កន្ទេលខ្មែរ

កន្ទេល​ខ្មែរ ​ ជា ​កន្ទេល ​ដែល​ធ្វើ​ពី ​ដើម​ត្នោត ឬ ​ដើម​ត្រែង ​ក្នុង ​ប្រទេស​កម្ពុជា ។ កម្រាលពូកខ្មែរមានកម្រាលពូកធម្មតាមួយ ខាងក្រោមជាបន្ទះសំឡីដែលខ្ចប់យ៉ាងរឹងមាំ ដោយមានជំនួយពី ក្រណាត់ ពិសេស។ វា​ជា​លក្ខណៈ​ពិសេស​សម្រាប់ ​ប្រជាជន​ខ្មែរ ។ 

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
កន្ទេល​ត្រូវ​បាន​គេ​ត្បាញ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​តាំង​ពី​សម័យ​អង្គរ​មក​ម្ល៉េះ ដែល​មាន​ភស្តុតាង​ដោយ​ចម្លាក់​លើ​ចម្លាក់​ចម្លាក់​លើ ​ប្រាសាទ​អង្គរវត្ត ។

នៅពេលដែលសាសនទូតបារាំង Charles-Emile Bouillevaux បន្ទាប់ពីជាជនជាតិបារាំងដំបូងគេដែលរកឃើញប្រាសាទអង្គរវត្ត បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ច្រាំង ទន្លេមេគង្គ ខាងកើត ហើយបានជួប ជនជាតិព្នង គាត់បានចាត់ទុកវាជាកិត្តិយសមួយដែលត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យអង្គុយលើកន្ទេលកម្ពុជា។ 

ក្នុងដំណើររុករករបស់គាត់ក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1880 អ្នកជំនាញផ្នែកនរវិទ្យាជនជាតិបារាំង Edouard Maurel បានទទួលស្គាល់ថាមានរបស់ម្យ៉ាងសម្រាប់កម្រាលពូកកម្ពុជា ដែលគាត់បានយកធ្វើជាភស្តុតាងនៃភាពប្រណីតនៃអរិយធម៌ខ្មែរដែលធ្លាប់មានការរីកចម្រើន៖ 

ព្រះអង្គម្ចាស់ Auguste Pavie ក្នុងអំឡុងពេលដែលព្រះអង្គបានរុករកប្រទេសកម្ពុជា បានកត់សម្គាល់ឃើញថា ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរ ទ្រង់ផ្ទាល់អាចអង្គុយលើកម្រាលព្រំខ្មែរប្រភេទនេះ។ 

នៅចុងបញ្ចប់នៃសតវត្សទី XIX កន្ទេលកម្ពុជាត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាគំរូសម្រាប់កន្ទេលចំបើងទាំងអស់នៅទូទាំងអាស៊ី។ ដូច្នេះ អ្នករុករកជនជាតិបារាំងនៅវៀតណាម ចាត់ទុកកន្ទេលចំបើងទាំងនេះថាជា "កន្ទេលខ្មែរ"  ខណៈពេលដែលអ្នករុករកនៅខេត្តយូណានបានពណ៌នាអំពីអង្កាំរបស់កសិករចិនថាធ្វើពីបន្ទះឈើចំនួនបីនៅលើ ជើងទ្រ ឈើដែលគ្របដោយ ចំបើង និងកន្ទេលខ្មែរនៅលើកំពូល។ 

អាណាព្យាបាលបារាំងរបស់កម្ពុជាបានជំរុញការនាំចេញកន្ទេលកម្ពុជា។ កន្ទេលកម្ពុជាត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយថាជា "អត្ថបទដ៏ល្អ និងស្អាត" ដែលទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ពាណិជ្ជករជប៉ុននៅឯ ពិព័រណ៍ហាណូយ ក្នុងឆ្នាំ 1903; វាត្រូវបានលក់ជាញឹកញយនៅ សៃហ្គន ដែលដាក់ជាមួយ សាច់ក្រក ។  ជាជាង គ្រែជំរុំ Picot ដែលធ្ងន់ និងពិបាកយកតាមខ្លួននៅឥណ្ឌូចិន អាណានិគមនិយមបារាំងបានផ្តល់អនុសាសន៍ឱ្យប្រើកន្ទេលខ្មែរពេលធ្វើដំណើរនៅ ឥណ្ឌូចិនបារាំង ។  

