ហ្គានីមេដ (ព្រះ​ច័ន្ទ)

+ហ្គានីមេឌីរូបភាពតូចការរកឃើញរកឃើញដោយGalileo Galileiកាលបរិច្ឆេទនៃការរកឃើញថ្ងៃទី 7 ខែមករាឆ្នាំ 1610ការរចនាការបញ្ចេញសំឡេង/ ˈ ɡ æ n ə m iː d /
GAN -i- MEEDដាក់ឈ្មោះតាមΓανυμήδης , Ganymēdēsឈ្មោះជំនួសភពព្រហស្បតិ៍ IIIគុណនាមGanymedian, 
Ganymedean  ( / ɡ æ n ə ˈ m iː d i ən / )លក្ខណៈនៃគន្លងPeriapsis1 069 200  គីឡូម៉ែត្រ អាប៉ូបស៊ីស1 071 600  គីឡូម៉ែត្រ អ័ក្សពាក់កណ្តាលសំខាន់1 070 400  គីឡូម៉ែត្រ ភាពប្លែក0.0013 រយៈពេលគន្លង (sidereal)7.154 552 96  ឃ ល្បឿនគន្លង ជាមធ្យម10,880 គីឡូម៉ែត្រ / វិនាទីទំនោរ2.214° (ដល់ សូរ្យគ្រាស )
0.20° (ដល់អេក្វាទ័ររបស់ភពព្រហស្បតិ៍) ផ្កាយរណបនៃភពព្រហស្បតិ៍ក្រុមព្រះច័ន្ទកាលីឡេលក្ខណៈរូបវន្តកាំមធ្យម2 634 .1 ± 0.3 គីឡូម៉ែត្រ (0.413 ផែនដី) ផ្ទៃ8.72 × 10 7  គីឡូម៉ែត្រ 2 (0.171 ផែនដី) បរិមាណ7.66 × 10 10  គីឡូម៉ែត្រ 3 (0.0704 ផែនដី) អភិបូជា1.4819 × 10 23  គីឡូក្រាម (0.025 ផែនដី) ដង់ស៊ីតេ មធ្យម1.936  ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 (0.351 ផែនដី) ទំនាញផ្ទៃ1.428  m/s 2 (0.146 ក្រាម ) កត្តានិចលភាព0.3115 ± 0.0028 ល្បឿនរត់គេចខ្លួន2,741 គីឡូម៉ែត្រ/វិនាទី រយៈពេលបង្វិល Synodicសមកាលកម្មលំអៀងអ័ក្ស0–0.33° អាល់បេដូ0.43 ± 0.02 សីតុណ្ហភាពផ្ទៃ ។នាទីមធ្យមអតិបរមាខេ៧០ ១១០ ១៥២ គ−២០៣−១៦៣−១២១ទំហំជាក់ស្តែង4.61 ( ប្រឆាំង ) 
4.38 (ក្នុងឆ្នាំ 1951) បរិយាកាសសម្ពាធ លើផ្ទៃ0.2–1.2 μPa (1.97 × 10 −12 –1.18 × 10 −11  atm) សមាសភាពតាមកម្រិតសំឡេងភាគច្រើនជា អុកស៊ីសែន 
Ganymede ដែលជា ផ្កាយរណបរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ( Jupiter III ) គឺជា ព្រះច័ន្ទ ដ៏ធំបំផុត និងដ៏ធំបំផុត នៃ ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ។ វត្ថុធំជាងគេទីប្រាំបួន (រួមទាំង ព្រះអាទិត្យ ) នៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ វាជាវត្ថុដ៏ធំបំផុតដោយគ្មានបរិយាកាសច្រើន។ វាមានអង្កត់ផ្ចិត 5,268 គីឡូម៉ែត្រ (3,273 ម៉ាយ) ដែលធ្វើឱ្យវាធំជាងភព ពុធ 26 ភាគរយ បើទោះជាវាមានទំហំត្រឹមតែ 45 ភាគរយក៏ដោយ។  មាន ស្នូលលោហធាតុ វាមាន កត្តានិចលភាព ទាបបំផុត នៃ រូបកាយរឹងណាមួយនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ហើយជា ព្រះច័ន្ទ តែមួយគត់ ដែលគេដឹងថាមាន វាលម៉ាញេទិក. នៅខាងក្រៅពី ភពព្រហស្បតិ៍ វាគឺជាផ្កាយរណបទីប្រាំពីរ និងជា ផ្កាយរណប ទីបីនៃ ព្រះច័ន្ទ Galilean ដែលជាក្រុមទីមួយនៃវត្ថុដែលបានរកឃើញគោចរជុំវិញភពមួយផ្សេងទៀត។  Ganymede គោចរជុំវិញ ភពព្រហស្បតិ៍ក្នុងរយៈពេលប្រហែលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយស្ថិតនៅក្នុង គន្លងគន្លង 1:2:4 ជាមួយនឹងព្រះច័ន្ទ Europa និង Io រៀងគ្នា។

Ganymede ត្រូវបានផ្សំឡើងដោយបរិមាណស្មើគ្នានៃ ថ្ម silicate និង ទឹក ។ វាគឺជា រាងកាយដែល ខុសគ្នា ទាំងស្រុងជាមួយនឹងជាតិដែក ស្នូលរាវ និង មហាសមុទ្រខាងក្នុង ដែលអាចផ្ទុកទឹកច្រើនជាងមហាសមុទ្រទាំងអស់នៅលើផែនដីរួមបញ្ចូលគ្នា។  ផ្ទៃរបស់វាមានពីរប្រភេទសំខាន់ៗនៃដី។ តំបន់ងងឹត ដែលពោរពេញដោយ រណ្តៅប៉ះពាល់ និងចុះកាលបរិច្ឆេទដល់ទៅបួនពាន់លានឆ្នាំមុន គ្របដណ្តប់ប្រហែលមួយភាគបីនៃវា។ តំបន់ដែលស្រាលជាងមុន កាត់តាមចង្អូរ និងជួរភ្នំ ហើយមានតែបុរាណតិចជាងបន្តិចប៉ុណ្ណោះ គ្របដណ្តប់ផ្នែកដែលនៅសល់។ មូលហេតុ​នៃ​ការ​រំខាន​នៃ​ភូគព្ភសាស្ត្រ​នៃ​ផ្ទៃ​ពន្លឺ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹង​ច្បាស់​ទេ ប៉ុន្តែ​ទំនង​ជា​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ធាតុ ​អាកាសសកម្មភាពដោយសារ កំដៅជំនោរ ។ 

ដែនម៉ាញេទិចរបស់ Ganymede ប្រហែលជាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ការ convection នៅក្នុងស្នូលដែករាវរបស់វា ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយកម្លាំងជំនោររបស់ Jupiter ផងដែរ។  ដែនម៉ាញេទិចដ៏តូចត្រូវបានកប់នៅក្នុង ដែនម៉ាញេទិច ធំជាងឆ្ងាយរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ហើយនឹងបង្ហាញតែជាការរំខានក្នុងតំបន់នៃ ខ្សែវាល ប៉ុណ្ណោះ។ Ganymede មាន ​បរិយាកាស ​អុកស៊ីហ្សែន ​ស្តើង ​ដែល​រួម​មាន O, O 2 , និង O 3 ( អូហ្សូន ) ។  អាតូមអ៊ីដ្រូសែន គឺជាធាតុផ្សំនៃបរិយាកាសតិចតួច។ ថាតើ Ganymede មាន ionosphere ដែលទាក់ទងនឹងបរិយាកាសរបស់វា មិនត្រូវបានដោះស្រាយទេ។ 

ការរកឃើញរបស់ Ganymede ត្រូវបានបញ្ចូលទៅ Galileo Galilei ដែលជាអ្នកសង្កេតការណ៍ដំបូងគេនៅថ្ងៃទី 7 ខែមករា ឆ្នាំ 1610។  ឈ្មោះរបស់វាត្រូវបានណែនាំភ្លាមៗដោយតារាវិទូ Simon Marius បន្ទាប់ពី ទេវកថា Ganymede ដែលជា ព្រះអង្គម្ចាស់ Trojan ចង់បានដោយ Zeus (ក្រិក។ សមភាគីនៃ ភពព្រហស្បតិ៍ ) ដែលបានដឹកគាត់ទៅជាអ្នកកាន់ពែងនៃព្រះ។  ចាប់ផ្តើមជាមួយ Pioneer 10 យានអវកាសជាច្រើនបានរុករក Ganymede ។  ការស៊ើបអង្កេត Voyager , Voyager 1 និង Voyager 2 , ការវាស់វែងចម្រាញ់នៃទំហំរបស់វាខណៈពេលដែលGalileo បានរកឃើញមហាសមុទ្រក្រោមដី និងដែនម៉ាញេទិចរបស់វា។ បេសកកម្មដែលបានគ្រោងទុកបន្ទាប់ទៅកាន់ ប្រព័ន្ធ Jovian គឺ Jupiter Icy Moon Explorer (JUICE)របស់ ទីភ្នាក់ងារអវកាសអឺរ៉ុប ដែលនឹងត្រូវបាញ់បង្ហោះនៅឆ្នាំ 2023។  បន្ទាប់ពីការហោះហើរនៃព្រះច័ន្ទ Galilean ទឹកកកទាំងបី វាត្រូវបានគេគ្រោងនឹងចូលទៅក្នុងគន្លងជុំវិញ Ganymede ។ 
ការប្រៀបធៀបទំហំ ផែនដី ព្រះ ច័ន្ទ (កំពូលឆ្វេង) និង Ganymede (បាតឆ្វេង)

 ប្រវត្តិ 
កំណត់ត្រាតារាសាស្ត្រចិនរាយការណ៍ថានៅឆ្នាំ 365 មុនគ.ស លោក Gan De បានរកឃើញអ្វីដែលអាចជាព្រះច័ន្ទនៃភពព្រហស្បតិ៍ ប្រហែលជា Ganymede ដោយភ្នែកទទេ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ Gan De បានរាយការណ៍ពីពណ៌របស់ដៃគូថាជាពណ៌ក្រហម ដែលធ្វើអោយមានការងឿងឆ្ងល់ ចាប់តាំងពីព្រះច័ន្ទមានភាពស្រពិចស្រពិលពេកសម្រាប់ពណ៌របស់ពួកគេដែលមិនអាចយល់បានដោយភ្នែកទទេ។  Shi Shen និង Gan De រួមគ្នាធ្វើការសង្កេតយ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីភពធំៗទាំងប្រាំ។ 

