សាសនា និងគ្រឿងស្រវឹង

សាសនា និងគ្រឿងស្រវឹង មានប្រវត្តិស្មុគស្មាញ។ សាសនា របស់ពិភពលោកមានទំនាក់ទំនងផ្សេងគ្នាជាមួយ គ្រឿងស្រវឹង ដោយឆ្លុះបញ្ចាំងពីការអនុវត្តវប្បធម៌ សង្គម និងសាសនាចម្រុះតាមប្រពៃណីផ្សេងៗគ្នា។ ខណៈពេលដែលសាសនាមួយចំនួនហាមប្រាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះការផឹកស្រា ដោយចាត់ទុកវាជា អំពើបាប ឬបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខុមាលភាពខាងវិញ្ញាណ និងផ្លូវកាយ សាសនាខ្លះទៀតបញ្ចូលវាទៅក្នុងពិធី និងពិធីរបស់ពួកគេ។ ពេញមួយប្រវត្តិសាស្រ្ត គ្រឿងស្រវឹងបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការគោរពសាសនា ចាប់ពីការប្រើប្រាស់ ស្រាសាក្រាម៉ង់ នៅក្នុង សាក្រាម៉ង់របស់គ្រិស្តបរិស័ទ រហូតដល់ការថ្វាយ និងការផឹកកម្រិតមធ្យមនៃ omiki ( សាក្រា ម៉ង់) នៅក្នុងពិធីបរិសុទ្ធ Shinto ។

 សាសនាបាហៃ 
ការបង្រៀនរបស់ បាហៃ ហាមឃាត់ការទទួលទានគ្រឿងស្រវឹង និងថ្នាំដទៃទៀត លុះត្រាតែមានវេជ្ជបញ្ជាដោយគ្រូពេទ្យ។ គ្រឿង​ស្រវឹង​ដក​យក​ហេតុផល រំខាន​ដល់​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ខាង​សីលធម៌ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ចិត្ត និង​កាយ។ បាហៃ ក៏ត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យជៀសវាងការងារដែលទាក់ទងនឹងការផលិត ឬលក់គ្រឿងស្រវឹង ហើយត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យចូលរួមក្នុងការជួញដូរគ្រឿងញៀន។ អ្នកដែលញៀនស្រា ឬថ្នាំដទៃទៀតគួរតែស្វែងរកជំនួយផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្តពីវេជ្ជបណ្ឌិត និង/ឬការគាំទ្រពីអង្គការដែលឧទ្ទិសដល់ការព្យាបាលការញៀន។ 

ពុទ្ធសាសនិកជន ជាធម្មតាជៀសវាងការទទួលទានសុរា (សុរាមេរយមជ្ជ, សំដៅលើប្រភេទ ភេសជ្ជៈដែលមានជាតិ ស្រវឹង) ព្រោះវាបំពានលើ សីល៥ ដែលជាក្រមសីលធម៌របស់ពុទ្ធសាសនិក ហើយអាចបង្អាក់ដល់ ការត្រាស់ដឹង និងរារាំងដល់ការរីកចំរើនក្នុង អរិយមគ្គ ប្រកបដោយអង្គ ៨ ។ 

 គ្រិស្តសាសនា 
ទស្សនៈរបស់គ្រិស្តបរិស័ទលើគ្រឿងស្រវឹងគឺខុសគ្នា។

គ្រូខ្លះបង្រៀនអោយបរិភោគតែគ្រូខ្លះទៀតមិនអោយបរិភោគទេ។

 ព្រហ្មញ្ញសាសនា 
សាសនាហិណ្ឌូមិនមានសិទ្ធិអំណាចកណ្តាលដែលធ្វើតាមដោយអ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូទាំងអស់ទេ ទោះបីជាអត្ថបទសាសនាជាទូទៅបង្អាក់ការប្រើប្រាស់ឬការទទួលទានគ្រឿងស្រវឹងក៏ដោយ។ ព្រាហ្មណ៍ ​ក៏​ហាម​មិន​ឲ្យ​ផឹក​ស្រា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អត្ថបទខ្លះសំដៅទៅលើគ្រឿងស្រវឹងដែលមានគំនិតវិជ្ជមានជាង។

