ប្រាសាទមឿងកែវ

ប្រាសាទ​មឿង​កែវ ជា​ប្រាសាទ​ខ្មែរ​មួយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ ក្នុង ​ខេត្ត​នគររាជសីមា ស្រុក​ស៊ឹងនឿន។ ប្រាសាទ​ណន​គូ ស្ថិត​នៅ​ខាង​ត្បូង​ចំងាយ ៥០០ ម៉ែត្រ។ ការជីកកកាយដែលបានធ្វើឡើងនៅឆ្នាំ 1959 និង 1990-1991 បង្ហាញថាវាជាប្រាសាទ របស់ហិណ្ឌូ ដែលត្រូវបានសាងសង់ក្នុង សតវត្ស ទី 10 ។  បណ្តុំឥដ្ឋ និងថ្មភក់នេះ បែរមុខទៅទិសខាងជើង មានប្រាង្គធំមួយ បណ្ណាល័យ ពីរ Bibliothèques វិចិត្រសាលខាងក្នុង ជញ្ជាំងព័ទ្ធជុំវិញ គូទឹក និងអគារឥដ្ឋពីរ។

 ផ្លាន 
ដូចដែលបានកត់សម្គាល់ពីមុន ប្រាសាទ បែរមុខទៅទិសខាងជើងជាជាងខាងកើត។ មិនត្រឹមតែជាទីសក្ការៈសំខាន់តម្រង់ទិសខាងជើងទៅខាងត្បូងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបាននាំមុខដោយ គោបុរៈ ដ៏ធំជាពិសេសនៅខាងជើង។ ជញ្ជាំងដែល គោបុរៈ នេះកាត់កំណត់ផ្ទៃក្រឡាប្រមាណជា ៤០ ម៉ែត្រនៅសងខាង ហើយនៅខាងក្នុងឯករភជប់ខាងក្រៅមានកំពែងមួយទទឹង ១៥ ម៉ែត្រ ជារាងអក្សរ U ដែលព័ទ្ធជុំវិញទីសក្ការៈ និងឯករភជប់ខាងក្នុងទាំងស្រុង ក្រៅពីធំទូលាយ។ ផ្លូវទៅខាងជើង

 គោបុរៈ ខាងជើង 
នៅសល់តែរាងហាលថ្មភក់  និងសសរ គោបុរៈ ខាងជើង។ ផ្នែកខាងលើដែលគួរធ្វើពីឥដ្ឋបានបាត់ (ឥដ្ឋនៅនឹងកន្លែងថ្មីៗនេះ) ។ គោបុរៈ ​មាន​បង្អួច​បី​នៅ​សង​ខាង​ទ្វារ ត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​ហើយ​យក​មក​ដាក់​វិញ។ ទំហំ ​គោបុរៈ ​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស ហើយ​ហាក់​មិន​សម​នឹង​ទំហំ ​ប្រាសាទ ​នេះ​ទេ។ មូលហេតុ​ហាក់​ដូច​ជា​សម័យ​ដែល​ក្រុម​នេះ​ត្រូវ​បាន​សាង​សង់ (នៅ​ចុង​សម័យ ​កោះ​កេរ នៅ​ចុង សតវត្សទី​១០ )។ 

 សាល 
នៅខាងក្នុងជញ្ជាំងជុំវិញ ដែលនៅសល់តែកម្រាលឥដ្ឋ វាហាក់បីដូចជាមានផែនការដាក់បញ្ចូលសាលវែងៗជុំវិញទីធ្លាខាងក្នុង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយនៅសល់តែភាគខាងកើតប៉ុណ្ណោះ។ ការងាររៀបចំសម្រាប់ការសាងសង់សាលស្រដៀងគ្នាអាចមើលឃើញនៅខាងលិច។ សាលវែងៗទាំងនេះ ហាក់បីដូចជាកន្លែងមុនគេនៃវិចិត្រសាល ដែលអាចមើលឃើញនៅក្នុងប្រាសាទខ្មែរថ្មីៗមួយចំនួនទៀត ដូចជា ប្រាសាទហិនភីម៉ៃ ឬ ប្រាសាទភ្នំរុង ។ នៅ ប្រាសាទធំ នៅលើ កោះកេរ យើងឃើញអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា ពោលគឺការនិយាយតាមលំដាប់នៃបន្ទប់វែងៗ ដែលតាមពិតបង្កើតជាវិចិត្រសាល។ ជញ្ជាំង​ខាងក្រៅ និង​ខាងក្នុង​នៃ​សាល​ទាំងនេះ​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ ហើយ​បង្អួច​រាង​ចតុកោណ​ទៅ​ផ្នែក​ខាងក្រៅ​។ វាត្រូវបានគេជឿថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានគ្របដោយក្បឿងឬឈើ។

 ប្រាសាទកណ្តាល 
នៅចំកណ្តាលនៃមូលដ្ឋាននៃទីសក្ការៈសំខាន់នៅតែអាចមើលឃើញ។ មូលដ្ឋាននេះជាពិសេសខ្ពស់ព្រោះវាមានកំពស់ជិតមួយម៉ែត្រគឺសម្រាប់ទ្រទ្រង់អាគារឥដ្ឋដ៏សំខាន់។ ស៊ុមទ្វារនៅតែនៅនឹងកន្លែង តាមការពិតគឺ មណ្ឌប ដែលស្ថិតនៅខាងជើងនៃទីសក្ការៈ។ លាតសន្ធឹងនៅសងខាងនៃទីសក្ការៈ ទៅខាងកើត និងខាងលិច បង្កើតជាអក្សរ T ហើយបង្ហាញថាអគារផ្សេងទៀតប្រហែលជាត្រូវបានគ្រោងទុក ប្រហែលជាប៉មពីរផ្សេងទៀត។ វត្ថុ​សំរិទ្ធ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ជីក​កកាយ​នៅ​រានហាល​ខាង​ជើង​នៃ​ មណ្ឌប ។ វត្ថុបុរាណដែលរកឃើញនៅនឹងកន្លែងឥឡូវនេះត្រូវបានរក្សាទុកនៅ សារមន្ទីរមហាវិរវង្សក្នុង ខេត្តនគររាជ ដែលជាធ្នឹមត្រូវបានរក្សាទុកនៅ សារមន្ទីរជាតិនៅភិម៉ៃ។

 រូបភាព