ផាំ

នាមត្រកូល Phạm (范) គឺជា នាមត្រកូលវៀតណាម ដែលពេញនិយមបំផុតទីប្រាំ។ វាអាចត្រូវបានបកប្រែជា Fàn ជាភាសាចិន ឬ Beom/Pom/Pem (범) ជាភាសាកូរ៉េ។

វាមិនត្រូវច្រឡំជាមួយ Phan (潘) ដែលជានាមត្រកូលវៀតណាមមួយផ្សេងទៀតទេ។

 ប្រភពដើម 
ផាម គឺជាការអាន ភាសាចិន-វៀត ណាម ឆាំង ហាន :范។

ពាក្យ ផាំ (Phạm) មានប្រភពមកពីប្រវត្តិសាស្ត្រប្រហែលសតវត្សរ៍ទី ៣ នៃគ.ស.។ វាគឺជាបុព្វបទចំណងជើងនៅពីមុខឈ្មោះស្តេចនៃ ឡាំអាប ស្តេចនៃ ហ្វូណន មេទ័ពទាំងប្រាំបីរបស់ ជៀវ និងឥស្សរជនកុលសម្ព័ន្ធជាច្រើននាក់តាមបណ្តោយ ភ្នំអណ្ណាម រវាងសតវត្សរ៍ទី ៣ ដល់សតវត្សរ៍ទី ៧ នៃគ.ស.។ អ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តជនជាតិអាមេរិក Michael Vickery (១៩៩៨) បានភ្ជាប់ការកសាងឡើងវិញនូវការបញ្ចេញសំឡេងនៃពាក្យ 范 ថា *buam និង *bĭwɐm នៅក្នុង ភាសាចិនដើមមជ្ឈិម (ប្រហែលឆ្នាំ ៦៥០ នៃគ.ស.) ជាមួយនឹងចំណងជើង ខ្មែរចាស់ បោញ៑ ដែលត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងសិលាចារឹកកម្ពុជាជាច្រើននៃសតវត្សទី ៧។  ក្រោយមក គ្រួសារផាំមួយបានលេចចេញនៅផ្នែកឆ្នេរសមុទ្រនៃ អាងទន្លេក្រហម ក្នុងសតវត្សទី ១០។ Vickery អះអាងថាពាក្យនេះពិតជាមានប្រភពដើមមកពី មន-ខ្មែរ ( អូស្ត្រូអាស៊ី ) ហើយប្រជាសាស្ត្រដែលបានពិពណ៌នាដែលទាក់ទងនឹងពាក្យ ( *bĭwɐm < *krum ~ prum, krom, khom ) គឺជាសូចនាករភាសាដ៏រឹងមាំនៃ មន-ខ្មែរ។  ពាក្យនេះនៅតែត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងភាសាអូស្ត្រូអាស៊ីមួយចំនួននាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ដូចជា Temoq *puang (អ្នកធ្វើពិធីសាសនា) ~ puiyang (គ្រូមន្តអាគម + nominalizing infix -iy- ) < pauñ < poñ ដែលបង្ហាញពីស្ថាប័នភាពជាអ្នកដឹកនាំមន-ខ្មែរដើមកំណើតមុនព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលមានទាំងតួនាទីពិធីសាសនា និងនយោបាយ។ 

 ភាពញឹកញាប់ 
ផាំ គឺជានាមត្រកូលដ៏ពេញនិយមមួយនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម។ ក្នុងចំណោមប្រជាជនវៀតណាមជាជនជាតិភាគតិចទូទាំងពិភពលោក វាគឺជាឈ្មោះដែលពេញនិយមបំផុតទីបួន ដែលមានចំនួន ៥% នៃប្រជាជនប្រហែល ៧៥ លាននាក់។ វាក៏ជារឿងធម្មតាផងដែរនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលមានប្រជាពលរដ្ឋប្រហែល ៨២០០០ នាក់ប្រើប្រាស់។  វាគឺជានាមត្រកូលដែលពេញនិយមបំផុតទី ៩៥១ នៅ ប្រទេសបារាំង  និងជានាមត្រកូលដែលពេញនិយមបំផុតទី ៤៥៥ នៅក្នុងប្រទេសអូស្ត្រាលី។  
រូបភាពតូច|គ្រួសារ ផាំ (范) ទង់ជាតិប្រាំពណ៌វៀតណាម

