វត្ត​ព្រះណននងភឿង

វត្ត​ព្រះណននងភឿង (Phra Non Nong Phueng)ជា ​ប្រាសាទ ​មួយ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ព្រះ ​មហានិកាយ ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​ក្នុង ​ឃុំ នងភឿង ស្រុក សារភី ខេត្ត ឈៀងម៉ៃ។

វត្ត Phra Non Nong Phueng មានរឿងព្រេងនិទានថា កាលពីអតីតកាល តំបន់នេះជាលំនៅរបស់ ជនជាតិលវ ក្រោយមកនៅសតវត្សទី៧ មាន​ព្រះ​មហា​ថេរចំនួន​៥​អង្គ​ដែល​តាម ​ព្រះនាង​ចាម​ទេវី។ មកដើរលេងក្នុងតំបន់នេះ។ ជនជាតិ​លវ​បាន​នាំ​ឃ្មុំ​ពី​ដើម​អម្ពិល​ក្បែរ​ស្រះ​ក្បែរ​ភូមិ​មក​ថ្វាយ និង​បាន​យក ​ព្រះសារីរិកធាតុ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​មក​ថ្វាយ។ ដាក់ក្នុងស៊ីឡាំងឈើ ឬ​ឫស្សី​ពេញ​ដោយ​មឈូស​មាស ហើយ​តម្កល់​ក្នុង​រន្ធ​២២​សុខ​ជ្រៅ ត្រៀម​កសាង​ជា​វត្ត​មួយ​ឈ្មោះ ​វត្ត​នងភឿង វត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះ​បង់​ចោល​មួយ​រយៈ​រហូត​ដល់​ព.ស. នៅឆ្នាំ១៨៣៦ ព្រះសង្ឃជាន់ខ្ពស់មួយអង្គ រួមជាមួយនឹងបុរសអ្នកមានម្នាក់មកពីខេត្តឈៀងសែន បានមកជួសជុលវត្ត។ ពួកគេក៏បានសាងសង់រូបព្រះពុទ្ធបដិមាមួយអង្គ និងព្រះពុទ្ធបដិមា មារវិជ័យ ក្រោយមកនៅពេលដែលព្រះចៅម៉ាងរ៉ៃបានសាងសង់ វៀងកុកាម ប្រាសាទនេះត្រូវបានរួមបញ្ចូលជាផ្នែកនៃវៀងកុកាម។ មាន​ទំនៀម​ទំលាប់​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះពុទ្ធ​បដិមា​ដោយ​ស្រោច​ទឹក និង​បិទ​មាស​នៅ​ថ្ងៃ​ពេញបូណ៌មី ខែ​ពិសាខ 

សំណង់​សំខាន់ៗ​រួម​មាន វិហារ ​ធ្វើ​អំពី​ឥដ្ឋ និង​បាយអ មាន​ដំបូល​ប្រក់​ដោយ​ស្លាប​ពីរ មាន​រូប​សិង្ហ​មួយ​គូ​នៅ​ខាង​មុខ ទ្វារ​ចូល​មាន​លំនាំ​ចម្លាក់ ​បែប​ភូមា ត្រូវ​បាន​គេ​ជួសជុល​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​រាមា​ទី ៥។ ចេតិយ​នេះ ​មាន​ទីតាំង​នៅ​ចន្លោះ​ព្រះ​ពុទ្ធ​បដិមា និង​វិហារ វា​ជា​វត្ត​រាង​កណ្តឹង​តូច​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ជួស​ជុល។ មូលដ្ឋានគឺជាបន្ទះកាត់នៅខាងក្រោម។ ពីលើវាគឺជាចានដែលមានរង្វាស់កាត់បន្ថយដែលគាំទ្រដល់ garland ដើមទំពាំងបាយជូរក្នុងទម្រង់រង្វាស់កាត់បន្ថយ។ កណ្តឹងតូច គ្មានផ្នែកបល្ល័ង្កទេ។ ហេតុអ្វីបានជាផ្នែកនីមួយៗត្រូវមានរាងកោណបញ្ច្រាស ហើយមានទំហំធំដូច្នេះ? បន្តពីលើជាមួយនឹងស្រទាប់ផ្កាឈូកភូមា។ ហើយមកុដត្រូវបានតុបតែងដោយស្រទាប់ដែក រឿងព្រេង​និទាន​ថា វត្ត​នោះ​ផ្ទុក​ព្រះ​សារីរិកធាតុ​របស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ  ព្រះ​វិហារ ​ដែល​ជា​ទី​សក្ការៈ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​បដិមា (ព្រះពុទ្ធ​បដិមា​) នោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា ព្រះ​អង្គ​នងភឿង ឬ ព្រះ​បាង​ពីង។ ប្រវែងពីកំពូលនៃរូបសំណាកដល់ជើងគឺ 19 ម៉ែត្រ (38 ហត្ថ) ។ (ព្រះ​ចៅ​ថន​ចៃ) ១ ដុំ ទទឹង ៣ ហត្ថ ១ វិសាល 

នៅក្នុងទីធ្លាវត្តនេះមានសេសលស់បំណែកខ្មែរជាច្រើនផងដែរ ។ យើងនិយាយថា 'ការចាត់ថ្នាក់' ជាការជ្រើសរើសចម្រុះនៃថ្មភក់ និងថ្មបាយក្រៀមនេះ គ្របដណ្ដប់លើរចនាប័ទ្ម និងសម័យកាលផ្សេងៗគ្នា ចាប់ពីសតវត្សទី ៨ រហូតដល់ចុងសតវត្សទី ១២ ដល់ដើមសតវត្សទី ១៣។  វត្ថុរួមមានមួយចំនួនធំ (១៥-២០) ដែលបាក់បែក ថ្មភក់ ព្រះពុទ្ធរូបសម័យបាយ័ន ផ្នែកជើងនៃព្រះពុទ្ធរូបអង្គុយលើថ្មបាយក្រៀម ជើងទម្រលិង្គដែលនៅដដែលជាមួយសុមាសូត្រ ផ្នែកជើងទម្រថ្មភក់ អណ្តូងមួយចំនួន។