សាធុ (ពាក្យបាលី)

សាធុ (មកពីសំស្រ្កឹត sādhu, "ល្អ, គុណធម៌, pious") ឬ Sathu (  ) ជា​ពាក្យ ​បាលី ​នៃ​ដើម​កំណើត ​សំស្ក្រឹត ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​រូបមន្ត​នៃ​ការ​អនុមតិ​ទាំង​ក្នុង​បរិបទ​សាសនា និង​ខាង​លោកិយ​នៅ ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ។ វាគឺជាប្រភេទនៃកំណែព្រះពុទ្ធសាសនានៃ 'អាម៉ែន' នៅក្នុង សាសនាអប្រាហាំ,  ឬ ស្វាហា នៅក្នុង យជ្ន ដែលជាទម្រង់នៃការសួរសុខទុក្ខផងដែរ។  ទោះបីជាវាជា "ឃ្លាដែលមិនអាចបកប្រែបាន",  វាអាចត្រូវបានបកប្រែជា "អាម៉ែន",  "ល្អ", " បាទ "  " អរគុណ ",  "ខ្ញុំបានទទួល",  "ធ្វើបានល្អ",  "ដូច្នេះ"  ឬ "ទាំងអស់នឹងល្អ" ។ 

 និរុត្តិសាស្ត្រ 
ពាក្យបាលី 'សាធុ' មកពីឫស សំស្រ្កឹត 'សាធ' ដែលមានន័យថា 'សម្រេច' 'ដើម្បីជោគជ័យ' ឬ 'ដើម្បីមានប្រសិទ្ធិភាព' ។   ដោយការបន្ថែមបច្ច័យ '-ុ' វាបង្កើត adjective មានន័យថា 'accomplished' ឬ 'efficient ។  អត្ថន័យពិពណ៌នាអំពីនរណាម្នាក់ដែលបានទទួលជោគជ័យក្នុងការខិតខំខាងវិញ្ញាណ ឬខាងសីលធម៌របស់ពួកគេ។  នៅក្នុងភាសាសំស្រ្កឹតបុរាណ នាមដែលពាក់ព័ន្ធរបស់វា sādhu សំដៅទៅលើបុគ្គលដែលមានគុណធម៌ ឬបរិសុទ្ធ ដែលបានលះបង់ជីវិតលោកិយ ដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅខាងវិញ្ញាណ។  ពាក្យនេះទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងឧត្តមគតិនៃការលះបង់ចោលកណ្តាលនៃទំនៀមទំលាប់សាសនារបស់ឥណ្ឌាដូចជា ព្រហ្មញ្ញសាសនា ពុទ្ធសាសនា និង សាសនាចេន ។ 

 ប្រើ 

 ពិធីសាសនា 
ពាក្យដដែលៗបីដងនៃ សាធុ គឺជាពិធី សាសនាព្រះពុទ្ធ ទូទៅដែលតំណាងឱ្យ គ្រឿងអលង្ការទាំងបីរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា គឺ ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ និង ព្រះសង្ឃ ។ 

ពេលខ្លះវាត្រូវបាននិយាយម្តងទៀតជាលើកទីបួនក្នុងសម្លេងវែងជាង និងសង្កត់ធ្ងន់។ ហេតុផលដែលពុទ្ធសាសនិកពោលថា “ សាធុ ” ទី៤ យ៉ាងយូរបែបនេះ អាចជាកិត្តិយសដល់បុគ្គលដែលប្រៀនប្រដៅបំផុត តាម មាគ៌ាដ៏ប្រសើរ ។ 

 ពាក្យ​បញ្ចប់ 
សាធុ ត្រូវ​បាន​គេ​ឮ​ជា​ញឹក​ញាប់​ជា​ពាក្យ​បញ្ចប់​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​សាសនា។ ពុទ្ធសាសនិកទាំងអស់អាចប្រើប្រាស់បាន ដូចជាព្រះសង្ឃ ដូនជី និងឧបាសក។  គេ​និយាយ​ថា​បន្ទាប់​ពី​ទទួល​បាន​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ ព្រះ​ធម្មទេសនា ( កិច្ច​ពិភាក្សា​ព្រះ​ធម៌ ) ព្រម​ទាំង​ក្នុង​បរិបទ​អាសគ្រាម។ ធម្មទេសនា​តែង​បញ្ចប់​ធម្មទេសនា​ដោយ​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​នូវ ​ព្រះនិព្វាន ដែល​បន្ទាប់​មក​ដោយ​ការ​បញ្ចប់​ដោយ ​ឯកច្ឆ័ន្ទ ​ថា " សាធុ សាធុ សាធុ " ។ ពុទ្ធសាសនិកនិយាយថា " សាធុ សាធុ សាធុ " បីដង ដើម្បីឆ្លើយសំណួរសាសនា ឬបង្ហាញពីអារម្មណ៍សាសនារបស់ពួកគេ ប្រសិនបើពួកគេយល់ថាសំណើនោះពេញចិត្ត។

