ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು

ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಎಂಬುದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವವರಿಗೆ ಸ್ವಯಂ ಗೌರವ ಚಳವಳಿಯ ಸ್ಥಾಪಕ ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಪೆರಿಯಾರ್ ನೇತೃತ್ವದ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಿ. ಎನ್. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ನೇತೃತ್ವದ ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ (ಡಿಎಂಕೆ) ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರಾಗಿದೆ.

 ಹಿನ್ನಡವಳಿ 
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪ್ರತಿಪಾದಕರ ಬೇಡಿಕೆಯು ತಮಿಳು-ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ನಂತರ ಇದನ್ನು ಬಹುಪಾಲು ದ್ರಾವಿಡ-ಮಾತನಾಡುವ ಇತರ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು (ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ, ತೆಲಂಗಾಣ, ಕೇರಳ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ) ಸೇರಿಸಲು ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು. ಕೆಲವು ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ಸಿಲೋನ್ (ಶ್ರೀಲಂಕಾ) ಒರಿಸ್ಸಾ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಗಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ "ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ", "ಡೆಕ್ಕನ್ ಫೆಡರೇಶನ್" ಮತ್ತು "ದಕ್ಷಿಣಪಥ್" ಸೇರಿವೆ.

ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಚಳುವಳಿಯು 1940ರಿಂದ 1960ರ ದಶಕದವರೆಗೆ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ತಮಿಳು ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಭಯದಿಂದಾಗಿ, ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹೊರಗೆ ಯಾವುದೇ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅದು ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಭಾಷಾ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮರುಸಂಘಟನೆ ಕಾಯಿದೆ 1956, ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿತು. 1960ರಲ್ಲಿ, ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ ನಾಯಕರು ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿಂದ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. 1963ರಲ್ಲಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ನೇತೃತ್ವದ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಕೃತ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಈಗ ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅಣ್ಣಾದೊರೈ 1963ರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಕ್ಕು ಚಲಾಯಿಸುವುದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

ತಮಿಳು ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿರೋಧಿ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಈ ಚಳವಳಿಯ ಆರಂಭಿಕ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆ, ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ, ಇದು ತಮಿಳು ಜನರಿಗೆ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬೇಡಿಕೆಯಿರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೆಂದರೆ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ, ಅದು 1921ರಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು.

19ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿರೋಧಿ ತಮಿಳು ನಾಯಕರು, ತಮಿಳರು ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮನೇತರ ತಮಿಳರು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಾರರು ಎಂದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಡಳಿತಗಾರರಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಪ್ರಮುಖ ತಮಿಳು ನಾಯಕ ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪೆರಿಯಾರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ) ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಗಮನದ ಮೊದಲು ತಮಿಳು ಸಮಾಜವು ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಭಜನೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಅವರನ್ನು ಅವರು "ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣಕಾರರು" ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಒಬ್ಬ ನಾಸ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ "ಹಿಂದೂ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವ ಮತ್ತು ಸಮಕಾಲೀನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೀಡುವ ಒಂದು ಹಠವಾದಿ ಬಯಕೆ" ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನು. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಹಾವನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಜನರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದರು.

ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರ ವಿಜಯ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ನಾಶವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ದ್ರಾವಿಡ-ಭಾಷಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಹೊಂದಿದ್ದವು ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ವಿಸ್ತೃತವಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಇದು "ಆರ್ಯ ಜನಾಂಗ" ದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ಪ್ರಾಚೀನ ತಮಿಳು ಸಮಾಜದ ಆದರ್ಶೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಮತ್ತು ತಮಿಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಉಲ್ಬಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ರಾಮಾಯಣ ರಾವಣ ಆಳಿದ ತಮಿಳರನ್ನು ಆರ್ಯರು ಹೇಗೆ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂಬುದರ ಒಂದು ವೇಷಧಾರಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿವರಣೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ಕೆಲವು ದ್ರಾವಿಡರು ಶೈವ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ, ಹಿಂದೂಯೇತರ ಧರ್ಮವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿದರು.

ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಅದರ ಬಹುಪಾಲು ನಾಯಕರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿದ್ದರು, ಇದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪಕ್ಷವೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. 1919ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಗೆ ಸೇರಿದ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ, ಪಕ್ಷದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನಾಯಕತ್ವವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಭ್ರಮನಿರಸನಗೊಂಡರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ತಮಿಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಗುರಿಯಾಯಿತು.

