នរក (ហិណ្ឌូ)

នរក  ដែលហៅផងដែរថា យមលោក គឺជា ហិណ្ឌូ ស្មើនឹង ឋាននរក ដែលមនុស្សមានបាបត្រូវទទួលទារុណកម្មបន្ទាប់ពីការស្លាប់។  វាក៏ជាលំនៅរបស់ យម ដែលជាព្រះនៃមរណៈ។ វាត្រូវបានពិពណ៌នាថាមានទីតាំងនៅភាគខាងត្បូងនៃសកលលោក និងនៅក្រោមផែនដី។

ចំនួន និងឈ្មោះនៃឋាននរក ក៏ដូចជាប្រភេទនៃមនុស្សមានបាបដែលបានបញ្ជូនទៅនរកជាក់លាក់មួយ ប្រែប្រួលពីអត្ថបទមួយទៅអត្ថបទមួយ; ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ គម្ពីរជាច្រើនពណ៌នាអំពី 28 នរក។  បន្ទាប់ពីមរណភាព អ្នកនាំសាររបស់យ៉ាម៉ាហៅថា យមទូត នាំសត្វទាំងអស់ទៅកាន់តុលាការយមរាជជាកន្លែងដែលគាត់បានថ្លឹងថ្លែងនូវគុណធម៌និងគុណធម៌របស់សត្វនោះហើយឆ្លងកាត់ការវិនិច្ឆ័យបញ្ជូនគុណធម៌ទៅ សួគ៌ (ស្ថានសួគ៌) និងមនុស្សមានបាបទៅកាន់នរកមួយ។ ការស្នាក់នៅ សួគ៌ ឬ នរក ជាទូទៅត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាបណ្តោះអាសន្ន។ បន្ទាប់ពីការដាក់ទណ្ឌកម្មត្រូវបានបញ្ចប់ ព្រលឹងបាន កើតជាថ្មី ជាសត្វទាប ឬខ្ពស់ជាងតាមគុណសម្បត្តិរបស់ពួកគេ  (ករណីលើកលែងគឺទស្សនវិទូហិណ្ឌូ Madhvacharya ដែលជឿលើ ការបំផ្លាញ អស់កល្បជានិច្ចនៃ Tamo-yogyas នៅ Andhantamas) ។ 

 ទីតាំង 
Bhagavata Purana ពិពណ៌នាអំពី នរក ថាស្ថិតនៅក្រោមផែនដី ស្រដៀងទៅនឹងឋាននរកខាងលិច រវាងអាណាចក្រទាំងប្រាំពីរនៃពិភពលោកក្រោម ( បាតាល ) និងមហាសមុទ្រ គភោទក ដែលជាតំបន់ទាបបំផុតនៅភាគខាងត្បូងបំផុតនៃសកលលោក។ បិត្រលោក, "រាជធានី" នៃ នរក ដឹកនាំដោយ អគ្នីស្វាត្តា, គឺជាកន្លែងដែលអ្នកស្នងតំណែងមុននិងសាច់ញាតិរបស់យើង ( បិត្រ ) ស្នាក់នៅ, ហើយក៏មានទីតាំងនៅក្នុងតំបន់ខាងក្រោមនេះ។ យម ព្រះអម្ចាស់នៃនគរណារា រស់នៅក្នុងអាណាចក្រនេះជាមួយនឹងជំនួយការរបស់គាត់។  ទេវី Bhagavata Purana រៀបរាប់ថា នរក គឺជាផ្នែក "ខាងត្បូង" នៃសកលលោកខាងក្រោមផែនដីប៉ុន្តែ "ខាងលើ" បាតាល ។  ព្រះ ​វិស្ណុ​បុរៈ ​បាន​លើក​ឡើង​ថា វា​ស្ថិត​នៅ​ខាងក្រោម​«​ទឹក​នៃ​ចក្រវាល​» ។  វីរភាពហិណ្ឌូ ក៏យល់ស្របថា នរក មានទីតាំងនៅភាគខាងត្បូងសកលលោកដែលជាទិសដៅដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយយមហើយជារឿយៗត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការស្លាប់ដោយផ្ទាល់។ បិត្រលោក ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​រាជធានី​នៃ នរក និង​ជា​លំនៅ​របស់​យម​ទៅ​ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រលឹង​ត្រូវ​បាន​នាំ​យក​នៅ​ចំពោះ​គាត់​ដើម្បី​ទទួល​បាន​យុត្តិធម៌​របស់​ពួក​គេ​។ 