នៅថ្ងៃទី 7 ខែមករា ឆ្នាំ 1610 Galileo Galilei បានប្រើតេឡេស្កុបដើម្បីសង្កេតមើលអ្វីដែលគាត់គិតថាជាផ្កាយបីនៅជិតភពព្រហស្បតិ៍ រួមទាំងអ្វីដែលប្រែទៅជា Ganymede, Callisto និងរាងកាយមួយដែលប្រែទៅជាពន្លឺរួមបញ្ចូលគ្នាពី Io និង Europa ; នៅយប់បន្ទាប់គាត់បានកត់សម្គាល់ឃើញថាពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរ។ នៅថ្ងៃទី 13 ខែមករា គាត់បានឃើញព្រះច័ន្ទទាំងបួនក្នុងពេលតែមួយជាលើកដំបូង ប៉ុន្តែបានឃើញព្រះច័ន្ទនីមួយៗមុនកាលបរិច្ឆេទនេះយ៉ាងហោចណាស់ម្តង។ នៅថ្ងៃទី 15 ខែមករា Galileo បានសន្និដ្ឋានថាផ្កាយពិតជាកំពុងវិលជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍។ 

 ឈ្មោះ 
Galileo បានទាមទារសិទ្ធិក្នុងការដាក់ឈ្មោះព្រះច័ន្ទដែលគាត់បានរកឃើញ។ គាត់បានចាត់ទុក "Cosmian Stars" ហើយបានតាំងលំនៅនៅលើ " Medicean Stars " ជាកិត្តិយសដល់ Cosimo II de' Medici ។ 

តារាវិទូជនជាតិបារាំង Nicolas-Claude Fabri de Peiresc បានស្នើឈ្មោះបុគ្គលពី គ្រួសារ Medici សម្រាប់ឋានព្រះច័ន្ទ ប៉ុន្តែសំណើរបស់គាត់មិនត្រូវបានគេយកទេ។  Simon Marius ដែលដើមឡើយបានអះអាងថាបានរកឃើញផ្កាយរណប Galilean  បានព្យាយាមដាក់ឈ្មោះព្រះច័ន្ទថា "Saturn of Jupiter" ដែលជា "Jupiter of Jupiter" (នេះគឺជា Ganymede) "Venus of Jupiter" ។ និង "បារតនៃភពព្រហស្បតិ៍" ឈ្មោះមួយទៀតដែលមិនធ្លាប់មាន។ ពីការផ្ដល់យោបល់ដោយ Johannes Kepler Marius បានស្នើឱ្យប្រើប្រព័ន្ធដាក់ឈ្មោះផ្សេងដោយផ្អែកលើ ទេវកថាក្រិច : គាត់ស្រឡាញ់ខ្លាំងជាងនេះទៅទៀតដែល Ganymede គឺជាក្មេងប្រុសដ៏ស្រស់ស្អាត កូនប្រុសរបស់ស្តេច Tros; Io,] Europe, the boy Ganymede និង Calisto លេងសើចពេកត្រូវបាន Jupiter ពេញចិត្តពេក។

... បន្ទាប់មកមាន Ganymede ដែលជាកូនប្រុសដ៏សង្ហារបស់ ស្តេច Tros ដែល Jupiter បានយកទម្រង់ជាឥន្ទ្រី ដឹកទៅកាន់ឋានសួគ៌នៅលើខ្នងរបស់គាត់ ដូចដែលកវីនិយាយយ៉ាងអស្ចារ្យ ... [ព្រះច័ន្ទ] ទីបីត្រូវបានគេហៅថា Ganymede ដោយខ្ញុំ។ ដោយសារតែពន្លឺដ៏អស្ចារ្យរបស់វា ... Io, Europa, ក្មេងប្រុស Ganymede និង Callisto ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង Zeus ។ ឈ្មោះនេះ និងផ្កាយរណប Galilean ផ្សេងទៀតបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពមិនពេញចិត្តក្នុងរយៈពេលដ៏សន្ធឹកសន្ធាប់ ហើយមិនមានការប្រើប្រាស់ជាទូទៅរហូតដល់ពាក់កណ្តាលសតវត្សទី 20 ។ នៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍តារាសាស្ត្រជាច្រើនមុននេះ Ganymede ត្រូវបានសំដៅជំនួសដោយការកំណត់លេខរ៉ូម៉ាំង Jupiter III (ប្រព័ន្ធណែនាំដោយ Galileo) នៅក្នុងពាក្យផ្សេងទៀត "ផ្កាយរណបទីបីរបស់ Jupiter" ។ បន្ទាប់ពីការរកឃើញព្រះច័ន្ទនៃភពសៅរ៍ ប្រព័ន្ធដាក់ឈ្មោះផ្អែកលើ Kepler និង Marius ត្រូវបានប្រើសម្រាប់ព្រះច័ន្ទរបស់ Jupiter ។  Ganymede គឺជាព្រះច័ន្ទតែមួយរបស់ Galilean នៃ Jupiter ដែលត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះតាមបុរសដូចជា Io, Europa និង Callisto គាត់គឺជាគូស្នេហ៍របស់ Zeus ។

ផ្កាយរណប Galilean រក្សាអក្ខរាវិរុទ្ធអ៊ីតាលីនៃឈ្មោះរបស់ពួកគេ។ ក្នុងករណី Io, Europa និង Callisto ទាំងនេះគឺដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងឡាតាំង ប៉ុន្តែទម្រង់ឡាតាំងរបស់ Ganymede គឺ Ganymedes ។ នៅក្នុងភាសាអង់គ្លេស 'e' ចុងក្រោយគឺនៅស្ងៀម ប្រហែលជាស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃភាសាបារាំង មិនដូចឈ្មោះក្រោយៗដែលយកមកពីឡាតាំង និងក្រិកទេ។

 គន្លង និងការបង្វិល 
Laplace resonance នៃ Ganymede, Europa , និង Io (ការភ្ជាប់ត្រូវបានបន្លិចដោយការផ្លាស់ប្តូរពណ៌)
Ganymede គោចរជុំវិញ ភពព្រហស្បតិ៍នៅចម្ងាយ 1,070,400 គីឡូម៉ែត្រ ដែលទីបីក្នុងចំណោមផ្កាយរណប Galilean  និងបញ្ចប់បដិវត្តន៍រៀងរាល់ប្រាំពីរថ្ងៃបីម៉ោងម្តង។ ដូចព្រះច័ន្ទដែលគេស្គាល់ភាគច្រើនដែរ Ganymede ត្រូវ បានចាក់សោ ដោយទឹកដោយផ្នែកម្ខាងតែងតែបែរមុខទៅរកភពផែនដី ដូច្នេះហើយថ្ងៃរបស់វាក៏មានប្រាំពីរថ្ងៃនិងបីម៉ោងផងដែរ។  គន្លងរបស់វាមានភាពច្របូកច្របល់បន្តិច ហើយមានទំនោរទៅ អេក្វាទ័រ Jovian ជាមួយនឹង ភាព ប្រែប្រួល និង ទំនោរ ផ្លាស់ប្តូរ តាមកាលកំណត់ ដោយសារតែទំនាញទំនាញព្រះអាទិត្យ និងភព នៅ លើមាត្រដ្ឋាននៃសតវត្ស។ ជួរនៃការផ្លាស់ប្តូរគឺ 0.0009–0.0022 និង 0.05–0.32° រៀងគ្នា។ ការប្រែប្រួលគន្លងទាំងនេះបណ្តាលឱ្យ លំអៀងអ័ក្ស (មុំរវាងអ័ក្សបង្វិល និងគន្លង) ប្រែប្រួលចន្លោះពី 0 ទៅ 0.33°។ 

Ganymede ចូលរួមក្នុង គន្លងគន្លង ជាមួយ Europa និង Io៖ សម្រាប់គន្លងនីមួយៗនៃ Ganymede Europa គន្លងពីរដង និង Io គោចរបួនដង។  ការភ្ជាប់ (ការតម្រឹមនៅម្ខាងនៃភពព្រហស្បតិ៍) រវាង Io និង Europa កើតឡើងនៅពេលដែល Io នៅ periapsis និង Europa នៅ apoapsis ។ ការភ្ជាប់គ្នារវាង Europa និង Ganymede កើតឡើងនៅពេលដែល Europa នៅ periapsis ។  រយៈបណ្តោយនៃការភ្ជាប់ Io-Europa និង Europa-Ganymede ផ្លាស់ប្តូរជាមួយនឹងអត្រាដូចគ្នា ដែលធ្វើឱ្យការភ្ជាប់បីដងមិនអាចទៅរួច។ សូរសព្ទដ៏ស្មុគស្មាញបែបនេះត្រូវបានគេហៅថា Laplace resonance ។  ភាពធន់របស់ Laplace បច្ចុប្បន្នមិនអាចបូម eccentricity គន្លងនៃ Ganymede ឱ្យមានតម្លៃខ្ពស់ជាងនេះបានទេ។  តម្លៃប្រហែល 0.0013 គឺប្រហែលជាសំណល់ពីសម័យមុន នៅពេលដែលការបូមបែបនេះអាចធ្វើទៅបាន។  ម្នាលគហបតី វចីសង្ខារ វិមុត្តិ វិចារណកថា។ ប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានបូមនៅពេលនេះ វាគួរតែរលួយយូរមកហើយ ដោយសារតែការ រលាយ នៃជំនោរនៅខាងក្នុងនៃ Ganymede ។  នេះមានន័យថា វគ្គចុងក្រោយនៃសេចក្តីរំជើបរំជួល កើតឡើងតែប៉ុន្មានរយលានឆ្នាំមុនប៉ុណ្ណោះ។  ដោយសារតែ eccentricity គន្លងរបស់ Ganymede គឺទាប - ជាមធ្យម 0.0015  - កំដៅជំនោរគឺមានការធ្វេសប្រហែសនៅពេលនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយកាលពីអតីតកាល Ganymede ប្រហែលជាបានឆ្លងកាត់ការអនុលោមតាម Laplace មួយឬច្រើន ដែលអាចបូម eccentricity គន្លងទៅតម្លៃខ្ពស់រហូតដល់ 0.01-0.02  នេះ​ប្រហែល​ជា​បាន​បង្ក​ឱ្យ​មាន​ការ​ឡើង​កំដៅ​ជំនោរ​យ៉ាង​សំខាន់​នៃ​ផ្នែក​ខាង​ក្នុង​នៃ Ganymede​; ការបង្កើតដីដែលមានចង្អូរអាចជាលទ្ធផលនៃវគ្គកំដៅមួយ ឬច្រើន។ 

