ស្នាអូស្ត្រូអាស៊ី

ស្នាអូស្ត្រូអាស៊ី ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ផង​ដែរ​ថា​ជា ​ស្នា​ជនជាតិ​ម៉ុង ឈើ ​ស្នា​ចារ៉ាយ ឬ ​ឈើ​ឆ្កាង​សម័យ​អង្គរ ជា ​ឈើ​ស្នា ​ដែល​ប្រើ​សម្រាប់ ​សង្គ្រាម និង​សម្រាប់ ​បរបាញ់ ​នៅ ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ។ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​មោទនភាព និង​អត្តសញ្ញាណ​សម្រាប់​ក្រុម​ជនជាតិ​ពី ​ប្រទេស​ភូមា (ភូមា) រហូត​ដល់​ដែន​ដី​នៃ ​ឥណ្ឌូចិន ។

 វាក្យសព្ទ 
ស្នាអូស្ត្រូអាស៊ីត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ស្នា ជា ភាសាខ្មែរ, ច្រៅ ក្នុង ភាសាព្រៅ  , ញែវ ក្នុង ភាសាម៉ុង,  ឬ ហ្រៅ ក្នុង ភាសាចារ៉ាយ ។  

វា​គឺ​ជា​ពាក្យ​កម្ចី​មួយ​ក្នុង​ចំណោម ​ពាក្យ​កម្ចី ​អូស្ត្រូអាស៊ី ​មួយចំនួន​ដែល​បាន​រក​ឃើញ​ជា ​ភាសា​ចិន​-​ទីបេ ខណៈ​អ្នក​ភាសាវិទ្យា​បាន​រក​ឃើញ​ថា​វា​ទាក់ទង​នឹង​ស្នា​ចិន​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា នូ ( ) ៖ "ប្រភពដើមភាគខាងត្បូងនៃពាក្យនេះគឺមិនអាចប្រកែកបាន ប៉ុន្តែប្រភពដើមនៃពាក្យនេះគឺមិនច្បាស់លាស់"។ 

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 

 ការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​នៃ​ដើម​កំណើត​: អូស្ត្រូអាស៊ី ទល់​នឹង​ចិន​ 
ខណៈពេលដែលមតិភាគច្រើនគឺថា ស្នាមានដើមកំណើតចិន  មានទ្រឹស្តីមួយផ្សេងទៀតដែលចង្អុលទៅប្រភពដើមអាស៊ីអាគ្នេយ៍ឯករាជ្យសម្រាប់ស្នាដោយផ្អែកលើភស្តុតាងភាសាដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ៖

ប្រហែលឆ្នាំ ២០០ មុនគ្រឹស្តសករាជ ស្តេច អាន ឌឿង វឿង នៃ អានឡាក់ ( វៀតណាមខាងជើង សម័យទំនើប ) និង ( ចិនភាគខាងត្បូង សម័យទំនើប ) បានតែងតាំងបុរសម្នាក់ឈ្មោះ កាវឡៅ ( ឬ កាវ ថុង ) ឱ្យសាងសង់ "ស្នាវេទមន្ត" ( ណៅថង ) មួយ បាញ់​ដែល​អាច​បាញ់​បាន ៣០០ ព្រួញ។   យោងតាមប្រវត្ដិវិទូ Keith Taylor ស្នាអាចត្រូវបានណែនាំចូលទៅក្នុងប្រទេសចិនពីប្រជាជន អូស្ត្រូអាស៊ី នៅភាគខាងត្បូងប្រហែលសតវត្សទី ៤ មុនគ.ស។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគឺផ្ទុយនឹងសោរស្នាដែលត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងផ្នូរ រាជវង្សចូវ ដែលមានដើមសតវត្សទី ៧ មុនគ្រឹស្តសករាជ ក៏ដូចជាការផលិតដ៏ធំ និងការប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយនៃស្នានៅក្នុងប្រទេសចិនក្នុង កំឡុងសម័យ Warring States ដែលមានអាយុកាលនៅដើមសតវត្សទី ៥ មុនគ.ស។ 

នៅឆ្នាំ ៣១៥ នៃគ.ស លោកនុវេន មកពីប្រទេសចិនបានបង្រៀន ជនជាតិចាម ពីរបៀបសាងសង់បន្ទាយ និងប្រើស្នាដោយដៃ។ ក្រោយមកជនជាតិចិននឹងផ្តល់ស្នាជាអំណោយដល់ជនជាតិចាមយ៉ាងហោចណាស់ម្តង។ 