 ឥស្លាម 
នៅក្នុងបរិបទនៃសាសនាឥស្លាម ការទទួលទានគ្រឿងស្រវឹងត្រូវបានហាមឃាត់ស្របតាមការបង្រៀនរបស់ឥស្លាមព្រោះវាត្រូវបានគេមើលឃើញថាមានផលប៉ះពាល់ដល់សុខុមាលភាពទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ ការហាមឃាត់នេះច្រើនតែជាទិដ្ឋភាពមូលដ្ឋាននៃអត្តសញ្ញាណមូស្លីម ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីការប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះជំនឿ និងការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍សាសនា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទំនាក់ទំនងរវាងសាសនាឥស្លាម និងគ្រឿងស្រវឹងមានច្រើនមុខ និងមានឥទ្ធិពលដោយកត្តាដូចជាបរិបទវប្បធម៌ ជំនឿផ្ទាល់ខ្លួន និងកម្រិតនៃសាសនា។

 សាសនាជេន 
នៅក្នុង សាសនាជេន ហាមពិសារគ្រឿងស្រវឹងគ្រប់ប្រភេទ ហើយក៏មិនមានករណីលើកលែងដែរ ដូចជាការផឹកម្តងម្កាល ឬក្នុងសង្គម។ ហេតុផលដ៏សំខាន់បំផុតប្រឆាំងនឹងការប្រើប្រាស់គ្រឿងស្រវឹងគឺឥទ្ធិពលនៃជាតិអាល់កុលលើចិត្ត និងព្រលឹង។ នៅក្នុងសាសនាជិន សកម្មភាព ឬប្រតិកម្មណាមួយដែលផ្លាស់ប្តូរ ឬប៉ះពាល់ដល់ចិត្តគឺជាអំពើហឹង្សា (ហិម្ស) ចំពោះខ្លួនឯង ដែលជាមនុស្សមានញ្ញាណប្រាំ។ អំពើ​ហិង្សា​ចំពោះ​វិញ្ញាណ​ទាំង​៥​ផ្សេង​ទៀត ឬ​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង គឺ​ជា​អំពើ​ហិង្សា។ ជេន មិនទទួលទានអាហារដែលមានជាតិ fermented (ស្រាបៀរ ស្រា និងគ្រឿងស្រវឹងផ្សេងទៀត) ដើម្បីជៀសវាងការសម្លាប់ microorganisms មួយចំនួនធំដែលទាក់ទងនឹងដំណើរការ fermenting ។ 

 សាសនាយូដា 
នៅក្នុងប្រពៃណី របស់ជនជាតិយូដា ស្រាគឺជាកន្លែងសំខាន់មួយនៅក្នុងពិធីសាសនា និងការប្រារព្ធពិធីផ្សេងៗ។ ជន​ជាតិ​យូដា​ជា​ច្រើន​ប្រកាន់​យក​វិធីសាស្ត្រ​កម្រិត​មធ្យម និង​មាន​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​គ្រឿង​ស្រវឹង ដែល​ជា​ញឹក​ញាប់​ត្រូវ​បាន​សង្កត់​ធ្ងន់​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ពិធី​សាសនា និង​ការ​ជួប​ជុំ​សង្គម។ ខណៈ​ដែល​គ្រឿង​ស្រវឹង​គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​សម្រាប់​ពិធី​សាសនា​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​ទាំង​នេះ ការ​បង្រៀន​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ​ក៏​លើក​ទឹក​ចិត្ត​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​ឲ្យ​ជៀស​វាង​ការ​ផឹក​ស្រា​ច្រើន​ហួស​ហេតុ។  វិធីសាស្រ្តនេះស្របតាមការប្តេជ្ញាចិត្តទូលំទូលាយចំពោះសុខភាព និងសុខុមាលភាព។ ស្រាត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ក្នុងអំឡុងពេល ថ្ងៃសប្ប័ទ និងអាហារពិធីបុណ្យជាផ្នែកនៃពរជ័យ Kiddush ដែលញែកថ្ងៃជាបរិសុទ្ធ និងទទួលស្គាល់ភាពបរិសុទ្ធនៃឱកាសនោះ។ ស្រាក៏ដើរតួយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងពិធីបុណ្យ រំលង Passover Seder ជាកន្លែងដែលអ្នកចូលរួមផឹកស្រាបួនពែង ដើម្បីជានិមិត្ដរូបនៃការប្រោសលោះទាំងបួនដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុង តូរ៉ា ។ ជាងនេះទៅទៀត ស្រាត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ជនជាតិយូដា ដែលកូនក្រមុំ និងកូនកំលោះចែករំលែកស្រាមួយពែងនៅក្រោម chuppah (ដំបូលអាពាហ៍ពិពាហ៍) ជានិមិត្តរូបនៃសហជីព និងការប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។ លើសពីនេះ សហគមន៍ជ្វីហ្វអាចផ្តល់ការគាំទ្រ និងធនធានសម្រាប់អ្នកដែលជួបបញ្ហាទាក់ទងនឹងគ្រឿងស្រវឹង ដោយឆ្លុះបញ្ចាំងពីវិធីសាស្រ្តដែលមានចិត្តមេត្តា និងផ្តោតលើសហគមន៍ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាគ្រឿងស្រវឹង។ 

