សង្គ្រាមសៀម-បារាំង

សង្គ្រាម បារាំង-ថៃ (បានចាប់ផ្ដើមនៅខែតុលា ឆ្នាំ ១៩៤០ ដល់ថ្ងៃទី ២៨ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៤១) គឺជាការប្រយុទ្ធគ្នារវាង ប្រទេសថៃ និង វីឈីបារាំង លើតំបន់មួយចំនួននៃ បារាំងឥណ្ឌូចិន ។ 

ការចរចាជាមួយបារាំងមិនយូរប៉ុន្មានមុន សង្គ្រាមលោកលើកទី២ បានបង្ហាញថា រដ្ឋាភិបាលបារាំងមានឆន្ទៈធ្វើការផ្លាស់ប្តូរសមស្របនៅក្នុងព្រំដែនរវាងប្រទេសថៃ និងឥណ្ឌូចិនបារាំង ប៉ុន្តែបានត្រឹមតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីការ ដួលរលំនៃប្រទេសបារាំង នៅឆ្នាំ 1940 ឧត្តមសេនីយ Plaek Pibulsonggram (ដែលគេនិយមហៅថា "ភីប៊ុន") នាយករដ្ឋមន្រ្តីនៃប្រទេសថៃបានសម្រេចចិត្តថាការបរាជ័យរបស់បារាំងបានផ្តល់ឱកាសឱ្យជនជាតិថៃកាន់តែល្អប្រសើរក្នុងការដណ្តើមយកទឹកដីនៃរដ្ឋដ៏ធំធេងដែលត្រូវបានប្រគល់ឱ្យបារាំងមកវិញ។ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទ ជូឡាឡុងកន ។

ការ​កាន់កាប់​របស់​យោធា​អាល្លឺម៉ង់​នៃ ​ទីក្រុង​បារាំង​មេត្រូ​ប៉ូលី តាន់​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​បារាំង​កាន់កាប់​កម្មសិទ្ធិ​នៅ​បរទេស​របស់​ខ្លួន​រួមទាំង​ឥណ្ឌូចិន​របស់​បារាំង​ផងដែរ​។ ការគ្រប់គ្រងអាណានិគមឥឡូវនេះត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ពីជំនួយខាងក្រៅ និងការផ្គត់ផ្គង់ខាងក្រៅ។ បន្ទាប់ពី ការឈ្លានពានរបស់ជប៉ុនលើឥណ្ឌូចិនរបស់បារាំង នៅខែកញ្ញាឆ្នាំ 1940 បារាំងត្រូវបានបង្ខំឱ្យអនុញ្ញាតឱ្យជប៉ុនបង្កើតមូលដ្ឋានយោធា។ អាកប្បកិរិយា​ដែល​មើល​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា​អនុគ្រោះ​នេះ​បាន​លួង​លោម​របប​ភីប៊ុន​ឱ្យ​មាន​ជំនឿ​ថា​បារាំង​នឹង​មិន​ទប់ទល់​នឹង​ការ​ប្រឈមមុខ​ដាក់​គ្នា​ខាង​យោធា​ជាមួយ​ប្រទេស​ថៃ​ឡើយ។