 រដ្ឋបាល 
រូបភាពតូច|300x300ភីកសែល| តុលាការ​យម, គ.ស 1800
ព្រះនៃសេចក្តីស្លាប់ យម ជួលយម-ទូត (អ្នកនាំសាររបស់យម) ឬយម-បុរុស ដែលនាំព្រលឹងនៃសត្វទាំងអស់ទៅកាន់យមសម្រាប់ការវិនិច្ឆ័យ។  ជាទូទៅ សត្វមានជីវិតទាំងអស់ រាប់បញ្ចូលទាំងមនុស្ស និងសត្វទាំងឡាយ ទៅកាន់លំនៅរបស់យម នៅពេលស្លាប់ ដែលពួកគេត្រូវបានវិនិច្ឆ័យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយសត្វដែលមានគុណធម៌ត្រូវបាននាំដោយផ្ទាល់ទៅ ស្វគ៌ (ស្ថានសួគ៌) ។ មនុស្ស​ដែល​លះបង់​ដើម្បី​សប្បុរសធម៌ ជាពិសេស​អ្នក​ផ្តល់​អាហារ និង​អ្នក​និយាយ​អំពី​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ត្រូវ​បាន​រួច​ផុត​ពី​យុត្តិធម៌​នៃ​តុលាការ​យម។ វីរបុរសនៃសង្រ្គាមដែលលះបង់ជីវិតរបស់ពួកគេ និងមនុស្សដែលស្លាប់នៅក្នុងទីសក្ការៈដូចជា កុរុក្រេត្រ ក៏ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាអ្នកគេចពីយមផងដែរ។  អ្នក​ដែល​ទទួល​បាន ​មុក្ស (សេចក្តី​សង្គ្រោះ) ក៏​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់ ​យមទូត ​ដែរ។  អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ទូលាយ និង​ជា​អ្នក​បួស​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រោស​ប្រណី​ពេល​ចូល​ទៅ​នរក​ដើម្បី​វិនិច្ឆ័យ។ ផ្លូវត្រូវបានបំភ្លឺសម្រាប់អ្នកដែលបានបរិច្ចាគចង្កៀង ចំណែកអ្នកដែលបានទទួលការតមអាហារត្រូវបានដឹកដោយក្ងោក និងក្ងាន។ 

យម​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​នៃ​យុត្តិ​ធម៌​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា ​ព្រះ​ធម៌ -រាជ ។  យមបញ្ជូនគុណធម៌ទៅ ស្វគ៌ ដើម្បីរីករាយនឹងភាពប្រណីតនៃឋានសួគ៌។ ទ្រង់ក៏វាយតម្លៃអំពើអាក្រក់របស់មនុស្សស្លាប់ ហើយធ្វើតាមការវិនិច្ឆ័យ ដោយចាត់ពួកគេទៅកាន់ឋាននរកសមស្រប ដូចជាការដាក់ទណ្ឌកម្មដែលសមស្របនឹងភាពធ្ងន់ធ្ងរ និងធម្មជាតិនៃអំពើបាបរបស់ពួកគេ។   បុគ្គល​មិន​រួច​ពី ​សង្ខារ (វដ្ត​នៃ​ការ​កើត​-​មរណៈ-ការ​កើត​ឡើង​វិញ) ហើយ​ត្រូវ​ចាប់​កំណើត​ឡើង​វិញ​បន្ទាប់​ពី​ការ​ត្រេកអរ​ក្នុង​សវរៈ ឬ​ទោស​ក្នុង​ណារាកា​ចប់។ 

