ក្រុមជនជាតិក្នុងប្រទេសថៃ

ប្រទេសថៃ គឺជាប្រទេសនៃក្រុមជនជាតិភាគតិចប្រហែល៧០ រួមទាំង ក្រុមជនជាតិតៃ យ៉ាងតិចចំនួន២៤ ក្រុម ភាគច្រើនជាជនជាតិភាគខាងជើង ភាគកណ្តាល ភាគខាងត្បូង និងភាគឦសាន ។ ២២ក្រុម​នៃ​ជនជាតិ​អូស្ត្រូ​អាស៊ី​ក ដែល​មាន​ចំនួន​ប្រជាជន​ច្រើន​នៃខ្មែរសុរិន្ទ និង ​កួយ ; ១១ក្រុមដែលនិយាយភាសាចិន-ទីបេ (' កុលសម្ព័ន្ធភ្នំ ') ដែលមានចំនួនប្រជាជនច្រើនជាងគេគឺជនជាតិការ៉ែន ; ៣ ក្រុមនៃជនជាតិអូស្ត្រូណេស៊ី ពោលគឺ ជនជាតិម៉ាឡេ ដែលជាក្រុមជនជាតិភាគតិចនៅក្នុងខេត្តចំនួន 3 ភាគខាងត្បូង រួមជាមួយនឹងក្រុមម៉ូគេន និង យូរ៉ាក់ ឡាល្វយ ('ហ្គីបស៊ីសមុទ្រ'); និង​ក្រុម​ទាំង​ពីរ​នៃជនជាតិខ្មែរ-មន ។ ក្រុមជនជាតិភាគតិចផ្សេងទៀត រួមមានសហគមន៍អន្តោរប្រវេសន៍យូរមកហើយ ដូចជា ជនជាតិចិន ឥណ្ឌា និង ព័រទុយហ្គាល់ថៃ។

 សម័យកសាងជាតិ 
នៅក្រោមរាជវង្សចក្រី ដែលមានមូលដ្ឋាននៅទីក្រុងបាងកក សៀមបានដាក់បញ្ចូលជាផ្លូវការ និងរួមបញ្ចូល ជនជាតិភាគតិចឡាវ មួយចំនួនធំ ដោយខ្លួនគេបានបង្កើតឡើងពីក្រុមរងផ្សេងៗ។ សៀមបាននាំយកទីក្រុងឡានសាង ដែលនៅសល់នៃ ទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ (ត្រូវបានបំផ្លាញនៅឆ្នាំ១៨២៧) និង ចំប៉ាសាក់ នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់នៅសតវត្សទី១៩ ។ អ្វីដែលនៅសេសសល់របស់ ឡានណា បានក្លាយជាសេនាធិការរហូតដល់ឆ្នាំ១៨៩៦ នៅពេលដែលវាត្រូវបានបញ្ចូលជាផ្លូវការ ដោយបញ្ចូលអ្នកនិយាយ ខាំមួង មួយចំនួនធំ រួមជាមួយនឹងក្រុមជនជាតិផ្សេងៗ ដែលជួនកាលគេហៅថា ' កុលសម្ព័ន្ធភ្នំ ' ដូចជា ការ៉ែន ។ 

