û olî de pêk hatiye. Herêmên kurdan bi sedsalan mazûvaniya civakên cihû kirine, ku bi gelemperî bi cîranên xwe yên kurd re di nav aştiyê de jiyane. Têkiliyên siyasî yên bi wateya nûjen, di sedsala 20an de, bi xurtbûna tevgerên neteweperest re, peyda bûn.

 Heta sedsala 20an 
Ji Serdema Navîn ve, li herêma erdnîgarî ya Kurdistanê gelek niştecihên cihûyan hebûn. Geştyarên wekî Benjamin Tudela (sedsala 12an) behsa gelek civakên cihûyan li dora Mûsilê û li herêmên kurdan dikin; civakên cihûyan li wir avahiyên civakî, ziman (cihû-aramî / zaravayên nû-aramî) û saziyên olî çêkirine.thumb|Wêneya sê endamên malbateke cihû-kurd ji bajarê Riwendûzê, bakurê Iraqê, sala 1905Di serdema nûjen de, cihû li Kurdistanê bi piranî wekî civakên girtî di navbera eşîrên kurd de dijiyan. Têkilî li gorî herêmê diguherîn: Ew jiyana xwe bi gelemperî bi awayeke aştiyane bi dabeşkirina karên aborî re derbas dikirin, lê civatên cihû di heman demê de girêdayî parastina ji aliyê serokeşîr/rêberên eşîrên herêmî ve jî bûn. Di hin çavkaniyan de tê gotin, ku eşîrên Kurd gundên cihûyan diparastin an jî cihûyan bi serwerên herêmî re peymanên parastinê çêdikirin. Herwiha, di çavkaniyên farsî de raporên koçberkirinê (mînak, siyaseta Şah Ebas) jî hene, ku demografiyên herêmî guhartin.
Di sedsala 19an de, têkiliyên desthilatdariyê li qada Osmanî/Rûsî-Farisî guherîn: reform, hewildanên navendîkirinê û şert û mercên nû yên aborî bandor li civakên cihû yên li Kurdistanê jî kirin. Ji sedsala 19an pê ve, hin nîşanên pêşîn ên ramanên siyonîst û meylên koçberiyê jî hene (lêbelê pêla koçberiya mezin û organîze tenê di destpêk/nîveka sedsala 20an de dest pê kir).thumb|Kesên kurd û îsraêlî li pêşiya nexweşxaneyeke leşkerî ya Îsraêlê, di nav wan de general Rehoboam Zeevî û Mela Mistefa Barzanî. Nexweşxane ji aliyê Îsraêlê ve li Kurdistanê hatiye avakirin. Sal 1963 an 1973Di destpêka sedsala 20an de destwerdana kolonyal (hebûna Brîtanî li bakurê Iraqê piştî sala 1918) û damezrandina tevgerên neteweyî yên kurdî, balansa desthilatdariyê ya herêmê guhertin. Van guhertinan bandor li gundên cihûyan jî kir: reformên îdarî, nakokiyên axê û rola nû ya neteweperestiyê ewlehî, derfetên aborî û vebijarkên siyasî yên kêmaniyan guhertin. Di salên 1930an de, di navbera ajanên destpêkê yên siyonîst û nûnerên kurdan de têkiliyên berbelav hebûn.
Di salên 1920î heta salên 1940î de, cihûyên kurd bi piranî li niştecihên xwe yên kevneşopî man, lê bûyerên derve bandorek mezin li wan kirin: belavbûna îdeolojiyên siyasî yên nûjen, damezrandina dewleta Iraqê, guhertinên aborî û polîtîkkirina herêmê piştî sala 1948ê. Di vê qonaxê de, têkiliyên di navbera çalakvanên siyonîst / saziyên îsraêlî û serkirdeyên Kurd de zêde bûn: Siyonîstan ji bo berjewendiyên xwe yên herêmî hevalbendên potansiyel dixwestin, û kurdan jî li vebijarkên nû yên siyaseta derve digeriyan.