យមត្រូវបានជួយដោយរដ្ឋមន្ត្រីរបស់គាត់ ចិត្រកុប្ត ដែលរក្សាកំណត់ត្រានៃអំពើល្អនិងអាក្រក់នៃគ្រប់សត្វមានជីវិត។  យម-ទូត ក៏ត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យអនុវត្តនូវការដាក់ទណ្ឌកម្មលើមនុស្សមានបាបនៅក្នុងនរកផ្សេងៗ។ 

 លេខនិងឈ្មោះ 
នរក ទាំងមូលត្រូវបានគេស្គាល់ដោយឈ្មោះជាច្រើនដែលបង្ហាញថាវាជាអាណាចក្ររបស់យម។ Yamālaya យមាល័យ, Yamaloka យមលោក, Yamasādana យមសាទ និង Yamalokāya យមលោកាយ មានន័យថាទីលំនៅរបស់យម។ Yamakṣaya យមក្សយ ( អក្សយ នៃ យម) និងសមមូលរបស់វាដូចជា Vaivasvatakṣaya ប្រើ pun សម្រាប់ពាក្យ kṣaya ដែលអាចមានន័យថាលំនៅដ្ឋានឬការបំផ្លាញ។ វាត្រូវបានគេហៅផងដែរថា Saṃyamanī "កន្លែងដែលនិយាយតែការពិតហើយអ្នកទន់ខ្សោយធ្វើទារុណកម្មអ្នកខ្លាំង" Mṛtyulokāya - ពិភពនៃមរណៈឬនៃមរណៈនិង "ទីក្រុងនៃស្តេចខ្មោច" ប្រេតរាជបុរ ។ 

Agni Purana និយាយអំពីនរក 4 ប៉ុណ្ណោះ។  អត្ថបទខ្លះនិយាយអំពីនរកទាំង ៧៖ បុត ("គ្មានកូន" សម្រាប់មនុស្សគ្មានកូន) អវិចិ ("រលក" សម្រាប់អ្នកដែលរង់ចាំការចាប់កំណើតឡើងវិញ) សម្ហត ("បោះបង់ចោល" សម្រាប់សត្វអាក្រក់) តមិស្រ ("ភាពងងឹត" ដែលជាកន្លែងដែលភាពងងឹតនៃ នរកចាប់ផ្តើម), រិជិស ("បណ្តេញចេញ" ដែលជាកន្លែងដែលទារុណកម្មនៃនរកចាប់ផ្តើម), កុទ្មល ("ឃ្លង់" នរកដ៏អាក្រក់បំផុតសម្រាប់អ្នកដែលនឹងចាប់កំណើតឡើងវិញ) និង កកោល ("ថ្នាំពុលខ្មៅ" រណ្តៅគ្មានបាតសម្រាប់អ្នកដែលត្រូវបានថ្កោលទោសជារៀងរហូតទៅឋាននរកហើយគ្មានឱកាសនៃការចាប់កំណើតឡើងវិញទេ) ។   

Manu Smriti រៀបរាប់អំពីនរកទាំង 21 យ៉ាងគឺ Tamisra, Andhatamisra, Maharaurava, Raurava, Kalasutra, Mahanaraka, Samjivana, Mahavichi, Tapana, Sampratapana, Samhata, Sakakola, Kudmala, Putimrittika, Lohasanku, Rijisha, Pathana, Lomaravitaraniran និង 