1925ರಲ್ಲಿ, ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಆತ್ಮಗೌರವ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಮತ್ತು 1930ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾದ "ಆರ್ಯ ವಿರೋಧಿ" ವಾದವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ ಮತ್ತು ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ (1935ರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು) ಅವರ ಆತ್ಮ ಗೌರವ ಚಳವಳಿಯ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿರೋಧಿ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸಿ. ರಾಜಗೋಪಾಲಾಚಾರಿ ಅವರು ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದಾಗ, 1937-38, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಬಲವಾದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾಷಾ ಗುರುತನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ತಮಿಳು ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೇರಿದ ಹಿಂದಿಯು ಆರ್ಯರ ಪಿತೂರಿಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಕಂಡರು..

 ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಗಾಮಿಗಳು 
1938ರಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ 14ನೇ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿ, ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಪೂರ್ವಗಾಮಿಗಳ ನಿಯಮಗಳು ಮತ್ತು ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆಃ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವರಾಜ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು, ಆರ್ಯನ್ ವಿದೇಶಿಯರ ಶೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಿಂದ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡರನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಅಸಮಾನತೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು, ದ್ರಾವಿಡ ಜನರಿಂದ ಧರ್ಮ, ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಮತ್ತು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಉದಾರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಜನರ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಜಾತಿ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ವರ್ಗ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಜನರು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಸದ್ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಾನುಗುಣವಾದ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ, "ಸ್ವ-ಆಡಳಿತಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಆತ್ಮ ಗೌರವ ಬರಬೇಕು" ಎಂದೂ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.Diehl, E.V. Ramasamy Naiker-Periyar, p. 27.

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆಃ ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಪ್ರದೇಶವು ಇತರ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಂದ ಸರಕುಗಳ ಮೇಲೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಅಗತ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವವರೆಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಬೌದ್ಧರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಆತ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು. ಅದೇ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಕಾರ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಂಬಿಕೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಬಾರದು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲಾಯಿತು.Saraswathi. Towards Self-Respect, p. 98.

 ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ 
1938ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ, ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ ಸಮಾವೇಶವು ಲಂಡನ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯ ನೇರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ತಮಿಳು ಜನರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು.

1939ರಲ್ಲಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ, ಸಾರ್ವಭೌಮ ಮತ್ತು ಸಂಯುಕ್ತ ಗಣರಾಜ್ಯವಾದ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪರವಾಗಿ ವಾದಿಸಲು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. 1939ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 17ರಂದು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವರು "ದ್ರಾವಿಡರಿಗೆ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು" ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದು "ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ತಮಿಳರು" ಎಂಬ ಹಿಂದಿನ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿತು. 1940ರಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತೀಯ ಲಿಬರಲ್ ಒಕ್ಕೂಟ (ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ) ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜ್ಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು.

ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು, ಮಲಯಾಳಂ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಬಹುಭಾಷಾ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಐಡಿ1 ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ಅದು ಸರಿಸುಮಾರು ಅಂದಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದ್ದು, ನೆರೆಹೊರೆಯ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ, ಭಾಷಾ ಮತ್ತು ಜನರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ರಕ್ಷಣೆ ಖಾತರಿಪಡಿಸುವ ಒಕ್ಕೂಟ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿತು.

ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಾಷೆ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕತ್ವ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾದ ದ್ರಾವಿಡರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. 1940ರ ಜೂನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಂಚೀಪುರಂನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಉದ್ದೇಶಿತ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ ನಂತರ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವ-ಆಡಳಿತ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ, ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಒಡ್ಡಿತು, ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅದು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಅನುಮೋದನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿಗೆ ಅವರ ವಿರೋಧಕ್ಕಾಗಿ ಭೀಮರಾವ್ ರಾಮ್ಜಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಮುಹಮ್ಮದ್ ಅಲಿ ಜಿನ್ನಾ ಅವರಂತಹ ಜನರಿಂದ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆದರು. ನಂತರ ಅವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಕರೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. 1940ರ ದಶಕದ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ ಹಕ್ಕನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಐ. ಡಿ. 1, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅದರ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿತು.

