ការតមក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា

នៅក្នុង ពុទ្ធសាសនា មានឥរិយាបទផ្សេងៗគ្នាចំពោះ ការតមអាហារ ផ្សេងៗគ្នា ( សំស្ក្រឹត: ឧបវាស )។  ព្រះពុទ្ធត្រូវបានគេដឹងថាបានអនុវត្តទម្រង់នៃការតមអាហារយ៉ាងខ្លាំង ដែលនាំឱ្យព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យស្លន់ស្លោ និងបានលះបង់វាចោលមុនពេលភ្ញាក់ដឹងខ្លួនដ៏អស្ចារ្យ។ យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទម្រង់​នៃ​ការ​តម​ផ្សេងៗ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រតិបត្តិ​តាម ​ប្រពៃណី​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ផ្សេងៗ​គ្នា ។

 ការតមក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាដើម និងថេរវាទ 
តាមទំនៀមទំលាប់ ព្រះសង្ឃ ប្រតិបត្តិតាមបញ្ញត្តិ ប្រាតិមោក្ស ដែលមានចែងក្នុង វិន័យ ផ្សេងៗ (អត្ថបទដែលចែងអំពីវិន័យសង្ឃ) ដែលចែងថា មិនត្រូវបរិភោគអាហារក្រោយបាយថ្ងៃត្រង់។  ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គម្ពីរ​ពុទ្ធសាសនា​បាន​លើក​ឡើង​ថា សម័យ​នេះ​ជា​សម័យ​ដែល​គួរ​ប្រើ​សម្រាប់​ធ្វើ​សមាធិ ឬ​សូត្រ ​ធម៌ ។ ការបំពាន​ច្បាប់​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​បទល្មើស ​បាចិត្តិក ​ដែល​ត្រូវ​សារភាព។  នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ការ​តម​អាហារ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​វិធី​សាមញ្ញ និង​មធ្យម​នៃ​ការ​ទទួល​ទាន​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​ថា​ជួយ​ដល់​ការ​ធ្វើ​សមាធិ និង​សុខភាព​របស់​មនុស្ស។ ពុទ្ធសាសនិកជន​ដែល​មាន​ពុទ្ធសាសនិកជន ​ក៏​នឹង​ប្រតិបត្តិ​តាម​ក្បួន​នេះ​ជា​សិក្ខាបទ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម ​សិក្ខាបទ​ទាំង ៨ ក្នុង​ថ្ងៃ​សំខាន់​នៃ​ការ​ប្រតិបត្តិ​តាម​សាសនា ( ឧបោសថ ) ។ 

 នៅដើមពុទ្ធសាសនា 
មាគ៌ាកណ្តាល របស់ព្រះពុទ្ធ សំដៅលើការគេចវេះពីភាពច្របូកច្របល់នៅលើដៃម្ខាង និងការធ្វើឱ្យខ្លួនឯងស្លាប់ទៅម្ខាងទៀត។ យោងតាម ពុទ្ធសាសនាសម័យដើម មុននឹងបាន បរិនិព្វាន ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ គោត្តម បានអនុវត្តរបបនៃការតមអាហារដ៏តឹងរ៉ឹង និងតមអាហារ ដែលជារឿងធម្មតាក្នុងចំណោម សាមនៈ នាសម័យនោះ (កំណត់ត្រឹមតែស៊ុបសណ្តែកពីរបីដំណក់ក្នុងមួយថ្ងៃ)។ ឧបេក្ខា​នេះ​ជាមួយ​នឹង​បព្វជិត ៥ អង្គ​ទៀត មិន​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង​ខាង​វិញ្ញាណ​ទេ ប៉ុន្តែ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់ ​ស្លេក​ស្លាំង ​រហូត​ដល់​ទ្រាំ​លែង​បាន។ លុះ​ដល់​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​លះបង់​ការ​ប្រតិបត្តិ​នូវ​ធម៌​ដ៏​លំបាក រួម​ទាំង​ការ​តម​អាហារ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​បែរ​ជា​ផ្ដោត​លើ​ការ​ប្រតិបត្តិ​សមាធិ និង ​ឈាន ទើប​ទ្រង់​ត្រាស់​ដឹង។ 

