ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ

ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳು ಸಂಕೀರ್ಣ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ, ಇದು ಹಲವಾರು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೯೪೭ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತದ ವಿಭಜನೆಯಲ್ಲಿ .

ಎರಡನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್‌ಡಮ್ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತವನ್ನು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಿತು, ಅದನ್ನು ಎರಡು ಹೊಸ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿತು: ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ. ಹಿಂದಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತು ವಿಭಜನೆಯು ಸುಮಾರು ೧.೫ ಕೋಟಿ ಜನರನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಹಿಂದೂಗಳು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರು ರಾಡ್ಕ್ಲಿಫ್ ರೇಖೆಯಾದ್ಯಂತ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಲಸೆ ಬಂದು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆ ಹಲವಾರು ಲಕ್ಷದಿಂದ ಒಂದು ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರನ್ನು ತಲುಪಿದೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.  ೧೯೫೦ ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ಹಿಂದೂ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಜಾತ್ಯತೀತ ಗಣರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ೧೯೫೬ ರಲ್ಲಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಗಣರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.

ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ತಮ್ಮ ಔಪಚಾರಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಪೂರ್ಣ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡವು, ಆದರೆ ವಿಭಜನೆಯ ಪರಸ್ಪರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವಿಕೆಯಿಂದ ಅವುಗಳ ಸಂಬಂಧವು ಬೇಗನೆ ಮಸುಕಾಯಿತು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ವಿವಾದವೆಂದರೆ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿವಾದ. ೧೯೪೭ ರಿಂದ, ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ಯುದ್ಧಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಅಘೋಷಿತ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿವೆ ಮತ್ತು ಹಲವಾರು ಸಶಸ್ತ್ರ ಕದನಗಳು ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿವೆ; ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಂಘರ್ಷವು ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ವೇಗವರ್ಧಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ, ೧೯೭೧ ರ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಇದು ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ವಿಮೋಚನಾ ಯುದ್ಧದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಹಿಂದೂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾಯಿತು.  

ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಗಡಿಯು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಮಿಲಿಟರಿಗೊಳಿಸಿದ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ವಿವಿಧ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಹಕಾರ ಉಪಕ್ರಮಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ೧೯೭೨ರ ಶಿಮ್ಲಾ ಶೃಂಗಸಭೆ, ೧೯೯೯ರ ಲಾಹೋರ್ ಶೃಂಗಸಭೆ ಮತ್ತು ೨೦೦೧ರ ಆಗ್ರಾ ಶೃಂಗಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಹಲವಾರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಆ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿದ ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಪುನರಾವರ್ತಿತ ಕೃತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತ ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿದ ವಿಧ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು ಇನ್ನೂ ಹದಗೆಟ್ಟಿವೆ.  ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಅನುಕೂಲಗಳ ಕೊರತೆಯು ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ "ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಸಂವಹನ"ದ ಅವಧಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಇದು ಅವರಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ " ತಣ್ಣನೆಯ ಶಾಂತಿ "ಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. 

ಉತ್ತರ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಹುಪಾಲು ಭಾಗವು ಅವುಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಜನಸಂಖ್ಯಾಶಾಸ್ತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ, ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ವಿವಿಧ ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪಂಜಾಬಿ, ಸಿಂಧಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ-ಉರ್ದು ) ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಭಾಷಾ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವ್ಯಾಪಾರದ ಗಾತ್ರವು ಅವುಗಳ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ಅವು ಭೂ ಗಡಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಅಂಶಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದೆ.  ನೇರ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿನ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ,  ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವ್ಯಾಪಾರದ ಬಹುಪಾಲು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ದುಬೈ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತದೆ.  ೨೦೧೭ ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಿಬಿಸಿ ವರ್ಲ್ಡ್ ಸರ್ವೀಸ್ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇವಲ ೫% ಭಾರತೀಯರು ಮಾತ್ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ೮೫% ಜನರು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ೧೧% ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಗಳು ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ೬೨% ಜನರು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. 

 ಉಲ್ಲೇಖಗಳು