ಮದ್ರಾಸ್ ಗವರ್ನರ್ಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ನ ಮುಖ್ಯ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದ ಜಿನ್ನಾ ಅವರು ಭಾರತವನ್ನು ದ್ರಾವಿಡ, ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರದೇಶಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಜಿನ್ನಾ "ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಇದೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ದ್ರಾವಿಡವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 7 ರಷ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಂ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ಸ್ನೇಹದ ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

1940ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ, ಕಾಂಚೀಪುರಂ ನಡೆದ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. 1940ರ ಆಗಸ್ಟ್ 24ರಂದು ತಿರುವರೂರು ಪ್ರಾಂತೀಯ ಸಮ್ಮೇಳನವು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜ್ಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ತಮಿಳು ಇಸ್ಲಾಂ ಅನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಚೀನ ದ್ರಾವಿಡ ಧರ್ಮದೊಳಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು, ಇದು ತಮಿಳು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಗುರುತನ್ನು ಬೆದರಿಸಿತು, ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಈ ಹಿಂದೆ ಸಾರ್ವಭೌಮ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಚಳವಳಿಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದರು.

ಆಗಸ್ಟ್ 1941ರಲ್ಲಿ, ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗಾಗಿ ಆಂದೋಲನವನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಯುದ್ಧದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಆಂದೋಲನವನ್ನು ನವೀಕರಿಸಲಾಯಿತು. ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಆಂದೋಲನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಬೇಡಿಕೆ ಬಹಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು. ಕ್ರಿಪ್ಸ್ ಮಿಷನ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿಯ ನಿಯೋಗ ಡಬ್ಲ್ಯೂ. ಪಿ. ಎ. ಸುಂದರಪಾಂಡಿಯನ್ ನಾಡಾರ್, ಸಮಿಯಪ್ಪ ಮುದಲಿಯಾರ್ ಮತ್ತು ಮುತ್ತಯ್ಯ ಚೆಟ್ಟಿಯಾರ್ ಅವರು 1942ರ ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಕ್ರಿಪ್ಸ್ ಮಿಷನ್ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ರಾವಿಡ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಿದರು. ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕ್ರಿಪ್ಸ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು, ಅವರು ಅಂತಹ ಬೇಡಿಕೆಯು ಮದ್ರಾಸ್ ಶಾಸಕಾಂಗದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯದ ಮೂಲಕ ಅಥವಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.

1944ರ ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಸೇಲಂ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿಯಿಂದ ದ್ರಾವಿಡ ಕಳಗಂ ಎಂಬ ಹೊಸ ಪಕ್ಷವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲದ ದ್ರಾವಿಡ ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಚನೆಯು ಪಕ್ಷದ ಕೇಂದ್ರ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. 1944ರಲ್ಲಿ, ದಲಿತ ನಾಯಕ ಬಿ. ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಸೇರ್ಪಡೆ ಉಪಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದಾಗ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು "ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಾದ" ವು "ಇಡೀ ಉಪಖಂಡಕ್ಕೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ" ದ್ರಾವಿಡವಾದದ ಕಲ್ಪನೆಯು ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

1940ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ತಿರುಚಿ ನಡೆದ ದ್ರಾವಿಡ ಕಳಗಂ ರಾಜ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಮುಖ ತಮಿಳು ನಾಯಕ ಸಿ. ಎನ್. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ "ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕ್ರಾಂತಿಗಳನ್ನು" ತಡೆಯಲು ಭಾರತವನ್ನು ಜನಾಂಗೀಯವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು, ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದಾಗಿ ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. 

1947ರ ಜುಲೈ 1ರಂದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ತಮಿಳು ನಾಯಕರು "ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ದಿನ" ವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. 1947ರ ಜುಲೈ 13ರಂದು ಅವರು ತಿರುಚಿರಾಪಳ್ಳಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರು. ಜುಲೈ 16ರಂದು, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿ ಈ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ತಮ್ಮ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. 1947ರಲ್ಲಿ, ದ್ರಾವಿಡಸ್ಥಾನವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಜಿನ್ನಾ ಅವರು ಐಡಿ1ಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು.

