ಬಹುಚಾರ ಮಾತಾ

ಬಹುಚಾರ ಮಾತಾ(ಹಿಂದೂ ದೇವತೆ) ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಫಲವಂತಿಕೆಯ ದೇವತೆ. ತನ್ನ ಮೊದಲ ಅಂಶದಲ್ಲಿ, ಹಿಂಗ್ಲಾಜ್ ಮಾತೆಯ ಅವತಾರ. ದೇವಿಯು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಬಹುಚರಳ  ಮೂಲಗುಜರಾತ್ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನ. ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಜ್ರಾ (ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ) ಸಮುದಾಯದ ಪೋಷಕರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ದೇವಾಲಯವು ಭಾರತದ ಗುಜರಾತ್ನ ಮೆಹ್ಸಾನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬೆಚರಾಜಿ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿದೆ.

 ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ದಂತಕಥೆಗಳು 
ಬಹುಚಾರ ಇಂದಿನ ಜೈಸಲ್ಮೇರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಉಜಲಾ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ದೇತ ಮಾರು-ಚರಣರ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದಳು. ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಖರೋಡಾ ಉಮರ್‌ಕೋಟ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಾಪಲ್ಡನ್ ದೇತ, ಆಕೆಯ ತಾಯಿ ದೇವಳ ಉಜ್ಲಾನ್ ಮೂಲದವರು. ಗಧವಿ ಸಮರ್ಥನ್ ಮಹಿಯಾ ಪ್ರಕಾರ, ಅವರು ಸುಮಾರು 1309 CE ಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಚಾರ ಎಂಟು ಸಹೋದರಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು, ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿವೆ.  ಬಹುಚಾರ, ಬೂತ, ಬಲಾಲ, ವೀರು, ಹಿರು, ರಾಮೇಶ್ವರಿ, ಖೇತು ಮತ್ತು ಪಾತು. ಆಕೆಯ ತಾಯಿ ದೇವಳಳನ್ನು ಸ್ವತಃ "ಸಾಗತ್" ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇತ ಚರಣರು ಮತ್ತು ಸೋಧ ರಜಪೂತರಿಂದ ಪೋಷಕ ದೇವತೆಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಬಾಪಲ್ದನ್ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕವಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಸಾನ್ (ಭೂದಾನ)ನಲ್ಲಿ ಜಾಗೀರ್ ಪಡೆದರು ಮತ್ತು ಬಾಪಲ್ಕಾವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ದೇವಲ್ ಖರೋಡಾದಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದ ನಂತರ, ಅವರು ಬಹುಚಾರ, ಬುಟ್ ಮತ್ತು ಬಲಾಲ್ ಅವರನ್ನು ಕರೆತರಲು ತಮ್ಮ ಸೇವಕರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಅವರ ಕಾರವಾನ್  ಮೇಲೆ ಚುನ್ವಾಲ್ ಪ್ರದೇಶದ ಶಂಖಲ್ಪುರ ಅಥವಾ ಶಕತ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಕೋಲಿ ಡಕಾಯಿತ ಬಾಪಿಯಾ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ದಾಳಿಯಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಹುಚಾರ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸಹೋದರಿಯರು "ತ್ರಾಗಾ"ವನ್ನು ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು, ಇದು ಧಾರ್ಮಿಕದ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವ ಚಾರಣ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಬಾಪಿಯಾ ತನ್ನ ಪುರುಷತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಪುಂಸಕ ಆಗುವಂತೆ ಶಪಿಸಿದರು. ಬಾಪಿಯ ಕ್ಷಮಿಸುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು, ಆದರೆ ತ್ರಾಗದ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಸಲಾದ ಶಾಪವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮಂಡಿಯೂರಿ ಬೇಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಇದು ನನ್ನ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ನಾನು ದರೋಡೆಯಿಂದ ಬದುಕಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಚಾರಣನನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಾನು ತಿಳಿಯದೆ ಚಾರಣನ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡೆ.
ಕರುಣೆ ತೋರಿ, ಬಹುಚಾರಳಿಗೆ ಒಂದು ದೇವಾಲಯ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಆದೇಶಿಸಿದನು ಮತ್ತು "ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ವೃಷಣಹೀನನಾದ ಪುರುಷ" ಸ್ತ್ರೀಯರ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಅವಳ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಮರಣಾನಂತರ ಅವಳ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಬಾಪಿಯಾ ಶಂಖಲ್‌ಪುರದ "ವರಖಾಡ" ಮರದ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಹೀಗಾಗಿ, ಬಹುಚಾರಳನ್ನು ಈಗ ಬೆಚರಾಜಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಚುನ್ವಾಲ್ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ; ಕೋಟ್ ಬಳಿಯ ಅರ್ನೇಜ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೂತ-ಭವಾನಿ; ಮತ್ತು ಸಿಹೋರ್ ಬಳಿಯ ಬಕುಲ್ಕೂದಲ್ಲಿ ಬಲಾಲ ದೇವಿ ಎಂದು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