 Damezrandina Dewleta Îsraêlê 
Damezrandina dewleta Îsraêlê di sala 1948an de, di şerê Rojhilata Navîn de bû xalekî zivirînê. Îsraêl li gorî Plana Dabeşkirinê ya Neteweyên Yekbûyî ya sala 1947an û şerê paşîn ê Ereban-Îsraêlê hate damezrandin. Armanc, piştî bi sedsalan ji sirgûn û çewisandinê, avakirina dewleteke cihûyan bû. Damezrandina wê bû sedema guhertinên siyasî yên berfireh li herêmê û gelek şer derxistin.

Bûyerên din ên wek Yekemîn şerê Cîhanê, zexta neteweperestiya erebî ya zêde û nediyarîya herêmî li gelek welatên herêmê bûn sedema pêleke mezin a koçberiya cihûyan. Derketina welêt ji bo cihûyan li Îraqê hat qanûnîkirin (gelek cihûyên kurd li herêma Kurdistanê hebûn) û koçberiya wan a bo Îsraîlê hate rêxistin kirin. Operasyona herî navdar "Operasyona Ezra û Nehemya" (1951–1952) bû, ku bi vê operasyonê ~120,000–130,000 cihûyên iraqî (di nav de gelek ji herêmên Kurd) hatin Îsraêlê. Gelek cihûyên Kurdistanê di van salan de , carinan bi rêya Îran û Qibrisê, gundên xwe terikandin û gihîştin Îsraêlê.

Bi vî rengî lihevnêzîkbûnên di navbera daxwazên kurdan û cihûyan de, her ku çû zêdetir hatin nasîn, her çend têkiliyên rasterast di wê demê de hema bêje tunebûn.

 Sedsala 21an 
Di hezarsaliya nû de, têkilî zêdetir bûn, nemaze ji ber berjewendiyên stratejîk ên hevpar. Piştî hilweşîna rejîma Seddam Huseyn li Iraqê di sala 2003an de, Hikûmeta Herêma Kurdistanê (HKH) karî xweseriya xwe berfireh bike, ku Îsraêl jî ev wek fersendek dît ji bo xurtkirina hevalbendekê li herêmê. Îsraêlê piştgirî da aktorên siyasî yên kurd û di asta îstîxbaratê de têkiliyên nêzîk saz kirin.

Di Şerê Navxweyî yê Sûriyê de, kurd (YPG û komên din) di şerê li dijî Dewleta Îslamî (DAIŞ) de bûn aktorên girîng. Îsraêlê piştgiriyek pragmatîk nîşan da, wek mînak bi alîkariya bijîşkî û lojîstîk, ku ev yek ji aliyê dewletên herêmî ve bi fuman hat şopandin.

Lêbelê, têkilî bi gelemperî nefermî dimînin, ji ber ku naskirina fermî ya kurdan ji aliyê Îsraêlê ve dikare encamên neyînî yên herêmî jî hebin. Kurd jî, têkiliyên xwe di navbera Îsraêl û dewletên cîran de hevseng dikin.

 Têkîliyên dewleta Îsraêlê bi kurdan re 
Dewleta Îsraêlê û hêzên kurdî (bi taybetî Hikûmeta Herêma Kurdistanê li Iraqê û komên kurdî li Sûriyê) ji salên 2000î ve têkiliyên nêzîk, lê asîmetrîk bi rê ve dibin. Têkiliyên wan ên bi vî havî bi hêz in:

 Têkiliyên bi berjewendiyên hevpar ên stratejîk (hevsengîkirina Îranê, hevkariya dijî DAIŞê)
 Hevkariya aborî ya demkî (di nav de enerjî)
 Piştgiriya giştî/dîplomatîk

Di heman demê de, ji ber reaksiyonên dewletên cîran (Tirkiye, Îran û Iraq) ev têkilî bi baldarî û sînordar dimînin.

 Dîplomasî û daxuyaniyên siyasî 
Îsraêlê bi berdewamî piştgiriya xwe ya devkî ji bo hewldanên çarenûsa kurdan eşkere kiriye (mînak, Netanyahu 2017). Daxuyaniyên wiha ji aliyê siyasî ve girîng in, lê kêm caran bi naskirina fermî an jî piştevaniya dîplomasî ya berfireh re hevwate ne.