ಆಗಸ್ಟ್ 1947ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಾಗ, ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಇದನ್ನು "ಆರ್ಯರಿಗೆ" ಅಧಿಕಾರದ ವರ್ಗಾವಣೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ದುಃಖದ ಘಟನೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದರು, ಆದರೆ ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಸ್ವತಂತ್ರ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ, ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕರ ನಡುವೆ ವಿವಾದಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಮೀರಿಸಿ, ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ತಮ್ಮ ಯುವ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಕ್ಷದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರು ಹೊರಬಂದರು.

 ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ 
1949ರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಮತ್ತು ಇತರ ನಾಯಕರು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಅವರು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಾಗ, ಹಿಂದಿ ಮಾತನಾಡುವ ಆರ್ಯ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉತ್ತರದ ಶೋಷಣೆ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ವಾಸ್ತವ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಲಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ವಿವರಿಸಿದರು. 1940ರ ದಶಕದುದ್ದಕ್ಕೂ, ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು, ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾರತ (ಪಾಕಿಸ್ತಾನ) ಮತ್ತು ಆರ್ಯನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ (ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್) ಎಂದು ವಿಭಜಿಸುವ ಭಾರತದ ಮೂರು ಭಾಗಗಳ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ [ID1] ಮಾತನಾಡಿದರು. 1940ರ ಮಾರ್ಚ್ ಮತ್ತು ಜೂನ್ ನಡುವೆ ಅವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ಏಕೈಕ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಮೂರು-ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು.Chatterjee, Debi, [January 1981](2004) Up Against Caste: Comparative study of Ambedkar and Periyar. Rawat Publications: Chennai, p. 42.

ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಅದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹಪರ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕ ರಾಜ್ಯವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು 1950ರಲ್ಲಿ, ಅದು ಹೇಳಿತು. 1950ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರ ಕೆ. ಕಾಮರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾದಾಗ, ಇ. ವಿ. ಆರ್. ನ ಡಿ. ಕೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು. 1950ರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 1960ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ತಮಿಳು ದ್ರಾವಿಡವಲ್ಲದ-ಮಾತನಾಡುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯದ ಕಾರಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದರು. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ತಮ್ಮ ವಿದುಥಲೈ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಯ ಬ್ಯಾನರ್ ಅನ್ನು "ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಫಾರ್ ದ್ರಾವಿಡಿಯನ್ಸ್" ನಿಂದ "ತಮಿಳುನಾಡು ಫಾರ್ ತಮಿಳಸ್" ಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದರು.

1956ರ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮರುಸಂಘಟನೆ ಕಾಯಿದೆ ಮೂಲಕ ಭಾಷಾ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮರುಸಂಘಟನೆಯು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿತು. 1956ರ ಜೂನ್-ಜುಲೈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಕಳಗಂನ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಇ. ವಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ದ್ರಾವಿಡ ಗುರಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ವಿಷಯದ ಮುಖ್ಯ ಧಾರಕರಾಗಿ ಡಿಎಂಕೆ ಡಿ. ಕೆ. ಯಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಖಲಿಸ್ತಾನ್ ಮತ್ತು ಭಾರತ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಚಳುವಳಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಡಿಎಂಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಗಂಭೀರ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಕಲ್ಪನೆಯು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಿ. ಎನ್. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸ್ವ-ಆಡಳಿತದ ಭಾಷಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ (ತಮಿಳು, ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ಮಲಯಾಳಂ), ಒಕ್ಕೂಟವು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸದಿದ್ದರೆ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸಹ ಅವರು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ದ್ರಾವಿಡರು ಭಾಷಾ ಜನಾಂಗಗಳಿಂದ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದರು (ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿ, ಆದರೆ ಜನಾಂಗದಿಂದ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಒಂದೇ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಡಿಎಂಕೆಯ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಘೋಷಣೆಗೆ ತಮಿಳುನಾಡನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ತಮಿಳು ದ್ರಾವಿಡವಲ್ಲದ ಭಾಷಿಕರು ತಮಿಳು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಬಲ್ಯವೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದರು, ಇದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾದ ಸಿ. ರಾಜಗೋಪಾಲಾಚಾರಿ, ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡುಗಾಗಿ ಡಿಎಂಕೆ ಮನವಿಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