មានសម្មតិកម្មពីរសម្រាប់ប្រភពដើមនៃ Resonance Laplace ក្នុងចំណោម Io, Europa, និង Ganymede: ថាវាជា primordial ហើយមានតាំងពីការចាប់ផ្តើមនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។  ឬថាវាបានអភិវឌ្ឍបន្ទាប់ពីការ កកើតនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ។ លំដាប់នៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលអាចកើតមានសម្រាប់សេណារីយ៉ូចុងក្រោយមានដូចខាងក្រោម៖ Io បានលើកឡើងជំនោរនៅលើភពព្រហស្បតិ៍ ដែលបណ្តាលឱ្យគន្លងរបស់ Io ពង្រីក (ដោយសារតែការអភិរក្សនៃសន្ទុះ) រហូតដល់វាជួបប្រទះនូវប្រតិកម្ម 2:1 ជាមួយ Europa ។ បន្ទាប់ពីនោះការពង្រីកបានបន្ត ប៉ុន្តែ ពេលវេលា មុំមួយចំនួន ត្រូវបានផ្ទេរទៅ Europa ខណៈដែលសំឡេងរោទិ៍បានបណ្តាលឱ្យគន្លងរបស់វាពង្រីកផងដែរ។ ដំណើរការនេះបានបន្តរហូតដល់ Europa ជួបប្រទះនឹង 2: 1 resonance ជាមួយ Ganymede ។ នៅទីបំផុត អត្រារសាត់នៃការភ្ជាប់គ្នារវាងព្រះច័ន្ទទាំងបីត្រូវបានធ្វើសមកាលកម្ម និងជាប់គាំងនៅក្នុងសម្លេង Laplace ។ 

 លក្ខណៈរូបវន្ត 
រូបភាពនៃ Ganymede ផ្តោតលើបណ្តោយ 45° W. តំបន់ងងឹតគឺតំបន់ Perrine (ខាងលើ) និងតំបន់ Nicholson (ខាងក្រោម) ។ រណ្តៅរណ្ដៅដែលលេចធ្លោគឺ Tros (ខាងស្តាំខាងលើ) និង Cisti (ខាងឆ្វេងខាងក្រោម)។
ទិដ្ឋភាពគុណភាពបង្ហាញខ្ពស់ចំនួនបីរបស់ Ganymede ថតដោយ យាន Voyager 1 នៅជិតជិតបំផុតនៅថ្ងៃទី 9 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 1979 ។

 ទំហំ 
សូមមើលផងដែរ៖ បញ្ជីវត្ថុប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យតាមទំហំ

ជាមួយនឹងអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 5270 គីឡូម៉ែត្រនិងម៉ាស់1.48 × 10 20 តោន Ganymede គឺជាព្រះច័ន្ទដែលធំជាងគេ និងធំជាងគេបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។  វាមានទំហំធំជាងព្រះច័ន្ទដ៏ធំបំផុតទីពីរបន្តិច ផ្កាយរណប Titan របស់ Saturn ហើយមានទំហំធំជាងពីរដងដូចព្រះច័ន្ទរបស់ផែនដី។ វាមានទំហំធំជាងភព Mercury (អង្កត់ផ្ចិត 4880 គីឡូម៉ែត្រ) ទោះបីជាធំជាងឆ្ងាយក៏ដោយ នៅត្រឹមតែ 45 ភាគរយនៃម៉ាស់ Mercury ប៉ុណ្ណោះ។

 សមាសភាព 
ដង់ស៊ីតេ មធ្យម របស់ Ganymede 1.936 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 (ធំជាង Callisto បន្តិច) បង្ហាញពីសមាសធាតុនៃវត្ថុធាតុថ្មប្រហែលផ្នែកស្មើគ្នា និងភាគច្រើនជាទឹកកក ទឹក ។  ទឹកខ្លះជារាវ បង្កើតបានជាមហាសមុទ្រក្រោមដី។  ប្រ ភាគដ៏ធំ នៃទឹកកកគឺនៅចន្លោះពី 46 ទៅ 50 ភាគរយ ដែលទាបជាងបន្តិចនៅក្នុង Callisto ។  ទឹកកកដែលងាយនឹងបង្កជាហេតុបន្ថែមមួយចំនួនដូចជា អាម៉ូញាក់ ក៏អាចមានវត្តមានផងដែរ។  សមាសភាពពិតប្រាកដនៃ ថ្ម របស់ Ganymede មិនត្រូវបានគេដឹងទេប៉ុន្តែប្រហែលជាជិតនឹងសមាសភាពនៃ L /ប្រភេទ LL ប្រភេទ chondrites ធម្មតា ,  ដែលត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយ ជាតិដែក សរុប តិចជាង ដែកលោហធាតុតិច និង អុកស៊ីដជាតិដែក ច្រើនជាង H chondrites ។ សមាមាត្រទម្ងន់នៃជាតិដែកទៅនឹង ស៊ីលីកុន មានចន្លោះពី 1.05 និង 1.27 នៅក្នុង Ganymede ចំណែក សមាមាត្រព្រះអាទិត្យ គឺប្រហែល 1.8 ។ 

 លក្ខណៈផ្ទៃ 
សូមមើលផងដែរ៖ បញ្ជីលក្ខណៈភូមិសាស្ត្រនៅលើ Ganymede

Ganymede ( មិថុនា 7 មិថុនា 2021)
រណ្ដៅ Tros ថតដោយ Juno នៅថ្ងៃទី 7 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 2021។

រូបភាពយានអវកាស Galileo ពណ៌ដែលប្រសើរឡើង នៃអឌ្ឍគោលរបស់ Ganymede ។  កាំរស្មីដ៏លេចធ្លោរបស់រណ្ដៅ Tashmetum គឺនៅខាងស្តាំខាងក្រោម ហើយវាលធំនៃ Hershef នៅខាងស្តាំខាងលើ។ ផ្នែកមួយនៃងងឹត Nicholson Regio គឺនៅខាងឆ្វេងខាងក្រោម ចងនៅខាងស្តាំខាងលើដោយ Harpagia Sulcus ។

ផ្ទៃរបស់ Ganymede មាន albedo ប្រហែល 43 ភាគរយ។  ទឹកកកទឹកហាក់ដូចជាមានគ្រប់ទីកន្លែងនៅលើផ្ទៃរបស់វាជាមួយនឹងប្រភាគនៃ 50-90 ភាគរយ  ច្រើនជាងនៅក្នុង Ganymede ទាំងមូល។ វិសាលគម ជិតអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ បានបង្ហាញឱ្យឃើញពីវត្តមាននៃ ក្រុមស្រូបយក ទឹកកកទឹកខ្លាំង នៅចម្ងាយរលក 1.04, 1.25, 1.5, 2.0 និង 3.0 μm ។  ដី​ដែល​មាន​ចង្អូរ​ភ្លឺ​ជាង ហើយ​មាន​ធាតុ​ត្រជាក់​ជាង​ដី​ងងឹត។  ​​ការវិភាគនៃគុណភាពបង្ហាញខ្ពស់ ជិតអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ និង កាំរស្មី UV ដែល ទទួលបានដោយ Galileo យានអវកាស និងពីការសង្កេតលើផែនដី បានបង្ហាញនូវវត្ថុធាតុផ្សេងៗដែលមិនមែនជាទឹក៖ កាបូនឌីអុកស៊ីត ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត និងអាច ស៊ី យ៉ា ណូ ហ្សែ ន អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វាត និង សមាសធាតុសរីរាង្គ ផ្សេងៗ ។  លទ្ធផល Galileo បានបង្ហាញផងដែរនូវ ម៉ាញ៉េស្យូមស៊ុលហ្វាត (MgSO 4 ) និង សូដ្យូមស៊ុលហ្វាត (Na 2 SO 4 ) នៅលើផ្ទៃរបស់ Ganymede ។  អំបិលទាំងនេះអាចមានប្រភពចេញពីមហាសមុទ្រនៅក្រោមដី។ 
រណ្តៅភ្នំភ្លើង Gula និង Acelous (បាត) នៅក្នុងដីចង្អូរនៃ Ganymede ជាមួយនឹងការ ច្រានចេញ " ជើងទម្រ " និង កំពែង .
ផ្ទៃ Ganymedian albedo គឺ asymmetric ណាស់; អឌ្ឍគោលនាំមុខ  គឺភ្លឺជាងអឌ្ឍគោលបន្ទាប់។  នេះគឺស្រដៀងទៅនឹង Europa ប៉ុន្តែបញ្ច្រាសសម្រាប់ Callisto ។  អឌ្ឍគោលខាងក្រោយនៃ Ganymede ហាក់ដូចជាសំបូរទៅដោយស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត។  ការចែកចាយកាបូនឌីអុកស៊ីតមិនបង្ហាញពី asymmetry អឌ្ឍគោលណាមួយទេ ទោះបីជាវាមិនត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅជិតបង្គោលក៏ដោយ។  រណ្តៅប៉ះពាល់ នៅលើ Ganymede (លើកលែងតែមួយ) មិនបង្ហាញពីការបង្កើននូវកាបូនឌីអុកស៊ីត ដែលសម្គាល់វាពី Callisto ផងដែរ។ ឧស្ម័នកាបូនឌីអុកស៊ីតរបស់ Ganymede ប្រហែលជាត្រូវបានបាត់បង់កាលពីអតីតកាល។ 