 នគរចាម្ប៉ា 
នាមត្រកូល ភឹម ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងលេចធ្លោជាមួយអ្នកគ្រប់គ្រងនៃនគរ ចាម្ប៉ា បុរាណ (ដែលពីមុនមានឈ្មោះថា ឡាំអាប)៖

 ផាំ ហ៊ុង (ចាម្ប៉ា) - ព្រះមហាក្សត្រនៃរាជវង្សទីមួយ (១៩២-៣៣៦) នៃឡាំអាប់ សោយរាជ្យពីឆ្នាំ ២៧០-២៨២។ ព្រះអង្គត្រូវបានកម្ចាត់ដោយមេទ័ព ដាវ ហួង នៃ រាជវង្សជិនខាងលិច ។
 ផាំ ដួត (ចម្ប៉ា) - កូនប្រុសរបស់ ផាំហុង សោយរាជ្យពីឆ្នាំ ២៨៣-៣៣៦ ។
 ផាំ វ៉ាន់ - អធិការបតីនៃឡាំអាប ដែលបានឡើងសោយរាជ្យបន្ទាប់ពីការសោយទិវង្គតរបស់ផាំ ដាត ដោយបានបង្កើតរាជវង្សទីពីរ (៣៣៦-៤២០) សោយរាជ្យពីឆ្នាំ ៣៣៦-៣៤៩។
 ផាំ ផាន់ ជី - សោយរាជ្យពីឆ្នាំ ៥៧៧-៦២៩។ នៅឆ្នាំ ៦០៥ ព្រះអង្គត្រូវបានកម្ចាត់ដោយមេទ័ព លូ ភឿង នៃ រាជវង្សសួយ ដែលបង្ខំឱ្យព្រះអង្គដកថយទៅកាន់ព្រៃភ្នំនៃ ត្រា គៀវ ( ក្វាង ណាម សព្វថ្ងៃ)។ ចុងបញ្ចប់នៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះអង្គបានសម្គាល់ការលេចចេញនូវរដ្ឋចាម្ប៉ា។

 រាជវង្សវៀតណាម 

 រាជវង្សថ្រាន់ 

 Pham Ngũ Lão (១២៥៥-១៣២០) - ឧត្តមសេនីយដ៏ល្បីល្បាញក្រោមការដឹកនាំរបស់ Trần Hưng Đạo ដែលជាឧបករណ៍ក្នុងការទប់ទល់ការឈ្លានពានរបស់ម៉ុងហ្គោល។
 Pham Sư Mạnh - អ្នកប្រាជ្ញនៃរាជវង្ស Trần និស្សិតកិត្តិយសរបស់ Chu Văn An ដែលល្បីល្បាញជាមួយ Lê Quát ។
 Pham Hữu Thế (Yết Kiêu) - ឧត្តមសេនីយ៍ក្នុងអំឡុងពេល Trần ដែលបានជួយកម្ចាត់កងទ័ពម៉ុងហ្គោល។

 រាជវង្សឡេក្រោយៗទៀត 

 Pham Thị Ngọc Trần - Empress Consort ភរិយារបស់អធិរាជ Lê Thái Tổ និងមាតារបស់អធិរាជ Lê Thái Tông ។
 Pham Đôn Lễ - ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា Trạng Chiếu ទទួលបានកិត្តិយសសិក្សាខ្ពស់បំផុត (Trạng nguyên) ក្នុងការប្រឡងនៅឆ្នាំ 1481 ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ Lê Thanh Tông ។
 Pham Đình Hổ - អ្នកនិពន្ធ និងកវីសម័យក្រោយ ឡេ។

 រាជវង្សង្វៀន 

 Pham Phú Thứ - កុកងឺជាន់ខ្ពស់នៃ រាជវង្សង្វៀន ។
 Pham Thế Hiển - រដ្ឋមន្ត្រីកិត្តិយសក្នុងរជ្ជកាល Minh Mạng ។
 Pham Thi Hằng (Thái hậu Từ Dụ) - ព្រះចៅអធិរាជនៃរាជវង្សង្វៀន។

 ឯកសារយោង