មីសុីលក្រោមទឹក(ត័រពី)

មីសុីលក្រោមទឹកសម័យទំនើបគឺជាអាវុធក្រោមទឹកដែលបាញ់ពីលើ ឬក្រោមផ្ទៃទឹក រុញដោយខ្លួនឯងឆ្ពោះទៅរកគោលដៅ ជាមួយនឹង ក្បាល គ្រាប់ផ្ទុះដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីបំផ្ទុះទាំងនៅពេលប៉ះ ឬនៅជិតគោលដៅ។ តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ ឧបករណ៍បែបនេះត្រូវបានគេហៅថាត្រីត័រពី។ ពាក្យ ត័រពី ដើមឡើយបានអនុវត្តចំពោះឧបករណ៍ជាច្រើនប្រភេទ ដែលភាគច្រើនសព្វថ្ងៃនេះត្រូវបានគេហៅថា មីន ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩០០ មកត័រពីត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងដើម្បីកំណត់ឧបករណ៍បំផ្ទុះនៅក្រោមទឹកដែលដំណើការដោយខ្លួនឯង។

ខណៈពេលដែល នាវាចម្បាំង នៅសតវត្សរ៍ទី 19 បានវិវត្តន៍ជាចម្បងជាមួយនឹងទិដ្ឋភាពនៃការចូលរួមរវាងនាវាចម្បាំងអាវក្រោះដែកជាមួយនឹង កាំភ្លើងធំ ការច្នៃប្រឌិត និងការកែលម្អនៃត័រពីចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1860 តទៅបានអនុញ្ញាតឱ្យ ទូកត័រពី  តូចៗបាញ់ចេញពីនាវាទឹកខាតតូចផ្សេងទៀតដែលស្រាលជាងមុន នាវាមុជទឹក / នាវាមុជទឹក សូម្បីតែ ទូកនេសាទ ឬ នាវាមុជទឹក ។ យន្តហោះ ដើម្បីកម្ទេចកប៉ាល់ធំៗ ដោយមិនចាំបាច់ប្រើកាំភ្លើងធំ ទោះបីជាពេលខ្លះមានហានិភ័យនៃការរងការវាយប្រហារដោយកាំភ្លើងធំរយៈចម្ងាយឆ្ងាយក៏ដោយ។

ត័រពីសម័យទំនើបត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ផ្សេងៗគ្នាជាទម្ងន់ស្រាល ទម្ងន់ធ្ងន់ រត់ត្រង់ និងប្រភេទដឹកនាំដោយខ្សែ។ ពួកគេក៏អាចដាក់ឱ្យបាញ់ចេញពីលើគោកផងដែល។ នៅក្នុងសង្គ្រាមសម័យទំនើប គ្រាប់ត័រពីបាញ់ចេញពីនាវាមុជទឹកគឺស្ទើរតែប្រាកដថាត្រូវចំគោលដៅក្នុងការវាយលុករបស់វា។ ការដើម្បីការពារពីវាដ៏ល្អបំផុតគឺការវាយបកដោយប្រើត័រពី  ផ្សេងទៀត។  
រូបភាពតូច|500x500ភីកសែល|ត័រពីបាញ់ចេញពីនាវាចម្បាំង