 សាសនាស៊ីនតូ 
Sake ជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ជាផ្នែកនៃពិធីសម្អាត ស៊ីនតូ ។  សក្ការៈបូជាដល់ កាមិ (ព្រះ) ជាតង្វាយមុនពេលផឹកត្រូវបានគេហៅថា អូមិកិ  ។  មនុស្សផឹក អូមិកិ ជាមួយព្រះដើម្បីទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេ និងដើម្បីស្វែងរកការប្រមូលផលដ៏សម្បូរបែបនៅឆ្នាំបន្ទាប់។

 សាសនាស៊ីក 
សាសនាស៊ីក ដែល​បាន​ផ្តួចផ្តើម​គំនិត​មិន​អាច​ប្រើ ឬ​ប្រើប្រាស់​គ្រឿង​ស្រវឹង​បាន​ទេ ដែល​ស្រា​គឺ​មួយ​។  ស៊ីក រេហត្នាម៉ាស (ក្រមសីលធម៌) និងទំនុកតម្កើងពី Guru Granth Sahib ទាំងពីរត្រូវបានប្រើដើម្បីគាំទ្រដល់ការហាមឃាត់ សាសនាស៊ីក លើការប្រើប្រាស់សារធាតុបំប្លែងចិត្ត។ 

 សាសនាតាវ 
នៅក្នុងពិធីសាសនា និងការអនុវត្តសាសនា តាវ អាល់កុលក៏ដើរតួជាតង្វាយ និងជាមធ្យោបាយនៃការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះ។ ភេសជ្ជៈ​មាន​ជាតិ​អាល់កុល​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ក្នុង​ពិធី​សាសនា និង​ជា​គ្រឿង​បូជា​ដល់​បុព្វការីជន។ ការប្រើប្រាស់គ្រឿងស្រវឹងនៅក្នុងពិធីសាសនាតាវ អាចតំណាងឱ្យការបន្សុត ពរជ័យ និងការបង្កើតកន្លែងពិសិដ្ឋ។ នៅក្នុងករណីទាំងនេះ ការទទួលទានគ្រឿងស្រវឹងត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងលក្ខណៈគ្រប់គ្រង និងសតិអារម្មណ៍ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីការសង្កត់ធ្ងន់លើសាសនាតាវលើតុល្យភាព និងភាពសុខដុមរមនា។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

 សាសនាថេលេម៉ា 

 សាសនាវូឌូ (Voodoo) 
នៅក្នុងជំនឿ វូឌូ នៃប្រទេសហៃទី ភេសជ្ជៈមានជាតិអាល់កុលដូចជា rum ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ដើម្បីអាចឱ្យវិញ្ញាណហៅថា "lwa" ចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់មនុស្សម្នាក់ និងជួយពួកគេស្វែងរកការលើកទឹកចិត្ត ឬកម្លាំងដើម្បីរស់រានមានជីវិតពីការតស៊ូ ឬជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ 

 ឯកសារយោង 

 កំណត់ចំណាំ 

 ការដកស្រង់ 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Japanese-language text