ដោយសារតែបទពិសោធន៍នេះ ព្រះពុទ្ធបានរិះគន់ការតមអាហារដែលប្រតិបត្តិដោយអ្នកបួសឥណ្ឌានៅសម័យរបស់ព្រះអង្គ ដូចជាការប្រតិបត្តិដោយ ជេន ដែលជឿថាការតមអាហារបានដុតបំផ្លាញ កម្ម អាក្រក់នេះ​បើ​តាម ​ភិក្ខុ​អនាលយោ ។ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត​ដែល​បាន​តម​អាហារ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ប៉ុន្តែ​បាន​បរិភោគ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ដើម្បី​បាន​កម្លាំង​ឡើង​វិញ នោះ​ទើប​នឹង​មក​ជួបជុំ​គ្នា​ជា​ថ្មី​នូវ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​បន្សល់​ទុក​ពី​មុន (MN 36)។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ផ្ដោតលើការប្រតិបត្តិ សតិសម្បជញ្ញៈ ក្នុងពេលកំពុងញ៉ាំអាហារ ដែលជាការប្រតិបត្តិដែលទ្រង់ណែនាំដល់ព្រះសង្ឃ និងឧបាសក។ យោងទៅតាម អនាលយោ ការអនុវត្តនេះភ្ជាប់ សតិបត្ថន ទី ២ និងទី ៣ (មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសតិសម្បជញ្ញៈ) នៃសតិសម្បជញ្ញៈ ( វេទនា ) និងសតិសម្បជញ្ញៈ ( ចិត្ត ) រៀងៗខ្លួន។ នេះអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សម្នាក់យល់ពីរបៀបដែលតណ្ហាដែលកើតឡើងពីអារម្មណ៍រីករាយនៃលោកិយហើយទទួលបាន ការយល់ដឹង អំពីធម្មជាតិនៃត្រេកត្រអាល (ហើយដូច្នេះនាំទៅរកការរលត់របស់វា) ។ 

 អាហារមួយពេលក្នុងមួយថ្ងៃហាត់ 
ក្នុងលទ្ធិពុទ្ធសាសនា ថេរវាទ មានការប្រតិបត្តិតាមជម្រើសផ្សេងៗដែលហៅថា ធុតង្គ (មានន័យថា "រលាស់ចេញ" ឬ "រង្គោះរង្គើ" ដូចទៅនឹង "បំផុស") ដែលពេញនិយមដោយ ព្រះសង្ឃថៃ ដែលភាគច្រើនមានអាហារ។ .  បដិបត្តិ​មួយ​ហៅថា “ការ​ប្រតិបត្តិ​មួយ​វគ្គ” ( ឯកសនិកង្គ​ ​) ដែល​សំដៅ​លើ​ការ​បរិភោគ​អាហារ​តែ​មួយ​មុខ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។ 

ការ​ប្រតិបត្តិ​មួយ​ទៀត​គឺ​ការ​បរិភោគ​តែ​អាហារ​ដែល​ប្រមូល​បាន​ក្នុង​ចាន​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ពេល​ប្រគេន​បិណ្ឌបាត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ( បិណ្ឌបាត ) ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះសង្ឃ​ទៅ​សុំ​ទាន។ ប្រសិនបើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ទទួល​បាន​អាហារ​តិចតួច ឬ​មិន​ទទួល​អ្វី​ទាំងអស់​ក្នុង​ថ្ងៃ​ជាក់លាក់​ណាមួយ នោះ​អ្នក​ត្រូវ​តម​អាហារ។ 

ធុតង្គ ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​ជា​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ប្រតិបត្តិ​ខាង​វិញ្ញាណ​កាន់​តែ​ស៊ី​ជម្រៅ និង​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​ការ​ផ្ដាច់​ខ្លួន​ចេញ​ពី​វត្ថុ​នានា រួម​ទាំង​រូបកាយ។ 

 ការតមនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន 
ពុទ្ធសាសនិកមហាយានឥណ្ឌា ឆាន់ក្រោយថ្ងៃត្រង់ ដូចពុទ្ធសាសនិកឥណ្ឌាដទៃទៀត។ ពេលខ្លះពួកគេក៏មានទម្លាប់តមអាហារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេផងដែរ។ ការពេញនិយមបំផុតមួយក្នុងចំនោមការទាំងនេះគឺការតមអាហារមួយថ្ងៃដែលត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការគោរពនៃ អមោឃបាស និង អមោឃបាសហ្ឫទយធារណិ (ពោលគឺ Amoghapāśanāmahṛdaya Mahāyāna Sūtra ) ។ 

ការតមអាហារក៏ជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់ក្នុងការព្យាបាលឱសថក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាឥណ្ឌា ដែលជាផ្នែកសំខាន់នៃការអនុវត្តព្រះសង្ឃ (ដូចដែលសុខភាពមិនល្អត្រូវបានគេយល់ថាជាការរំខានដល់ការអនុវត្តខាងវិញ្ញាណ)។  កំណត់ត្រា របស់ Yijing នៃច្បាប់ខាងក្នុងដែលបានផ្ញើមកផ្ទះពីសមុទ្រភាគខាងត្បូង គឺជាកំណត់ត្រាដ៏ទូលំទូលាយនៃជីវិតនៅក្នុងវត្តអារាមព្រះពុទ្ធសាសនាដែលពិភាក្សាអំពីប្រធានបទវេជ្ជសាស្រ្ត។  យោង​ទៅ​តាម​អត្ថបទ​នេះ ទាក់​ទង​នឹង​វិទ្យាសាស្ត្រ​វេជ្ជសាស្រ្ដ​ផ្សេង​ៗ «ការ​មិន​ទទួល​ទាន​អាហារ​គឺ​មាន​សារៈ​សំខាន់​បំផុត»។  យោងទៅតាម Yijing ការតមអាហារវេជ្ជសាស្រ្តទាំងនេះត្រូវបានធ្វើឡើងរហូតដល់ប្រាំពីរថ្ងៃនៅក្នុងវត្តអារាមកណ្តាលរបស់ឥណ្ឌា (ប៉ុន្តែនៅក្នុងតំបន់ផ្សេងទៀត ពីរឬបីថ្ងៃគឺជាដែនកំណត់ខាងលើ)។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ក៏បានលើកឡើងពីមនុស្សម្នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់ ៣០ ថ្ងៃយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយបានជាសះស្បើយឡើងវិញ ដូច្នេះគាត់បញ្ជាក់ថាចំនួនថ្ងៃអាស្រ័យលើកាលៈទេសៈផ្សេងៗ ហើយមិនកំណត់ទេ។ 

 ពុទ្ធសាសនាអាស៊ីបូព៌ា 
នៅក្នុង ពុទ្ធសាសនាមហាយាននៅអាស៊ីបូព៌ា មានការតមអាហារផ្សេងៗគ្នា ( ចិន ៖ zhai )។ ទម្រង់​ទូទៅ​បំផុត​សំដៅ​ទៅ​លើ​ទម្រង់​ដ៏​តឹងរ៉ឹង​នៃ ​ការ​បួស ។  ផ្នែក​ទូទៅ​នៃ​ការ​បួស​តាម​បែប​ពុទ្ធសាសនា​អាស៊ី​បូព៌ា​ក៏​ត្រូវ​ចៀសវាង ​អាហារ​មាន​ជាតិ​ផ្អែម​ទាំង​ប្រាំ​ប្រភេទ ​ដែរ។

ទម្រង់នៃការតមអាហារដ៏សំខាន់បំផុតមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រគឺការអនុវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាចិនហៅថា ចៃជី ឬ បាក្វាន់ហ្សៃ (តមប្រាំបីដង) ដែល បានក្លាយជាការអនុវត្តដ៏សំខាន់សម្រាប់ពុទ្ធសាសនិកជនធ្ងន់ធ្ងរក្នុង រាជវង្សហាន ។  ក្នុងអំឡុងពេល baguan zhai មួយត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងជៀសវាងសាច់ទាំងអស់ (និងត្រី) និងប្រកាន់យក ប្រាំបី (នេះរួមបញ្ចូលទាំងការមិនបរិភោគបន្ទាប់ពីថ្ងៃត្រង់) ។ រយៈពេលនៃការផ្លាស់ប្តូរលឿន; ទម្រង់ទូទៅគឺការតមអាហាររយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ( liuzhai ) និងការតមអាហាររយៈពេលបីថ្ងៃ ( sanzhai ) ។  ទម្រង់​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​គឺ​ជា​ការ ​តម ​អាហារ​ដ៏​វែង​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​សង្កេត​ឃើញ​ជា​បន្តបន្ទាប់ "នៅ​ក្នុង​ពាក់​កណ្តាល​ទី​មួយ​នៃ​ខែ​ទី 1 ទី 5 និង​ទី 9" ។ 