Di salên 2024 û 2025an de, endamên hikûmeta Îsraêlê (di nav de Wezîrê Derve Gideon Sa'ar) ji bo kurdên li Sûriyeyê soza piştevaniya manewî/dîplomasî dan û rexne li muameleya li hemberî hindikahiyan li herêmê girtin. Ev nîşaneyên hanê têgihiştina raya giştî ya nêzîkbûna Îsraêlê ji doza kurd re zêde kirin.

 Berjewendiyên stratejîk û siyaseta ewlehiyê 
Îsraêl kurdan wek hevalbendek potansiyel a herêmî li dijî bandora Îranê û wek aktorek di nav hêzên di navbera Iraq û Sûriyeyê de dibîne. Lêkolîn û analîzan ji Îsraêlê re "hevalbendiyeke asîmetrîk" pêşniyar dikin: têkilî di astên curbicur de (ewlehî, îstixbarat, têkiliyên civakî), lê ne bi awayekî fermî wekî hevalbendiyeke diyar.

Di heman demê de, têkilî bi rîsk in: her piştgiriyeke îsraêlî ya eşkere dikare bertekên ji Tirkiye, Îran an Bexdayê bi xwe re bîne. Ji ber vê yekê, Îsraêl gelek caran tekez dike, ku piştgiriya wê siyasî-manewî ye, ne leşkerî an ji bo avakirina dewletê ye.

 Aborî (bi taybetî Enerjî) 
Raporên ji salên 2010î ve nîşan didin, ku petrola kurdî car caran li Îsraêlê kiryarên xwe dîtiye û mijarên enerjiyê ji bo her du aliyan berjewendiyek pratîkî ne. Lê belê, hevkariyên enerjîyê yên demdirêj û fermî bi awayekî berfireh tune ne; hinardekirina petrolê ya Hikûmeta Herêma Kurdistanê (HKH) di bin guherînên siyasî û peymanî de ye.

 Nêrîna giştî û siyaseta hundirîn a kurdan 
Di nav civakên kurd de vekirîbûneke berbiçav ji bo têkiliyên bi Îsraêlê re heye - hinekî ji ber bîranînên dîrokî yên hevkariyên berê, û sempatiyên siyasî yên ji ber dijminên hevpar ên mîna Îranê. Tevî vê yekê, serkirdeyên kurd naxwazin têkilî bibin sedema qelsbûna têkiliyên wan ên bi cîranên herêmî re.

 Helwesta li ser Pirsgirêka Filîstînê 
Pêwendiya di navbera kurdan û dewleta Îsraêlê de ji aliyê pirsgirêka Filîstînê ve jî bandor dibe. Dema ku piraniya dewletên ereb dijberî Îsraêlê ne û piştgiriyê didin doza Filîstînê, piraniya wan li dijî serxwebûna kurdan an avakirina dewleteke kurd derdikevin. Lewma gelek rêberên kurd di mijarê filîstînî de helwesteke cuda digirin. Ew bi prensîbî doza xwe ya neteweyî wekî pêşîniya xwe dibînin.

Hin komên kurd Îsraêlê wekî hevparek potansiyel li dijî dijminên hevpar ên wekî Îran an dewletên netewperest ên ereb dibînin, yên ku xweseriya kurdan tepeser dikin. Ev helwesta pragmatîk bûye sedem ku Îsraêl gelek caran wekî yek ji piştgirên derve yên kêm ên doza kurdî bê dîtin.

Di heman demê de, gelek kurd hewl didin ku hevgirtina bi Filîstînê re bi temamî winda nekin, da ku bêtir tevlî pevçûnên herêmî nebin. Ev hevsengî di helwestek hişyar, lê ne dijminane ya li hember Îsraêlê de diyar dibe.

 Çavkanî 

Kategorî:Kurd
Kategorî:Kurdistan
Kategorî:Siyaseta kurdan
Kategorî:Siyaseta Başûrê Kurdistanê
Kategorî:Siyaseta Îsraêlê
Kategorî:Têkiliyên derve yên Îsraêlê
Kategorî:Têkiliyên navneteweyî