ព្នៀត

ព្នៀតជាពាក្យបុរាណ ដែលមានន័យថាទីទួលរាប ឬជាដីដែលជាទីទួលរាបនៅជាប់ពីមុខបឹងរាក់ប៉ាច់ហាចទៅ ឬនៅជាប់ពីមុខបឹងស្រែនៅមានព្រៃរបោះ។ ជួនកាលជាភូមិលំនៅ ឬជាវត្តអារាមជាដើមសទ្ទានុក្រម ស្ថាននាមខ្មែរ រៀបរៀងដោយ គេន រង្សី ឆ្នាំ២០១៧ ទំព័រទី១៦។

 ឯកសារយោង