ផ្ទៃរបស់ Ganymede គឺជាការលាយឡំនៃប្រភេទដីពីរប្រភេទ៖ ចាស់ណាស់ ក្រហូង ខ្ពស់ តំបន់ងងឹត និងក្មេងជាង (ប៉ុន្តែនៅតែបុរាណ) តំបន់ស្រាលជាង ដែលសម្គាល់ដោយអារេធំទូលាយនៃចង្អូរ និងជួរ។ ផ្ទៃងងឹតដែលរួមមានប្រហែលមួយភាគបីនៃផ្ទៃ  មានដីឥដ្ឋ និងសារធាតុសរីរាង្គដែលអាចបង្ហាញពីសមាសធាតុនៃផលប៉ះពាល់ដែលផ្កាយរណប Jovian ទទួលស្គាល់។ 

យន្តការកំដៅដែលត្រូវការសម្រាប់ការបង្កើតដីដែលមានចង្អូរនៅលើ Ganymede គឺជាបញ្ហាដែលមិនអាចដោះស្រាយបាននៅក្នុង វិទ្យាសាស្ត្រភព ។ ទិដ្ឋភាពសម័យទំនើបគឺថា ដីមានចង្អូរភាគច្រើនជា tectonic នៅក្នុងធម្មជាតិ។  Cryovolcanism ត្រូវបានគេគិតថាបានដើរតួនាទីតិចតួចប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើមាន។  កងកម្លាំងដែលបណ្តាលឱ្យមានភាពតានតឹងខ្លាំងនៅក្នុង lithosphere ទឹកកក Ganymedian ចាំបាច់ដើម្បីចាប់ផ្តើមសកម្មភាព tectonic អាចត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹង ព្រឹត្តិការណ៍ កំដៅទឹក ជំនោរ កាលពីអតីតកាល ដែលអាចបណ្តាលមកពីនៅពេលដែលផ្កាយរណបឆ្លងកាត់តាមគន្លងគន្លងមិនស្ថិតស្ថេរ។ ការបត់បែននៃទឹកកកអាចនឹងធ្វើឱ្យផ្ទៃខាងក្នុងក្តៅ និងធ្វើឱ្យផ្ទៃ lithosphere មានការវិវឌ្ឍន៍នៃស្នាមប្រេះ និង ភាពច្របូកច្របល់ និងការ ចាប់យកភាព ខុសឆ្គង ដែលលុបបំបាត់ដីចាស់ និងងងឹតនៅលើ 70 ភាគរយនៃផ្ទៃ។  ការបង្កើតដីដែលមានចង្អូរក៏អាចភ្ជាប់ជាមួយនឹងការបង្កើតស្នូលដំបូង និងកំដៅជំនោរជាបន្តបន្ទាប់នៃផ្ទៃខាងក្នុងរបស់ Ganymede ដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានការពង្រីកបន្តិចនៃ Ganymede ពី 1 ទៅ 6 ភាគរយដោយសារតែការ ផ្លាស់ប្តូរដំណាក់កាល នៅក្នុងទឹកកក និង ការពង្រីកកំដៅ ។  ក្នុងអំឡុងពេលការវិវត្តន៍ជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងជ្រៅ ទឹកក្ដៅ អាច កើនឡើងពីស្នូលទៅផ្ទៃ ដែលនាំទៅដល់ការខូចទ្រង់ទ្រាយនៃស្រទាប់ផ្ទៃទឹកនៃ lithosphere ។  កំដៅវិទ្យុសកម្ម នៅក្នុងផ្កាយរណបគឺជាប្រភពកំដៅបច្ចុប្បន្នដែលពាក់ព័ន្ធបំផុត ដែលរួមចំណែកដល់ជម្រៅមហាសមុទ្រ។ គំរូស្រាវជ្រាវបានរកឃើញថា ប្រសិនបើ eccentricity នៃគន្លងគឺជាលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រធំជាងបច្ចុប្បន្ន (ដូចដែលវាធ្លាប់មានកាលពីអតីតកាល) កំដៅជំនោរនឹងក្លាយជាប្រភពកំដៅដ៏សំខាន់ជាងកំដៅវិទ្យុសកម្ម។ 

រណ្តៅត្រូវបានគេឃើញនៅលើប្រភេទដីទាំងពីរប្រភេទ ប៉ុន្តែមានលក្ខណៈទូលំទូលាយជាពិសេសនៅលើដីងងឹត៖ វាហាក់ដូចជាឆ្អែតជាមួយនឹងរណ្ដៅដី ហើយបានវិវត្តន៍យ៉ាងទូលំទូលាយតាមរយៈព្រឹត្តិការណ៍ផលប៉ះពាល់។  ដីដែលមានចង្អូរភ្លឺជាងមានលក្ខណៈពិសេសផលប៉ះពាល់តិចតួចជាច្រើន ដែលមានសារៈសំខាន់តិចតួចចំពោះការវិវត្តន៍នៃសំបកផែនដី។  ដង់ស៊ីតេនៃរណ្ដៅចង្អុលបង្ហាញពីអាយុ 4 ពាន់លានឆ្នាំសម្រាប់ដីងងឹត ស្រដៀងទៅនឹងតំបន់ខ្ពង់រាបនៃព្រះច័ន្ទ និងអាយុតិចជាងបន្តិចសម្រាប់ដីដែលមានចង្អូរ (ប៉ុន្តែតើក្មេងជាងនេះមិនប្រាកដទេ) ។  Ganymede ប្រហែលជាបានជួបប្រទះរយៈពេលនៃការធ្លាក់រណ្ដៅខ្លាំងកាលពី 3.5 ទៅ 4 ពាន់លានឆ្នាំមុនស្រដៀងទៅនឹងព្រះច័ន្ទ។ ប្រសិនបើជាការពិត ផលប៉ះពាល់ភាគច្រើនបានកើតឡើងនៅក្នុងសម័យនោះ ចំណែកឯអត្រារណ្ដៅដីមានតិចជាងតាំងពីពេលនោះមក។  រណ្តៅទាំងសងខាង និងត្រូវបានកាត់ដោយប្រព័ន្ធចង្អូរ ដែលបង្ហាញថាចង្អូរខ្លះមានលក្ខណៈបុរាណណាស់។ រណ្តៅ​រណ្ដៅ​តូចៗ​ដែល​មាន​កាំរស្មី​បញ្ចេញ​ចេញ​ក៏​អាច​មើល​ឃើញ​ដែរ។  រណ្ដៅ Ganymedian មានភាពលំអៀងជាងអ្នកដែលនៅលើឋានព្រះច័ន្ទ និងបារត។ នេះប្រហែលជាដោយសារតែធម្មជាតិទន់ខ្សោយនៃសំបកទឹកកករបស់ Ganymede ដែលអាច (ឬអាច) ហូរ ហើយដោយហេតុនេះធ្វើឱ្យការធូរស្រាល។ រណ្ដៅ​បុរាណ​ដែល​ធូរស្រាល​បាន​បាត់​ទៅ​ហើយ បន្សល់​ទុក​តែ​«​ខ្មោច​»​នៃ​រណ្ដៅ​ភ្នំ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​ភ្នំភ្លើង ​បំផុត ​។ 

លក្ខណៈពិសេសដ៏សំខាន់មួយនៅលើ Ganymede គឺជាវាលទំនាបងងឹតមួយដែលមានឈ្មោះថា Galileo Regio ដែលមានចង្អូរផ្ចិត ឬរណ្តៅជាច្រើន ដែលទំនងជាត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃសកម្មភាពភូមិសាស្ត្រ។ 

Ganymede ក៏មានមួករាងប៉ូលផងដែរ ដែលទំនងជាមានទឹកកក។ សាយសត្វលាតសន្ធឹងដល់រយៈទទឹង 40°។  មួកប៉ូលទាំងនេះត្រូវបានគេមើលឃើញជាលើកដំបូងដោយ យានអវកាស Voyager ។ ទ្រឹស្ដីស្តីពីការបង្កើតមួករួមមានការផ្លាស់ប្តូរទឹកទៅកាន់រយៈទទឹងខ្ពស់ជាង និងការទម្លាក់គ្រាប់បែកនៃទឹកកកដោយប្លាស្មា។ ទិន្នន័យ​ពី Galileo បង្ហាញ​ថា​ព័ត៌មាន​ក្រោយ​មក​គឺ​ត្រឹមត្រូវ។  វត្តមាននៃវាលម៉ាញេទិកនៅលើ Ganymede បណ្តាលឱ្យមានការទម្លាក់គ្រាប់បែកលើភាគល្អិតដែលមានបន្ទុកកាន់តែខ្លាំងទៅលើផ្ទៃរបស់វានៅក្នុងតំបន់ប៉ូលដែលមិនការពារ។ បនា្ទាប់មក ការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនាំទៅរកការចែកចាយឡើងវិញនៃម៉ូលេគុលទឹក ដោយសាយសត្វធ្វើចំណាកស្រុកទៅកាន់តំបន់ត្រជាក់ជាងក្នុងតំបន់ក្នុងតំបន់ប៉ូល ។ 

រណ្តៅភ្នំភ្លើងមួយឈ្មោះ អាណាត ផ្តល់នូវចំណុចយោងសម្រាប់វាស់រយៈបណ្តោយនៅលើ Ganymede ។ តាមនិយមន័យ Anat គឺនៅរយៈបណ្តោយ 128°។  រយៈបណ្តោយ 0° ប្រឈមមុខនឹងភពព្រហស្បតិ៍ ហើយបើមិនបានបញ្ជាក់ទេ រយៈបណ្តោយកើនឡើងឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច។ 

 រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
Ganymede ហាក់ដូចជាមាន ភាពខុសប្លែកគ្នា ទាំងស្រុង ជាមួយនឹងរចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុងដែលមាន ស្នូល ដែក -ស៊ុលហ្វីត-ដែក ស្រទាប់ ស៊ីលីត និង ស្រទាប់ ខាងក្រៅនៃទឹកកកទឹក និងទឹករាវ។  កម្រាស់ជាក់លាក់នៃស្រទាប់ផ្សេងគ្នានៅក្នុងផ្ទៃខាងក្នុងនៃ Ganymede អាស្រ័យលើសមាសភាពសន្មត់នៃ silicates (ប្រភាគនៃ olivine និង pyroxene ) និងបរិមាណនៃ ស្ពាន់ធ័រ នៅក្នុងស្នូល។  Ganymede មានពេលទាបបំផុត នៃកត្តានិចលភាព , 0.31,  ក្នុងចំណោមប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរឹង។ នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​បរិមាណ​ទឹក​ដ៏​ច្រើន​របស់​វា និង​ផ្នែក​ខាងក្នុង​ដែល​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​គ្នា​យ៉ាង​ពេញលេញ។

