ត្រិភង្គ

ត្រិភង្គ ឬ ត្រិពុង្គ គឺជាទីតាំងរាងកាយឈរ ឬ ជំហរ ដែលប្រើក្នុង សិល្បៈប្រពៃណីឥណ្ឌា និងទម្រង់ របាំបុរាណឥណ្ឌា ដូចជា Odissi ដែលរាងកាយពត់ឬបត់បែនឬអែនអនក្នុងទិសដៅមួយនៅជង្គង់ ទិសដៅផ្សេងទៀតនៅត្រគាក ហើយបន្ទាប់មកមួយទៀតនៅស្មា និង ក។  

រូបចម្លាក់នេះបានត្រលប់មកវិញយ៉ាងហោចណាស់ ២០០០ ឆ្នាំនៅក្នុងសិល្បៈឥណ្ឌា ហើយមានចរិតលក្ខណៈយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់រយៈពេលនេះ "ត្រូវបានគេរកឃើញម្តងហើយម្តងទៀតនៅក្នុងឧទាហរណ៍រាប់មិនអស់នៃ ចម្លាក់ និងគំនូរឥណ្ឌា " ។  សាសនាឥណ្ឌា បានយកវាទៅអាស៊ីបូព៌ា និងអាគ្នេយ៍។ ដូចជា contrapposto សមមូល និង "S Curve" បង្ហាញនៅក្នុងសិល្បៈលោកខាងលិច វាបង្ហាញពីចលនានៅក្នុងតួរលេខ និងផ្តល់នូវ "ភាពរលោងនៃចង្វាក់ និង ... ថាមពលយុវវ័យ" ។ 

ពាក្យ​នេះ​មក​ពី ​សំស្រ្កឹត ​ដែល ភង្គ (ឬ ភង្គហ ) ជា​ពាក្យ​សម្រាប់​ឥរិយាបទ​ឬ​មុខ​តំណែង​មួយ​ដែល​មាន ​បី ​ន័យ​ថា "បី​ដង​" ការ​ធ្វើ​ឱ្យ "ទីតាំង​ពត់​បី" ។ ក្បាច់ផ្សេងទៀតដែលត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងអត្ថបទចាស់អំពីការរាំគឺ សមភង្គ សម្រាប់ "តួលេខនៅក្នុង equipoise" មិនថាឈរ អង្គុយ ឬ reclining និង អភង្គ សម្រាប់ពត់បន្តិចនៅក្នុងជើងមួយដែលផ្តល់នូវខ្សែកោងតូចជាងទៅនឹងតួលេខនេះ។ មុខតំណែងស្មុគស្មាញផ្សេងទៀតនៅក្នុងការរាំគឺ អតិភង្គ ;  តួលេខ សិវ នររាជ ដ៏ល្បីល្បាញគឺជាឧទាហរណ៍នៃរឿងនេះ។ Anand, Mulk Raj, The Hindu View of Art, 2019 (reprint), Routledge, , 9780429627521114, google books

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ប្រវត្តិនៃជំហរនេះត្រូវបានគេនិយាយជាញឹកញាប់ដើម្បីត្រលប់ទៅ <i id="mwOA">Dancing Girl</i> ដ៏ល្បីល្បាញពី Mohenjo-Daro ប្រហែលគ។ 2300–1750 មុនគ.ស.  ទោះបីជាវាមិនបង្ហាញទម្រង់ក្រោយធម្មតាក៏ដោយ។ វាប្រហែលជាបានមកពីការរាំមុនសិល្បៈ  ប៉ុន្តែកំណត់ត្រាដែលនៅសល់ក្នុងសិល្បៈដំបូងគឺច្បាស់ជាង។ កំណែដំបូងបំផុតគឺស្ទើរតែទាំងអស់នៅក្នុងតួស្រី ប៉ុន្តែវារីករាលដាលបន្តិចម្តងៗដល់បុរស។ កំណែនៃជំហរអាចត្រូវបានគេមើលឃើញនៅក្នុង (ព្រះពុទ្ធ) យក្សិ នៅ Bharhut, គ។ 100 មុនគ.ស. និងទម្រង់បុរាណនៃជំហរនៅ Sanchi ប្រហែល 10 គ.ស.  និង Bhutesvara Yakshis (សតវត្សទី 2 នៃគ.ស.)។

