Eisch

Eisch blief övverisch, wäm'me jätt verstoche deet. Fröhe hätt me de Wonnung met Klütte jestoch un moot morjens de Eisch met de Äsche-Schöpp uss'em Ovve en de Eische-Ämmer donn.

Eisch moss e ahl Woord senn, dänn en de Städt saren se Äsch un Eisch.

Saachjrupp:Ennzoteere!