ទុក្ខ

ទុក្ខ ( /ˈ d uː k ə / ) ( សំស្ក្រឹត៖ दुःख , ទេ; បាលី: dukkha,ទុក្ខ) អត្ថន័យរបស់វាអាស្រ័យទៅលើបរិបទ ហើយអាចសំដៅជាពិសេសទៅលើ "ភាពមិនគាប់ចិត្ត" ឬ "ភាពមិនសុខស្រួល" នៃអត្ថិភាពបណ្តោះអាសន្ន ដែលយើងចង់បាន ឬចាប់យកនៅពេលដែលយើងល្ងង់ខ្លៅចំពោះភាពបណ្តោះអាសន្ននេះ។ [1] [2] [3] [4] [note 1] ក្នុងពុទ្ធសាសនា ទុក្ខ ជាចំណែកនៃ អរិយសច្ចទាំង ៤ និងជាសញ្ញាមួយក្នុងចំណោម សញ្ញាណទាំងបី ។ ពាក្យនេះក៏លេចឡើងនៅក្នុងគម្ពីរនៃ សាសនាហិណ្ឌូ ដូចជា Upanishads នៅក្នុងការពិភាក្សាអំពី មោក្ស (ការរំដោះខាងវិញ្ញាណ) ។  

ពាក្យយ ​ទុក្ខ វិញ ច្រើន​តែ​ចេញ​មក​ពី​បុព្វបទ ទុ- ("អាក្រក់" ឬ "ពិបាក") និង ឫស ខ ("ទទេ" "រន្ធ") ដែល​មាន​ន័យ​ថា អ័ក្ស​ដែល​សម​មិន​ល្អ​របស់​រទេះ ឬ​រទេះ​ដែល​ផ្តល់​ឱ្យ"។ ការជិះរដិបរដុបខ្លាំង"   វាពិតជាអាចមកពី ទុះ-ស្ថទុះ- ដែលជា "dis-/ bad- + stand-" នោះគឺ "ឈរអាក្រក់មិនស្ថិតស្ថេរ" "មិនស្ថិតស្ថេរ" ។  [10] [11] [12]

 និរុត្តិសាស្ត្រ និងអត្ថន័យ 
ទុះខ [14] វាក៏ជាគំនិតមួយនៅក្នុងសាសនាឥណ្ឌាអំពីធម្មជាតិនៃបាតុភូតអន្តរកាលដែលមានពីធម្មជាតិ "មិនរីករាយ" "ទុក្ខ" "ការឈឺចាប់" "ទុក្ខព្រួយ" "ទុក្ខព្រួយ" "ទុក្ខព្រួយ" ឬ "ទុក្ខព្រួយ" ។  [14] ពាក្យ ទុះខ មិនមានការបកប្រែជាភាសាអង់គ្លេសតែមួយពាក្យទេ ហើយបង្កប់នូវទិដ្ឋភាពផ្សេងៗគ្នានៃបទពិសោធន៍មិនល្អរបស់មនុស្ស។ [2] [14] វាច្រើនតែយល់ថាផ្ទុយពី សុខ មានន័យថា "សុភមង្គល" "ការលួងលោម" ឬ "ភាពងាយស្រួល"។ 

 កំណត់ចំណាំ 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Thai-language text
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Korean-language text
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Japanese-language text
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អត្ថបទដែលមានពាក្យជាភាសាចិន