ជាអកុសល កន្ទេលរុក្ខជាតិត្បាញត្រូវបានជំនួសដោយកន្ទេលប្លាស្ទិកពណ៌ដែលនាំចូលពី ប្រទេសថៃ និង វៀតណាម តាំងពីឆ្នាំ 1981។ 

ចាប់តាំងពីដើមសតវត្សរ៍ទី 21 មក អ្នកតម្បាញបានរៀនពីរបៀបជ្រលក់ពណ៌ និងរចនាលំនាំដូចជា ចង្កៀងគោម ភ្នែកម្នាស់ ក្រឡាចត្រង្គ និងខ្សែ។

នៅឆ្នាំ 2017 មជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌បារាំង នៅកម្ពុជាបានរៀបចំការតាំងពិព័រណ៌ទេសចរណ៍មួយដែលមានឈ្មោះថា Mats and Table towels ( Nattes et Nappes ) ដែលឃើញក្រណាត់តុ និងកន្ទេលអង្គុយជាធាតុផ្សំពីរផ្សេងគ្នារបស់ប្រទេសបារាំង និងកម្ពុជា។ 

សមាគមអាជីវកម្មកន្ទេលកម្ពុជា (CSMA) ត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីធ្វើការជាអង្គការពាណិជ្ជកម្ម និងផ្សព្វផ្សាយកន្ទេលកម្ពុជានៅលើទីផ្សារជាតិ និងអន្តរជាតិ។ គិតត្រឹមឆ្នាំ 2022 កន្ទេលកម្ពុជានៅតែមានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងប្រទេស  ហើយកន្ទេលធម្មជាតិត្រូវបានគេនិយមប្រើជាក្រណាត់នីឡុង។ 

 ផលិតកម្ម 
រូបភាពតូច| កន្ទេលក្រហមកម្ពុជា ជាមួយនឹងការកាត់កប្បាសក្រហម ងាយស្រួលក្នុងការរមៀលចេញ និងរក្សាទុកនៅពេលថ្ងៃ។
តំបន់​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែល​ល្បី​ខាង​ត្បាញ​កន្ទេល គឺ​តំបន់​ទំនាប​ទន្លេ​មេគង្គ ជាពិសេស​នៅ​ជុំវិញ ​ស្រុក​ល្វាឯម ។ កន្ទេលជាធម្មតាជា ឧស្សាហកម្មខ្ទម ដែលត្បាញដោយសិប្បករដែលអង្គុយលើកន្ទេលនៅក្នុងផ្ទះឯកជនរបស់ពួកគេ។  កន្ទេល​ដែល​ពេញ​និយម​បំផុត​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​គឺ​ធ្វើ​ពី ​ស្លឹកត្នោត ។ ខណៈ​ដែល​វា​កម្រ​ជាង​នេះ កន្ទេល​ខ្មែរ​ក៏​អាច​ធ្វើ​ពី ​សរសៃ​កៀន និង ​ផ្តៅ ( ​ត្បាញកញ្ជើ ​) ដែល​ធ្វើ​ពី ​ដើម​រាំងស្ងួត ។ ដើម​ត្រែង​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាំ​នៅ​តាម​គែម​វាល​ស្រែ​សម្រាប់​ធ្វើ​កន្ទេល​នៅ​ពេល​ទឹក​ស្រក​ពី​បឹង​ខាងក្រោយ​ភូមិ​ក្នុង​រដូវប្រាំង ពេល​តម្បាញ​ធ្វើ​ពី​ខែ​មករា​ដល់​ខែ​ឧសភា។

កន្ទេលខ្មែរអាចផលិតបានពី គ្រាប់ ផ្តៅ និងស្លឹកមានច្រើនប្រភេទ ដូចជា ប្រផេះ ស្រូវ ក្រមាក្រហម កន្ទេលត្រជាក់ កាឡាមូស វីណាលីស ឬផ្តៅខ្មែរ ដើម កោងកាង ស្លឹកត្នោត ស្លឹកចេក ស្លឹកត្នោត ដើម សាគូ ស្លឹកត្នោត និង ទឹក hyacinth ។ 

