បាហាម៉ា

បាហាម៉ា មានឈ្មោះជាផ្លូវការថា សហធនរដ្ឋបាហាម៉ា គឺជាប្រទេសកោះមួយដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងប្រជុំកោះលូកាយ៉ាន ក្នុងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក។ ប្រទេសនេះមានកោះ កូនកោះ និងកោះតូចៗជាង ៣០០០ នៅក្នុងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃគុយបា និងភាគពាយ័ព្យនៃកោះហ៊ីស្ប៉ានីអូឡា (បំបែករវាងសាធារណរដ្ឋដូមីនីកែន និងហៃទី) និងកោះទួគ និងកៃកូស ភាគអាគ្នេយ៍ រដ្ឋហ្វរិដា នៃសហរដ្ឋអាមេរិក និងភាគខាងកើតនៃប្រជុំកោះហ្វរិដាឃី។ រដ្ឋធានី និងទីក្រុងធំបំផុតគឺ ណាសូ នៅលើកោះញូវប្រូវីដិនស៍។ កងកម្លាំងការពារជាតិបាហាម៉ាពិពណ៌នាអំពីទឹកដីរបស់បាហាម៉ាថាមានទំហំ ៤៧០,០០០ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ (១៨០,០០០ ម៉ាយការ៉េ) នៃលំហមហាសមុទ្រ។

កោះបាហាម៉ាសត្រូវបានរស់នៅដោយជនជាតិអារ៉ាវ៉ាក់ និង លូកាយ៉ាន ដែលជាផ្នែកមួយនៃតាយណូ ដែលនិយាយភាសាអារ៉ាវ៉ាក់ អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សមកហើយ។ គ្រីស្តូផើរ កូឡុំបូស គឺជាជនជាតិអឺរ៉ុបដំបូងគេដែលបានឃើញកោះទាំងនេះ ដោយបានចុះចតលើកដំបូងរបស់គាត់នៅក្នុង "ពិភពលោកថ្មី" ក្នុងឆ្នាំ ១៤៩២ នៅពេលដែលគាត់បានចុះចតនៅលើកោះសាន់សាល់វ៉ាឌ័រ។ ក្រោយមក ព្រះរាជាណាចក្រអេស្ប៉ាញបានដឹកជញ្ជូនជនជាតិដើម លូកាយ៉ាន ទៅកាន់កោះហ៊ីស្ប៉ានីអូឡា ហើយបានធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាទាសករនៅទីនោះ ដោយបន្សល់ទុកកោះបាហាម៉ាភាគច្រើនត្រូវបានគេបោះបង់ចោលចាប់ពីឆ្នាំ ១៥១៣ ដល់ឆ្នាំ ១៦៤៨។ នៅឆ្នាំ ១៦៤៩ អាណានិគមអង់គ្លេសមកពីប៊ឺមូដា ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ពួកអ្នកផ្សងព្រេងអេលេហ្វធើរ៉ាន បានតាំងទីលំនៅនៅលើកោះអេលេហ្វធើរ៉ា។