 ದೇವಾಲಯದ ಆಚರಣೆಕಾರರು 
ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅಂದರೆ ಹತ್ತಿರದ ಕಲ್ರಿ ಗ್ರಾಮದ ಸೋಲಂಕಿ ಭೂಮಾಲೀಕರು, ಕಮಲಿಯಾಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಗುಂಪು ಮತ್ತು ಹಿಜ್ರಾ (ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ನಪುಂಸಕರು) ಅಥವಾ ಪವಿಯರು. 
ದೇವಾಲಯದ ನಿಧಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಈ ಮೂರು ರೀತಿಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ದೇವಾಲಯ ಸೇವಕರಿಗೆ ವಿತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ರಜಪೂತನು ದೇವಾಲಯದ ಆಚರಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಂತರ 1859 ರಲ್ಲಿ, ಬರೋಡಾದ ಸಯಾಜಿರಾವ್ ಗಾಯಕ್ವಾಡ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಜಪೂತ ಪೂಜಾರಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿ ದಕ್ಷಿಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು. ದೇವತೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ರಜಪೂತರು, ಕೋಲಿ ಜನರು, ಚರಣಗಳು, ಭಿಲ್ಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಜ್ರಾರು. ಬಹುಚಾರಳು ಸೋಲಂಕಿ  ಆಡಳಿತಗಾರರ ಪೋಷಕ ದೇವತೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿಯನ್ನು ಭಿಲ್‌ಗಳು, ಕಮಲಿಯರು, ಮುಂತಾದವರು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಅಶ್ವಿನ್ ವಾಡ 14 ರಂದು ನಡೆಯುವ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ: "ಕಮಾಲಿಯಾಗಳು ದೇವಾಲಯದ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಬಲಿಪೀಠಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿದ್ದರು ... ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡುವ ಪ್ರಾಣಿಯ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಹೂವುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೃಗದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹರಡಿ, ದೇವಿಯ ಅಂಗಿ ಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೂವುಗಳ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಅದರ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವಿಯ ಬಳಿ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೀಪವನ್ನು ತಂದು ಚೌಕದಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದು ದೀಪವನ್ನು ವಾಸನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ದೇವತೆಗೆ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ದೇವಾಲಯದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಕೋಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಕತ್ತಿಯ ಒಂದು ಹೊಡೆತದಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಕ್ತ-ತುದಿಯ ಹೂವನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಹಣೆಗೆ ರಕ್ತವನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು."

 ಸೋಲಂಕಿ 
ಹದಿನೇಳನೇ ಶತಮಾನದ ಭಾವೈ  ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಬೆಚರಾಜಿ ವೇಷ' ಒಂದು ದಂತಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆಯು ಕಲ್ರಿಯ ಸೋಲಂಕಿ ರಾಜ ಮತ್ತು ಪಟಾನ್ ನ ಚಾವ್ಡ ರಾಜವಂಶ ರಾಜನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಅವರು ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಲು ಯೋಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ  ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಲ್ರಿ ರಾಜನ ಮಗಳನ್ನು ಅವರು ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಒಂದು ಕೊಳದ ಬಳಿ ನಿಂತು ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತು ದೇವತೆ ಬಹುಚಾರಳ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ಪುರುಷನಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಲೂತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ವೈವಾಹಿಕ ಮತ್ತು ರಜಪೂತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕಲ್ರಿಯ ಸೋಲಂಕಿಗಳನ್ನು ಅವಮಾನದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರು ದೇವಾಲಯದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಹಿಂದೂ ಭಕ್ತಿ ಚಳುವಳಿಯ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ.