Yajnavalkya Smriti ក៏មានបញ្ជីឈ្មោះម្ភៃមួយផងដែរ៖ Tamisra, Lohasanku, Mahaniraya, Salamali, Raurava, Kudmala, Putimrittika, Kalasutraka, Sanghata, Lohitoda, Savisha, Sampratapana, Mahanaraka, Kakola, Sanjivana, Mahapatha, Avichi,Andhatamisra, Asipatravana, And Tapana។ Notes in  Bhagavata Purana, Vishnu Purana និង Devi Bhagavata Purana បានចុះឈ្មោះនិងពណ៌នា 28 នរក; ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេបញ្ចប់ការពិពណ៌នាដោយបញ្ជាក់ថា មាននរករាប់រយពាន់។     Bhagavata Purana រាប់ចំនួន 28 ដូចខាងក្រោម: Tamisra, Andhatamisra, Raurava, Maharaurava, Kumbhipaka, Kalasutra, Asipatravana, Sukaramukha, Andhakupa, Krimibhojana, Samdamsa, Taptasurmi, Vajrakantaka-salmali, Vaitarana, Puyoda, Puyoda ។ Sarameyadana, Avichi, Ayahpana, Ksharakardama, Raksogana-bhojana, Sulaprota, Dandasuka, Avata-nirodhana, Paryavartana និង Suchimukha ។  ទេវី Bhagavata Purana យល់ស្របជាមួយ Bhagavata Purana ក្នុងនាមភាគច្រើន; ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ឈ្មោះមួយចំនួនខុសគ្នាបន្តិចបន្តួច។ Taptasurmi, Ayahpana, Raksogana-bhojana, Avata-nirodhana, Paryavartana ត្រូវបានជំនួសដោយ Taptamurti, Apahpana, Raksogana-sambhoja, Avatarodha, Paryavartanataka រៀងគ្នា។  ព្រះវិស្ណុពោធិរ៉ាណា រៀបរាប់អំពី ២៨ យ៉ាងដូចតទៅ៖ Raurava, Shukara, Rodha, Tala, Visasana, Mahajwala, Taptakumbha, Lavana, Vimohana, Rudhirandha, Vaitaraní, Krimiśa, Krimibhojana, Asipatravana, Krishna, Lalabhaksa, Dáruńa, Púyaváha, Pápa, Vahnijwála, Adhośiras, Sandansa, Kalasutra, Tamas, Avichi, Śwabhojana, Apratisht́ha, និង អវចិ ផ្សេងទៀត។ 

 ការពិពណ៌នាអំពីឋាននរក 
រូបភាពតូច|433x433ភីកសែល| អំពើបាបផ្សេងៗ និងការដាក់ទណ្ឌកម្មដែលត្រូវគ្នានៅក្នុងនរក។
អត្ថបទដើមដូចជា Rigveda មិនមានការពិពណ៌នាលម្អិតអំពី នរក ទេ។ វាគ្រាន់តែជាកន្លែងអាក្រក់ និងរណ្តៅខ្មៅងងឹត។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]  Atharvaveda ពិពណ៌នាអំពីអាណាចក្រនៃភាពងងឹត ដែលជាកន្លែងដែលឃាតករត្រូវបានបង្ខាំងបន្ទាប់ពីស្លាប់។

Shatapatha Brahmana គឺជាអត្ថបទដំបូងដែលនិយាយអំពីការឈឺចាប់និងទុក្ខរបស់ នរក យ៉ាងលំអិតខណៈពេលដែល Manu Smriti ចាប់ផ្តើមដាក់ឈ្មោះនរកច្រើន។  វីរភាពក៏ពិពណ៌នាអំពីឋាននរកក្នុងន័យទូទៅថាជាព្រៃក្រាស់គ្មានម្លប់ គ្មានទឹក និងគ្មានកន្លែងសម្រាក។ យមទូត ធ្វើទារុណកម្មព្រលឹងតាមបញ្ជារបស់ម្ចាស់របស់ពួកគេ។ 