 កន្ទេលផ្អាវ 
ផ្អាវត្រូវ​កាប់​ជា​បី​ផ្នែក​គឺ​ផ្នែក​មួយ​ជា​ផ្នែក​កណ្តាល និង​ផ្នែក​ពីរ​ទៀត​គឺ​ស្លាប​ទន់​ទាំងសងខាង។ បន្ទាប់មកសរសៃត្រូវបានបំបែកនិងរុញភ្ជាប់។ សំបក​ត្រូវ​បាន​បក​ចេញ ហើយ​នៅ​សល់​តែ​សរសៃ​ទន់។ បន្ទាប់មក គេត្រូវហាលថ្ងៃពេញមួយថ្ងៃ ហើយប្រមូលជាបាច់ក្នុងម្លប់។ ទឹក​ត្រូវ​បាន​បាញ់​ជា​ប្រចាំ​ដើម្បី​ការពារ​សរសៃ​មិន​ឱ្យ​ស្ងួត​និង​បត់។ បន្ទាប់មក អំបោះ​ត្រូវ​បាន​តម្រៀប​ដាច់​ដោយ​ខ្សែ​វែង​ដាច់​ពី​គ្នា​សម្រាប់​ត្បាញ​កន្ទេល​។ 

 កន្ទេលក្រហម 
កន្ទេលក្រហម ជាកន្ទេ មួយប្រភេទដែលត្បាញពីសំបក ក្រវាញជ្រូក ។  សិប្បករបានកាត់ដើមត្រែងជាបំណែកតូចៗ ប្រវែងមួយម៉ែត្រ មុននឹងដាច់សរសៃនៃកំណាត់ដោយជ្រលក់ពណ៌ក្រហម ស បៃតង និងលឿង តាមពណ៌ដែលគេចូលចិត្ត។  កន្ទេលក្រហមកម្ពុជាត្រូវបាននាំចេញ និងលក់នៅប្រទេសវៀតណាមយ៉ាងហោចតាំងពីសតវត្សទី 19 ។  កន្ទេលក្រហមជាធម្មតាត្រូវបានត្បាញដោយដើមត្រែងពណ៌សដែលមិនត្រូវបានជីកនៅផ្នែកខាងលើមួយដើម្បីកំណត់ទិសដៅរបស់វាព្រោះវានឹងមានការរអាក់រអួលដែលក្បាលដែលដាក់គឺជើងបានជាន់។  វាជាប្រភពចំណូលបន្ទាប់បន្សំសម្រាប់កសិករកម្ពុជា ដែលអាចបន្ថែមចំណូលបានរហូតដល់ 2000 ដុល្លារអាមេរិកក្នុងមួយឆ្នាំ តាមរយៈការត្បាញកន្ទេលក្រហមទាំងនេះ។ 

 កន្ទេលកំប្លោក 
ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ក៏​បាន​ធ្វើ​កន្ទេល​សម្រាប់​អង្គុយ និង​ដេក​ពី កំប្លោក ​​។ តាម​ពិត​ទៅ រុក្ខជាតិ​នេះ​បើ​ទោះ​បី​ជា​មាន​សម្រស់​រីក​លូតលាស់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ស្ទះ​ផ្លូវ​ទឹក​នៅ ​បឹង​ទន្លេសាប ។  ខណៈពេលដែលវាយនភាពទន់របស់វាបានធ្វើឱ្យវាពេញនិយម ភាពធន់របស់វាមានកម្រិត។

 ប្រើ 
កន្ទេលខ្មែរគឺជា គ្រឿងសង្ហារិម ដ៏សំខាន់មួយនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្មែរទាំងអស់ ដែលគ្រឿងសង្ហារឹមបែបនេះជាធម្មតាមានកម្រិត។  ជាប្រពៃណី ពូកបាតដៃត្រូវបានប្រើប្រាស់ទាំងពូកសម្រាប់គេង និងក្រណាត់តុសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារអង្គុយនៅពេលពួកគេទទួលទានអាហារជាមួយគ្នា។

អ្នកនិពន្ធជនជាតិបារាំង លោក Claude Farrère ជារឿយៗសំដៅលើកម្រាលព្រំកម្ពុជានៅក្នុង Les Petites Allées,  Le Quadrille des Mers de Chine,  និង La Sonate à la Mer,  ជាឯកសារយោងកម្រនិងអសកម្មចំពោះ អាណានិគមដ៏អស្ចារ្យ ដែលអាច ត្រូវបានរកឃើញផងដែរនៅក្នុងប្រលោមលោក Lélie ដែលជា fumeuse d'opium ដែលត្រូវបានបោះពុម្ពក្រោមឈ្មោះក្លែងក្លាយ និងត្រូវបានគូរដោយរូបគំនូរ pin-up នៃស្ត្រីអាក្រាតកាយ និងពាក់កណ្តាលអាក្រាតដោយ Raphael Kirchner ។ 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខ្នាតក្រលាផ្ទៃ