 ಕಮಾಲಿಯಾ 
ಭಾಗಶಃ ಮಹಿಳೆಯರಂತೆ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಜೀವನ-ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಶಃ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಮಾಲಿಯಾಗಳು ದೇವಿಯ ಸೇವೆಗೆ ನಿರ್ಣಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಸಂಗೀತಗಾರರಾಗಿ ಮತ್ತು ದೇವಿಯ ಸೇವಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಆಕೆಯ ಅತ್ಯಂತ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಗೃಹ ಸೇವಕಿಯರು  ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಪಾಲಕರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕನ್ನು ಈ ಗುಂಪು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಹಿಂದೆ ತ್ಯಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆದಾಯ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಅಧಿಕೃತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಇಜಾರ ಎಂಬ ವಿಶೇಷ ಹಕ್ಕು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು 1954 ರವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಿತು, ನಂತರ ಅದನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಕಮಲಿಯರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸುಗ್ಗಿಯ ಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಲವಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

 ಪಾವಿಯಾ (ಹಿಜ್ರಾಗಳು) 
ಪವಿಯಾ ಎಂಬುದು ಹಿಜ್ರಾ (ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ)ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಗುಜರಾತಿ ಪದವಾಗಿದೆ. ಬಹುಚಾರ ಮಾತಾ ನಿರೂಪಣೆಯು ಬಹುಚಾರ ಮಾತಾ ಮತ್ತು ಹಿಜ್ರಾಗಳ ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಜ್ರಾ ಆಗುವುದು ಮಾತೃ-ದೇವತೆಯ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ. ಹಿಜ್ರಾ ಆಗಲು ಆಶಿಸುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಜ್ರಾಗಳು ವಿಶೇಷ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪುರೋಹಿತರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿಲ್ಲವಾದರೂ, ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ತಾಯಿ-ದೇವತೆಯ ಅನುಗ್ರಹ ಅಥವಾ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ರವಾನಿಸುವಲ್ಲಿ ಹಿಜ್ರಾಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

 ಗೈಕ್‌ವಾಡ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳು 
1721 ರಲ್ಲಿ,ಪಿಲಾಜಿ ರಾವ್ ಗೈಕ್‌ವಾಡ್ ಬರೋಡಾ ರಾಜ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಪೂರ್ವ ಗುಜರಾತ್ ಅನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ಜೊತೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಗೈಕ್‌ವಾಡ್‌ಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಬರೋಡಾ ರಾಜ್ಯ ವಿಜಯದ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ನಂತರ, ಸ್ಥಳೀಯ ಭೂ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಪ್ರಬಲ ಭೂಮಾಲೀಕರು ಅಥವಾ ಕೋಲಿ ಜನರು, ಸೋಲಂಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಠಾಕೋರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಗರಾಸಿಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗೈಕ್‌ವಾಡ್‌ಗಳು ದೇವಾಲಯ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮನಾಜಿ ರಾವ್ ಗೈಕ್‌ವಾಡ್ ದೇವತೆಯಿಂದ ಗುಣಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ 1770 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ತರುವಾಯ, ಗೈಕ್‌ವಾಡ್‌ಗಳು ಸ್ಥಳ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ನಿಕಟವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ೧೮೫೯ ರಲ್ಲಿ, ಬರೋಡಾದ ಸಯಾಜಿರಾವ್ ಗಾಯಕ್ವಾಡ್ III ಗಾಯಕ್ವಾಡ್ ರಜಪೂತರ ಬದಲಿಗೆ ದೇವಾಲಯದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ದಕ್ಷಿಣದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನಾರಾಯಣರಾವ್ ಮಾಧವ್ ಅವರನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು. ಇದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವಾಲಯದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದರು. ಆರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಜಾತಿಗಳ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಇತರ ದೇವಾಲಯ ಸೇವಕರನ್ನು ಸಹ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು

ದೇವಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಆರಾಧಕರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರ ಗುಂಪುಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯವು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅವರ ಖಾತೆಗಳು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದೇವಾಲಯ ಪದ್ಧತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ, ಅದರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ ಸಹ. ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ 1919 ರಲ್ಲಿ ಬಹುಚಾರದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬರೆದರು, ದೇವಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು, ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ ದ ಒಂದು ಪದ್ಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ದೇವತೆ ಯಶೋದೆಗೆ ಜನಿಸಿದ ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದು, ಅವರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಯಿತು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದರು. ದೇವಿ ಭಾಗವತ ಮತ್ತು ವೇದದಂತಹ ಇತರ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ಮೊದಲ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣವಾದಿಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ:ಬಹುಚಾರನ ದೇವಾಲಯವು ಈಗ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಡು ಇತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಂತ (ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಿಕ್ಷು ಅಥವಾ ಅರ್ಚಕ) ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ದನಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಹಾಂತರೊಂದಿಗೆ ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ದೇವತೆಯನ್ನು (ದೇವಿ ಭಜನೋ) ಸ್ತುತಿಸುವ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಇಟ್ಟಿಗೆ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.ಬಹುಚಾರ ಮಾತೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯು ಬಹುಚಾರ ಮಾತೆಯ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಹಿಜ್ರಾಗಳ ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಹಿಜ್ರಾ ಆಗುವುದು ಮಾತೃ-ದೇವತೆಯ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮ ಎಂದು ಇದು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರೂಪಣೆಯು ಸ್ಥಳೀಯರಲ್ಲಿ ಚಿರಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಹೊರಗಿನವರಾದ ದೇವಾಲಯದ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕೃತ ಪುರೋಹಿತರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೇವಾಲಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಆನುವಂಶಿಕ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸ್ಥಳೀಯರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

 ಚಿತ್ರಣ ಮತ್ತು ಚಿಹ್ನೆಗಳು 
ಬಹುಚಾರ ಮಾತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೆಳಗಿನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ, ಮೇಲಿನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪಠ್ಯ, ಕೆಳಗಿನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಭಯ ಮುದ್ರೆ ("ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ಸುರಿಮಳೆ") ಮತ್ತು ಮೇಲಿನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ ಹಿಡಿದಿರುವ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಹೂಂಜದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ, ಇದು ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರತಿಮಾಶಾಸ್ತ್ರವು ಬಹುಚಾರ ಮಾತೆಯ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ (ಕತ್ತಿ), ಸೃಷ್ಟಿ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು (ತ್ರಿಶೂಲ), ಜ್ಞಾನ (ಶ್ರೀ ಗ್ರಂಥ) ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಾದ (ಅಭಯ ಹಸ್ತ ಮುದ್ರೆ) ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ. ಖಡ್ಗವು ಅವಳ ಸ್ವಯಂ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ತ್ರಿಶೂಲ ಸೃಷ್ಟಿ ತತ್ವಗಳ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಪಠ್ಯ ಚರಣ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಚರಣ ಸಮುದಾಯದ ಹುಸಿ-ದೈವಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಬಹುಚಾರಳ ಶಾಪವನ್ನು ಅವಳು ಚರಣಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಅವಳು ದೇವತೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸುತ್ತದೆ.

ದೇವಾಲಯ
ಬಹುಚರಾಜಿ ದೇವಾಲಯವು ಭಾರತದ ಗುಜರಾತ್ ನ ಮೆಹ್ಸಾನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಹುಚರಾಜಿ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಅಹಮದಾಬಾದ್ ನಿಂದ 82 ಕಿಮೀ ಮತ್ತು ಮಹೇಶನ ದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ 35 ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಬಾಂಬೆ ಗೆಜೆಟಿಯರ್ ಪ್ರಕಾರ, ಮೂಲ ದೇವಾಲಯವನ್ನು 1152 CE ರಲ್ಲಿ ಸಂಖಲ್ ರಾಜ್ ಎಂಬ ರಾಜನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯದ ಮೊದಲ ಉಳಿದಿರುವ ಉಲ್ಲೇಖವು 1280 CE ಯ ಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ದೇವಾಲಯದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ.
ದೇವಾಲಯ ಸಂಕೀರ್ಣದೊಳಗೆ ದೇವಿಯ ಮೂರು ದೇವಾಲಯಗಳಿವೆ. 'ಆದ್ಯಸ್ಥಾನ' (ಮೂಲ ಸ್ಥಳ) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ದೇವಾಲಯ ಸಂಕೀರ್ಣದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಭಾಗವು ವಿಸ್ತಾರವಾದ, ಸಣ್ಣ ಎಲೆಗಳ ವಾರಖಾಡಿ ಮರವನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೇವಾಲಯವಾಗಿದ್ದು, ದೇವತೆ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಸ್ಥಳ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ದೇವಾಲಯವಿದೆ, ಮಧ್ಯ ಸ್ಥಾನ (ಎರಡನೇ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯಂತರ ಸ್ಥಳ), ಇದು ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಕೆತ್ತಿದ ಫಲಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಗ ಹಾಕಿದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ದೇವಾಲಯದ ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಫಡ್ನವಿಸ್ (ಅಥವಾ ಆ ಬಿರುದನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿ) ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. 1779 CE ಯಲ್ಲಿ, ಬರೋಡಾದ ಮರಾಠಾ ದೊರೆ ಗೇಕ್ವಾಡ್ ರಾಜವಂಶ, ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಗೆಡ್ಡೆಯನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿದ ನಂತರ ಮೂಲ ದೇವಾಲಯದ ಹತ್ತಿರ ಮೂರನೇ ರಚನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಮೂರನೆಯದು ಇಂದು ಮುಖ್ಯ ದೇವಾಲಯವಾಗಿದ್ದು, ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಸ್ಫಟಿಕ ಶಿಲೆಯ ಬಾಲ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಸಂತ ಕಪಿಲ್‌ದೇವ್ ಮತ್ತು ಕಲಾರಿ ರಾಜ ತೇಜ್‌ಪಾಲ್ ಕೂಡ ದೇವಾಲಯದ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ನವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ದೇವಾಲಯ ಸಂಕೀರ್ಣವು ಕಲ್ಲಿನ ಕೆತ್ತನೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಡೆ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಗುಜರಾತ್ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗದಿದ್ದರೂ, ಈ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶಕ್ತಿಪೀಠ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 1.5 ಮಿಲಿಯನ್ ಯಾತ್ರಿಕರು ಈ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು

ಉಲ್ಲೇಖಗಳು
 Aggleton, Peter. Culture, Society and Sexuality: A Reader, Taylor & Francis 2007, p. 240 
 Abbott, Elizabeth. A History of Celibacy, James Clarke & Co. 2001, pp. 329–330 
 Ellingson, Stephen. Religion and Sexuality in Cross-Cultural Perspective, Routledge 2002 
 Young, Serenity. Courtesans and Tantric Consorts, Routledge 2004, p. 111 

ಬಾಹ್ಯ ಕೊಂಡಿಗಳು
 Official site of the Shri Bahucharaji Temple
 Bahucharaji Mata Temple in Becharaji near Mehsana 
 Bahuchara Mata: Liberator, Protector and Mother of the Hijras in Gujarat

ವರ್ಗ:ಸ್ತ್ರೀವಾದ ಮತ್ತು ಜಾನಪದ ಸಂಪಾದನೋತ್ಸವ ೨೦೨೫ ಸ್ಪರ್ಧಾ ಲೇಖನ
ವರ್ಗ:Hijra (South Asia)
ವರ್ಗ:Hindu temples in Gujarat
ವರ್ಗ:Hindu goddesses
ವರ್ಗ:Hindu folk deities
ವರ್ಗ:Fertility goddesses
ವರ್ಗ:Virgin goddesses
ವರ್ಗ:Transgender topics and religion
ವರ್ಗ:Transgender topics in Asia
ವರ್ಗ:Charan
ವರ್ಗ:Mehsana district
ವರ್ಗ:Cāraṇa Sagatī
ವರ್ಗ:LGBTQ and Hinduism
ವರ್ಗ:Hindu temples practicing animal sacrifice