ឧទ្យានប្រវត្តិសាស្ត្រមឿងសិង្ហ

ឧទ្យាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មឿងសិង្ហ ជា ​ឧទ្យាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ​ក្នុង ​ប្រទេស​ថៃ ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់ ​នាយកដ្ឋាន​វិចិត្រសិល្បៈ ក្រសួង​វប្បធម៌។ ដែលមានទីតាំងនៅច្រាំងទន្លេ ទន្លេ ខ្វាយណយ ខាងជើងនៅឃុំ សិង្ហ ស្រុកសៃយ៉ុក ខេត្ត កញ្ជនៈបុរី ហ៊ុំព័ទ្ធដោយជួរភ្នំដ៏វែងជុំវិញ។ ដើមឡើយ ឈ្មោះប្រាសាទនេះមាននៅក្នុងសិលាចារឹកប្រាសាទព្រះខ័ន៖ ស្រីជ័យសិង្ហបុរ ផែនការទីក្រុងមានរាងចតុកោណ។ កំពែង​ក្រុង​ធ្វើ​អំពី ​ថ្មបាយក្រៀម ​មាន​ទទឹង​ប្រហែល ៨០០​ម៉ែត្រ មាន​ន័យ​ថា​ផ្នែក​ធំ​នៃ​ក្រុង​មាន​បណ្តោយ​ប្រមាណ ៨៥០​ម៉ែត្រ និង​កំពែង​មាន​កម្ពស់ ៧​ម៉ែត្រ មាន​ច្រក​ចូល និង​ចេញ​ជា​បួន​ជ្រុង​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ដោយ​កំពែង និង​ទំនប់។ នៅក្នុងទីក្រុងមានស្រះចំនួន ៦ ។

 កត់ត្រា 
ប្រាសាទមឿងស៊ីង គោលបំណងគឺដើម្បីសាងសង់ជាកន្លែងគោរពបូជាព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងនិកាយ មហាយាន ពីការជីកកកាយ និងតុបតែងលម្អរបស់នាយកដ្ឋានវិចិត្រសិល្បៈ ដែលបានធ្វើបណ្តើរៗតាំងពីគ.ស. ឆ្នាំ ១៩៥៣ ប៉ុន្តែ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ត្រួសត្រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ វាត្រូវបានបញ្ចប់ជាឧទ្យានប្រវត្តិសាស្ត្រនៅឆ្នាំ ១៩៧៤ ។ ឆ្នាំ ១៩៨៧ គឺស្រស់ស្អាតដូចសព្វថ្ងៃនេះ។ ប្រាសាទ​មឿង​ស៊ីង​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​ថា​មាន​ស្ថាបត្យកម្ម និង​ចម្លាក់។ ប្រាសាទនេះកសាងដោយ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ស្តេចអ្នកសាងសង់ប្រាសាទខ្មែរ ពីការជីកកកាយរបស់នាយកដ្ឋានវិចិត្រសិល្បៈ ស្នាដៃសិល្បៈដ៏សំខាន់បំផុតដែលបានរកឃើញគឺរូបព្រះពុទ្ធ នាគប្រក់ ។ ព្រះពោធិសត្វ អវលោកេស្វរៈ និង ប្រាជ្ញាបារមិតា ហើយ​រូបភាព​មួយ​ទៀត​នៃ​ព្រះពោធិសត្វ​អវលោកេស្វរ​ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​ដែរ។ រូបរាងស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានរកឃើញនៅក្នុង កម្ពុជា។ បច្ចុប្បន្ន នាយកដ្ឋាន​វិចិត្រ​សិល្បៈ​បាន​រក្សា​ទុក​នៅ​ឯ សារមន្ទីរជាតិ ទីក្រុងបាងកក ប៉ុន្តែនៅសល់តែរូបចម្លងប៉ុណ្ណោះ។
រូបភាពតូច
ពីសិលាចារឹក នៅប្រាសាទព្រះខ័ន អង្គរ ប្រទេសកម្ពុជា ដែលត្រូវបានចារឹកដោយ បុត្ររបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧។ ឈ្មោះចារឹកនៃទីក្រុងចំនួន ២៣ ដែលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី ៧ បានសាងសង់ រួមទាំងទីក្រុងមួយឈ្មោះថា ឝ្រីជយសិង្ហបុរ  ដែលត្រូវបានសន្មតថាជាទីក្រុង ប្រាសាទមឿងសិង្ហ ហើយក៏មានឈ្មោះទីក្រុង លវោទយបុរ ឬ ល្វោ ឬ លពបុរី ដែលមាន ប្រាង្គសាមយ៉ត r  វាជាវត្ថុបុរាណសហសម័យ។
 សិលាចារឹក 
នៅទីនេះមានសិលាចារឹកសម័យកណ្ដាលមាននាម "ព្រញាជៃយករ"។ ព្រញាឬពញាជាឋានៈនៅសម័យកណ្ដាល។ ចំណែកជៃយគឺជ័យដែលជាងារនៅសម័យកណ្ដាលដូចគ្នា។

 យោង 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រាសាទខ្មែរនៅថៃ