ចេតិយក្នុងប្រទេសកម្ពុជា

ចេតិយ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ជា ​ចេតិយ​ដែល ​មាន​រាង​ជា​ចេតិយ ​ដែល​ផ្ទុក​ឆ្អឹង​និង​ផេះ​របស់​អ្នក​ស្លាប់​ដាក់​ពាស​ពេញ​បរិវេណ​វត្ត ដែល​ជាទូទៅ​គេ​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង ​ប្រទេស​កម្ពុជា ដែល​ជា​ទូទៅ​ផ្តល់​ហិរញ្ញប្បទាន​ដោយ​អ្នក​មាន​អ្នក​មាន​ជំនឿ ខ្លួនគេ និងសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ។  ខណៈពេលដែល ប្រាង្គ បានមកពីគំរូដើម សិខរ របស់ឥណ្ឌា ចេតិយ មានអារម្មណ៍ទាំងឥទ្ធិពលរបស់ឥណ្ឌា តាមរយៈគំរូដើមនៃចេតិយ ជាពិសេសរបស់ Sanchi ក៏ដូចជាឥទ្ធិពលផ្សេងទៀត ជាពិសេសជាមួយនឹងស្តូបគំរូរបស់ Ruwanwelisaya នៅ Ceylan ដែលមកពី ព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ ក៏បានមកដល់។

 វាក្យសព្ទ 
ចំណែកពាក្យថា ស្តូប ត្រូវបានជនបរទេសប្រើជាទូទៅ ពាក្យ <i id="mwGw">ចេតិយ</i> ជាភាសាខ្មែរ ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយអ្នកស្រុក តាមពាក្យ បាលី ចៃត្យ ដែលមានអត្ថន័យថា "កប់សព ឬ ប្រាសាទ"។ ឬភាសាសំស្ក្រឹត Chaiitya មកពី root ចិត ឬ ចិ មានន័យថា "ប្រមូលផ្ដុំ" ជាពាក្យ សំស្ក្រឹត សម្រាប់ពំនូកឬជើងទម្រឬ "គំនរពិធីបុណ្យសព" ។ ,   ក៏មានអត្ថន័យជិតទៅនឹងពាក្យ ស្តូប មកពី សំស្រ្កឹត (स्तूप) មានន័យត្រង់ថា 'គំនរ' ។

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
រូបភាពតូច| ចេតិយ ​លើ ​វត្ត​ភ្នំ មាន​ប្រវត្តិ​ពី​ការ​សោយ​ទិវង្គត​របស់​ព្រះបាទ​ពញាយ៉ាត ក្នុង​ឆ្នាំ ១៤៦៣។
ចេតិយ ​បុរាណ​គ្រាន់តែ​ជា ​ចេតិយ ​តាម​គម្ពីរ​ពុទ្ធសាសនា​បុរាណ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​វា​ត្រូវ​បាន​កសាង​ឡើង​ដើម្បី​ទុក​ជា​ផេះ និង​សារីរិកធាតុ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ ចេតិយបានអភិវឌ្ឍទៅជាទម្រង់បច្ចុប្បន្ន តាមរយៈការរួមផ្សំជាមួយរូបសំណាកព្រះពុទ្ធ។ ការវិវត្តន៍ឆ្ពោះទៅរកចេតិយសម្រាប់បុគ្គលអាចជាវត្តមួយនាពេលថ្មីៗនេះ ដោយសារវត្តចាស់ ដូចជាវត្តខ្នាត  ក្នុង ខេត្តសៀមរាប ដែលមានរូបបដិមាព្រះពុទ្ធបដិមាគង់លើ កោដ្ឋសព ។
ស្តាំ|រូបភាពតូច| ចេតិយនៃ វត្តប្រាស៊ីសានផេត នៅអយុធ្យា ក្នុងប្រទេសថៃសម័យទំនើប បន្ថែមនៅឆ្នាំ ១៤៩២។
ចេតិយ ដ៏ចំណាស់ជាងគេ និងល្បីល្បាញបំផុតក្នុងប្រទេសកម្ពុជា គឺចេតិយដែលសាងសង់នៅលើកំពូល វត្តភ្នំ សម្រាប់ព្រះបាទ ពញាយ៉ាត ដែលជារជ្ជកាលរបស់ព្រះអង្គដែលកត់សម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃយុគសម័យចតុមុខនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាក្នុងឆ្នាំ ១៤៣១។