 បាតសមុទ្រ 
តំណាងកាត់ផ្តាច់របស់វិចិត្រករនៃរចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុងរបស់ Ganymede ។ ស្រទាប់​ដែល​ត្រូវ​បាន​គូរ​ដើម្បី​ធ្វើ​មាត្រដ្ឋាន។
នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រណាសាបានសង្ស័យដំបូងថា Ganymede មានមហាសមុទ្រក្រាស់រវាងស្រទាប់ទឹកកកពីរ ស្រទាប់មួយនៅលើផ្ទៃ និងមួយទៀតនៅក្រោមមហាសមុទ្ររាវ និងនៅលើអាវទ្រនាប់ដែលមានថ្ម។  នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 បេសកកម្ម Galileo របស់ NASA បានហោះហើរដោយ Ganymede ហើយបានរកឃើញការចង្អុលបង្ហាញអំពីមហាសមុទ្រនៅលើដីបែបនេះ។  ការវិភាគដែលបានបោះពុម្ពក្នុងឆ្នាំ 2014 ដោយគិតគូរពីទែម៉ូឌីណាមិកជាក់ស្តែងសម្រាប់ទឹក និងឥទ្ធិពលនៃអំបិល បង្ហាញថា Ganymede អាចមានស្រទាប់មហាសមុទ្រជាច្រើនដែលបំបែកដោយដំណាក់កាលផ្សេងគ្នា នៃ ទឹកកក ជាមួយនឹងស្រទាប់រាវទាបបំផុតនៅជាប់នឹងផ្ទាំងថ្ម។ . ទំនាក់ទំនងទឹក-ថ្មអាចជាកត្តាសំខាន់ក្នុង ប្រភពដើមនៃជីវិត ។  ការវិភាគក៏កត់សម្គាល់ផងដែរថាជម្រៅខ្លាំងដែលពាក់ព័ន្ធ (~800 គីឡូម៉ែត្រទៅថ្ម "បាតសមុទ្រ") មានន័យថាសីតុណ្ហភាពនៅបាតសមុទ្រ convective (adiabatic) អាចឡើងដល់ 40 K ខ្ពស់ជាងទឹកដែលទឹកកក។ ចំណុចប្រទាក់។

នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 2015 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរាយការណ៍ថាការវាស់វែងដោយប្រើតេឡេស្កុបអវកាស Hubble នៃរបៀបដែល auroae ផ្លាស់ទីបានបញ្ជាក់ថា Ganymede មានមហាសមុទ្រនៅក្រោមដី។  មហាសមុទ្រទឹកប្រៃដ៏ធំមួយប៉ះពាល់ដល់ដែនម៉ាញេទិចរបស់ Ganymede ហើយជាលទ្ធផល អូរ៉ូរ៉ារបស់វា។  ភ័ស្តុតាងបង្ហាញថា មហាសមុទ្ររបស់ Ganymede ប្រហែលជាធំជាងគេនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យទាំងមូល។ 

មានការប៉ាន់ស្មានខ្លះៗអំពីលទ្ធភាព រស់នៅ នៃមហាសមុទ្រ Ganymede ។ 

 ស្នូល 
អត្ថិភាពនៃអង្គធាតុរាវ ដែក-នីកែល ស្នូល  ផ្តល់នូវការពន្យល់ធម្មជាតិសម្រាប់ ដែនម៉ាញេទិក ខាងក្នុង របស់ Ganymede ដែលបានរកឃើញដោយ យានអវកាស Galileo ។  ការ convection នៅក្នុងដែករាវដែលមាន ចរន្តអគ្គិសនី ខ្ពស់ គឺជាគំរូសមហេតុផលបំផុតនៃការបង្កើតវាលម៉ាញេទិក។  ដង់ស៊ីតេនៃស្នូលគឺ 5.5–6 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 និងអាវទ្រនាប់ស៊ីលីតគឺ 3.4–3.6 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 ។  កាំនៃស្នូលនេះអាចមានរហូតដល់ 500 គីឡូម៉ែត្រ។ សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងស្នូល Ganymede គឺប្រហែល 1500-1700 K និងសម្ពាធរហូតដល់ 10 GPa (99,000 atm) ។ 

 បរិយាកាស និងអ៊ីយ៉ូណូស្ពែម 
នៅឆ្នាំ 1972 ក្រុមតារាវិទូឥណ្ឌា អង់គ្លេស និងអាមេរិក ដែលធ្វើការនៅជ្វា (ឥណ្ឌូនេស៊ី) និង កាវ៉ាលូរ (ឥណ្ឌា) បានអះអាងថា ពួកគេបានរកឃើញបរិយាកាសស្តើងកំឡុងពេល occultation នៅពេលដែលវា និងភពព្រហស្បតិ៍ឆ្លងកាត់ពីមុខផ្កាយមួយ។  ពួកគេបានប៉ាន់ប្រមាណថាសម្ពាធលើផ្ទៃគឺប្រហែល 0.1 Pa (1 microbar) ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅឆ្នាំ 1979 យាន Voyager 1 បានសង្កេតឃើញការចាប់យកផ្កាយ κ Centauri ក្នុងអំឡុងពេលហោះហើររបស់ Jupiter ជាមួយនឹងលទ្ធផលខុសៗគ្នា។  ការវាស់វែង occultation ត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុង វិសាលគម ឆ្ងាយ - ultraviolet នៅ ចម្ងាយរលកខ្លី ជាង 200 nmដែលមានភាពរសើបខ្លាំងចំពោះវត្តមានឧស្ម័នជាងការវាស់វែងឆ្នាំ 1972 ដែលបានធ្វើឡើងនៅក្នុង វិសាលគមដែលអាចមើលឃើញ ។ មិនមានបរិយាកាសណាមួយត្រូវបានបង្ហាញដោយទិន្នន័យរបស់ Voyager ។ ដែនកំណត់ខាងលើនៅលើ ដង់ស៊ីតេ នៃភាគល្អិតផ្ទៃ ត្រូវបានរកឃើញថា 1.5 × 109 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ដែលត្រូវនឹងសម្ពាធលើផ្ទៃតិចជាង 2.5 µPa (25 picobar) ។  តម្លៃចុងក្រោយគឺស្ទើរតែប្រាំលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រតិចជាងការប៉ាន់ស្មានឆ្នាំ 1972 ។ 
ផែនទីសីតុណ្ហភាពពណ៌មិនពិតរបស់ Ganymede
ទោះបីជាមានទិន្នន័យរបស់ Voyager ក៏ដោយ ភស្តុតាងសម្រាប់បរិយាកាសអុកស៊ីហ្សែន tenuous ( exosphere ) នៅលើ Ganymede ដែលស្រដៀងទៅនឹងអ្វីដែលបានរកឃើញនៅលើ Europa ត្រូវបានរកឃើញដោយ Hubble Space Telescope (HST) ក្នុងឆ្នាំ 1995។  HST ពិតជាបានសង្កេតឃើញ ពន្លឺ នៃ ខ្យល់។ អុកស៊ីសែនអាតូមនៅក្នុងអ៊ុលត្រាវីយូឡេឆ្ងាយនៅចម្ងាយរលក 130.4 nm និង 135.6 nm ។ ពន្លឺខ្យល់បែបនេះរំភើបនៅពេលដែល ម៉ូលេគុលអុកស៊ីហ៊្សែ នត្រូវបាន បំបែក ដោយឥទ្ធិពលអេឡិចត្រុង  ដែលជាភស្តុតាងនៃបរិយាកាសអព្យាក្រឹតដ៏សំខាន់ដែលផ្សំឡើងភាគច្រើននៃ ម៉ូលេគុល O 2 ។ ដង់ស៊ីតេ​លេខ​ផ្ទៃ​ប្រហែល​ជា​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង (1.2–7) × 10ជួរ 8 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ដែលត្រូវគ្នាទៅនឹងសម្ពាធលើផ្ទៃ0.2–1.2 µPa។  តម្លៃទាំងនេះគឺស្របជាមួយនឹងVoyagerដែលបានកំណត់ក្នុងឆ្នាំ 1981។ អុកស៊ីសែនមិនមែនជាភស្តុតាងនៃជីវិតទេ។ វាត្រូវបានគេគិតថាត្រូវបានផលិតនៅពេលដែលទឹកកកទឹកនៅលើផ្ទៃរបស់ Ganymede ត្រូវបានបំបែកទៅជាអ៊ីដ្រូសែននិងអុកស៊ីហ៊្សែនដោយវិទ្យុសកម្ម ជាមួយនឹងអ៊ីដ្រូសែនបន្ទាប់មកត្រូវបានបាត់បង់យ៉ាងឆាប់រហ័សដោយសារតែម៉ាស់អាតូមទាបរបស់វា។ ពន្លឺ​ដែល​សង្កេត​ឃើញ​នៅ​លើ Ganymede មិន​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​គ្នា​ដូច​គ្នា​នៅ​លើ Europa ទេ។ HST បានសង្កេតឃើញចំណុចភ្លឺចំនួនពីរដែលមានទីតាំងនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង និងខាងត្បូង នៅជិតរយៈទទឹង ± 50° ដែលជាព្រំប្រទល់រវាងខ្សែវាលបើកចំហ និងបិទនៃមេដែកហ្គានីមេឌៀ (សូមមើលខាងក្រោម)។  ចំណុចភ្លឺគឺប្រហែលជា aurora ប៉ូល ដែលបណ្តាលមកពីទឹកភ្លៀងប្លាស្មានៅតាមបណ្តោយបន្ទាត់វាលបើកចំហ។ 

