ការសិក្សាភាសាសំស្ក្រឹត

សំស្រ្កឹត ត្រូវបានសិក្សាដោយអ្នកប្រាជ្ញលោកខាងលិចតាំងពីចុងសតវត្សទី ១៨ ។ នៅសតវត្សទី ១៩ ការសិក្សាភាសាសំស្ក្រឹត បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ផ្នែក ភាសាប្រៀបធៀប នៃ ភាសាឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប ។ កំឡុងសម័យ British Raj (1857-1947) អ្នកប្រាជ្ញលោកខាងលិចបានកែសម្រួលអត្ថបទសំស្ក្រឹតជាច្រើនដែលសេសសល់ជាទម្រង់សាត្រាស្លឹករឹត។ ការ​សិក្សា ​វេយ្យាករណ៍​សំស្រ្កឹត និង​ទស្សនវិជ្ជា​នៅ​តែ​មាន​សារៈសំខាន់​ទាំង​ក្នុង​វិស័យ ​ឥណ្ឌូវិទ្យា និង ​ការ​សិក្សា​ឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប ។

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ការសិក្សាភាសា សំស្រ្កឹត នៅ លោកខាងលិច បានចាប់ផ្តើមនៅសតវត្សទី ១៧ ។  កំណាព្យមួយចំនួនរបស់ Bhartṛhari ត្រូវបានបកប្រែជាភាសា ព័រទុយហ្គាល់ ក្នុងឆ្នាំ ១៦៥១។  នៅឆ្នាំ ១៧៧៩ ក្រមច្បាប់ ដែលគេស្គាល់ថាជា វិវាទាណ៌វសេតុ ត្រូវបានបកប្រែដោយ Nathaniel Brassey Halhed ពីការបកប្រែ ភាសាពែរ្ស ហើយបានបោះពុម្ពជា ក្រមច្បាប់ Gentoo ។ នៅឆ្នាំ ១៧៨៥ លោក Charles Wilkins បានបោះពុម្ភការបកប្រែជាភាសាអង់គ្លេសរបស់ Bhagavad Gita ដែលជាលើកដំបូងដែលសៀវភៅសំស្ក្រឹតត្រូវបានបកប្រែដោយផ្ទាល់ទៅជាភាសាអឺរ៉ុប។ 

នៅឆ្នាំ ១៧៨៦ លោក William Jones ដែលបានបង្កើត The Asiatic Society  ពីរឆ្នាំមុននោះ បានថ្លែងសុន្ទរកថាប្រចាំឆ្នាំលើកទីបី។ A Reader in Nineteenth Century Historical Indo-European Linguistics: The Third Anniversary Discourse, On the Hindus  នៅក្នុងអត្ថបទ "ទស្សនវិទូ" ដែលត្រូវបានលើកឡើងជាញឹកញាប់របស់គាត់ គាត់បានកត់សម្គាល់ភាពស្រដៀងគ្នារវាងភាសាសំស្រ្កឹត ក្រិកបុរាណ និងឡាតាំង - ព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលត្រូវបានលើកឡើងជាញឹកញាប់ថាជាការចាប់ផ្តើមនៃ ភាសាប្រៀបធៀប ការសិក្សាឥណ្ឌូ - អឺរ៉ុប និងទស្សនវិជ្ជាភាសាសំស្ក្រឹត។ 

ប្រភពទូទៅនៃ ភាសាឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប នៅទីបំផុតត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា Proto-Indo-European បន្ទាប់ពីការងាររបស់ Franz Bopp និងអ្នកដទៃ។

នៅឆ្នាំ ១៧៨៩ Jones បានបោះពុម្ពការបកប្រែនៃ Kālidāsa 's The Recognition of Sakuntala ។ ការ​បកប្រែ​បាន​ទាក់ទាញ​ការ​កោត​សរសើរ​ពី​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ជាពិសេស ​លោក Goethe ដែល​បាន​សម្តែង​ការ​កោត​សរសើរ​ចំពោះ​ការ​លេង​សំស្ក្រឹត Shakuntala :  

Goethe បានបន្តខ្ចីឧបករណ៍ពីការលេងសម្រាប់ Faust ដែលជាផ្នែកទី 1 របស់គាត់។ 

នៅក្នុងសេចក្តីណែនាំអំពី ពិភពលោកតាមឆន្ទៈ និងតំណាង ដែលសរសេរនៅឆ្នាំ ១៨១៨ លោក Arthur Schopenhauer បាននិយាយថា "ការចូលទៅកាន់ [ វេទ ] ដែលបានបើកឱ្យយើងតាមរយៈ Upanishads គឺនៅក្នុងភ្នែករបស់ខ្ញុំនូវអត្ថប្រយោជន៍ដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលនៅសតវត្សវ័យក្មេងនេះរីករាយជាងរឿងមុនៗ ពីព្រោះខ្ញុំជឿថាឥទ្ធិពលនៃអក្សរសិល្ប៍សំស្រ្កឹតនៃអក្សរសិល្ប៍ក្រិចដែលស៊ីជម្រៅជាងដប់ប្រាំមួយ នឹងមិនជ្រាបចូលទៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍ភាសាក្រិចទេ។ សតវត្ស "។ 

