ខេត្តសានស៊ី

ខេត្តសានស៊ី (ចិន:山西) គឺជាខេត្តជាប់ព្រំដែនគោកនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន និងជាផ្នែកមួយនៃតំបន់ចិនភាគខាងជើង។ ទីរួមខេត្ត និងទីក្រុងធំជាងគេរបស់ខេត្តគឺ តៃយួន ខណៈដែលទីក្រុងកម្រិតខេត្តដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេបន្ទាប់គឺ ចាងស៊ី និង ដាតុង ។ ឈ្មោះ សានស៊ី មានន័យថា "ភាគខាងលិចនៃភ្នំ" ដែលសំដៅទៅលើទីតាំងខេត្តនៅភាគខាងលិចនៃភ្នំតៃហាង (Taihang)។ សានស៊ីមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តហឺប៉ីនៅខាងកើត ហឺណាននៅភាគខាងត្បូង សានស៊ីនៅខាងលិច និងម៉ុងហ្គោលីខាងក្នុងនៅខាងជើង។  ទីតាំងរបស់សានស៊ី ត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយខ្ពង់រាបមួយផ្នែកដោយជួរភ្នំ។  វប្បធម៌របស់សានស៊ី ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់យ៉ាងទូលំទូលាយដោយជនជាតិភាគតិចហាន ដែលមានចំនួនជាង៩៩% នៃចំនួនប្រជាជនរបស់ខ្លួន។  ជនជាតិចិនជីន ត្រូវបានអ្នកភាសាវិទូខ្លះចាត់ទុកថាជាភាសាដាច់ដោយឡែកពីភាសាចិនកុកងឺ ហើយជួរភូមិសាស្ត្ររបស់ខេត្តគ្របដណ្ដប់លើភាគច្រើននៃខេត្តសានស៊ី។ ទាំងភាសាជីន និង កុកងឺ ត្រូវបាននិយាយនៅក្នុងសានស៊ី ។ ខេត្តសានស៊ីមានផ្ទៃដីសរុប១៥៦,០០០គីឡូម៉ែត្រការ៉េ និងប្រជាជនរស់នៅប្រមាណ ៣៤,៩១៥,៦១៦នាក់ ឈរលើលេខរៀងទី១៩ ទាំងផ្ទៃដីនិងប្រជាជន។ 
រូបភាពតូច|វត្តពុទ្ធសាសនានៅភ្នំវូតៃ
រូបភាពតូច|ផែនទីរដ្ឋបាលខេត្តសានស៊ី
សានស៊ី គឺជាខេត្តដែលផលិតធ្យូងថ្មឈានមុខគេនៅក្នុងប្រទេសចិន ដែលមានប្រហែលមួយភាគបីនៃប្រាក់បញ្ញើធ្យូងថ្មសរុបរបស់ប្រទេសចិន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ GDP សម្រាប់មនុស្សម្នាក់របស់សានស៊ី នៅតែទាបជាងមធ្យមភាគជាតិ។  ខេត្តនេះរៀបចំមជ្ឈមណ្ឌលបង្ហោះផ្កាយរណបតៃយួន ។  ខេត្តនេះត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរសម្រាប់ការមានអគារប្រវត្តិសាស្ត្រច្រើនជាងគេក្នុងចំណោមខេត្តទាំងអស់របស់ប្រទេសចិន ដោយកាន់កាប់ជាង៧០% នៃអគារដែលនៅរស់រានមានជីវិតរបស់ប្រទេសចិនដែលបានសាងសង់ឡើងក្នុងកំឡុង ឬមុនសម័យរាជវង្សសុង។ គួរកត់សំគាល់ផងដែរគឺ ល្អាងភ្នំយូកាង នៅដាតុង នៃសានស៊ី ដែលមានអាយុកាលជាង១៥០០ឆ្នាំ។"地上文物看山西，太原纯阳宫"变身"山西古建筑博物馆". 13 April 2020 

 ឯកសារយោង