ផ្លូវបុរាណខ្មែរ

ផ្លូវ​បុរាណ​ខ្មែរ ​មានចម្ងាយ ២២៥ គីឡូម៉ែត្រ ផ្លូវទៅទិសពាយ័ព្យរវាង អង្គរ (ក្នុង ប្រទេសកម្ពុជា ) និង ភីម៉ៃ (វិមាយបុរៈ) (ឥឡូវនៅក្នុង ប្រទេសថៃ )។ ខណៈពេលដែលវាមិនមែនជាផ្លូវតែមួយគត់ដែល ខ្មែរ សាងសង់ វាគឺជាផ្លូវដ៏សំខាន់បំផុត។

ផ្លូវភាគច្រើនត្រូវបានដុះដោយព្រៃ ហើយឃើញតែនៅលើរូបថតពីលើអាកាសសព្វថ្ងៃនេះប៉ុណ្ណោះ។ ធម្មសាលា ឬផ្ទះសំណាក់ខ្លះត្រូវភ្លើងឆេះ ផ្ទះដែលនៅសេសសល់ វិហារ ឬសាលាពេទ្យនៅមាន (មានតែវិហារដែលនៅសេសសល់ ព្រោះជាអគារតែមួយគត់ដែលសង់ពី ថ្មភក់ ឬ ថ្មបាយក្រៀម ហើយសំណង់ឈើទាំងអស់បានរលួយអស់ជាយូរយារណាស់មកហើយ)។ ផ្នែកតែមួយគត់នៃផ្លូវដែលនៅតែអាចបើកបរបានគឺនៅច្រកចូលក្រុង ភីម៉ៃ (ផ្លូវរដ្ឋ ២១៦៣)។

ផ្លូវ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជាក់​ថា​មាន​នៅ​ក្នុង​សតវត្ស​ទី ១២ និង​ទី ១៣ ប៉ុន្តែ​វា​ប្រាកដ​ណាស់​ថា​វា​មាន​នៅ​មុន​នេះ។[ សេចក្តី ត្រូវការ ] សំណង់ ភាគច្រើន នៅ តាម បណ្តោយ ផ្លូវ មាន អាយុកាល តាំងពី រជ្ជកាល ព្រះបាទ ជ័យវរ្ម័ន ទី ៧ ។

ផ្លូវ​នេះ​ប្រើ​តាម​តាមាន់​ធំ​កាត់ ​ភ្នំ​ដងរែក ហើយ​ចំណត​សំខាន់​ទី​មួយ​គឺ​ប្រាសាទ ​ភ្នំ​រុង ។