កវីជនជាតិអៀរឡង់ William Butler Yeats ក៏ត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយអក្សរសិល្ប៍សំស្ក្រឹតផងដែរ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការរកឃើញពិភពលោកនៃ អក្សរសិល្ប៍សំស្ក្រឹត បានផ្លាស់ប្តូរហួសពីអ្នកប្រាជ្ញ និងបញ្ញវន្តអាឡឺម៉ង់ និងអង់គ្លេស — Henry David Thoreau គឺជាអ្នកអានដែលអាណិតអាសូររបស់ Bhagavad Gita  — និងសូម្បីតែលើសពី មនុស្សជាតិ ។ Ralph Waldo Emerson ក៏ទទួលឥទ្ធិពលពីអក្សរសិល្ប៍សំស្ក្រឹតផងដែរ។ នៅដើមដំបូងនៃ តារាងតាមកាលកំណត់ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានសំដៅទៅលើធាតុដែលមិនទាន់រកឃើញជាមួយនឹងការប្រើប្រាស់ បុព្វបទជាលេខ សំស្ក្រឹត (សូមមើល ធាតុដែលបានព្យាករណ៍របស់ Mendeleev )។ J. Robert Oppenheimer ក្នុងឆ្នាំ ១៩៣៣ បានជួប Indologist Arthur W. Ryder នៅ Berkeley ហើយបានរៀនភាសាសំស្ក្រឹត។ គាត់បានអាន Bhagavad Gita ជាភាសាដើម។  ក្រោយមកគាត់បានដកស្រង់វាថាជាសៀវភៅដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតមួយក្នុងការរៀបចំទស្សនវិជ្ជានៃជីវិតរបស់គាត់  និងការដកស្រង់របស់គាត់ពី Bhagavad Gita "ឥឡូវនេះខ្ញុំក្លាយជាសេចក្តីស្លាប់ជាអ្នកបំផ្លាញពិភពលោក" ។ នៅក្នុងសេចក្តីយោងទៅ ការធ្វើតេស្តព្រះត្រីឯក ត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់។ 

សតវត្សទីដប់ប្រាំបួនគឺជាយុគសម័យមាសនៃអាហារូបករណ៍សំស្ក្រឹតលោកខាងលិច ហើយអ្នកធំនៃវិស័យនេះ ( Whitney, Macdonnell, Monier-Williams, Grassmann ) បានស្គាល់គ្នាផ្ទាល់។ ប្រហែលជាឧទាហរណ៍ដែលគេស្គាល់ជាទូទៅបំផុតនៃភាសាសំស្ក្រឹតនៅភាគខាងលិចក៏ជាការបញ្ចេញសំឡេងចុងក្រោយដែរ។ TS Eliot ដែលជានិស្សិតនៃ ទស្សនវិជ្ជាឥណ្ឌា និងភាសាសំស្ក្រឹតក្រោម Lanman បានបញ្ចប់ The Waste Land ជាមួយនឹងភាសាសំស្ក្រឹតថា "Shantih Shantih Shantih" ។

 ការប្រើប្រាស់ និងការសិក្សាបច្ចុប្បន្ន 
សំស្រ្កឹតត្រូវបានបង្រៀននៅក្នុងផ្នែកសិក្សាអាស៊ីខាងត្បូងជាច្រើន និង/ឬផ្នែកភាសាវិទ្យានៅក្នុងសាកលវិទ្យាល័យលោកខាងលិច។ បន្ថែមពីលើនេះ វាត្រូវបានគេប្រើផងដែរក្នុងអំឡុងពេលថ្វាយបង្គំនៅក្នុង ព្រះវិហារហិណ្ឌូ នៅភាគខាងលិច ដែលជា ភាសាសាសនា ហិណ្ឌូ ហើយការប៉ុនប៉ង រស់ឡើងវិញសំស្ក្រឹត កំពុងដំណើរការក្នុងចំណោមប្រជាជនហិណ្ឌូបរទេស។ ដូចគ្នានេះដែរ ការសិក្សាភាសាសំស្រ្កឹតក៏មានប្រជាប្រិយភាពផងដែរក្នុងចំណោមអ្នកហាត់យោគលោកខាងលិចជាច្រើននាក់ ដែលយល់ឃើញថាភាសាមានប្រយោជន៍ក្នុងការយល់ដឹងអំពី យោគសូត្រ ។

ការដាក់បញ្ចូលសំស្រ្កឹតតែមួយគត់របស់វិទ្យាស្ថានឥស្លាមនៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សារបស់ខ្លួនថ្មីៗនេះបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់សារព័ត៌មានជាតិ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយធំៗ។ វិធីសាស្រ្តច្នៃប្រឌិតរបស់វិទ្យាស្ថានបានទទួលការផ្សព្វផ្សាយយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងសារព័ត៌មាន។  វិទ្យាស្ថាននេះមានទីតាំងនៅ Thrissur រដ្ឋ Kerala ប្រទេសឥណ្ឌាខាងត្បូង។ 

 ឯកសារយោង