សាលព្រះកាល

រូបភាពតូច| ចៅពញាពន់
សាលព្រះកាល (  ศาลพระกาฬ    ) គឺជាទីសក្ការបូជាហិណ្ឌូ/ពុទ្ធសាសនានៅទីក្រុង លពបុរី ក្នុងប្រទេសថៃ។ រចនាសម្ព័ន្ធដើមមានតាំងពីសម័យ អាណាចក្រខ្មែរ ។ វា​ជា​កន្លែង​ទេសចរណ៍​ដ៏​ពេញ​និយម​មួយ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​សត្វ​ស្វា​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នោះ។  

 ការពិពណ៌នា 
ប្រាសាទនេះកសាងពីថ្មបាយក្រៀមរាងកាកបាទ។ គេរកឃើញផ្ដែរចនាបទបាភួននៅទីនេះ ធ្វើអោយគេដឹងថាវាកសាងនៅក្នុងរាជ្យព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១។

ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទណារៃ ទីសក្ការបូជាធ្វើពីឥដ្ឋថ្មីដែលមានផ្នែកខាងក្រៅធ្វើពីថ្មបាយក្រៀមត្រូវបានសាងសង់លើមូលដ្ឋានថ្មបាយក្រៀម រចនាម៉ូដតាម ស្ថាបត្យកម្មថៃ ដោយឥទ្ធិពលបស្ចិមប្រទេស/ពែរ្ស ដូចការពេញនិយមនាសម័យនោះ។ រចនាសម្ព័ននេះក្លាយជាទីសក្ការៈបូជានៅទីក្រុង ជាទីតាំងរូបរបស់ ព្រះវិស្ណុ ដែលកំពុងគង់នៅ ដែលគេស្គាល់ជាភាសាថៃថា ថា (ทับนารายน์บรรทมสินธุ์) និងរូបអាទិទេពព្រហ្មញ្ញសាសនាពណ៌ខ្មៅ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ចៅពោព្រះកាល ដែលជា​រូប​ថ្ម​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​មួយ​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរ​បុរាណ ដែល​ទំនង​ជា ​ព្រះ​វិស្ណុ ឬ ​អវលោកេស្វរ ។ 

ដោយសាររចនាសម្ព័ន្ធទីសក្ការៈកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺនហើយតម្កល់នៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធឈើនៅឆ្នាំ ១៩២២ ។ នៅទីបំផុត ដោយសារសភាពទ្រុឌទ្រោមយ៉ាងខ្លាំងនៃរចនាសម្ព័ន្ធឈើ មូលនិធិត្រូវបានប្រមូលដោយមន្ត្រីរាជការខេត្តលពបុរី ដើម្បីសាងសង់ចេតិយឡើងវិញនៅឆ្នាំ ១៩៥១-១៩៥២ហើយត្រូវបានឧបត្ថម្ភដោយនាយករដ្ឋមន្ត្រី Plaek Phibunsongkhram ។ ទឹកប្រាក់សរុបចំនួន 304,586.22 បាតត្រូវបានរៃអង្គាសប្រាក់ ហើយទីសក្ការៈបូជាថ្មីដែលត្រូវបានសាងសង់តាមរចនាប័ទ្មស្ថាបត្យកម្មថៃត្រូវបានបញ្ចប់ និងបើកដោយនាយកដ្ឋានស្ថាបត្យកម្មនៅថ្ងៃទី ២ ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៥២។ 

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ សាលព្រះកាល ស្ថិត​នៅ​ចំ​កណ្តាល​រង្វង់​មូល​ស៊ី​ស៊ុន​ថុន ដែល​ស្ថិត​នៅ​កាត់ ​ខ្សែ​រថភ្លើង​ភាគ​ខាងជើង ​ទៅ ​ព្រះ​ប្រាង្គ​សំាមយ៉ត ។ ចៅពោព្រះកាល ត្រូវបិទបាំងស្លឹកមាសដោយអ្នកទស្សនាប្រាសាទ។

 ឯកសារយោង 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រាសាទនៅថៃ