ព្រះខ័នជ័យស្រី (ថៃ)

ព្រះខ័នជ័យស្រី   ឬ  ព្រះសែងខ័ន្ឌជ័យស្រី ( ភាសាថៃ:  พระแสงขรรค์ชัยศรี, " ព្រះខ័ន ជ័យ "  " ដាវ ជ័យ "   ) គឺ ជា ផ្នែក មួយ នៃ រាជ សម្បត្តិ របស់ ព្រះមហាក្សត្រ ថៃ ។ ដាវតំណាងឱ្យកម្លាំងយោធា និងអំណាចរបស់ស្តេច។ ជើងទម្រ មានប្រវែង ២៥.៤ សង់ទីម៉ែត្រ (១០ អ៊ីញ) ជាមួយនឹង blade វាស់ ៦៤.៥ សង់ទីម៉ែត្រ (២៥ អ៊ីញ) ។ នៅពេលដាក់ក្នុង ស្រោម ដាវមានប្រវែងសរុប ១០១ សង់ទីម៉ែត្រ (៤០ អ៊ីញ) និងទម្ងន់ ១.៩ គីឡូក្រាម (៤.២ ផោន) ។ ក​របស់​ដាវ​នៅ​ចន្លោះ​ដាវ និង​ស្នៀត​ត្រូវ​បាន​តុបតែង​ដោយ​រូប ​ព្រះ​វិស្ណុ ​តូច​ដែល​ជិះ​លើ ​គ្រុឌ ។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
វា​គឺ​ជា​ដាវ​ដែក​មុខ​ពីរ​ដែល​មាន​ជើង ​ថ្ម​ ក្វាត្ស៍  ​ដាក់​ក្នុង​ស្រោមធ្វើ​ពី​មាស​ស្រោប​ដោយ​ត្បូងដ៏​មាន​តម្លៃ។  វាស្ថិតក្នុងចំណោមរតនសម្បត្តិដែលត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ ១៩៥៧ ពីគ្រីបនៅ វត្តរាជបូរណ៌ ។ 

យោងតាមសិលាចារឹក  ដែលរៀបរាប់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃ នគរសុខោទ័យ ផូឃុនផាមឿង បានទទួលដាវ ព្រះសែងខ័នជ័យស្រី ដោយឪពុករបស់គាត់ឈ្មោះ ផូ ឃុនស៊ី ណៅនុម។ 

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានរឿងមួយត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយថា ដាវនេះត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ ១៧៨៤ ដោយអ្នកនេសាទនៅកម្ពុជា ដែលបានរកឃើញវានៅក្នុងសំណាញ់នេសាទរបស់គាត់ (នៅ ទន្លេសាប ) នៅ ខេត្តសៀមរាប ហើយចៅពញាឧត្ដយភូបេត ដែលសោយរាជ្យបានថ្វាយវាដល់ ពុទ្ធយ៉តហ្វាចុល្លលោក (រាមាទី១) នៃ ប្រទេសថៃ   ស្តេច សោយរាជ្យ នៅពេលនោះ។ យោងទៅតាមរឿងព្រេង វាត្រូវបានគេនិយាយថា ពេលដែលដាវមកដល់ ទីក្រុងបាងកក  នោះផ្លេកបន្ទោរចំនួនប្រាំពីរបានវាយប្រហារទីក្រុងក្នុងពេលដំណាលគ្នា រួមទាំងក្លោងទ្វារក្រុង (វិសេតជ័យស្រី) ដែលជាកន្លែងផ្ទុំ និងលើក្លោងទ្វារធំនៃ ព្រះបរមរាជវាំង (វិមានជ័យស្រី)។ 

ក្នុង​ព្រះរាជ​ពិធី ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ ស្ដេច​ត្រូវ ​ព្រាហ្មណ៍ ​ម្នាក់​កាន់​ព្រះខ័ន រួច​ចង​ខ្សែ​ក្រវាត់​ខ្លួន​ឯង។ ដាវនេះមានលក្ខណៈពិសេសយ៉ាងសំខាន់ក្នុង ពិធីស្បថស្បែ ដែលព្រះមហាក្សត្រទ្រង់សព្វព្រះរាជហឫទ័យជ្រលក់ដាវទៅក្នុងចាន ទឹកសក្ការៈ ហើយបន្ទាប់មកទ្រង់ពិសាទឹកជាឧទាហរណ៍ អមដោយមន្ត្រីរាជការ និងមន្ត្រីយោធាជាន់ខ្ពស់ ជាសញ្ញានៃភក្តីភាពចំពោះស្ថាប័នរាជានិយម។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

 សូមមើលផងដែរ 

 ម្កុដ
 ឆ័ត្ររាជប្រាំបួនជាន់
 បុគ្គលិករាជ
 ការឡើងគ្រងរាជ្យរបស់ព្រះមហាក្សត្រថៃ

 លេខយោងពន្យល់ 

 ឯកសារយោង