ស្នាឡោមព័ទ្ធត្រូវបានបញ្ជូនទៅចាមដោយ Zhi Yangjun មកពី រាជវង្សសុង ដែលត្រូវបានបំផ្លាញនៅលើឆ្នេរសមុទ្ររបស់ពួកគេក្នុងឆ្នាំ ១១៧២ ។ គាត់​បាន​ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​បង្រៀន​ពួក​គេ​ឲ្យ​ចេះ​បាញ់​ព្រួញ និង​របៀប​ប្រើ​ស្នា​ឡោមព័ទ្ធ។   នៅឆ្នាំ ១១៧៧ ចាម្ប៉ា បានប្រើស្នាក្នុងការឈ្លានពាន និងបំផ្លាញ អង្គរ ដែលជារាជធានីរបស់ អាណាចក្រខ្មែរ ។ 

 សម័យអង្គរ៖ ជ័យរបស់ខ្មែរយកពីចាម 
ការប្រើប្រាស់ស្នាដោយអារ្យធម៌អង្គរអាចតាមដានបានទៅនឹងចម្លាក់លៀននៅលើជញ្ជាំងនៃប្រាសាទបាយ័នដែលមានដើមកំណើតនៅចុងសតវត្សទី ១២ និងដើមសតវត្សទី ១៣ ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ពីឆ្នាំ 1181 ដល់ 1218 នៃគ.ស។  ចម្លាក់លៀនស្រាលទាំងនេះបង្ហាញអ្នកប្រមាញ់ទាំងពីរដែលសំដៅលើសត្វដោយប្រើស្នា  និងទាហានបានឡើងលើដំរីដោយប្រើស្នាក្នុងការប្រយុទ្ធ។

វាត្រូវបានគេជឿថា ស្នាត្រូវបានបញ្ចប់ដោយជនជាតិចាម បានធ្វើឱ្យមានរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ខ្មែរដែលមិនទាន់មានបច្ចេកវិទ្យានេះ។  ជនជាតិចាមប្រហែលជាបានទទួលបច្ចេកវិទ្យានេះពីឯកអគ្គរដ្ឋទូតចិន។  ដូចដែលបានឃើញនៅលើចម្លាក់លៀនបាយ័ន ខ្មែរបានហ្វឹកហាត់ដោយប្រើគោលដៅលើកង់ ដើម្បីសងសឹកនឹងការវាយប្រហារដោយប្រដាប់អាវុធទាំងនេះ ហើយទីបំផុតបានទទួលជ័យជំនះក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧។ 

ខ្មែរខ្លួនឯងបានប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ដើម្បីទទួលបានកាតាបុលពីរដែលដាក់លើដំរី និងធ្វើការដោយបុរសពីរនាក់ ក៏ដូចជាស្នាដ៏ធំសម្បើម ត្រូវបានរមៀលនៅលើរទេះរុញ ហើយប្រហែលជាប្រើក្នុងការឡោមព័ទ្ធ ឬសម្រាប់ការពារជំរុំរឹងមាំ។  ស្នាទ្វេដែលដាក់នៅលើខ្នងដំរី ត្រូវបានគេសន្មត់ថាមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជាអាវុធប្រឆាំងដំរីដ៏មានប្រសិទ្ធភាព។  យោងតាមលោក Michel Jacq-Hergoual'ch ស្នាពីរដែលដាក់លើដំរីគ្រាន់តែជាធាតុរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលចាមនៅក្នុងកងទ័ពរបស់ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ។  ទាំងនេះគឺស្រដៀងទៅនឹង arcuballistae ច្រើនខ្សែដែលប្រើតាំងពីសតវត្សទី ១១ មកម្ល៉េះដោយ រាជវង្សសុង ។ 

ស្នាអង្គរ​ត្រូវ​បាន​ខ្មែរ​សន្មត​ថា​បាត់​បង់​ក្រោយ ​ការ​ធ្លាក់ចុះនៃ​អង្គរ (គ.ស ១៤៣១)។ 

 ការសង្កេតជនជាតិដើមភាគតិចនៅឥណ្ឌូចិនបារាំង 
នៅឆ្នាំ ១៨៨០ លោក Louis Delaporte បានកត់សម្គាល់ឃើញថា ស្នាដែលនៅតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា គឺដូចគ្នាទៅនឹងរូបចម្លាក់ដែលបង្ហាញនៅលើចម្លាក់លៀនប្រាសាទអង្គរវត្ត។  អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា ស្នា​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដោយ​ប្រជាជន​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់​នៅ​ឥណ្ឌូចិន មុន​ពេល​អាវុធទំនើប​ត្រូវ​បាន​គេ​ណែនាំ។  ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើតាម លោក ហង់រី មូហត ស្នាទាំងនេះត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាពិសេសជាមួយ ជនជាតិស្ទៀង ទាំងនៅអណ្ណាម និងប្រទេសកម្ពុជា ដោយសារពួកបារាំងមានការភ័យខ្លាចដោយសារតែភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការប្រើប្រាស់អាវុធទាំងនេះ។ 