នៅពេលដែលព្រះសង្ឃភូមា ឧតិលោក បានដាស់តឿនអ្នកភូមិមិនព្រមបង់ពន្ធលើដី និងពន្ធលើការកាន់កាប់ ដើម្បីទទួលបានការគ្រប់គ្រងផ្ទះប្រឆាំងនឹង ចក្រភពអង់គ្លេស ជាធម្មតាគាត់បានបញ្ចប់សុន្ទរកថារបស់គាត់ដោយសួរអ្នកដែលទទួលយកការអធិប្បាយរបស់គាត់ថា សាធុ បីដង។ 

នៅក្នុងទំនៀមទំលាប់ព្រះពុទ្ធសាសនាមួយចំនួន ដូចជា ពិធីបុណ្យវិសាខបូជា ពាក្យ សាធុ ជួនកាលត្រូវបានបន្តដោយសំឡេង ខ្យង  ឬ សំឡេង គង ដើម្បីសម្គាល់ចុងបញ្ចប់នៃជំពូកនីមួយៗនៃគម្ពីរបាលីឃ្លា។ 

 រឿងល្អ 
"សាធុ" ក៏ត្រូវបានគេប្រើដើម្បីសំដៅទៅលើអ្វីដែលល្អ។ នៅក្នុង ធម្មបទ ខទី៣៥ ព្រះពុទ្ធបាននិយាយថា សាធុ ដើម្បីធ្វើឱ្យចិត្ត។ 

 សម្រែកសម្រាប់ជ័យជំនះ 
សថោ គឺជាការយំសម្រាប់ភាពរីករាយនៅក្នុងរឿង វេទ បុរាណហើយវានៅតែត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងវប្បធម៌ហិណ្ឌូជាការស្រែកទូទៅនៃការយល់ព្រមនៅក្នុងសមរភូមិ។  នៅក្នុងភាសាថៃនៃរឿងព្រេងមួយរបស់ ភគវេទគិត បកប្រែដោយ Eliakim Littell ពាក្យ សាធុ, សាធុ, ត្រូវបានដាក់នៅក្នុងមាត់របស់ស្តេច: 

 ឧទាន 
ពាក្យ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ពុទ្ធ​បរិស័ទ​ប្រើ​នៅ​ពេល​អ្នក​កាន់​សាសនា​សួរ​ព្រះអង្គ​អំពី​បញ្ហា​ជ្រៅ ឬ​ពិបាក។ ដូច្នេះ សាធុ ត្រូវបានប្រើប្រាស់ម្តងម្កាលនៅក្នុង តិបិដក ជាឧទានមួយ។ ក្នុង​គម្ពីរ ​វិន័យបិតក ដើម្បី​បង្ហាញ​ការ​ដឹង​គុណ​ចំពោះ​អ្វី​ដែល ​ព្រះ​សារីបុត្ត ​បាន​មាន​ព្រះ​បន្ទូល ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា ៖

 អ្នកបើក 
សាធុ ក៏ត្រូវបានគេប្រើជាអ្នកបើកនៅក្នុងការអធិស្ឋានដល់រូបព្រះពុទ្ធ។  វាក៏ត្រូវបានគេប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ដែលមិនមែនជាព្រះពុទ្ធសាសនា។ ជាឧទាហរណ៍ ពាក្យ សាធុ ត្រូវបានប្រើដោយទាហានដែលថ្វាយបង្គំ  ដល់ស្តេច  ឬដោយអ្នកជឿអធិស្ឋានដល់អាទិទេពដូចជាភូមា ណាត  និង ទេវតា ជាអ្នកបើក:

 សូមមើល 
អាម៉ែន

អាមីន
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Thai-language text