ព្រះយម

ព្រះយម ( សំស្ក្រឹត   यम  , យម     ) ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា កាល និង ធម៌រាជ គឺជាព្រះហិណ្ឌូនៃការស្លាប់និងយុត្តិធម៌ដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះការកាន់កាប់នៃ ច្បាប់ និងការដាក់ទោសមនុស្សមានបាបនៅក្នុងលំនៅដ្ឋានរបស់ទ្រង់គឺ នរក ។   ទ្រង់ត្រូវបានសម្គាល់ជាញឹកញាប់ជាមួយ ធម៌ទេវ ដែលជាបុគ្គលិកលក្ខណៈនៃ ព្រះធម៌ ទោះបីជាអាទិទេពទាំងពីរមានប្រភពដើមនិងទេវកថាខុសគ្នា។ 

នៅក្នុងប្រពៃណី វេទ, ព្រះយម ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាជីវិតរមែងស្លាប់ដំបូងគេដែលបានស្លាប់និង វិញ្ញាណ ផ្លូវទៅកាន់លំនៅឋានបរលោក;  ជាលទ្ធផល គាត់បានក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៃការចាកចេញ។  តួនាទី លក្ខណៈ និងលំនៅរបស់ទ្រង់ត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងអត្ថបទដូចជា ឧបនិសទ រាមាយណៈ មហាភារត និង បុរណា ។

យម​ត្រូវ​បាន​គេ​ពណ៌នា​ថា​ជា​កូន​ភ្លោះ​របស់​ទេពធីតា យមី និង​ជា​កូន​របស់​ព្រះ សូរ្យ (ព្រះអាទិត្យ) (ក្នុង​ប្រពៃណី​មុន​ វិវស្វត ) និង សញ្ជន ។ ទ្រង់​វិនិច្ឆ័យ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​អាស្រ័យ​លើ​កម្ម​របស់​ខ្លួន ចាត់​គេ​ទៅ​កាន់​ឋាន​នៃ ​បិត្រិស (បុព្វការីជន) នរក  ឬ​ទៅ​កើត​នៅ​ផែនដី។

យមគឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោម លោកបាល (អាណាព្យាបាលនៃអាណាចក្រ) ដែលត្រូវបានតែងតាំងជាអ្នកការពារទិសខាងត្បូង។ ជារឿយៗគាត់ត្រូវបានគេពិពណ៌នាថាជាបុរសសម្បុរខ្មៅស្រអែម ជិះក្របី និងកាន់កន្ទេល ឬកន្ត្រៃដើម្បីចាប់យកព្រលឹង។ 

យមត្រូវ បានទទួលយកជាបន្តបន្ទាប់ ដោយ ពុទ្ធសាសនា ចិន ទីបេ កូរ៉េ និង ជប៉ុនទេវកថា ជាស្តេចនៃនរក។ នៅក្នុងវប្បធម៌សម័យទំនើប យមត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងយុទ្ធនាការសុវត្ថិភាពផ្សេងៗនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។

 រូបភាព 
រូបភាពតូច|ក្នុងទេពនពគ្រោះ , រចនាបថឃ្លាំង

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ទេវៈនៅក្នុងព្រហ្មញ្ញសាសនា