លោក Jean Moura បានសរសេរថា ជនជាតិព្រៅ មានភាពល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលតែងតែកាន់ស្នា។  លោក Jean Moura ក៏បានកត់សម្គាល់ផងដែរថា ប្រជាជនព្រៅ នឹងបន្ថែមថ្នាំពុលដល់ព្រួញដើម្បីធ្វើឱ្យមនុស្សកាន់តែស្លាប់។ 

 អាវុធប្រយុទ្ធដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរហូតដល់សង្គ្រាមវៀតណាម 
រួមជាមួយ ដំបង punji ស្នាគឺជាអាវុធដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុត ខណៈដែលឥណ្ឌូចិនបានស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃ អាណានិគមបារាំង ។ វិសាលភាពនៃស្នាគឺជាចម្ងាយវាស់។ ការបាញ់ប្រហែល   ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាចម្ងាយសុវត្ថិភាពជុំវិញភូមិនៅចុងសតវត្សទី ១៩ នៅពេលដែលពួក ព្រៅ មកពីខាងជើងកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយ ជនជាតិទំពួន ពីខាងកើតលើការគ្រប់គ្រង ទន្លេសេសាន និង ស្រែពក តាមលំដាប់លំដោយ។ ដើម្បីត្រួតត្រាតំបន់ភ្នំក្រហមនៃ រតនគិរី ។ 

នៅឆ្នាំ ១៩៥៨ ស្នានៃចលនាតស៊ូ Bajaraka ត្រូវបានរឹបអូស។ ចលនានេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា FULRO ឬរណសិរ្សរួបរួមសម្រាប់ការរំដោះជាតិសាសន៍ដែលត្រូវបានគៀបសង្កត់បានបង្រួបបង្រួមជាតិសាសន៍សំខាន់ៗចំនួនបួន រួមមានជនជាតិ បាណា, ជារ៉ាយ, អ៊ីដេ និងប្រជាជន កូហូ ។ 

តាមពិតជនជាតិ ម៉ុងតាញ៉ា ដែលមានដើមកំណើតនៅតំបន់ខ្ពង់រាបភាគកណ្តាលរបស់វៀតណាមត្រូវបានគេដឹងថាបានប្រើស្នា ជាឧបករណ៍សម្រាប់បរបាញ់ ហើយក្រោយមកទៀតគឺជាអាវុធដ៏មានប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹង ពួកវៀតកុង ក្នុងអំឡុង សង្គ្រាមវៀតណាម ។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៨ ពួកបះបោរ ទំពួន និងចារ៉ាយបានប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពខ្មែរ ហើយបានចាញ់ដោយស្នា ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយអន្តរជាតិបានជួយពង្រីករឿងព្រេងរបស់ពួកគេដោយមនោសញ្ចេតនាលើព្រួញពិសរបស់ពួកគេ។  យុទ្ធជនម៉ុងតាញ៉ាដែលប្រដាប់ដោយដំបងស្នា ដូច្នេះបានបង្ហាញពីទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃសម្រាប់កងកម្លាំងពិសេសរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកដែលកំពុងប្រតិបត្តិការនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម ហើយវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេសម្រាប់ Green Berets ក្នុងការរួមបញ្ចូលស្នាម៉ុងតាញ៉ាចូលទៅក្នុងក្រុមវាយប្រហាររបស់ពួកគេ។  

 ពីការប្រកួតប្រជែងទៅជាមោទនភាពជាតិសាសន៍ 
ខណៈពេលដែលស្នាត្រូវបានប្រើប្រាស់តិចជាងមុនសម្រាប់សង្គ្រាម និងសម្រាប់ការបរបាញ់ វានៅតែជាកីឡាដ៏ពេញនិយមនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ដូច្នេះ នៅដើមខែធ្នូ ឆ្នាំ ១៩៣៨ ការប្រកួតបាញ់ធ្នូត្រូវបានរៀបចំឡើងនៅអង្គរវត្ត "ដោយមានអ្នកប្រកួតជាង ៥០០ នាក់ ដែលភាគច្រើនមិនចាញ់" 

ចាប់តាំងពីការមកដល់នៃវិស័យទេសចរណ៍ដ៏ធំនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមវៀតណាម ស្នាបានក្លាយទៅជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ "ដ៏ហួសចិត្ត" សម្រាប់ជនបរទេស។ 