 ಇಳಿಕೆ 
ಡಿಎಂಕೆ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಬೆಂಬಲದ ಕುಸಿತವನ್ನು 1956 ರಲ್ಲಿ ತಿರುಚಿ ಪಕ್ಷದ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬಹುದು, ಪಕ್ಷವು 1957 ರ ತಮಿಳುನಾಡು ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಡಿಎಂಕೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಬಣವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಇ. ವಿ. ಕೆ. ಸಂಪತ್, ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು "ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ" ಎಂದು ವಾದಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಪಕ್ಷವು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಅನ್ನು ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ "ದೀರ್ಘ-ಶ್ರೇಣಿಯ ಗುರಿ" ಯಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ರಾಜಕೀಯ ವೀಕ್ಷಕರು ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಡ್ಡ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. 1957ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ, ಡಿಎಂಕೆ ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಯ 205 ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 15 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು.

1958ರಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದ ವಿ. ಪಿ. ರಾಮನ್ ಅವರು ಪಕ್ಷವನ್ನು ಸೇರಿದರು ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧಿಯಾದರು. 1960ರ ನವೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ, ರಾಮನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಡಿಎಂಕೆ ನಾಯಕರು, ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿಂದ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಸ್ಟೆನ್ ವಿಡ್ಮಾಲ್ಮ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, "ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಪಕ್ಷವು ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ಹೆಚ್ಚು ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು". 1962ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ, ಡಿಎಂಕೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, 50 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ತಲುಪಿತು, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

1960ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 17ರಂದು, "ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ದಿನ" ವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹಚರರ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಸಾರ್ವಭೌಮ ತಮಿಳು ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಾಲ್ಕನೈಸೇಶನ್ ಬೆದರಿಕೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಸಿಂಹಳೀಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ನಡುವೆ ಕಳವಳವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. 1962ರಲ್ಲಿ, ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಳೀಯ ಎಂ. ಪಿ. ಯೊಬ್ಬರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರುಃ "ದ್ರಾವಿಡದಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಳೀಯರು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದ್ರಾವಿಡ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ವಿರುದ್ಧ ನಾವು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ".Sri Lanka, House of Representatives, Parliamentary Debates (Hansard), vol. 48, col. 1313, 3 September 1962. Quoted in 

1962ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮೇಲ್ಮನೆಯ (ರಾಜ್ಯ ಸಭಾ) ಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಅಣ್ಣಾದೊರೈ, 1962ರ ಮೇ 1ರಂದು ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಡಿಎಂಕೆಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, 1962ರ ಚೀನಾ-ಭಾರತ ಯುದ್ಧ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷವು ಭಾರತದ ಸಮಗ್ರತೆ ಮತ್ತು ಏಕತೆಗಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಡಿಎಂಕೆಯ ಒಂದು ಬಣವು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪಕ್ಷವು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕೈಬಿಡಬೇಕು ಎಂದು ವಾದಿಸಿತು.

1963ರಲ್ಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕೀಕರಣ ಮಂಡಳಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆಯ ಸಮಿತಿಯ ಶಿಫಾರಸಿನ ಮೇರೆಗೆ, ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತು ಸಂವಿಧಾನದ ಹದಿನಾರನೇ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನು ಸರ್ವಾನುಮತದಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು, ಇದು "ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಮತ್ತು ಭಾಷಾ ನಿಷ್ಠೆಗಳಿಂದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ವಿಭಜಕ, ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಏಕತೆ, ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮಗ್ರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು" ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಇದು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಸಾರ್ವಭೌಮ ದ್ರಾವಿಡ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬೇಡಿಕೆಯಿರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಚಳವಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತು.