ឈ្មោះនៃឋាននរកជាច្រើនគឺជារឿងធម្មតានៅក្នុងអត្ថបទហិណ្ឌូ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ធម្មជាតិនៃមនុស្សមានបាបដែលធ្វើទារុណកម្មនៅក្នុងឋាននរក ប្រែប្រួលពីអត្ថបទមួយទៅអត្ថបទមួយ។

សេចក្តី​សង្ខេប​នៃ​នរក​ម្ភៃ​ប្រាំបី​ដែល​បាន​ពិពណ៌នា​ក្នុង​ព្រះ ​ភគវតា​បុរណ និង ​ទេវី Bhagavata Purana មាន​ដូច​ត​ទៅ​:  

Tamisra (ភាពងងឹត): វាត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ដែលចាប់យកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃប្រពន្ធឬកូន។ ក្នុង​អាណាចក្រ​ដ៏​ងងឹត​នេះ គាត់​ត្រូវ​បាន​ចង​ខ្សែ​ពួរ ហើយ​អត់​អាហារ​ឬ​ទឹក​ទេ។ យមទូត វាយដំ និងជេរប្រមាថ រហូតដល់សន្លប់។  

Andhatamisra (ភាពងងឹត - ងងឹត): នៅទីនេះបុរសម្នាក់ - ដែលបញ្ឆោតបុរសម្នាក់ផ្សេងទៀតនិងរីករាយជាមួយប្រពន្ធឬកូនរបស់គាត់ - ត្រូវបានគេធ្វើទារុណកម្មដល់កម្រិតដែលគាត់បាត់បង់បញ្ញានិងការមើលឃើញរបស់គាត់។ ការធ្វើទារុណកម្មត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាការកាប់ដើមឈើនៅឫសរបស់វា។  

Raurava (ខ្លាច ឬ នរក នៃ rurus ) : ម្នាលភ គវតា បុរណា និង ទេវី Bhagavata Purana ចាត់ឱ្យបុគ្គលដែលខ្វល់ខ្វាយអំពីសេចក្តីល្អរបស់ខ្លួន និងគ្រួសារ តែធ្វើបាបសត្វមានជីវិតដទៃ ហើយតែងច្រណែនអ្នកដទៃ។ សត្វ​ដែល​មាន​ជីវិត​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​នេះ យក​សត្វ​តិរច្ឆាន​ដូច​សត្វ​ពស់ ហៅ rurus មក​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​បុគ្គល​នេះ។   ព្រះ ​វិស្ណុ​បុរៈ ​ចាត់​ទុក​ឋាននរក​នេះ​សម​នឹង​សាក្សី​ក្លែងក្លាយ ឬ​អ្នក​ភូតភរ។ 

Maharaurava (ដ៏គួរខ្លាច) : បុគ្គលណា លះបង់នូវសត្វដទៃ រមែងរងទុក្ខដោយសេចក្តីទុក្ខ ដោយសត្វ rurus ដ៏កាច ហៅថា kravyadas ដែលស៊ីសាច់។  

Kumbhipaka (ចម្អិននៅក្នុងឆ្នាំង)៖ មនុស្សម្នាក់ដែលចម្អិនសត្វ និងសត្វស្លាបទាំងរស់ ត្រូវបានចម្អិនទាំងរស់ក្នុងប្រេងឆា ដោយលោក យម នៅទីនេះ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដោយសារមានរោមនៅលើដងខ្លួនរបស់ជនរងគ្រោះ។  

Kalasutra (ខ្សែស្រឡាយនៃពេលវេលា / មរណៈ) : Bhagavata Purana ប្រគល់នរកនេះទៅឃាតក ព្រាហ្មណ៍ មួយ  ខណៈដែល ទេវី Bhagavata Purana បែងចែកវាសម្រាប់បុគ្គលដែលមិនគោរពឪពុកម្តាយចាស់ជរាបុព្វបុរសឬព្រាហ្មណ៍។  អាណាចក្រនេះធ្វើពីទង់ដែងទាំងស្រុង ហើយក្តៅខ្លាំង កំដៅដោយភ្លើងពីខាងក្រោម និងព្រះអាទិត្យក្តៅក្រហមពីខាងលើ។ នៅទីនេះ មនុស្សមានបាប ឆេះចេញពីខាងក្នុងដោយភាពស្រេកឃ្លាន និងកំដៅខាងក្រៅ មិនថាគាត់ដេក អង្គុយ ឈរ ឬរត់នោះទេ។  