 ការពិពណ៌នា 
រូបភាពតូច| អ្នក​បាញ់​ព្រួញ​នៅ​ខេត្ត​រតនគិរី ក្នុង​ខែ​សីហា ឆ្នាំ​២០២២។
ស្នាទាំងនេះត្រូវបានគេសង្កេតឃើញក្នុងចំណោម ក្រុមជនជាតិផ្សេងទៀតនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដូចជាជនជាតិថៃស ជនជាតិ មួង នៃ ហៅបិញ ជនជាតិ ព្នង នៃមណ្ឌលគិរី និង សាច ឬ ឡាវ ទោះបីជាប្រភេទក្រោយនេះមានកំណែតូចជាងក៏ដោយ។  ទោះបីជាស្នាមានភាពជាក់លាក់ខុសៗគ្នានៅក្នុងក្រុមជនជាតិផ្សេងៗនៃឥណ្ឌូចិនដែលវាត្រូវបានគេប្រើក៏ដោយ គោលការណ៍មុខងារ និងរូបរាងរបស់វាគឺស្រដៀងគ្នាពីក្រុមមួយទៅក្រុមមួយទៀត។ 

សមាមាត្រនៃស្នាចារ៉ាយត្រូវបានគណនាតាមវិធីដូចខាងក្រោមៈ ប្រវែងនៃភាគហ៊ុន រវាងកន្លែងដែលធ្នូត្រូវបានបង្កប់ និងគន្លឹះត្រូវតែស្មើនឹងពាក់កណ្តាលនៃដៃរបស់ធ្នូ។ ព្រួញ (ដ្រាង) ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​គល់​ឬ​ស្សី ( ប៊ូ ) ហើយ​មាន​ដុំ​ពក​ដែល​ធ្វើ​ពី​ស្លឹក ​ដើម​ដូង ( köbuut ) បត់​ជា​រាង​ពេជ្រ។ ធ្នូរបស់ជនជាតិ ម្នង មានទំហំតូចជាងបន្តិច។ 

ទងផ្ចិតរបស់ស្នាជាធម្មតាត្រូវបានផលិតចេញពីសរសៃធម្មជាតិទោះបីជាវាជារឿយៗត្រូវបានជំនួសដោយបន្ទះប្លាស្ទិកនាពេលបច្ចុប្បន្នក៏ដោយ។ 

ក្បាលព្រួញត្រូវបានត្រាំក្នុងប្រភេទ curare ( kac ) : ជាញឹកញាប់បំផុតវាគឺជាសាបនៃដើមឈើព្រៃក្រាស់ដ៏កម្រមួយនៅក្នុងតំបន់ pöndrai ដែលត្រូវនឹង Antiaris toxicaria ។ curare មួយផ្សេងទៀតអាចត្រូវបានរៀបចំពីបឹងទន្លេសាបនៃ Xylia ( tröpeh) ឬ <i id="mw8Q">Sindora cochinchinensis Baill</i> ( kördaang) ដែលពិសពស់ឬម្រេចត្រូវបានបន្ថែម។ ការ​បរបាញ់​ស្នា ( ប៉ានី ជ្រា ) ច្រើន​តែ​ធ្វើ​នៅ​កន្លែង​មើល​មុខ។ អ្នកប្រមាញ់ប្រើជម្រកជាច្រើនប្រភេទសម្រាប់គោលបំណងនេះ។ Könöp គឺជាជំរកចល័តនៃរាងស្វ៊ែរប្រហែល  ខ្ពស់ឬច្រើនជាងនេះបន្តិច។ ស៊ុមឬស្សីត្រូវបានគ្របដោយចំបើង។ ដោយលាក់ខ្លួននៅខាងក្នុង អ្នកប្រមាញ់បានលើកផ្លាស់ទីជុំវិញជំរករបស់គាត់ នៅពេលគាត់ចូលទៅជិតគោលដៅរបស់គាត់។ Könöp ត្រូវបានធ្វើឡើងនៅដើមរដូវប្រាំង។ ពួកវាត្រូវបានប្រើលើការឈូសឆាយដែលទើបតែប្រមូលផល។ ជនជាតិចារ៉ាយក៏ប្រើជម្រកស្លឹកឈើថេរដែលហៅថា cöndraang ។ ជាធម្មតា Hunter សាងសង់វានៅក្នុងកន្លែងឈូសឆាយ ឬនៅជិតស្រះដែលតែងតែលេងហ្គេម។ 

ស្នាជាធម្មតាត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងផ្ទះរបស់ក្រុមជនជាតិភាគតិចមន-ខ្មែរ រួមជាមួយនឹងអាវុធផ្សេងទៀត និងពានរង្វាន់សង្រ្គាមដែលរក្សាទុកពីការបូជាគោ។  វាគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃមួយរបស់ ជនជាតិ បាណា ហើយនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៥០ មនុស្សម្នាក់នឹងទទួលបានមរតកមួយឬពីរជាមរតក  ហើយវានៅតែត្រូវបានគេប្រើជាអំណោយអាពាហ៍ពិពាហ៍ជានិមិត្តរូប។ 

 ឯកសារយោង