ទសរថជាតក

ទសរថជាតក   ជា ​រឿងនិទាន ​ដែល​មាន​ក្នុង ​អក្សរសិល្ប៍​ពុទ្ធសាសនា ​អំពី​ជីវិត​មុន​របស់ ​ព្រះពុទ្ធ​គោត្តម ។ គេ​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ជា​រឿរឿងជាតក​ទី ៤៦១ នៅ​ក្នុង ​ខុទ្ទនិកាយ ​នៃ ​សុត្តបិតក ​ក្នុង ​គម្ពីរ​បាលី ។ 

វាត្រូវបានផ្អែកលើវីរភាពរបស់ឥណ្ឌាបុរាណ រាមាយណៈ និងការសម្របសម្រួលផ្សេងទៀតរបស់វាដូចជា ថៃ រាមកៀន, ឡាវ ផ្រាលាក់ផ្រារាម  និងភូមា Yama Zatdaw ត្រូវបានអះអាងថាបានមកពីជាតកនេះ។ 

 សង្ខេប 
ជាត​កពិពណ៌នា​អំពី​កំណើត​មុន​របស់​ព្រះពុទ្ធ​ថា ព្រះរាម ​-​បណ្ឌិត ជា ​ព្រះពោធិសត្វ ។   រាម​ ត្រូវ​បាន​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះអង្គ​គឺ​ព្រះបាទ ​ទសរថ និរទេសចេញ ពី នគរ ​ក្នុង​អាយុ​ដប់ពីរ​ឆ្នាំ ដោយសារ​ព្រះបិតា​របស់​ទ្រង់​ខ្លាច​ព្រះពោធិសត្វ​ត្រូវ​ម្តាយចុង​សម្លាប់​ដើម្បី​នគរ (​ក្រុង ​ពារាណាសី ​) ។ ប្អូនប្រុសរបស់ រាម-បណ្ឌិតឈ្មោះ លក្ខណ-កុមារ និងប្អូនស្រី សីតា តាមទ្រង់។ ប៉ុន្តែ​ស្តេច​សោយ​ទិវង្គត​តែ​ប្រាំបួន​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ។ ភរត កូន​របស់​ម្តាយ​ចុង​មាន​ចិត្ត​ល្អ​និង​កិត្តិយស​បដិសេធ​មិន​ឱ្យ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​; ដូច​ជា​សិទ្ធិ​របស់​បង​ប្រុស​គាត់។ ពួក​គេ​ដើរ​រក​ព្រះពោធិសត្វ និង​ពីរ​នាក់​ទៀត​រហូត​រក​ឃើញ ហើយ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​បី​អំពី​ការ​ស្លាប់​របស់​ឪពុក​ខ្លួន។ ទាំង​លក្ខណ-កុមារ និង​នាង​ស៊ីតា​មិន​អាច​ទ្រាំទ្រ​នឹង​ការ​សោកសៅ​នៃ​មរណភាព​របស់​ឪពុក​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​ព្រះពោធិសត្វ​នៅ​ស្ងៀម។ គាត់​ថា​ទុក្ខ​មិន​អាច​យក​ឪពុក​ដែល​ស្លាប់​មក​វិញ​បាន​ទេ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ទុក្ខ? អ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺមិនស្ថិតស្ថេរ។ អ្នក​ស្តាប់​ទាំង​អស់​បាត់​បង់​ទុក្ខ។ ទ្រង់បានបដិសេធមិនព្រមឡើងសោយរាជ្យនៅពេលនោះ ដើម្បីរក្សាពាក្យរបស់ទ្រង់ចំពោះបិតាទ្រង់ (ព្រោះការនិរទេសខ្លួនមិនទាន់ចប់សព្វគ្រប់) ហើយបានឱ្យស្បែកជើងរបស់ទ្រង់គ្រប់គ្រងនគរជំនួសវិញ។ ក្រោយ​ពី​និរទេស​រួច ព្រះ​ពោធិសត្វ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​នគរ​វិញ ហើយ​គ្រប់​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​នេះ ។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​បាន​គ្រប់​គ្រង​នគរ​យ៉ាង​ឈ្លាស​វៃ​អស់​រយៈ​ពេល ១៦.០០០ ឆ្នាំ។  

 ឯកសារយោង 

 តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