មហាទ្វារនិកាយ

មហាទ្វារនិកាយ ( ភូមា:  မဟာဒွာရနိကာယ, Mahādvāra Nikāya ); សរសេរថា មហាទ្វាយនិកាយ ឬ Mahādvāra Nikāya គឺជានិកាយតូចមួយនៅ មីយ៉ាន់ម៉ា (ភូមា) ជាចម្បងនៅ ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ាក្រោម ។  បទបញ្ជានេះគឺមានលក្ខណៈអភិរក្សយ៉ាងខ្លាំងទាក់ទងនឹងបទប្បញ្ញត្តិ វិន័យ ។  វា​ជា​ដីកា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ដីកា​របស់​ព្រះសង្ឃ​ចំនួន ៩ ដែល​បាន​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ស្រប​ច្បាប់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស ក្រោម​ច្បាប់​ស្ដីពី​អង្គការ​សង្ឃ​ឆ្នាំ ១៩៩០។ 

 ស្ថិតិ 
យោងតាមស្ថិតិឆ្នាំ 2016 ដែលចេញផ្សាយដោយ គណៈកម្មាធិការរដ្ឋ មហានិកាយ ព្រះសង្ឃ 6,166 អង្គជាកម្មសិទ្ធិរបស់និកាយនេះតំណាងឱ្យ 1.15% នៃព្រះសង្ឃទាំងអស់នៅក្នុងប្រទេសដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាលំដាប់ធំទីបីបន្ទាប់ពី ថុធម្ម និង ស្វេគ្យីននិកាយ ។  ទាក់ទងទៅនឹងតំណាងភូមិសាស្រ្ត ភាគច្រើនមានមូលដ្ឋាននៅ ប្រទេសភូមាក្រោម ដោយមានព្រះសង្ឃ មហាទ្វារ ច្រើនអង្គរស់នៅក្នុង តំបន់ អយេយាវ៉ាឌី (40.69%) បន្ទាប់មក តំបន់ យ៉ាងហ្គន (20.65%) តំបន់ បាគូ (20.61%) និង រដ្ឋមន ( ៩.៩៧%)។ 

 ប្រភពដើម 
ការបង្កើត មហាទ្វារនិកាយត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយការកែទម្រង់ និកាយ នៅក្នុង ប្រទេសស្រីលង្កា ក្នុងអំឡុងសតវត្សទី 19 ។  និកាយ នេះត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1855 ជុំវិញជម្លោះជាមួយ ថុធម្មនិកាយ លើរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃ សីមា (  ឬ ក្នុង ភាសាភូមា) ដែលជាព្រំប្រទល់ផ្លូវការដែលពិធីសាសនាព្រះពុទ្ធ (រាប់បញ្ចូលទាំងការតែងតាំង ព្រះសង្ឃ ) កើតឡើង។ 

នៅឆ្នាំ 1900 និង 1918 មានក្រុមពីរទៀតគឺអាណាចក្រទ្វារ (  ) និង មូលទ្វារ (  ; Mūladvāra ) រៀងគ្នាបំបែកចេញពី មហាទ្វារនិកាយ ជុំវិញជម្លោះភាពជាអ្នកដឹកនាំ។