ದಖಿನಿ ಜನಾಂಗ

ದಖ್ನಿ ಅಥವಾ ದಖಿನಿ ಅಥವಾ ದಕ್ಖನಿ ಜನರು ದಖಿನಿ ಮಾತನಾಡುವ ಜನಾಂಗೀಯ ಸಮುದಾಯ, ಅವರು ಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ದಖಿನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ದಖಿನಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. 1327 ರಲ್ಲಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಬಿನ್ ತುಘಲಕ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ಸುಲ್ತಾನತ್ತಿನ ರಾಜಧಾನಿ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ದೌಲತಾಬಾದಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡಾಗ ಸಮುದಾಯವು ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯೆ, ಇರಾಕ಼್ ಮತ್ತು ಇರಾನಿನಿಂದ ಬಂದು ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರತ್ತಿನ (1347) ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಖಿನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆಫಾಕಿಯರೆಂದು  ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಲಸಿಗ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಂದಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬಹುದು. ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಿಂದವಿ -ಮಾತನಾಡುವ ಜನರು ದಕ್ಖಿನಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವುದು ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಿಂದೂಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂತರ್ವಿವಾಹ, ದಖಿನು ಮಾತನಾಡುವ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹೊಸ ಸಮುದಾಯದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಇದನ್ನು ಡೆಕ್ಕನಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರು ಆಡಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ದಕ್ಖಿನ್ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ. ಅವರ ಭಾಷೆ, ದಖಿನಿ, ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಾ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು, ದಖಿನ್ ಸುಲ್ತಾನತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಕಸನಗೊಂಡಿತು.

ಬಹಮನಿಗಳ ಮರಣದ ನಂತರ, ದಖಿನ್ ಸುಲ್ತಾನತ್ತುಗಳ ಅವಧಿಯು ದಖಿನಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸುವರ್ಣಯುಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿತು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲೆ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದಲ್ಲಿ. ದಖಿನಿ ಜನರು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ತೆಲಂಗಾಣ, ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶ, ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ದ ದಖನ್ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಹೈದರಾಬಾದ್ ಮತ್ತು ಔರಂಗಾಬಾದಿನ ಹಳೆಯ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ವಿಭಜನೆ ಮತ್ತು ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನ ಸ್ವಾಧೀನದ ನಂತರ, ದಕ್ಖನಿನ ಹೊರಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಡಯಾಸ್ಪೊರ ಸಮುದಾಯಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡವು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ದಖಿನಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾದ ಮುಹಾಜಿರ್‌ಗಳ ಗಮನಾರ್ಹ ಭಾಗವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

ದಖಿನಿ ಜನರನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವಿಧ ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೈದರಾಬಾದಿಗಳು ( ಹೈದರಾಬಾದ್ ದಖಿನ್ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ), ಮೈಸೂರ್ ( ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ), ಮತ್ತು ಮದ್ರಾಸಿಗಳು ( ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ) ( ಕರ್ನೂಲ್, ನೆಲ್ಲೂರು, ಗುಂಟೂರು, ಚೆನ್ನೈ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಸೇರಿದಂತೆ). ದಖಿನಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಗೋವಾ, ಕರ್ನಾಟಕ, ತೆಲಂಗಾಣ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಒಂದು ವಿಭಾಗವು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.

 ಉಲ್ಲೇಖಗಳು