រាជបៈតែន

រាជបៈតែន (    , RTGS ៖ រាជា ប៉ាតែន) សំដៅលើ សម្លៀកបំពាក់ បុរស ថៃ ដែលមាន អាវធំ បែប Nehru ពណ៌ស ដែលមានឡេវប្រាំ ខ្សែក្រវាត់ ស្រោមជើង ប្រវែងជង្គង់ និង ស្បែកជើង ស្លៀកពាក់ ឬទម្រង់ជាក់លាក់នៃអាវ។ វាត្រូវបានពាក់យ៉ាងសំខាន់ក្នុងអំឡុងចុងសតវត្សទី ១៩ និងដើមសតវត្សទី ២០ ដោយមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាល និងថ្នាក់លើក្នុង ទីក្រុងបាងកក ហើយសព្វថ្ងៃនេះត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងកាលៈទេសៈជ្រើសរើសជា សំលៀកបំពាក់ជាតិ ។

 ប្រវត្តិនិងការប្រើប្រាស់ 
ធ្វេង|រូបភាពតូច| នាយឧត្តមសេនីយ៍ Prem Tinsulanonda ពាក់អាវ រាជបៈតែន ជាផ្នែកនៃឯកសណ្ឋានរ៉ូបពណ៌ស
រាជបៈតែន ត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយស្តេច Chulalongkorn កំឡុងពេលព្រះអង្គយាងទៅកាន់ ប្រទេសអង់គ្លេសឥណ្ឌា ក្នុងឆ្នាំ ១៨៧១ ជាកន្លែងដែលគាត់បានជួលជាងកាត់ដេរ Calcutta ដើម្បីធ្វើអាវមួយដែលមាន កអាវ ឈរ និងឡេវបើកបញ្ឈរ។ ពីមុននៅឆ្នាំ 1870 ស្តេចមានសំលៀកបំពាក់ចូលរួមជាមួយ ចងក្បិន ( កន្សែង ដែលពាក់ជាមួយនឹងផ្នែកនៃក្រណាត់បត់ត្រឡប់មកវិញរវាងជើងនិង tucked នៅខាងក្រោយចង្កេះ) និង អាវ លោកខាងលិច ស្រោមជើងនិងស្បែកជើងក្នុងអំឡុងពេលទស្សនកិច្ចរបស់ព្រះអង្គនៅ សិង្ហបុរី និង ជ្វា ។ អាវថ្មីនេះបានជំនួសអាវធំដែលកាត់បន្ថយតម្រូវការសម្រាប់ស្រទាប់ដាច់ដោយឡែកនៃអាវនៅក្នុងអាកាសធាតុក្តៅ ហើយសម្លៀកបំពាក់នេះឆាប់ក្លាយជាឯកសណ្ឋានស៊ីវិលពិតប្រាកដ។  វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ពាក់​ទាំង​ផ្លូវការ និង​ជា​ឯកជន ហើយ​នៅ​តែ​មាន​ប្រជាប្រិយ​ភាព​រហូត​ដល់​សម័យ ​ភិប៊ូលសុងក្រាម ដែល​ជា​ពេល​ដែល​ក្បាច់ ​ចងក្បិន ​ត្រូវ​បាន​ហាមឃាត់​ដោយ ​អាណត្តិ​វប្បធម៌ ។ រាជបៈតែន មកពី ភាសាបាលី រាជា និង លំនាំ ភាសាអង់គ្លេស  pattern និងមានន័យថា លំនាំរាជវង្ស  ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ផុន ប៊ុណ្ណាក់ (ក្រោយមកចៅពញាផាសាគរវង្ស) ដែលមានតួនាទីជាលេខាក្នុងព្រះរាជដំណើររបស់ព្រះរាជា។ 

បច្ចុប្បន្ននេះ សំលៀកបំពាក់ រាជបៈតែន ពេញលេញគឺត្រូវបានពាក់ក្នុងឱកាសជ្រើសរើសជាសំលៀកបំពាក់ជាតិ ហើយត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាប្រចាំនៅក្នុងឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អាវធំនេះត្រូវបានគេរកឃើញថាបានបន្តប្រើប្រាស់ក្នុង ឯកសណ្ឋានសម្លៀកបំពាក់ របស់សេវាកម្មស៊ីវិល និងយោធា  ក៏ដូចជាសម្លៀកបំពាក់ផ្លូវការដែលពាក់ជាមួយនឹង សឿគ្រុយ  ជា សំលៀកបំពាក់សិក្សា របស់សាកលវិទ្យាល័យមួយចំនួន ដែលវាត្រូវបានពាក់ជាមួយនឹងខោក្នុង។ រចនាប័ទ្មខាងលិច។ សម្លៀក​បំពាក់​ថៃ​មួយ​ទៀត​ដែល​មាន​ការ​រចនា​ស្រដៀង​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់​គឺ​អាវ ផារ៉ាឆាតថាន ។