អត្ថិភាពនៃបរិយាកាសអព្យាក្រឹតបញ្ជាក់ថា អ៊ីយ៉ូណូ ស្យុ ង គួរតែមាន ពីព្រោះម៉ូលេគុលអុកស៊ីហ៊្សែនត្រូវបានអ៊ីយ៉ូដដោយឥទ្ធិពលនៃ អេឡិចត្រុង ដ៏ស្វាហាប់ ដែលមកពីម៉ាញេតូស្យូម  និងដោយកាំរស្មី EUV នៃព្រះអាទិត្យ ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ធម្មជាតិនៃអ៊ីយ៉ូណូស្ពែមហ្គានីមេឌាន មានភាពចម្រូងចម្រាសដូចធម្មជាតិនៃបរិយាកាស។ ការវាស់ស្ទង់ Galileo មួយចំនួន បានរកឃើញដង់ស៊ីតេអេឡិចត្រុងកើនឡើងនៅជិត Ganymede ដែលបង្ហាញពីអ៊ីយ៉ូដ ខណៈផ្សេងទៀតមិនបានរកឃើញអ្វីទាំងអស់។  ដង់ស៊ីតេអេឡិចត្រុងនៅជិតផ្ទៃត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណដោយប្រភពផ្សេងៗគ្នាថាស្ថិតនៅចន្លោះ 400–2,500 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ។ នៅឆ្នាំ 2008 ប៉ារ៉ាម៉ែត្រនៃ ionosphere នៃ Ganymede មិនត្រូវបានរឹតបន្តឹងយ៉ាងល្អ។

ភ័ស្តុតាងបន្ថែមនៃបរិយាកាសអុកស៊ីហ៊្សែនបានមកពីការរាវរកឧស្ម័នដែលជាប់ក្នុងទឹកកកនៅលើផ្ទៃ Ganymede ។ ការរកឃើញនៃក្រុម អូហ្សូន (O 3 ) ត្រូវបានប្រកាសនៅឆ្នាំ 1996 ។  នៅឆ្នាំ 1997 ការវិភាគវិសាលគមបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវ លក្ខណៈស្រូបទាញឌី ម័រ (ឬ ឌីអាតូមិច ) នៃអុកស៊ីសែនម៉ូលេគុល។ ការស្រូបចូលបែបនេះអាចកើតឡើងបានលុះត្រាតែអុកស៊ីសែនស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលក្រាស់។ បេក្ខជនល្អបំផុតគឺម៉ូលេគុលអុកស៊ីសែនដែលជាប់ក្នុងទឹកកក។ ជម្រៅនៃខ្សែស្រូបឌីមឺរ អាស្រ័យលើ រយៈទទឹង និង រយៈបណ្តោយ ជាជាងនៅលើផ្ទៃអាល់បេដូ - ពួកគេមានទំនោរថយចុះជាមួយនឹងការកើនឡើងរយៈទទឹងនៅលើ Ganymede ចំណែក O 3 បង្ហាញពីនិន្នាការផ្ទុយ។ ការងារមន្ទីរពិសោធន៍បានរកឃើញថា O 2 នឹងមិនចង្កោម ឬពពុះទេ ប៉ុន្តែរលាយក្នុងទឹកកកនៅសីតុណ្ហភាពផ្ទៃក្តៅរបស់ Ganymede នៃ 100 K (−173.15 °C) ។ 

ការស្វែងរក សូដ្យូម នៅក្នុងបរិយាកាស បន្ទាប់ពីការរកឃើញបែបនេះនៅលើ Europa គ្មានអ្វីសោះក្នុងឆ្នាំ 1997 ។ សូដ្យូមមានយ៉ាងហោចណាស់ 13 ដងតិចជាងបរិបូរណ៍នៅជុំវិញ Ganymede ជាងនៅជុំវិញ Europa ប្រហែលជាដោយសារតែកង្វះទំនាក់ទំនងនៅលើផ្ទៃឬដោយសារដែនម៉ាញ៉េទិចរារាំង។ បិទភាគល្អិតថាមពល។  ធាតុផ្សំអនីតិជនមួយទៀតនៃបរិយាកាស Ganymedian គឺ អាតូមអ៊ីដ្រូសែន ។ អាតូមអ៊ីដ្រូសែនត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅចម្ងាយ 3,000 គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទៃរបស់ Ganymede ។ ដង់ស៊ីតេរបស់ពួកគេនៅលើផ្ទៃគឺប្រហែល 1.5 × 104 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ។ 

នៅឆ្នាំ 2021 ចំហាយទឹកត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងបរិយាកាសនៃ Ganymede ។ 

 ម៉ាញេទិក 
ដែនម៉ាញេទិករបស់ផ្កាយរណប Jovian Ganymede ដែលត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុងដែនម៉ាញេទិកនៃភពព្រហស្បតិ៍។ បន្ទាត់វាលបិទត្រូវបានសម្គាល់ដោយពណ៌បៃតង។
យាន Galileo បានបង្កើតការហោះហើរជិតប្រាំមួយរបស់ Ganymede ពីឆ្នាំ 1995 ដល់ឆ្នាំ 2000 (G1, G2, G7, G8, G28 និង G29)  ហើយបានរកឃើញថា Ganymede មាន ពេលម៉ាញេទិក អចិន្ត្រៃយ៍ (ខាងក្នុង) ឯករាជ្យពីដែនម៉ាញេទិច Jovian ។  តម្លៃនៃពេលនេះគឺប្រហែល 1.3 × 10 13 T·m 3 ,  ដែលធំជាងបីដង នៃពេលម៉ាញ៉េទិចនៃបារត ។ Dipole ម៉ាញេទិកត្រូវបានផ្អៀងដោយគោរពតាមអ័ក្សរង្វិលរបស់ Ganymede ដោយ 176° ដែលមានន័យថាវាត្រូវបានដឹកនាំប្រឆាំងនឹងពេលម៉ាញេទិច Jovian ។  ប៉ូលខាងជើងរបស់វាស្ថិតនៅខាងក្រោម យន្តហោះគន្លង ។ នេះ។ដែនម៉ាញេទិច dipole ដែល បង្កើតដោយពេលអចិន្ត្រៃយ៍នេះមានកម្លាំង 719 ± 2 nT នៅអេក្វាទ័ររបស់ Ganymede  ដែលគួរតែត្រូវបានប្រៀបធៀបជាមួយដែនម៉ាញេទិក Jovian នៅចម្ងាយ Ganymede - ប្រហែល 120 nT ។  វាលអេក្វាទ័រនៃ Ganymede ត្រូវបានដឹកនាំប្រឆាំងនឹងវាល Jovian មានន័យថាការ តភ្ជាប់ឡើងវិញ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ កម្លាំងវាលខាងក្នុងនៅប៉ូលគឺ 2 ដងនៃខ្សែអេក្វាទ័រ - 1440 nT ។ 
Aurorae នៅលើ Ganymede - ការប្តូរខ្សែក្រវាត់ aurral អាចបង្ហាញពីផ្ទៃទឹកនៃមហាសមុទ្រអំបិល។
គ្រាម៉ាញេទិកអចិន្ត្រៃយ៍ឆ្លាក់ផ្នែកមួយនៃលំហជុំវិញ Ganymede បង្កើតបានជាដែនម៉ាញេទិកតូចមួយ ដែលបង្កប់នៅខាងក្នុង នៃភព ព្រហស្បតិ៍ ។ វាគឺជាព្រះច័ន្ទតែមួយគត់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដែលគេដឹងថាមានលក្ខណៈពិសេស។  អង្កត់ផ្ចិតរបស់វាគឺ 4-5 Ganymede radii ។  មេដែកហ្គានីមេឌៀ មានតំបន់នៃ ខ្សែវាល បិទជិត ដែល មានទីតាំងនៅខាងក្រោមរយៈទទឹង 30° ដែល ភាគល្អិតសាកថ្ម ( អេឡិចត្រុង និង អ៊ីយ៉ុង ) ត្រូវបានជាប់ បង្កើតបានជា ខ្សែក្រវាត់វិទ្យុសកម្ម មួយប្រភេទ ។  ប្រភេទអ៊ីយ៉ុងសំខាន់នៅក្នុងដែនម៉ាញ៉េទិចគឺអុកស៊ីសែនអ៊ីយ៉ូដតែមួយ-O + — ដែល​សម​នឹង ​បរិយាកាស ​អុកស៊ីហ្សែន​ដ៏​តឹងតែង​របស់ Ganymede ។ នៅតំបន់ប៉ូលនៅរយៈទទឹងខ្ពស់ជាង 30° ខ្សែវាលម៉ាញេទិកត្រូវបានបើក ដោយភ្ជាប់ Ganymede ជាមួយអ៊ីយ៉ូដរបស់ភពព្រហស្បតិ៍។  នៅក្នុងតំបន់ទាំងនេះ អេឡិចត្រុង និងអ៊ីយ៉ុងដ៏ស្វាហាប់ (រាប់សិប គីឡូវ៉ុល ) និងអ៊ីយ៉ុងត្រូវបានគេរកឃើញ  ដែលអាចបណ្តាលឱ្យអ័ររ៉ាសសង្កេតជុំវិញប៉ូលហ្គានីមេឌាន។  លើសពីនេះ អ៊ីយ៉ុងធ្ងន់ ៗ បន្តធ្លាក់លើផ្ទៃប៉ូលរបស់ Ganymede ធ្វើឱ្យព្រិល ទឹកកក និងធ្វើឱ្យទឹកកកកាន់តែងងឹត។ 

អន្តរកម្មរវាងម៉ាញេទិក Ganymedian និង ប្លាស្មា Jovian គឺនៅក្នុងការគោរពជាច្រើនដែលស្រដៀងនឹង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ និងដែនម៉ាញ៉េទិចរបស់ផែនដី។  ប្លាស្មាវិលជុំជាមួយភពព្រហស្បតិ៍ ប៉ះលើផ្នែកខាងក្រោមនៃម៉ាញេទិក Ganymedian ច្រើនដូចជាខ្យល់ព្រះអាទិត្យបក់មកលើដែនម៉ាញេទិករបស់ផែនដី។ ភាពខុសគ្នាសំខាន់គឺល្បឿននៃលំហូរប្លាស្មា - supersonic ក្នុងករណីផែនដី និង subsonic ក្នុងករណី Ganymede ។ ដោយសារតែការហូរខ្លាំងនោះ វាមិន មានការឆក់ ចេញពីអឌ្ឍគោលនៃ Ganymede នោះទេ។ 