ការអនុវត្តទាំងនេះមានប្រជាប្រិយភាពក្នុងចំណោមពុទ្ធសាសនិកជនចិនជាច្រើន រួមទាំងអ្នកអក្សរសាស្ត្រជាន់ខ្ពស់ និងមន្ត្រីដែលនឹងប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីតមអាហារ។ ភាពពេញនិយមនៃការអនុវត្តប្រហែលជាទាក់ទងនឹងអធិរាជចិនមួយចំនួន ដូចជា អធិរាជ Ming (465-472) នៃ រាជវង្ស Liu Song ដែលជាអ្នកបួស និងជាអ្នកតមអាហារ។ ការ​តម​ប្រាំបី​ដង​ជា​ញឹក​ញាប់​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ពុទ្ធសាសនា​ខ្លះ​ៗ​ដូច​ជា​ក្នុង ​ថ្ងៃ​វិសាខបូជា ​ជាដើម។ 

នៅក្នុងនិកាយព្រះពុទ្ធសាសនាជប៉ុននៃ Tendai និង Shingon ការអនុវត្តនៃការតមអាហារសរុប ( danjiki ) សម្រាប់រយៈពេល (ដូចជាមួយសប្តាហ៍) ត្រូវបានរួមបញ្ចូលនៅក្នុងលក្ខណៈសម្បត្តិនៃការក្លាយជា ajari ( <i id="mwqg">acarya</i> គ្រូមេ ) ។ ការអនុវត្តដ៏ឃោរឃៅរបស់សាលា Tendai នៃ kaihōgyō បញ្ចប់ដោយការតមអាហាររយៈពេលប្រាំបួនថ្ងៃ ដែលជាការមិនអនុញ្ញាតទាំងស្រុងពីអាហារ និងភេសជ្ជៈ។   ការអនុវត្តនេះ (រួមជាមួយនឹងការអនុវត្ត ascetic ផ្សេងទៀតដូចជាការងូតទឹកក្នុងទឹកត្រជាក់ - suigyo ) ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការផលិតថាមពលខាងវិញ្ញាណ ascetic ក៏ដូចជាមានលក្ខណៈសម្បត្តិសម្អាត និងបង្កើតភាពច្បាស់លាស់ខាងផ្លូវចិត្តផងដែរ។ 

 នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាទីបេ 
ការអនុវត្ត វជ្រយាន នៃ nyungne គឺផ្អែកលើការអនុវត្ត តន្ត្រ ខាងក្រៅ របស់ Chenrezig ហើយបានតាមដានទៅកាន់ដូនជីពុទ្ធសាសនាអាហ្វហ្គានីស្ថានដែលមានឈ្មោះថា Gelongma Palmo ។  វាត្រូវបានគេនិយាយថា Chenrezig បានបង្ហាញខ្លួនដល់ដូនជីជនជាតិឥណ្ឌាម្នាក់ដែលបានឆ្លង ជំងឺឃ្លង់ ហើយជិតស្លាប់។ Chenrezig បានបង្រៀននាងអំពីវិធីសាស្រ្តនៃ នីយ៉ុង ដែលមនុស្សម្នាក់រក្សា សីលប្រាំបី នៅថ្ងៃដំបូង (ក៏ដូចជាការបរិភោគតែអាហារបួស) បន្ទាប់មកបដិសេធអាហារនិងទឹកនៅលើទីពីរ។ 

 សូមមើលផងដែរ 

 សមាធិពុទ្ធសាសនា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Pages with unreviewed translations