បាហាម៉ាបានក្លាយជាអាណានិគមមហារាជាចក្រភពអង់គ្លេសនៅឆ្នាំ ១៧១៨ នៅពេលដែលចក្រភពអង់គ្លេសបានបង្ក្រាបចោរសមុទ្រ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមបដិវត្តន៍អាមេរិក រាជវង្សបានតាំងទីលំនៅថ្មីដល់ជនជាតិនិតិភក្ដីអាមេរិករាប់ពាន់នាក់ទៅកាន់បាហាម៉ា។ ពួកគេបានយកទាសករទៅជាមួយ និងបានបង្កើតចម្ការលើដីសម្បទាន។ ទាសករអាហ្វ្រិក និងកូនចៅរបស់ពួកគេមានចំនួនភាគច្រើននៃចំនួនប្រជាជនចាប់ពីពេលនោះមក។ ការជួញដូរទាសករត្រូវបានលុបចោលដោយចក្រភពអង់គ្លេសនៅឆ្នាំ ១៨០៧។ ទាសភាពនៅបាហាម៉ាសមិនត្រូវបានលុបចោលរហូតដល់ឆ្នាំ ១៨៣៤ ទេ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ ១៨១៨ បាហាម៉ាបានក្លាយជាសិទ្ធិផ្ដាច់មុខសម្រាប់ទាសករអាហ្វ្រិកមកពីខាងក្រៅតំបន់ឥណ្ឌាខាងលិចរបស់អង់គ្លេស។Register of Debates in Congress, Gales & Seaton, 1837, pp. 251–253. Note: In trying to retrieve North American slaves off the Encomium from colonial officials (who freed them), the US consul in February 1834 was told by the Lieutenant Governor that "he was acting in regard to the slaves under an opinion of 1818 by Sir Christopher Robinson and Lord Gifford to the British Secretary of State". ជនជាតិអាហ្វ្រិកដែលត្រូវបានរំដោះចេញពីកប៉ាល់ទាសករខុសច្បាប់ ត្រូវបានកងទ័ពជើងទឹកអង់គ្លេសបញ្ជូនមកតាំងទីលំនៅថ្មីនៅលើកោះទាំងនោះ ខណៈដែលទាសករអាមេរិកខាងជើង និងជនជាតិសេមិណូឡេស មួយចំនួនបានរត់គេចខ្លួនទៅកាន់កោះបាហាម៉ាទៅរដ្ឋហ្វរិដា។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ជនជាតិបាហាម៉ាត្រូវបានគេស្គាល់ថាទទួលស្គាល់សេរីភាពរបស់ទាសករដែលដឹកដោយកប៉ាល់របស់ប្រទេសដទៃទៀត ដែលបានទៅដល់ប្រទេសរបស់ពួកគេ។ សព្វថ្ងៃនេះ ជនជាតិបាហាម៉ាស្បែកខ្មៅមានចំនួន ៩០ ភាគរយនៃចំនួនប្រជាជន ៤០០,៥១៦ នាក់។

បាហាម៉ាបានក្លាយជាសហធនរដ្ឋឯករាជ្យមួយដែលដាច់ដោយឡែកពីចក្រភពអង់គ្លេសនៅឆ្នាំ ១៩៧៣។ នាយករដ្ឋមន្ត្រីដំបូងរបស់ខ្លួនគឺលោក សឺរ លិនដិន ពិនលីង។ បាហាម៉ារក្សាព្រះមហាក្សត្រឆាលស៍ទី ៣ ជាព្រះមហាក្សត្ររបស់ខ្លួន។ តំណាងដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយរាជបល្ល័ង្កគឺជាអគ្គទេសាភិបាលនៃបាហាម៉ា។ បាហាម៉ាសមានផលិតផលក្នុងស្រុកសរុបក្នុងមនុស្សម្នាក់ធំជាងគេទីដប់បួននៅអាមេរិក។ សេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសនេះផ្អែកលើទេសចរណ៍ និងហិរញ្ញវត្ថុនៅឯនាយសមុទ្រ។ ទោះបីជាបាហាម៉ាសស្ថិតនៅក្នុងប្រជុំកោះលូកាយ៉ាន មិនមែននៅក្នុងសមុទ្រការ៉ាប៊ីនក៏ដោយ វានៅតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាផ្នែកមួយនៃតំបន់ការ៉ាប៊ីនដ៏ធំទូលាយ។ បាហាម៉ាគឺជាសមាជិកពេញលេញនៃសហគមន៍ការ៉ាប៊ីន (CARICOM) ប៉ុន្តែមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃទីផ្សារ និងទីផ្សារ និងសេដ្ឋកិច្ចតែមួយនៅការ៉ាប៊ីន (CSME) ទេ។

 ឯកសារយោង