បន្ថែមពីលើពេលម៉ាញេទិកខាងក្នុង Ganymede មានដែនម៉ាញេទិច dipole ជំរុញ។  អត្ថិភាពរបស់វាត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងការប្រែប្រួលនៃដែនម៉ាញេទិច Jovian នៅជិត Ganymede ។ គ្រា​ដែល​ជំរុញ​ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​រ៉ាឌីកាល់​ទៅ ឬ​ពី​ភព​ព្រហស្បតិ៍​តាម​ទិសដៅ​នៃ​ផ្នែក​ខុស​គ្នា​នៃ​ដែន​ម៉ាញេទិច​របស់​ភព។ គ្រាម៉ាញេទិកដែលជំរុញគឺជាលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រខ្សោយជាងផ្នែកខាងក្នុង។ កម្លាំង វាល នៃវាលបំផុសគំនិតនៅអេក្វាទ័រម៉ាញេទិកគឺប្រហែល 60 nT—ពាក់កណ្តាលនៃវាល Jovian ជុំវិញ។  វាលម៉ាញេទិកដែលបណ្ដាលមកពី Ganymede គឺស្រដៀងទៅនឹង Callisto និង Europa ដែលបង្ហាញថា Ganymede ក៏មានមហាសមុទ្រទឹកក្រោមដីដែលមានចរន្តអគ្គិសនីខ្ពស់។ 

ដោយសារ Ganymede មានភាពខុសប្លែកគ្នាទាំងស្រុង និងមានស្នូលលោហធាតុ  ដែនម៉ាញេទិកខាងក្នុងរបស់វាត្រូវបានបង្កើតតាមរបៀបស្រដៀងគ្នាទៅនឹងផែនដី៖ ជាលទ្ធផលនៃវត្ថុធាតុដែលផ្លាស់ទីនៅខាងក្នុង។  វាលម៉ាញេទិកដែលបានរកឃើញនៅជុំវិញ Ganymede ទំនងជាបណ្តាលមកពីការបំប្លែងសមាសធាតុនៅក្នុងស្នូល  ប្រសិនបើវាលម៉ាញេទិកជាផលិតផលនៃសកម្មភាពឌីណាម៉ូ ឬម៉ាញ៉េតូកុងវឺ។ 

ថ្វីបើមានស្នូលដែកក៏ដោយ ក៏មេដែករបស់ Ganymede នៅតែជាអាថ៌កំបាំង ជាពិសេសដោយសារសាកសពស្រដៀងគ្នានេះខ្វះលក្ខណៈពិសេស។  ការស្រាវជ្រាវមួយចំនួនបានណែនាំថា ដោយសារទំហំតូចរបស់វា ស្នូលគួរតែត្រជាក់គ្រប់គ្រាន់ដល់ចំណុចដែលវត្ថុរាវមានចលនា ដូច្នេះហើយ ដែនម៉ាញេទិកនឹងមិនត្រូវបានទ្រទ្រង់ទេ។ ការពន្យល់មួយគឺថា សន្ទុះគន្លងគន្លងដូចគ្នាដែលបានស្នើឱ្យរំខានផ្ទៃខាងលើក៏អនុញ្ញាតឱ្យដែនម៉ាញេទិចបន្ត៖ ជាមួយនឹងភាពចម្លែករបស់ Ganymede ត្រូវបានបូម និងកំដៅទឹករលកនៃអាវទ្រនាប់បានកើនឡើងកំឡុងពេល resonance កាត់បន្ថយលំហូរកំដៅពីស្នូល ដោយទុកឱ្យវាមានជាតិទឹក និង convective ។ ការពន្យល់មួយទៀត គឺជាការបង្កើតមេដែកដែលនៅសេសសល់នៃថ្ម silicate នៅក្នុងអាវទ្រនាប់ ដែលអាចធ្វើទៅបាន ប្រសិនបើផ្កាយរណបមានវាលដែលបង្កើតដោយឌីណាម៉ូដ៏សំខាន់ជាងកាលពីអតីតកាល។ 

 បរិស្ថានវិទ្យុសកម្ម 
កម្រិតវិទ្យុសកម្មនៅលើផ្ទៃ Ganymede គឺទាបជាងនៅ Europa គួរឱ្យកត់សម្គាល់គឺ 50-80 mSv (5-8 rem) ក្នុងមួយថ្ងៃ ដែលជាបរិមាណដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ ឬស្លាប់របស់មនុស្សដែលប៉ះពាល់រយៈពេល 2 ខែ។ 

 ប្រភពដើម និងការវិវត្តន៍ 
ព្រំប្រទល់ដ៏មុតស្រួចបានបែងចែកតំបន់ងងឹតបុរាណរបស់ Nicholson Regio ពីតំបន់ដែលមានពន្លឺភ្លឺច្បាស់នៃ Harpagia Sulcus ក្មេងជាងវ័យ។
Ganymede ប្រហែលជាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការ បង្កើន នៅក្នុង subnebula របស់ Jupiter ដែលជាថាសឧស្ម័ន និងធូលីជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍ បន្ទាប់ពីការបង្កើតរបស់វា។  ការបង្កើន Ganymede ប្រហែលជាចំណាយពេលប្រហែល 10,000 ឆ្នាំ  ខ្លីជាង 100,000 ឆ្នាំដែលបានប៉ាន់ស្មានសម្រាប់ Callisto ។ ស្រទាប់ខាងក្រោម Jovian ប្រហែលជា "ស្រេកឃ្លានឧស្ម័ន" នៅពេលដែលផ្កាយរណប Galilean បង្កើតឡើង។ នេះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យមានការបន្ថែមរយៈពេលវែងដែលត្រូវការសម្រាប់ Callisto ។  ផ្ទុយទៅវិញ Ganymede បានបង្កើតឡើងកាន់តែខិតទៅជិតភពព្រហស្បតិ៍ ជាកន្លែងដែល subnebula មានដង់ស៊ីតេ ដែលពន្យល់ពីទំហំពេលវេលានៃការបង្កើតខ្លីជាងរបស់វា។  ការបង្កើតយ៉ាងឆាប់រហ័សនេះបានរារាំងការគេចចេញពីកំដៅបន្ថែម ដែលអាចនាំឱ្យទឹកកករលាយ និងភាពខុសគ្នា ៖ ការបំបែកថ្ម និងទឹកកក។ ថ្មបានតាំងទីលំនៅនៅកណ្តាលបង្កើតជាស្នូល។  ក្នុងន័យនេះ Ganymede គឺខុសពី Callisto ដែលជាក់ស្តែងបានបរាជ័យក្នុងការរលាយ និងមានភាពខុសប្លែកគ្នាដំបូងដោយសារតែការបាត់បង់កំដៅបន្ថែមកំឡុងពេលបង្កើតយឺតរបស់វា។  សម្មតិកម្មនេះពន្យល់ពីមូលហេតុដែលព្រះច័ន្ទ Jovian ទាំងពីរមើលទៅខុសគ្នាខ្លាំង បើទោះបីជាមានម៉ាស់ និងសមាសភាពប្រហាក់ប្រហែលគ្នាក៏ដោយ។  ទ្រឹស្ដីជម្មើសជំនួសពន្យល់ពីកំដៅខាងក្នុងធំជាងរបស់ Ganymede ដោយផ្អែកលើមូលដ្ឋាននៃការបត់បែននៃជំនោរ  ឬការរុញច្រានខ្លាំងជាងមុនដោយអ្នកប៉ះទង្គិចក្នុងអំឡុងពេលការ ទម្លាក់គ្រាប់បែកធ្ងន់ចុង ។ ក្នុងករណីចុងក្រោយ ការធ្វើគំរូបង្ហាញថាភាពខុសគ្នានឹងក្លាយជា ដំណើរការរត់គេចខ្លួន នៅ Ganymede ប៉ុន្តែមិនមែន Callisto ទេ។ 

បន្ទាប់ពីការបង្កើត ស្នូលរបស់ Ganymede ភាគច្រើនរក្សាបាននូវកំដៅដែលប្រមូលផ្តុំកំឡុងពេលបង្កើត និងភាពខុសគ្នា ដោយគ្រាន់តែបញ្ចេញវាយឺតៗទៅកាន់ស្រទាប់ទឹកកកប៉ុណ្ណោះ។  ម្នាលអាវុសោ ឧបាទានក្ខន្ធ ដឹកដល់ផ្ទៃដោយបច្ច័យ។  ការពុកផុយនៃ ធាតុវិទ្យុសកម្ម នៅក្នុងថ្មបានធ្វើឱ្យស្នូលកាន់តែក្តៅ ដែលបណ្តាលឱ្យមានភាពខុសគ្នាកាន់តែខ្លាំងឡើង៖ ស្នូលដែក-ដែក-ស៊ុលហ្វីតខាងក្នុង និងស្រទាប់ស៊ីលីកេតត្រូវបានបង្កើតឡើង។  ជាមួយនេះ Ganymede បានក្លាយជារាងកាយខុសគ្នាទាំងស្រុង។  ដោយការប្រៀបធៀប កំដៅវិទ្យុសកម្មនៃ Callisto ដែលមិនខុសគ្នាបានបណ្តាលឱ្យ convection នៅខាងក្នុងទឹកកករបស់វា ដែលមានប្រសិទ្ធិភាពត្រជាក់វា និងការពារការរលាយទឹកកកទ្រង់ទ្រាយធំ និងភាពខុសគ្នាយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ចលនា convective នៅ Callisto បានបណ្តាលឱ្យមានការបំបែកផ្នែកខ្លះនៃថ្ម និងទឹកកក។  ថ្ងៃនេះ ហ្គានីមេឌ បន្តត្រជាក់សន្សឹមៗ។  កំដៅដែលត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីស្នូលរបស់វា និង mantle ស៊ីលីកេតអាចឱ្យផ្ទៃមហាសមុទ្រមាន  ចំណែកឯការត្រជាក់យឺតនៃស្នូល Fe-FeS រាវបណ្តាលឱ្យ convection និងគាំទ្រការបង្កើតវាលម៉ាញេទិក។  លំហូរកំដៅ បច្ចុប្បន្ន ចេញពី Ganymede ប្រហែលជាខ្ពស់ជាងដែលចេញពី Callisto ។ 