រូបសំណាកត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅលើកាក់ជាច្រើននៃ ចក្រភពហ្គូបតា (គ.ស.៣១៩ ដល់ ៥៤៣ គ.ស.) ដោយស្តេចទាំងសងខាង និងអាទិទេពនៅ ខាង បញ្ច្រាស និងនៅក្នុង រូបចម្លាក់ Gupta ។  ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នេះ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទាំង​ក្នុង​សិល្បៈ​ពុទ្ធសាសនា និង​ហិណ្ឌូ (ព្រម​ទាំង ​សិល្បៈ ជេន )។  រូបគំនូរឥណ្ឌាបុរាណដ៏ល្បីបំផុត រូបធំរបស់ Padmapani ក្នុងរូងភ្នំទី 1 នៅ គុហា Ajanta (គ. 478) មានរូប  ដែលនៅតែមានជាទូទៅនៅក្នុងរូប ព្រះពោធិសត្វ ។

ប្រហែលជាសតវត្សទី 9 កំណែខ្លាំងនៃជំហររីករាលដាលដល់ប្រភេទនៃតួលេខភាគច្រើនហើយកាន់តែសម្គាល់។ ទំនោរនេះចាប់ផ្តើមថយចុះពីប្រហែលសតវត្សទី 13 ។ ព្រះពុទ្ធ ​មាន​ជំហរ​តែ ​ត្រិភង្គ ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ចេតិយ ​ជេន ត្រិថ៍ន្ករ ​ស្ទើរតែ​មិន​ដែល​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ជំហរ​នោះ​ទេ។ ព្រះវិស្ណុ និង ព្រះព្រហ្ម ជាធម្មតាមានគោលជំហរបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ប្រាសាទដ៏ល្បីរបស់ Khajuraho ដែលផ្តល់នូវភាពច្របូកច្របល់នៃ tribhanga poses រួមបញ្ចូលឧទាហរណ៍សម្រាប់ពួកគេទាំងពីរ។  គ្រិស្ណា ការលេងខ្លុយរបស់គាត់ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងជាប់លាប់នៅក្នុងកំណែនៃក្បាច់ជាមួយនឹងជើងទាបមួយឆ្លងកាត់ (ឬពីក្រោយ) ម្ខាងទៀត និងនៅលើចុងម្រាមជើង ហើយគាត់ និងព្រះសិវៈច្រើនតែត្រូវបានផ្តល់ជំហរខ្លាំងជាងមុន។

នៅក្នុងសិល្បៈពុទ្ធសាសនា និងហិណ្ឌូនៃ អាស៊ីបូព៌ា និង អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ជំហរមាននិន្នាការជាសញ្ញាសម្គាល់នៃឥទ្ធិពលឥណ្ឌានាពេលថ្មីៗនេះ ហើយតួលេខ ជាពិសេសវត្ថុសំខាន់ៗ បន្ទាប់មកក៏ត្រង់បន្តិចម្តងៗ នៅពេលដែលពេលវេលាកន្លងផុតទៅ។  នៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់ ទំនោរនេះប្រហែលជាមិនអនុវត្តចំពោះតួលេខដែលបានបង្ហាញជាការរាំនោះទេ។
រូបភាពតូច|ព្រះគ្រិស្ណា,រចនាបថភ្នំដា
រូបភាពតូច|ទេពប្រុសរចនាបថឃ្លាំង-កោះកេ
រូបភាពតូច|រចនាបថបន្ទាយស្រី
រូបភាពតូច|ទេពស្រីកោះក្រៀងសតវត្សទី៧

 ការដកស្រង់