ប្រណម

ប្រណម ( សំស្រ្កឹត : प्रणाम; IAST : praṇāma,ប្រណាម; មានន័យថា "ការថ្វាយបង្គំ ក្រាបថ្វាយបង្គំ") គឺជាទម្រង់នៃការគោរព ឬការក្រាបបង្គំគាល់ (ឬការក្រាបថ្វាយបង្គំដោយគោរព) នៅចំពោះមុខអ្វីមួយ ឬអ្នកដ៏ទៃ - ជាធម្មតា ចាស់ទុំ ប្តី ឬ គ្រូ - ផងដែរ ដូចដែលនរណាម្នាក់គោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដូចជាអាទិទេពមួយដែលត្រូវបានគេរកឃើញនៅក្នុង វប្បធម៌ឥណ្ឌា និង ហិណ្ឌូ, ពុទ្ធសាសនា, ជេន និងប្រពៃណី សិខ ។

កាយវិការ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា ​កាយវិការ​ដៃ​សុំទោស ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​ការ​សុំទោស​ក្នុង​ស្ថានភាព​មួយ​ចំនួន​ផង​ដែរ។

 និរុត្តិសាស្ត្រ 
ប្រណម មានប្រភពមកពី ប្រ (សំស្ក្រឹត៖ प्र) និង អាណម (សំស្ក្រឹត៖ आनम); ប្រ មានន័យថា "ទៅមុខ ខាងមុខ មុន ច្រើន ឬច្រើន" ចំណែកឯ អាណម មានន័យថា "ពត់ ឬ លាត" ។  ប្រណម រួមបញ្ចូលគ្នាមានន័យថា "ពត់កោងនៅខាងមុខ" ឬ "ពត់ច្រើន" ឬ "ក្រាប" ។ នៅក្នុងពាក្យវប្បធម៍ វាមានន័យថា "ការជំរាបសួរដោយគោរព" ឬ "ការក្រាបថ្វាយបង្គំ" នៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ ជាធម្មតាអ្នកចាស់ទុំ ឬគ្រូ ឬនរណាម្នាក់ដែលគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដូចជាអាទិទេព។ 

 ប្រភេទ 
រូបភាពតូច| Ashtanga និង Dandavat ប្រណម ។
វាត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងវប្បធម៌ឥណ្ឌា និងប្រពៃណីហិណ្ឌូ។  ប្រណម មានប្រាំមួយប្រភេទ ដូចខាងក្រោមៈ .

 អស្តាង្គ ( សំស្រ្កឹត : अष्टाङ्ग, aṣṭāṅga,ប្រាំបី ) ត្រូវបានគេហៅថា "Ashtanga Dandavat" : បន្ទាប់ពីផ្នែកប្រាំបីនៃរាងកាយប៉ះដីក្នុងពេលដំណាលគ្នា ឧរា (ទ្រូង), សិរ (ក្បាល), ទ្រិស្តិ (ភ្នែក), មាន (យកចិត្តទុកដាក់), វចន (សុន្ទរកថា), បាទ (ជើង), ការ (ដៃ), ជហ្នុ (ជង្គង់) ។

 សស្ថាង្គ ( សំស្រ្កឹត : षष्ठाङ्ग, lit. ប្រាំមួយផ្នែក ), ហៅផងដែរថា "Shashthanga Dandavat" : បន្ទាប់ពីផ្នែកប្រាំមួយនៃរាងកាយប៉ះដីក្នុងពេលដំណាលគ្នា, ម្រាមជើង, ជង្គង់, ដៃ, ចង្កា, ច្រមុះប៉ះប្រាសាទ។

 បញ្ចាង្គ ( សំស្រ្កឹត : पञ्चाङ्ग, pañcāṅga. ប្រាំផ្នែក ) ក៏ហៅថា "Panchanga Dandavat" : បន្ទាប់ពីផ្នែកទាំងប្រាំនៃរាងកាយប៉ះដីក្នុងពេលដំណាលគ្នាជង្គង់, ទ្រូង, ចង្កា, ប្រាសាទនិងថ្ងាស។

 ទន្ឌ្វត ( សំស្រ្កឹត : दण्डवत्, daṇḍvat. stick ) : ធ្វើតាមផ្នែកទាំងបួននៃដងខ្លួនប៉ះដីក្នុងពេលដំណាលគ្នា អោនមុខចុះមកដី ពេលលុតជង្គង់ ជើង ថ្ងាស និងដៃប៉ះដី។

 នមស្ការ ( សំស្ក្រឹត : नमस्कार, . adoration ) បត់ដៃស្ទាបថ្ងាសពេលឈរ ឬអង្គុយ។ នេះ​ជា​ទម្រង់​នៃ​ការ​ស្វាគមន៍ និង​ការ​ស្វាគមន៍​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​សាមញ្ញ​ជាង​មុន​ដែល​បង្ហាញ​រវាង​មនុស្ស។ Chatterjee, Gautam (2001), Sacred Hindu Symbols, Google books, pp. 47–48, ISBN 9788170173977.  សូមមើលផងដែរនូវ សាសនាហិណ្ឌូបាលី ' សំពះ និង ការស្វាគមន៍ថៃ ដោយផ្អែកលើ នមស្ការ ឥណ្ឌា។

 អភិនន្ទន ( សំស្រ្កឹត : अभिनन्दन, abhinandana. congratulations ) – បត់ទៅមុខដោយដៃបត់ប៉ះទ្រូង។

 ជាការសុំទោស 
វាជាទំនៀមទម្លាប់សាសនាហិណ្ឌូ ក្នុងការសុំទោសក្នុងទម្រង់នៃកាយវិការដៃស្តាំ នៅពេលដែលជើងរបស់បុគ្គលណាម្នាក់ប៉ះនឹងសៀវភៅ ឬសម្ភារៈសរសេរណាមួយដោយចៃដន្យ (ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការបង្ហាញពីព្រះឥន្ទ្រនៃចំណេះដឹង សរស្វតិ ), ប្រាក់ (ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជា ជាការបង្ហាញរបស់ទេពធីតានៃទ្រព្យសម្បត្តិ លក្ម្សី ) ឬជើងរបស់អ្នកដទៃ។ ជនល្មើសប៉ះវត្ថុដំបូងដោយប្រើចុងម្រាមដៃ ហើយបន្ទាប់មកថ្ងាស និង/ឬទ្រូង។ 

 ទម្រង់នៃការស្វាគមន៍ដែលពាក់ព័ន្ធ 
ទម្រង់នៃ ប្រាណាម៉ា គឺ Charanasparsha ( សំស្រ្កឹត : चरणस्पर्श,  ប៉ះជើង ) ការអោនបូកជាមួយនឹងការប៉ះជើងដែលជាសញ្ញានៃការគោរព។ វា​អាច​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ប្រាសាទ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល Darshan (ការ​មើល​នៃ ​អាទិទេព ​ដើម្បី​គោរព​បូជា) ។ ប្រភេទ ​ដែល​ទាក់ទង​គ្នា​នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ធម្មតា​បំផុត​ក្នុង​វប្បធម៌​ឥណ្ឌា។ ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​គោល​បំណង​បង្ហាញ​ការ​គោរព​ចំពោះ​មនុស្ស​ចាស់​ដូច​ជា​ឪពុក​ម្ដាយ ជីដូន​ជីតា ញាតិ​សន្ដាន​ចាស់​ជរា គុរុ (គ្រូ) សាធុ (ពួក​បរិសុទ្ធ) និង ​សន្យសិល (ព្រះសង្ឃ)។ 

 សូមមើលផងដែរ 

 អញ្ជលីមុទ្រ
 វប្បធម៌នៃប្រទេសឥណ្ឌា
 ប្រពៃណី គុរុ-សិស្យ
 កិត្តិយសឥណ្ឌា
 មុទ្រ
 នមស្តេ
 បូជា (សាសនាហិណ្ឌូ)
 បាទោទក
 សេមពះ