 ការរុករក 
យានអវកាសជាច្រើនបានអនុវត្តការហោះហើរយ៉ាងជិតស្និទ្ធ របស់ Ganymede៖ យាន Pioneer ពីរ និង យាន Voyager ពីរ បានធ្វើការហោះហើរតែមួយរវាងឆ្នាំ 1973 និង 1979 ។ យានអវកាស Galileo បានឆ្លងកាត់ចំនួនប្រាំមួយនៅចន្លោះឆ្នាំ 1996 និង 2000; ហើយ យានអវកាស Juno បានធ្វើការហោះហើរពីរដងក្នុងឆ្នាំ 2019 និង 2021។  មិនទាន់មានយានអវកាសណាមួយបានធ្វើដំណើរទៅកាន់គន្លង Ganymede នៅឡើយទេ ប៉ុន្តែមានសំណើជាច្រើនដើម្បីធ្វើដូច្នេះ រួមទាំងបេសកកម្ម JUICE ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងសាងសង់ (គិតត្រឹមឆ្នាំ 2021 )។

 បានបញ្ចប់ flybys 
Ganymede ពី Pioneer 10 (1973)

យានអវកាសដំបូងគេដែលចូលទៅជិត Ganymede គឺ Pioneer 10 ដែលធ្វើការហោះហើរនៅឆ្នាំ 1973 នៅពេលដែលវាបានឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធ Jupiter ក្នុងល្បឿនលឿន។ យាន Pioneer 11 បានធ្វើការហោះហើរស្រដៀងគ្នាក្នុងឆ្នាំ 1974 ។  ទិន្នន័យដែលបានបញ្ជូនត្រឡប់មកវិញដោយយានអវកាសទាំងពីរត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់លក្ខណៈរូបវន្តរបស់ព្រះច័ន្ទ  និងផ្តល់រូបភាពនៃផ្ទៃជាមួយនឹងកម្រិតភាពច្បាស់រហូតដល់ 400 គីឡូម៉ែត្រ (250 mi) ។  វិធីសាស្រ្តជិតបំផុតរបស់ Pioneer 10 គឺ 446,250 គីឡូម៉ែត្រ ប្រហែល 85 ដងនៃអង្កត់ផ្ចិត Ganymede ។ 

យាន Voyager 1 និង Voyager 2 ទាំងពីរបានសិក្សា Ganymede នៅពេលឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធ Jupiter ក្នុងឆ្នាំ 1979 ។ ទិន្នន័យពី flybys ទាំងនោះត្រូវបានប្រើដើម្បីកែលម្អទំហំនៃ Ganymede ដោយបង្ហាញថាវាធំជាង ព្រះច័ន្ទ Titan របស់ Saturn ដែលពីមុនគិតថាធំជាង។  រូបភាពពី យាន Voyagers បានផ្តល់នូវការមើលឃើញដំបូងនៃផ្ទៃផែនដីរបស់ព្រះច័ន្ទ។ 

យន្តហោះ Pioneer និង Voyager flybys សុទ្ធតែមានចម្ងាយឆ្ងាយ និងល្បឿនលឿន ព្រោះវាហោះលើ គន្លងគ្មាន ព្រំដែន តាមរយៈប្រព័ន្ធ Jupiter ។ ទិន្នន័យកាន់តែប្រសើរអាចទទួលបានពីយានអវកាសដែលកំពុងគោចរជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍ ព្រោះវាអាចជួប Ganymede ក្នុងល្បឿនទាប និងកែតម្រូវគន្លងសម្រាប់ខិតជិតកាន់តែជិត។ នៅឆ្នាំ 1995 យានអវកាស Galileo បានចូលទៅក្នុងគន្លងជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍ ហើយរវាងឆ្នាំ 1996 និង 2000 បានធ្វើការហោះហើរជិតប្រាំមួយរបស់ Ganymede ។  flyby ទាំងនេះត្រូវបានតំណាង G1, G2, G7, G8, G28 និង G29 ។  ក្នុងអំឡុងពេលហោះហើរជិតបំផុត (G2) កាលីលេ បានឆ្លងកាត់ត្រឹមតែ 264 គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទៃនៃ Ganymede (ប្រាំភាគរយនៃអង្កត់ផ្ចិតរបស់ព្រះច័ន្ទ) ដែលនៅតែជាវិធីសាស្រ្តជិតបំផុតដោយយានអវកាសណាមួយ។ ក្នុងអំឡុងពេល G1 flyby ក្នុងឆ្នាំ 1996 ឧបករណ៍ Galileo បានរកឃើញវាលម៉ាញេទិករបស់ Ganymede ។  ពី យាន Galileo flybys ត្រូវបាន ប្រើ ដើម្បីស្វែងរកមហាសមុទ្រក្រោមផ្ទៃ ដែលត្រូវបានប្រកាសនៅឆ្នាំ 2001។ ផ្ទៃ។ 

យានអវកាស New Horizons ក៏បានសង្កេតឃើញ Ganymede ផងដែរ ប៉ុន្តែពីចម្ងាយធំជាងនេះ នៅពេលដែលវាបានឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធ Jupiter ក្នុងឆ្នាំ 2007 (កំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ Pluto ) ។ ទិន្នន័យ​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​គូស​ផែនទី​សណ្ឋានដី និង​សមាសភាព​នៃ Ganymede ។ 

ដូច Galileo យានអវកាស Juno បាន ធ្វើដំណើរជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍។ នៅថ្ងៃទី 25 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2019 Juno បានអនុវត្តការហោះហើរឆ្ងាយរបស់ Ganymede ក្នុងអំឡុងពេលគន្លងទី 24 នៃភពព្រហស្បតិ៍ នៅចន្លោះពី 97,680 ទៅ 109,439 គីឡូម៉ែត្រ (60,696 ទៅ 68,002 mi) ។ ការហោះហើរនេះបានផ្តល់នូវរូបភាពនៃតំបន់ប៉ូលរបស់ព្រះច័ន្ទ។  នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ 2021 Juno បានធ្វើការហោះហើរជាលើកទីពីរ នៅចម្ងាយជិត 1,038 គីឡូម៉ែត្រ (645 mi) ។  ការជួបនេះត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីផ្តល់ជំនួយ ទំនាញ ដើម្បីកាត់បន្ថយ រយៈពេលគន្លងរបស់ Juno ពី 53 ថ្ងៃទៅ 43 ថ្ងៃ។ រូបភាពបន្ថែមនៃផ្ទៃត្រូវបានប្រមូល។ 

 បេសកកម្មនាពេលអនាគត 
Jupiter Icy Moon Explorer (JUICE) នឹងក្លាយជាមនុស្សដំបូងគេដែលចូលទៅក្នុងគន្លងជុំវិញ Ganymede ខ្លួនឯង ។ គិតត្រឹមឆ្នាំ 2021 JUICE កំពុងត្រូវបានសាងសង់ ដោយគ្រោងបាញ់បង្ហោះនៅខែសីហា ឆ្នាំ 2023។  វាមានគោលបំណងដើម្បីធ្វើការហោះហើរដំបូងរបស់ Ganymede នៅឆ្នាំ 2031 បន្ទាប់មកចូលទៅក្នុងគន្លងរបស់ព្រះច័ន្ទនៅឆ្នាំ 2032។ នៅពេលដែលយានអវកាសប្រើប្រាស់ថាមពលជំរុញរបស់វា។ , JUICE ត្រូវបានគេគ្រោងនឹង deorbited និងប៉ះពាល់ដល់ Ganymede ក្នុងខែកុម្ភៈ 2034។ 

 បេសកកម្មដែលបានស្នើឡើង 
បេសកកម្មជាច្រើនផ្សេងទៀតត្រូវបានស្នើឡើងដើម្បីហោះហើរតាមគន្លងតារាវិថី Ganymede ប៉ុន្តែមិនត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់ការផ្តល់មូលនិធិ ឬលុបចោលមុនពេលចាប់ផ្តើម។

Jupiter Icy Moons Orbiter នឹងសិក្សា Ganymede ឱ្យកាន់តែលម្អិត។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បេសកកម្មនេះត្រូវបានលុបចោលនៅឆ្នាំ 2005 ។  សំណើចាស់មួយទៀតត្រូវបានគេហៅថា The Grandeur of Ganymede ។ 

យានអវកាស Ganymede ដែលមានមូលដ្ឋានលើយាន Juno ត្រូវបានស្នើឡើងក្នុងឆ្នាំ 2010 សម្រាប់ ការស្ទង់មតិ Planetary Science Decadal Survey ។  បេសកកម្មមិនត្រូវបានគាំទ្រទេ ដោយការស្ទង់មតិទសភាគ ចូលចិត្ត បេសកកម្ម Europa Clipper ជំនួសវិញ។ 

បេសកកម្ម Europa Jupiter System Mission (EJSM) មានកាលបរិច្ឆេទបាញ់បង្ហោះនៅឆ្នាំ 2020 ហើយជាសំណើរួមគ្នា របស់ NASA និង ESA សម្រាប់ការរុករកព្រះច័ន្ទជាច្រើនរបស់ Jupiter រួមទាំង Ganymede ផងដែរ។ នៅក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2009 វាត្រូវបានប្រកាសថា ESA និង NASA បានផ្តល់អាទិភាពបេសកកម្មនេះមុន បេសកកម្មប្រព័ន្ធ Titan Saturn ។  EJSM គឺរួមមាន Jupiter Europa Orbiter ដែលដឹកនាំដោយ NASA , ESA ដែលដឹកនាំដោយ Jupiter Ganymede Orbiter និងអាចជា JAXA - led Jupiter Magnetospheric Orbiter ។ សមាសធាតុ NASA និង JAXA ក្រោយមកត្រូវបានលុបចោល ហើយ ESA ហាក់ដូចជាត្រូវបានលុបចោលផងដែរ ប៉ុន្តែនៅក្នុងឆ្នាំ 2012 ESA បានប្រកាសថា វានឹងដើរទៅមុខតែម្នាក់ឯង។ ផ្នែកអឺរ៉ុបនៃបេសកកម្មបានក្លាយជា Jupiter Icy Moon Explorer (JUICE) (សូមមើលខាងលើ) ។ 

វិទ្យាស្ថាន ស្រាវជ្រាវអវកាសរុស្ស៊ី បានស្នើបេសកកម្មអវកាសយានិក Ganymede Lander (GL) ហៅថា Laplace -P ,  ដែលអាចធ្វើទៅបានក្នុងភាពជាដៃគូជាមួយ JUICE ។  ប្រសិនបើជ្រើសរើស វានឹងត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការនៅឆ្នាំ 2023។  [ ត្រូវការអាប់ដេ ត ]