ចេតិយ​ដែល​រក្សា​ទុក​មាន​មុខងារ​ជា​កន្លែង​គោរព​វិញ្ញាណក្ខន្ធ ប៉ុន្តែ​រូបរាង​របស់​វា​ក៏​បាន​វិវត្ត​ដូច​នឹង​ស្តូប​ដ៏​មហិមា​ដែល​បាន​សាងសង់​នៅ​មុខ ​ស្ថានីយ​រថភ្លើង​រាជ​ធានី​ភ្នំពេញ ​ដែរ។ វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៥៧ សម្រាប់ឆ្នាំ ២៥០០ នៃពុទ្ធសករាជ ជាមួយនឹងព្រះសារីរិកធាតុនៃ ព្រះអរហន្ត របស់ពុទ្ធសាសនិក។ មូលដ្ឋានរាងស៊ីឡាំងរបស់វាមានទ្វារ និងបង្អួចដែលអនុញ្ញាតឱ្យវាក្លាយជាកន្លែងគោរពបូជានៅថ្ងៃបុណ្យ។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ចេតិយ ឯកជនបានកើនឡើងជាលំដាប់ និងជាកន្លែងសម្រាប់សម្រាកអស់កល្បជានិច្ច ដោយមិនចាំបាច់មានគម្រោងហានិភ័យក្នុងការសាងសង់រយៈពេលវែងនោះទេ។ 

 ការពិពណ៌នា 
ចេតិយ ​ធម្មតា​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​អាច​ធ្វើ​ពី ​ថ្មភក់ ថ្មបាយក្រៀម ឥដ្ឋ និង​ថ្មីៗ​ទៀត​ពី ​ស៊ីម៉ងត៍ ។

ជាញឹកញាប់បំផុត ចេតិយត្រូវបានសាងសង់នៅភាគឦសាននៃ វិហារព្រោះយោងទៅតាមលោក George Cœdès ក្នុងវប្បធម៌ព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរ ទិសឦសានគឺជាទិសដៅដែលការចេញពីសកលលោកឆ្ពោះទៅកាន់ឋានសួគ៌។  ចំណែក​ឯ​ចេតិយ​មិន​តម្រង់​ទិស​ជា​ប្រព័ន្ធ ជ្រុង​នៃ​ចេតិយ​ច្រើន​តែ​ដើរ​ស្រប​នឹង​វិហារ​ធំ​ក្នុង​វត្ត ដោយ​មិន​ចង់​មាន​សណ្តាប់​ធ្នាប់ និង​សោភ័ណភាព​នៅ​លើ​ទីធ្លា​វត្ត។ 

ពួកវាអាចមានទំហំទាំងអស់ ប៉ុន្តែតែងតែរក្សាសមាមាត្រដូចគ្នា។ ចេតិយ​ប្រើ ​វិសាលភាព ​ជា​រង្វាស់​ប្រពៃណី។ ច្រើន ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គល់​នៃ ​ចេតិយ ​មាន​វិសាលភាព​ស្មើ​នឹង​ម្ចាស់​វា ហើយ​បើ​អំពូល​នោះ​មាន​ប្រវែង ១២ ចន្លោះ នោះ ​គល់ ​ក៏​ត្រូវ​មាន​ប្រវែង​ដូច​គ្នា​ដែរ។ ផ្នែកខាងក្រោម ឬមូលដ្ឋាន និង spire គឺពាក់កណ្តាលខ្ពស់ដែលមានតែ 6 វិសាលភាព។ ផ្ទៃរាបស្មើខាងក្នុងពីរមានកំពស់ 5 វិសាលភាព។ តែមួយគត់នៅក្រោមមូលដ្ឋានមានកម្ពស់ត្រឹមតែមួយវិសាលភាព។ ទទឹង​របស់​ចេតិយ​មាន​១៨​វិសាល ដែល​មាន​កំពស់​៣​ដង​នៃ​ទទឹង​៦ ។