1963ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪಕ್ಷದ ಸಮಾವೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿ, ಡಿಎಂಕೆ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿತು, ಆದರೆ ಅದು ತನ್ನ ವಿಭಜನೆಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮೊದಲೇ ರೂಪಿಸಲು ಕಾರಣವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿತು. ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡುವಲ್ಲಿ ಚೀನಾ-ಭಾರತ ಯುದ್ಧವು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಅಂಶವೆಂದು ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲ; ಪ್ರಮುಖ ಡಿಎಂಕೆ ನಾಯಕರಾದ ಎರಾ ಸೆಝಿಯಾನ್ ಮತ್ತು ಮುರಸೋಲಿ ಮಾರನ್ ಅವರು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು 1962ಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಬಿಡಲಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಂಬಲವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ ಮಾರನ್, ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಯಿತು. "ನಾನು ಮೊದಲು ತಮಿಳು ಆದರೆ ನಾನು ಭಾರತೀಯನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೆ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಬಹುದು" ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ಮಲಯಾಳಂ ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ತಮಿಳು ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ ಈ ನೀತಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಎರಾ ಸೆಝಿಯಾನ್ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಸೆಝಿಯಾನ್ ಅವರು ಹೊಸ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಬರೆದ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು, ಅದು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿತು. ಬದಲಿಗೆ ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸೆಝಿಯಾನ್ ಹೇಳಿದರು.

ಡಿಎಂಕೆ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ತನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ನಂತರ, ಅದು ಭಾಷೆಯ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿತು (ಹಿಂದಿ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನಗಳು) ಮತ್ತು 1962 ರ ಚುನಾವಣಾ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ನಂತರದ 1967 ರ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ನಿಖರವಾಗಿ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿದ್ದವು. 1962ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬಹುಮತ ಪಡೆದಿದ್ದರೆ, ಡಿಎಂಕೆ ಕೇವಲ 50 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು. 1967ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ 138 ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಬಹುಮತವನ್ನು ಗಳಿಸಿದರೆ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕೇವಲ 50 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿಎಂಕೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು.

 ಪುನರುತ್ಥಾನ 
1980ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ತಮಿಳುನಾಡು ಲಿಬರೇಶನ್ ಆರ್ಮಿ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಸಂಘಟನೆಯು ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಮೂಡಿಸಿದಾಗ, ಭಾರತೀಯ ಶಾಂತಿಪಾಲನಾ ಪಡೆಯನ್ನು (ಐಪಿಕೆಎಫ್) ಶ್ರೀಲಂಕಾಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು.

2017ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ಪರಿಸರ, ಅರಣ್ಯ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಸಚಿವಾಲಯ ವಧೆಗಾಗಿ ಜಾನುವಾರುಗಳ ಮಾರಾಟವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಅಧಿಸೂಚನೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದಾಗ, ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯದ (ಗೋಮಾಂಸದ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ) ಟ್ವಿಟರ್ ಬಳಕೆದಾರರು ಹ್ಯಾಶ್ಟ್ಯಾಗ್ #DravidaNadu ಅನ್ನು ಟ್ರೆಂಡ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು. ಈ ಹ್ಯಾಶ್ಟ್ಯಾಗ್ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಟ್ವಿಟರ್ ಬಳಕೆದಾರರಿಂದಲೂ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಪ್ರಮುಖ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದವು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಹಲವಾರು ರಾಜ್ಯಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ಆದಾಯ ಹಂಚಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂ. ಕೆ. ಸ್ಟಾಲಿನ್ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳು ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಸಾರ್ವಭೌಮ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು.

2024ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ, ಅಂದಿನ ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯ ಡಿ. ಕೆ. ಸುರೇಶ್, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಹಣಕಾಸಿನ ಅನ್ಯಾಯದಿಂದಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವು "ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದೇಶ" ವನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ವಿವಾದವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಅವರು "ದ್ರಾವಿಡ ನಾಡು" ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸದಿದ್ದರೂ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತೆರಿಗೆಗಳಿಗೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದರೂ, ಕೇಂದ್ರ ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದರು. ಹಣವನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಕಡೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಇದು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನನುಕೂಲವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಸುರೇಶ್ ಅವರು ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂರ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರು ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದರು. ಎನ್ಡಿಎ ಸರ್ಕಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದ ತೆರಿಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಸೂರ್ಯ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದರು, ಇದನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ "ವಿಭಜಿಸಿ ಆಳುವ" ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕ ಆರ್. ಅಶೋಕ ಅವರು ಸುರೇಶ್ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ, ಇದನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿಭಜನೆಯ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಏಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರ "ಭಾರತ್ ಜೋಡೋ ಯಾತ್ರೆ" ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ಸುರೇಶ್ ಅವರ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಡಿ. ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ, ಸುರೇಶ್ ಅವರು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಜನರ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಏಕೀಕೃತ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದರು.