ដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍

ដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍ រួមមានប្រទេស ប្រ៊ុយណេ ឥណ្ឌូ នេស៊ី ម៉ាឡេស៊ី ហ្វីលីពីន សិង្ហបុរី និង ទីម័រខាងកើត ។ 

ពាក្យថា កោះអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ឬ អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដីកោះ ពេលខ្លះត្រូវបានផ្តល់អត្ថន័យដូចគ្នាទៅនឹង ដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍។  និយមន័យផ្សេងទៀតដាក់កម្រិតកោះអាស៊ីអាគ្នេយ៍ឱ្យគ្រាន់តែជាកោះរវាងអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដីគោក និងខ្ពង់រាបទ្វីបនៃប្រទេសអូស្ត្រាលី និងញូហ្គីណេ។ មានភាពខុសប្លែកគ្នាខ្លះថាតើ តៃវ៉ាន់ ត្រូវបានរួមបញ្ចូលនៅក្នុងរឿងនេះដែរឬទេ។ លោក ភីថឺរ ប៊ែលវូដ រួមបញ្ចូលតៃវ៉ាន់នៅក្នុងនិយមន័យរបស់គាត់   ក៏ដូចជា រ៉ូបឺត ប្លាស,  ខណៈពេលដែលមានឧទាហរណ៍ដែលមិនមាន។ 

ពាក្យនៅសតវត្សរ៍ទី១៦ " ឥណ្ឌូខាងកើត " និងពាក្យនៅសតវត្សទី១៩ ក្រោយមក " ប្រជុំកោះម៉ាឡេ " ក៏ត្រូវបានគេប្រើដើម្បីសំដៅលើសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍ផងដែរ។

នៅប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ពាក្យជ្វាបុរាណ " ណូសានតារ៉ា " ក៏ត្រូវបានគេប្រើជាពាក្យមានន័យដូចសម្រាប់ ដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ផងដែរ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពាក្យនេះគឺជាតិនិយម និងមានព្រំដែនផ្លាស់ប្តូរ។ ជាធម្មតាវាគ្របដណ្តប់តែ ឧបទ្វីបម៉ាឡេស៊ី កោះសាន់ដា កោះម៉ាឡូគូ ហើយជារឿយៗ ញ៉ូហ្គីណេភាគខាងលិច និងមិនរាប់បញ្ចូល ហ្វីលីពីន ។ 

ដោយលាតសន្ធឹងជាច្រើនពាន់គីឡូម៉ែត្រ តំបន់នេះមានកោះជាច្រើន ហើយមានសមុទ្រ រុក្ខជាតិ និងជីវចម្រុះដែលមានជាងគេបំផុតនៅលើផែនដី។

ភាពខុសគ្នាខាងប្រជាសាស្រ្តសំខាន់ដែលកំណត់តំបន់សមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍ក្រៅពី អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដីគោក ទំនើបគឺថាចំនួនប្រជាជនរបស់វាភាគច្រើនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ក្រុមជនជាតិអូស្ត្រូនីស ។ តំបន់នេះមានតំបន់ដែលមានទីក្រុងខ្ពស់ជាងគេមួយចំនួនរបស់ពិភពលោក ដូចជា តំបន់មហាម៉ានីឡា, មហាចាកាតា, សិង្ហបុរី និង មហាគូឡាឡាំពួរ — ហើយកោះភាគច្រើននៅក្នុងតំបន់ដ៏ធំនេះនៅតែមិនមានមនុស្សរស់នៅ។

 ភូមិសាស្ត្រ 
ផ្ទៃដី​និង​សមុទ្រ​នៃ​តំបន់​សមុទ្រ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​មាន​លើស​ពី ២លាន​គីឡូម៉ែត្រ ២ ។  ទាំងនេះគឺជាកោះជាង២៥,០០០ នៃតំបន់ដែលមានប្រជុំកោះតូចៗជាច្រើន។ Philippines: General Information. 

ក្រុមសំខាន់ៗគឺ៖

 ឧបទ្វីបម៉ាឡេស៊ី 
 សិង្ហបុរី ឥណ្ឌូនេស៊ី ទីម័រខាងកើត ម៉ាឡេស៊ីខាងកើត និង ប្រ៊ុយណេ
 កោះសាន់ដា
 ប្រជុំកោះសាន់ដាធំ
 កោះសាន់ដាតិច
 កោះម៉ាលូគូ
 ហ្វីលីពីន
 កោះវីសាយ៉ាន
 ប្រជុំកោះស៊ូលូ

កោះធំជាងគេទាំងប្រាំពីរគឺ បរនេអូ, ស៊ូម៉ាត្រា, ស៊ូឡាវីស៊ិ និង ជ្វា ក្នុងប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី។ និង លូហ្ស៊ុន និង មីនដាណាវ ក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន។

នៅក្នុងវិទ្យាសាស្ត្រធម្មជាតិ តំបន់នេះជួនកាលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ទ្វីបសមុទ្រ ។ វាក៏ត្រូវគ្នាទៅនឹងតំបន់ជីវភូមិសាស្ត្រនៃម៉ាឡេស៊ី [Malesia] (មិនត្រូវច្រឡំជាមួយ "ម៉ាលេស៊ី"[Malaysia]) ដែលមាន រុក្ខជាតិ ត្រូពិចរួម និង សត្វ ។

តាមភូមិសាស្ត្រ ប្រជុំកោះគឺជាតំបន់ ភ្នំភ្លើង សកម្មបំផុតមួយក្នុងពិភពលោក ដែលបង្កើតជា ភ្នំភ្លើងជាច្រើន ជាពិសេសនៅ កោះជ្វា ស៊ូម៉ាត្រា និងតំបន់ប្រជុំកោះតិចសាន់ដា ដែលមានភ្នំភ្លើងច្រើនជាង  ។ មានទីតាំងនៅ។ ការលើកកំពស់តេតូនិច ក៏បានបង្កើតភ្នំធំៗ រួមទាំងភ្នំខ្ពស់បំផុតនៅ ភ្នំគីណាបាលូ ក្នុង រដ្ឋសាបា ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ដែលមានកំពស់  និង កំពូលចាយ៉ា នៅលើប៉ាពួ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីនៅ  ។ ភ្នំខ្ពស់ផ្សេងទៀតនៅក្នុងប្រជុំកោះរួមមាន កំពូលម៉ាន់ដាឡា ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីនៅ  និង កំពូលទ្រិកូរ៉ា ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី នៅតម្លៃ  ។

អាកាសធាតុនៅទូទាំងប្រជុំកោះគឺត្រូពិច ដោយសារទីតាំងរបស់វានៅលើ អេក្វាទ័រ ។

 ជីវវិទ្យា 
រូបភាពតូច| កោះមួយក្នុងចំណោមកោះដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅភាគច្រើននៃ ប្រទេសហ្វីលីពីន ។ ដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយប្រជុំកោះធំជាងគេពីររបស់ពិភពលោកដែលស្ថិតនៅចន្លោះមហាសមុទ្រឥណ្ឌា សមុទ្រ ចិនខាងត្បូង និង ប៉ាស៊ីហ្វិក ខាងលិច។
កោះអាស៊ីអាគ្នេយ៍ត្រូវបានឆ្លងកាត់ដោយ ខ្សែវ៉លឡេស ។ ខ្សែបន្ទាត់នេះបែងចែករុក្ខជាតិ និងពពួកសត្វនៃអាស៊ីពីអូស្ត្រាលី និងញូហ្គីណេ ជាមួយនឹងទឹកដែលលាតសន្ធឹងដែលតែងតែធំទូលាយពេកសម្រាប់ប្រភេទរុក្ខជាតិ និងសត្វអាចឆ្លងកាត់បានយ៉ាងងាយស្រួល។ ចន្លោះប្រហោងនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានទំហំធំល្មមដើម្បីធ្វើឱ្យការជិះក្បូនដោយចៃដន្យពីម្ខាងទៅម្ខាងជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលមិនទំនង។ ក្រៅពីសត្វស្លាប ប្រភេទសត្វដែលបានគ្រប់គ្រងឆ្លងកាត់ខ្សែនេះ រួមមានសត្វដែលត្រូវបានផ្លាស់ទីដោយមនុស្ស។ មានតំបន់អន្តរកាលមួយនៅជាប់នឹងបន្ទាត់ វ៉លឡេស ដែលត្រូវបានគេហៅថា វ៉លឡេស។ នេះគឺជាតំបន់ដែលឧទាហរណ៍នៃប្រភេទសត្វ និងរុក្ខជាតិពីភាគីទាំងសងខាងអាចត្រូវបានរកឃើញ ប៉ុន្តែជាពិសេសនៅលើកោះតូចៗ ប្រហែលជាមានចំនួនប្រភេទសត្វលើដីធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។  : ១–១៥ 

ការបែងចែកជីវប្រវត្តិនៃតំបន់គឺមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការយល់ដឹងពីការរីករាលដាលនៃមនុស្សសម័យទំនើប និងមនុស្សចាស់ចូលទៅក្នុងតំបន់។ ខ្សែបន្ទាត់វ៉លឡេស តំណាងឱ្យរបាំងសមុទ្រដែលនៅតែបន្តកើតមាន ទោះជានៅកម្រិតទឹកសមុទ្រទាបបំផុតនៃផ្ទាំងទឹកកកនៃ Pleistocene និង Holocene ក៏ដោយ។ ដូច្នេះហើយ យើងដឹងថានៅពេលដែលនាវាទឹកនៃការពិពណ៌នាមួយចំនួន (មិនស្គាល់) ត្រូវតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយមនុស្សដើម្បីឆ្លងកាត់សមុទ្រ។  : ១៥ 

 វប្បធម៌ និងប្រជាសាស្រ្ត 
គិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៧ មានប្រជាជនជាង ៥៤០លាននាក់រស់នៅក្នុងតំបន់ ដោយកោះដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេគឺ កោះជ្វា ។ ប្រជាជន​រស់​នៅ​ទីនោះ​ភាគ​ច្រើន​មក​ពី​ក្រុម​រង ​អូទ្រីស ហើយ​និយាយ ​ភាសា​ម៉ាឡេយ៉ូ-ប៉ូលីនេស៊ី ​ភាគ​ខាង​លិច។ តំបន់នៃអាស៊ីអាគ្នេយ៍នេះចែករំលែកទំនាក់ទំនងសង្គម និងវប្បធម៌ជាមួយប្រជាជននៃ អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដីគោក និងជាមួយប្រជាជនអូស្ត្រូណេស៊ីដទៃទៀតនៅ ប៉ាស៊ីហ្វិក ។ សាសនាឥស្លាម គឺជាសាសនាលេចធ្លោ ដោយ សាសនាគ្រឹស្ត ជាសាសនាលេចធ្លោនៅក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន និងទីម័រខាងកើត។ ព្រះពុទ្ធសាសនា ហិណ្ឌូ និង សាសនា បែបប្រពៃណីក៏ត្រូវបានអនុវត្តក្នុងចំណោមប្រជាជនដ៏ច្រើនផងដែរ។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ តំបន់នេះត្រូវបានគេសំដៅថាជាផ្នែកមួយនៃមហាឥណ្ឌា ដូចដែលបានឃើញនៅក្នុង រដ្ឋ Indianized របស់ Coedes នៃអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដែលសំដៅទៅលើវាថាជា "កោះអាស៊ីអាគ្នេយ៍" ។ Coedes, G. (1968) The Indianized States of Southeast Asia Edited by Walter F. Vella.  និងក្នុង ប្រទេសអូស្ត្រូណេស៊ី ឬ អូសេអានី ដោយសារតែប្រភពដើមនៃភាសាជាតិ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររួមគ្នានៃក្រុមចុងក្រោយ (ក្រុមមីក្រូណេស៊ី និងក្រុមប៉ូលីណេស៊ី) ដែលមកពីតំបន់នេះ។ See the cultural macroregions of the world table below.

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
រូបភាពតូច| ផ្លូវដែលបានស្នើឡើងនៃការធ្វើចំណាកស្រុក Austroasiatic និង Austronesian ចូលទៅក្នុងសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍។
ការតភ្ជាប់ផ្លូវសមុទ្រក្នុងតំបន់ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងវាក្លាយជាតំបន់វប្បធម៌ និងសេដ្ឋកិច្ចដាច់ដោយឡែកមួយ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងសង្គម 'ដីគោក' នៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែលនៅសល់។  តំបន់នេះលាតសន្ធឹងពី ដីសណ្ដ Yangtze ក្នុងប្រទេសចិនចុះទៅ ឧបទ្វីបម៉ាឡេ រួមទាំង សមុទ្រចិនខាងត្បូង ឈូងសមុទ្រថៃ និង សមុទ្រជ្វា ។ តំបន់នេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយវប្បធម៌ thalassocratic នៃ ប្រជាជន Austronesian ។   


 កំណត់ចំណាំ