ចំនួន​កម្រិត​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ដី និង​​ថ្នាក់​ត្រូវ​តែ​មិន​ស្មើគ្នា៖ ៣, ៥, ៧ និង ៩ សម្រាប់​ព្រះមហាក្សត្រ។

វជ្រ ​ជា​ធាតុ​សំខាន់​នៃ​ការ​តុបតែង​ចេតិយ ហើយ​វា​ជា​សំណល់​ធម្មតា​មួយ​នៃ ​ពុទ្ធសាសនា​មហាយាន ​ក្នុង ​ពុទ្ធសាសនា​ថេរវាទ ​ភាគ​ច្រើន​នៃ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ 

 រចនាប័ទ្ម 
រូបភាពតូច| ចេតិយ ​ព្រះបាទ​នរោត្តម រាជធានី​ភ្នំពេញ។
ចេតិយ ​ត្រូវ​បាន​គេ​សាង​សង់​ឡើង​តាម​រចនាបថ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែល​ពិបាក​នឹង​សំយោគ។ ចេតិយ​នៅ​មីយ៉ាន់ម៉ា ថៃ និង​កម្ពុជា​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ឥទ្ធិពល​តាម​រចនាបថ​ដោយ ​ចេតិយ​សេឡង់ ​មូល​ព្រម​ទាំង​ចេតិយ​ហិនយាន​ឥណ្ឌា​ក្នុង​សម័យ​អធិរាជ ​អសោក ។ នៅកម្ពុជា បើតាមអ្នកវិទូជនជាតិបារាំង លោក Jean-Pierre Carbonnel ស្តូបបីផ្សេងគ្នាអាចសម្គាល់បានថាជារបស់ខ្មែរ៖ ចេតិយ ដែលមានដំបូល ចេតិយ ចំលាក់ និង ចេតិយ សាមញ្ញ។ 

 ចេតិយ ​ជាន់ 
ចេតិយ ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​សម្រាប់​ផេះ​របស់​ស្តេច​ជា​ធម្មតា​មាន​ចម្លាក់​នៅ​លើ​ជើង​ទម្រ​ទាំង​ប្រាំ​ក្នុង​ទិស​ទាំង​បួន។ អំពូល​ដែល​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​តួ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​នៃ​ចេតិយ​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​តុបតែង​ដោយ​ខ្សែ​ក​ក្នុង​លក្ខណៈ​ដែល​ចុង​នៅ​ជាប់​គ្នា។ ចំណែក​ធាតុ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​មូលដ្ឋាន​របស់​វា​អាច​តំណាង​ឱ្យ​ព្រហ្ម​មុខ​បួន។

 ចម្លាក់ ​ចេតិយ 
ចេតិយ ​ចម្លាក់​ដែល​ប្រើ​សម្រាប់​ព្រះរាជវង្សានុវង្ស​ពុំ​មាន​តួ​ព្រះ​ព្រហ្ម​ទេ។ វាអាចមានរូបចម្លាក់នៅលើជើងទម្រនៃអំពូល លើកំពូលរបស់វា និងឆ័ត្រលំដាប់ថ្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

 ចេតិយ សាមញ្ញ 
រូបភាពតូច| ចេតិយ​ជ័យ​នន្ទ ​នៅ ​អង្គរវត្ត ​មាន​អាយុកាល​តាំងពី​ឆ្នាំ ១៧០១។
ចេតិយ ​សាមញ្ញ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ឆ្លាក់​ទេ ប៉ុន្តែ​កម្រ​ណាស់ វា​នឹង​ត្រូវ​បាន​តុបតែង​ជា​ជួរ​នៃ​ផ្កា​ឈូក​បញ្ច្រាស​នៅ​លើ​ស្មា​អំពូល។

 សណ្ឋានដី 
ចេតិយ ខ្មែរ​អាច​រក​ឃើញ​ជា​ចម្បង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ហើយ​មាន​ឥទ្ធិពល​លើ ​ចេតិយ​នៅ​ប្រទេស​ថៃ ​ផង​ដែរ ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​សិល្បៈ​ខ្មែរ​នៃសិល្បៈ ​​លពបុរី ។ 