Asipatravana/Asipatrakanana (ព្រៃស្លឹកដាវ): Bhagavata Purana និង Devi Bhagavata Purana រក្សាឋាននរកនេះសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ដែលវង្វេងពីការបង្រៀនសាសនារបស់ Vedas ហើយបណ្ដោយខ្លួននៅក្នុងសាសនាខុសឆ្គង។   ព្រះ ​វិស្ណុ​ពោធិ​ណា ​ចែង​ថា ការ​កាប់​ដើម​ឈើ​នាំ​ទៅ​រក​នរក ។  យ៉ាម៉ាឌូតាស បានវាយពួកគេដោយរំពាត់ ខណៈពួកគេព្យាយាមរត់ទៅឆ្ងាយនៅក្នុងព្រៃដែលមានដើមត្នោតមានដាវជាស្លឹក។ ដោយ​រង​របួស​ដោយ​រំពាត់ និង​ដាវ ដួល​សន្លប់ ហើយ​ស្រែក​រក​ជំនួយ​ឥត​ប្រយោជន៍។  

Shukaramukha (មាត់ជ្រូក) : វាជាផ្ទះរបស់ស្តេច ឬមន្ត្រីរាជការ ដែលដាក់ទោសជនស្លូតត្រង់ ឬផ្តល់ ទណ្ឌកម្មខាងរាងកាយ ដល់ព្រាហ្មណ៍។ យមទូត កំទេចគាត់ខណៈដែលអំពៅត្រូវបានកំទេចដើម្បីទាញយកទឹក។ គាត់​នឹង​ស្រែក​យំ​ដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ ដូច​មនុស្ស​ដែល​គ្មាន​ទោស​បាន​រង​ទុក្ខ។  

Andhakupa (ល្អដោយមាត់របស់វាលាក់): វាគឺជានរកដែលបុគ្គលដែលធ្វើបាបអ្នកដទៃដោយចេតនាព្យាបាទនិងធ្វើបាបសត្វល្អិតត្រូវបានបង្ខាំង។ គាត់ត្រូវបានវាយប្រហារដោយសត្វស្លាប ថនិកសត្វ សត្វល្មូន មូស ចៃ ដង្កូវ រុយ និងអ្នកដទៃ ដែលបង្អត់គាត់ឱ្យសម្រាក ហើយបង្ខំគាត់ឱ្យរត់ទៅទីនោះ។  

Krimibhojana/Krimibhaksha (ពពួក Worm-food) : យោងទៅតាម Bhagavata Purana និង Devi Bhagavata Purana គឺជាកន្លែងដែលបុគ្គលដែលមិនចែករំលែកអាហារជាមួយភ្ញៀវចាស់ជរាកុមារឬព្រះហើយបរិភោគដោយអាត្មានិយមតែម្នាក់ឯង។ បរិភោគ​ដោយ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​នូវ ​ចីវរ ​ទាំង​៥ ( បិណ្ឌបាត ) ត្រូវ​ប្រៀនប្រដៅ។   ព្រះ ​វិស្ណុ​បុរណា ​ចែង​ថា អ្នក​ណា​ស្អប់​បិតា ព្រាហ្មណ៍ ឬ​ទេវៈ ហើយ​បំផ្លាញ​រតនៈ ត្រូវ​ទទួល​ទោស​នៅ​ទី​នេះ។  នរក​នេះ​គឺ​បឹង ​យូ​យ៉ា​ណា ​ចំនួន​១០​ម៉ឺន​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ដង្កូវ​។ មនុស្សមានបាបត្រូវបានកាត់បន្ថយទៅជាដង្កូវដែលស៊ីដង្កូវផ្សេងទៀតដែលស៊ីសាច់របស់គាត់អស់រយៈពេល 100,000 ឆ្នាំ។  

