ត្រាន ធួន ថាញ់

ត្រាន ធួន ថាញ់ ដែលគេស្គាល់ជាទូទៅចំពោះជនជាតិ ចាម ថា ប៉ាន់ឌូរ៉ាន់ហ្គា គឺជារដ្ឋ ចាម ចុងក្រោយបង្អស់ដែលផ្តោតលើទីក្រុង ផាន់រាំង សម័យទំនើបនៅភាគកណ្តាលភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសវៀតណាម។ ទាំង ធួន ថាញ់ នៃទស្សនៈរបស់វៀតណាម និង ប៉ាន់ឌូរ៉ាន់ហ្គា ត្រូវបានប្រើប្រាស់ទៅវិញទៅមកដើម្បីសំដៅទៅលើនយោបាយចាមចុងក្រោយ។ ការ​ធ្លាក់​ចុះ និង​រសាយ​នៃ​ចម្ប៉ា​មិន​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ខ្លី​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ សម្រាប់រយៈពេលដ៏យូរពីចុងសតវត្សទី ១៧ ដល់ឆ្នាំ ១៨៣២ ប៉ាន់ឌូរ៉ាន់ហ្គា ត្រូវបានបង្ខាំងទុកជារដ្ឋអតិថិជន ពិសេស នៃការគ្រប់គ្រងរបស់វៀតណាមផ្សេងៗ ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាបាននូវឯករាជ្យភាពតិចតួចរបស់វា។ បន្ទាប់ពីការបះបោររបស់ចាមនៅឆ្នាំ ១៦៩២-៩៤ និងការគាបសង្កត់ពីស្តេចចាម Po Saktiraydapatih ស្តេចវៀតណាមខាងត្បូង ង្វៀន ភុក ជូ បានលុបចោលការបញ្ចូល បណ្ឌុរង្គ (ប៉ាន់ឌូរ៉ាន់ហ្គា) របស់គាត់ ហើយបានធ្វើអោយនគរចាម្ប៉ារស់ឡើងវិញក្រោមឈ្មោះ ទ្រឹនធួនថាញ ឬ អាណាចក្រថាញ់។ ស្ថានភាពអតិថិជននៃ ដែន Nguyễn ពេញមួយសតវត្សទី 18 ។ ភាពចលាចលឥតឈប់ឈរ ភាពចលាចលក្នុងសង្គម និង ការបះបោររបស់ Tay Son នៅ អណ្ណាម បានផ្តួលរំលំ ស្តេចត្រាញ់ទ្រិញ ដែលកាន់អំណាច និង រាជវង្ស Le កំឡុងចុងសតវត្សទី 18 ហើយនៅពេលដែលសង្រ្គាមស៊ីវិលដ៏យូររវាងបក្សពួកវៀតណាមបានផ្ទុះឡើង ប្រមុខនៃ ធួន ថាញ់ បានបន្តរហូតដល់រដូវក្តៅ។ 1832 នៅពេលដែលអធិរាជវៀតណាម មិញ ម៉ាង បានបញ្ចូល និងបញ្ចូលនគរ ធួន ថាញ់ ទៅក្នុងទឹកដីរបស់ព្រះអង្គ ជាការកត់សម្គាល់យ៉ាងដាច់អហង្ការដល់ការសោយទិវង្គតចុងក្រោយនៃ នគរចាម្ប៉ា មួយពាន់ឆ្នាំ។

 ឯកសារយោង