សំណង់​ចេតិយ​ត្រូវ​បាន​ចម្លង​ដោយ​ជនជាតិ​ខ្មែរ និង​ថៃ ជាពិសេស​នៅ ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​គេ​អាច​មើល​ឃើញ​នៅ​វត្ត​ខេមរាពុទ្ធិករាម។ 

ចេតិយ ​មួយ​ត្រូវ​បាន​គេ​សាង​សង់​ក្នុង ​ប្រទេស​កាណាដា ​សម្រាប់​ការ​តាំង​ពិពណ៌ 'Observance and Memorial' នៅ ​សារមន្ទីរ Royal Ontario ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១១។ វា​ត្រូវ​បាន​ឧទ្ទិស​ដល់​អ្នក​នៅ​រស់រាន​មាន​ជីវិត និង​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​អ្នក​បាត់​បង់​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​អំពើ​ហិង្សា​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​នៅ​កម្ពុជា។ 

 មុខងារ 
ចេតិយ ​ដែល​ពី​ដើម​ជា​កន្លែង​សក្ការៈ​នៃ​ការ​សន្ទនា​របស់​សារីរិកធាតុ ឥឡូវ​នេះ​មាន​មុខងារ​ធ្វើ​បុណ្យ​សព​ជា​ចម្បង​ដើម្បី​រក្សា​អដ្ឋិធាតុ​ដែល​លែង​មាន។ វាក៏អាចមានមុខងារតុបតែងផងដែរ ព្រោះសូម្បីតែប្រអប់កំបោរសម្រាប់ betel ក៏មានរាង ជាចេតិយ ហើយក៏អាចសាងសង់ដោយសក្ការៈ ដូចករណីនៅក្នុងរឿងព្រេងរបស់ព្រះបាទបាយង់កោរ ដែលមាន ចេតិយ ចំនួន ១០០០ កសាងបន្ទាប់ពីបាន រួមរក្ស ជាមួយមាតាដោយអចេតនា។ .  ចេតិយ​ចាស់​ក្នុង​វត្ត​ច្រើន​តែ​ក្លាយ​ជា​កន្លែង​ដាក់​វត្ថុ​បុរាណ បំណែក​រូប​បដិមា ឬ ​សិលាចារឹក​ខ្មែរ សាស្ត្រាស្លឹករិត​ខូច​ត្រូវ​បាន​តម្កល់​ជា​ជាង​ដុត​ចោល។

 ការបកស្រាយ 

 ការ​ផ្សំ​ព្រះ​ចេតិយ​ជាមួយ​នឹង​ព្រះកាយ​របស់​ព្រះពុទ្ធ 
រូបភាពតូច| ចេតិយ ក្នុងវត្តមួយក្នុង វត្តវិហារសួគ៌ ។
លោក Georges Groslier បានកត់សម្គាល់ថា នៅក្នុងវត្តព្រះពុទ្ធសាសនា ដូចជា វត្តវិហារសួគ៌ អាចមានទាំងអាសនៈ ឬចេតិយ ដែលសន្និដ្ឋានថា ទាំងពីរអាចបញ្ចូលគ្នាបាន។  សម្រាប់ Jeannine Auboyer សិរីរឹកធាតុរបស់ព្រះពុទ្ធត្រូវបានសម្គាល់ដោយ ចេតិយ ។  នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ពាក្យ​ដែល​ប្រើ​សម្រាប់​ចង្អុល​បង្ហាញ​ផ្នែក​ផ្សេងៗ​នៃ ​ចេតិយ ​ដែល​សំដៅ​ទៅ​លើ​រូបកាយ​ពិសិដ្ឋ ។

 ភាពខាងវិញ្ញាណនៃការឡើង 
ចេតិយ ​គឺ​ជា​ការ​សំយោគ​នៃ​ទស្សនវិជ្ជា​នៃ​ជីវិត​នៃ​មាគ៌ា​ជាក់លាក់​មួយ​នៃ​ការ​ស្លាប់​គឺ​៖

ជានិមិត្តរូប រចនាសម្ព័នរបស់ចេតិយដែលមានចំនួនមិនស្មើគ្នានៃការ៉េនៅខាងក្នុងដែលជារង្វង់អនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សស្លាប់ទៅពីផែនដី ការ៉េទៅស្ថានសួគ៌ ដែលតំណាងដោយរង្វង់។