នៅ ឧបទ្វីបម៉ាឡេ សៀមបានពង្រីកការគ្រប់គ្រងជាផ្លូវការលើប្រជាជនម៉ាឡេមួយចំនួនធំ។ នៅឆ្នាំ១៨១៦ សៀមបានបែងចែកដៃទន្លេស៊ុលតង់មូស្លីមប៉ាតានី ជាខេត្តចំនួនប្រាំពីរដែលជាផ្នែកមួយនៃគោលនយោបាយ "ការបែងចែកនិងការគ្រប់គ្រង" ។ តាមរយៈទំនើបភាវូបនីយកម្មរដ្ឋបាល នៅឆ្នាំ១៩០១ សៀមបានដាក់បញ្ចូលខេត្តទាំងប្រាំពីរទៅក្នុង ' មណ្ឌល ប៉ាតានី' នៅក្រោមក្រសួងមហាផ្ទៃថ្មី។ នៅពេលដែល កេដា ត្រូវបានប្រគល់ឱ្យអង់គ្លេសក្រោម សន្ធិសញ្ញាអង់គ្លេស-សៀមឆ្នាំ១៩០៩ ជាថ្នូរនឹងអ្វីដែលបានក្លាយជា ខេត្តស្តូល នោះប្រទេសថៃបានពង្រឹងការគ្រប់គ្រងជាផ្លូវការរបស់ខ្លួនលើប្រជាជនម៉ាឡេរាប់រយពាន់នាក់។  Draper, John (2019-04-17), "Language education policy in Thailand", The Routledge International Handbook of Language Education Policy in Asia, Abingdon, Oxon; New York, NY: Routledge, pp. 229–242, doi:10.4324/9781315666235-16, ISBN 978-1-315-66623-5, S2CID 159127015

អធិបតេយ្យភាពរបស់សៀមលើប្រទេសឡាវបច្ចុប្បន្ន រួមជាមួយនឹងខេត្តមួយចំនួនរបស់កម្ពុជា ត្រូវបានប្រគល់ឱ្យបារាំងជាអចិន្ត្រៃយ៍ក្នុងអំឡុងពេលការបង្កើតឥណ្ឌូចិនរបស់បារាំង ។ នៅដើមរាជវង្សចក្រី កងទ័ពសៀមបានចូលលុកលុយតំបន់លាវ ហើយត្រលប់មកវិញជាមួយនឹងអ្នកទោសសង្គ្រាមជាច្រើន ជាពិសេសជនជាតិ ពួន និងជនជាតិ តៃដាំ ដែលបានតាំងទីលំនៅជាបន្តបន្ទាប់នៅតំបន់ទំនាបកណ្តាល។ ក្នុងយុគសម័យកសាងជាតិ ផែនទីជនជាតិសៀមកាន់តែមានភាពខុសប្លែកគ្នា ដោយសារប្រជាជនភាគច្រើននៃ ខ្ពប់រាបគោរាជ ដែលធ្លាប់ជាផ្នែកនៃអាណាចក្រឡានសាង ត្រូវបានបញ្ចូលជាផ្លូវការទៅក្នុងប្រទេសសៀម ដោយបញ្ចូលឡាវ គោរាជ និង ភូថៃ កាន់តែច្រើន ប៉ុន្តែក៏មានផងដែរ។ ក្រុមជនជាតិតូចៗដូចជា យូ និង សូ រួមជាមួយនឹង ខ្មែរ កួយ និង ណៃខួរ តាមព្រំដែនខ្មែរ ។ Draper, John (2019-04-17), "Language education policy in Thailand", The Routledge International Handbook of Language Education Policy in Asia, Abingdon, Oxon; New York, NY: Routledge, pp. 229–242, doi:10.4324/9781315666235-16, ISBN 978-1-315-66623-5, S2CID 159127015

ជាផ្នែកមួយនៃ ការធ្វើចំណាកស្រុករបស់ជនជាតិចិន ប្រទេសថៃបានទទួល ជនអន្តោប្រវេសន៍ចិន ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនរយឆ្នាំ ហើយជាពិសេសក្នុងអំឡុងសតវត្សទីដប់ប្រាំបួន និងដើមសតវត្សទី២០ រហូតដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៣០ មានន័យថា កណ្តាលទីក្រុងថៃជាច្រើនឥឡូវនេះមាន ប្រជាជនជនជាតិចិន (ភាគច្រើនជាអ្នកនិយាយ តេឆេវ )។  Draper, John (2019-04-17), "Language education policy in Thailand", The Routledge International Handbook of Language Education Policy in Asia, Abingdon, Oxon; New York, NY: Routledge, pp. 229–242, doi:10.4324/9781315666235-16, ISBN 978-1-315-66623-5, S2CID 159127015
រូបភាពតូច| ក្រុមជនជាតិភាគតិចនៃប្រទេសថៃក្នុងឆ្នាំ១៩៧៤

 ឯកសារយោង