កលស (នាងច្រាល)

រូបភាពតូច| កលស នៅលើកំពូលគោបុរៈ។
ស្តាំ|រូបភាពតូច| កលស នៃប្រាសាទ Srirangam ។
រូបភាពតូច| ពួកវាត្រូវបានគេប្រើជាប្រវត្តិសាស្ត្រផងដែរលើស្ថាបត្យកម្មទីក្រុងផ្សេងៗដូចដែលបានបង្ហាញនៅលើការផ្តល់ជំនួយសង្គ្រោះនៅសតវត្សទី 1 មុនគ.ស។ 
រូបភាពតូច| កលស និង Kirtimukha ("មុខរុងរឿង") ។
កលស (  ,កលឝ ; ខ្មែរ: នាងច្រាល ) គឺជាការបញ្ចប់ ជាទូទៅក្នុងទម្រង់ជាដែក ឬថ្ម ដែលប្រើសម្រាប់កំពូល ប្រាសាទហិណ្ឌូ ។  កលស ជា​លក្ខណៈ​ស្ថាបត្យកម្ម​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​មុន​សហសវត្ស​ទី​មួយ​មុន​គ.ស. ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ពី​ដីឥដ្ឋ និង​ឈើ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដើម​នេះ។ ពួកវាត្រូវបានគេប្រើជាធាតុតុបតែងដែលដាក់នៅលើកំពូលនៃប្រភេទផ្សេងៗនៃអគារ។ Uesugi, Akinori; Oya, Hiroshi; Peter, Jenee (2020). "Roof Tiles in Ancient South Asia: Its Developments and Significance". Center for Cultural Resource Studies, Kanazawa University, Kakuma-machi, Kanazawa, Ishikawa. ពួកវាត្រូវបានដាក់កម្រិតជាចម្បងចំពោះស្ថាបត្យកម្មប្រាសាទក្នុងសម័យសហសម័យ។

មានវត្តមានក្នុងទម្រង់ជាផើងដាក់បញ្ច្រាសដែលមានចំណុចបែរមុខទៅមេឃ កលសគឺជាធាតុដ៏លេចធ្លោនៃស្ថាបត្យកម្មប្រាសាទ។ យោងទៅតាម Aitareya Brahmana កលសមាសត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាតំណាងឱ្យព្រះអាទិត្យនៅលើកំពូលនៃលំនៅដ្ឋានរបស់អាទិទេពដែលជាប្រាសាទ។ 

កលសភាគច្រើនធ្វើពីដែក និងថ្មខ្លះ។ ទិដ្ឋភាពនៃ គោបុរៈ (ប៉មប្រាសាទ) គឺជាពិធីដ៏សំខាន់មួយនៃការគោរពបូជាសាសនាហិណ្ឌូ រួមជាមួយនឹងទិដ្ឋភាពនៃ dhvaja stambha (ទង់ជាតិប្រាសាទ) ។ គោបុរៈ​ទាំងនេះ​ជាធម្មតា​ត្រូវបាន​លាប​ដោយ​ផ្កា​កុលាប​។ កលស ត្រូវបានឧទ្ទិសក្នុងអំឡុងពេលពិធី <i id="mwMA">kumbhabhishekam</i> និងត្រូវបានគេគោរពក្នុងអំឡុងពេល <i id="mwMg">puja</i> s ។ 

 ប្រភេទ 
កលស មាន ៤ ប្រភេទ៖

 Singakalasha : វាមានរាងដូចស្នែងគោ។
 ត្រិកលស : នេះគឺជាក្រុមនៃ កលស វែងបី។ ភាគច្រើនគេប្រើនៅលើគោបុរៈ និងខ្លោងទ្វារធំ។
 Matakakalasha : កលស នេះ​មាន​រាង​ដូច​ចាន​ឆ្នាំង និង​ឆ្នាំង​ដី។ វាហាក់ដូចជាថាផើងត្រូវបានដាក់នៅពីលើគ្នាទៅវិញទៅមក។
 គោលកលស : កលស នេះមានរាងមូល និងមានចុងតូច និងល្អិតល្អន់នៅលើកំពូល។

 វិចិត្រសាល 
រូបភាពតូច|ប្រាសាទបន្ទាយសំរែ
រូបភាពតូច|ចម្លាក់ប្រាសាទអង្គរវត្តវត្ត