Mölmsch

Mölmsch weed in Möln/Ruhr jeschwaadt, dat is denne Müllemer doo ihr Shprooch.

Mölmsch iß ene Süüdjeldersche Dialekk unn allso  jood verwandt med däm Arneemsch zom Beijshpill, un dää Shprooche vun Nijmegen odder Zevenaar. För dat Södjelldersch weet och Deutschneederlänndisch jesaat, wat ävver och ene Bovverbejreff eß, wo et nuur beij hüürt. Mölmsch is och eijne vun dä Oßßberrjische Sprooche, wo ußßerdämm noch dat Waddisch un dat Kettwijjer Platt, beij hüüre. Dat sin Neederfränkisch Sprooche, wo dat Berrjisch ene Ennflußß drop jehatt hätt, keijn Wunder wo dat Jebeed sintemool enne Deeijl vun em Bärrjische Lannd jewääse eß.

Die Süüdjelldersche Shprooche un die Limburjische Dialekkte maache zosamme och de Südneederfränkische  Dialekkte op, die widder beij et Neederdeutsch odder Plattdeutsch jezallt weede.

Op de andere Sick, Holten un Sterkrade, Deijle von hück Ovverhause, un Ruhrocht,  hück noh Düüßbursch ėnnjemeijndt, han zominnßtens frööjer en Kleverlänndische Sprooch jeschwaadt. Dat Kleverlänndisch jilld och alls ene Deutschneederlänndisch Shprooch.

Wadden un Këttwish jehüüre hück zo Essen, ävver in Essen weed alld, als wie en Osterfeld, wat hück och ene Deijl vun Ovverhausen eß, mieh ėnn en Aat Weßßfäälijje Shprooch, en dat Fränkisch-Weßßföölisch, jekallt. A jood Beispiel dafö es dat Borbecksch. De nöchtlishßte Linnisch, vun dämm — wie mer säät — Rheinische Fäsher, dat eß de Eijnheijzplurrallinnisch. Se weet nommaal als de Kannt vun däm Jebeedt aanjesinn, wo de Lück Weßßföölisch schwaade.

 Mölmsch Leeder 

Et bekanntste Möllemsch Leed iß dat Zinnt Määtes Leed „Ssinter Mätes Vögelsche.“ Dat is wie dat Leed „Der hillije Zinte Määtes“ e Leed wat beijm Kötte jesunge weed, hüürt beij de histoorische  „Heischeleeder“, un sing Woozele kumme uß dä Zick vun de aale Jermaane. Et iß jööß bekanndt vun Flandere övver Brabant, un Limburg un der ungere Rhing.

 Websigge 
 Mölmsch (op deudjj un mölmsch)
 Rheinische Sprache (op deutsch)

Saachjrupp:Sprooch