មានសារ

មានសារ ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា មានស ឬ មានសារសិល្បសាស្ត្រជា សំស្ក្រឹត បុរាណស្តីពីស្ថាបត្យកម្ម និងការរចនាឥណ្ឌា។  ត្រូវបានរៀបចំជា 70 អធ្យយ (ជំពូក) និង 10,000 ស្លោក (ខ)  វាគឺជាអត្ថបទមួយក្នុងចំណោម អត្ថបទហិណ្ឌូ ជាច្រើននៅលើ សិល្បះសាស្ត្រ - វិទ្យាសាស្រ្តនៃសិល្បៈ និងសិប្បកម្ម - ដែលធ្លាប់មាននៅក្នុងសហវត្សទី 1 នៃគ.ស.។  មានសារ ស្ថិតក្នុងចំណោម ស្ថាបត្យកម្មឥណ្ឌាបុរាណ មួយចំនួនដែលសាត្រាស្លឹករឹតពេញលេញបានរស់រានមានជីវិតក្នុងយុគសម័យទំនើប។ វា​គឺ​ជា​សន្ធិសញ្ញា​ដែល​ផ្តល់​នូវ​គោលការណ៍​ណែនាំ​លម្អិត​អំពី​ការ​កសាង ​ប្រាសាទ​ហិណ្ឌូ ចម្លាក់ ផ្ទះ សួនច្បារ ធុង​ទឹក ការ​ដាក់​ចេញ​ពី​ទីប្រជុំជន និង​សំណង់​ផ្សេងៗ។  

 និរុត្តិសាស្ត្រ 
មានសារ គឺជាសមាសធាតុនៃសំស្រ្កឹត មាន (ការវាស់វែង) និង សារ (ខ្លឹមសារ) មានន័យថា "ខ្លឹមសារនៃការវាស់វែង" និយាយថា PK Acharya - អ្នកប្រាជ្ញដែលបានរកឃើញសាត្រាស្លឹករឹតពេញលេញ (70 ជំពូក) ហើយត្រូវបានបកប្រែជាលើកដំបូងទៅជាភាសាអង់គ្លេសនៅដើមសតវត្សទី 20 ។ . ខណៈ​ពេល​ដែល​អត្ថបទ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ជាទូទៅ​ថា​ជា មានសារ ​ធម្មតា ចំណងជើង​សាត្រាស្លឹករឹត​សំស្ក្រឹត​គឺ មានសារសិល្បះសាស្ត្រ (  )  ដោយផ្អែកលើខគម្ពីរដំបូងនៃសាត្រាស្លឹករឹតមួយផ្នែក (58 ជំពូក) ដែលបានសិក្សានៅដើមសតវត្សទី 19 លោក Ram Raz បានផ្តល់យោបល់ថាពាក្យ "មានសារ" ត្រូវបានបកប្រែជា "ការវាស់វែងស្តង់ដារ" ឬ "ប្រព័ន្ធសមាមាត្រ" ។  យោងតាមលោក Bharne និង Krusche អ្នកប្រាជ្ញដែលបានសរសេរសៀវភៅអំពីប្រាសាទ និងស្ថាបត្យកម្មហិណ្ឌូ ចំណងជើងពេញលេញ មានសារសិល្បសាស្ត្រ ត្រូវបានគេយល់ច្បាស់ថាជា "វិទ្យាសាស្ត្រនៃស្ថាបត្យកម្មដែលខ្លឹមសារនៃការវាស់វែងមាន ការវាស់វែងស្តង់ដារត្រូវបានអនុវត្ត ឬប្រព័ន្ធសមាមាត្រ។ ត្រូវបានបញ្ចូល "។