Sandansa/Sandamsa (ឋាននរកនៃសត្វចង្រៃ) : Bhagavata Purana និង Devi Bhagavata Purana បាននិយាយថា បុគ្គលណាប្លន់ព្រាហ្មណ៍ ឬលួចគ្រឿងអលង្ការ ឬមាសពីនរណាម្នាក់ ពេលដែលមិនមានសេចក្តីត្រូវការខ្លាំង គឺត្រូវជាប់នៅក្នុងនរកនេះ។   ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី Vishnu Purana ប្រាប់អ្នកបំពានលើពាក្យសច្ចា ឬច្បាប់ ស៊ូទ្រាំការឈឺចាប់នៅទីនេះ។  រាងកាយ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​រហែក​ដោយ​គ្រាប់​ដែក​ក្តៅ​ក្រហម និង​ដង្កៀប។  

Krimisha (នរកនៃសត្វល្អិត): អ្នកដែលប្រើមន្តអាគមធ្វើបាបអ្នកដទៃត្រូវបានថ្កោលទោសនៅទីនេះ។

វេដាកា (ទម្លុះ) : អ្នក​បង្កើត​ព្រួញ​ត្រូវ​ជាប់​នរក​នេះ។

អដ្ឋកថា (ក្បាលបញ្ច្រាស) : អ្នកដែលទទួលសំណូក ហោរា និងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំវត្ថុមិនសមគួរ ត្រូវគេបោះចោលនៅទីនេះ។

ពយវៈ (ដែល​មាន​បញ្ហា) : ព្រាហ្មណ៍​លក់ ​គ្រឿង​ទេស, សាច់, ស្រា, អំបិល; អ្នក​ណា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ឃោរឃៅ និង​អ្នក​ណា​ដែល​បរិភោគ​បង្អែម​ដោយ​មិន​ចែក​គ្នា នោះ​ធ្លាក់​ក្នុង​នរក​នេះ។

Rudhirándha (អណ្តូងឈាម): អ្នកចំបាប់ឬអ្នកប្រដាល់ដែលប្រព្រឹត្តអំពើហឹង្សាសម្រាប់ការកម្សាន្ត អ្នកនេសាទ អ្នកដើរតាមចោរ អ្នកដុត អ្នកពុល អ្នកផ្តល់ព័ត៌មាន គ្រូទាយ ជនក្បត់ អ្នកដែលមាន coitus នៅថ្ងៃហាមឃាត់ដ៏ពិសិដ្ឋ និងអ្នកដែលរស់នៅជាមួយប្រពន្ធរបស់ពួកគេ។ ពេស្យាចារត្រូវបានបោះនៅទីនេះ។

គ្រឹស្នា (ងងឹត/ខ្មៅ)៖ អ្នកបោកប្រាស់ ជនល្មើស និងអ្នកដែលបណ្តាលឱ្យងាប់លិង្គ ត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងនរកនេះ។

Vahnijwala (អណ្តាតភ្លើង)៖ ជាងស្មូន អ្នកប្រមាញ់ និងអ្នកគង្វាល និងអ្នកផ្សេងទៀតត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្មនៅទីនេះ។

Shwabhojana (អាហាររបស់សត្វឆ្កែ)៖ សិស្សសាសនាម្នាក់ដែលដេកនៅពេលថ្ងៃ និងអ្នកដែលមិនមានចំណេះដឹងខាងវិញ្ញាណ ហើយរៀនវាពីក្មេងៗ ត្រូវបានគេទទួលទោសនៅទីនេះ។
រូបភាពតូច|នរក Raurava 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Pages with unreviewed translations