មួយថៃ

←
មួយថៃ (  , RTGS ៖ muai thai,  ) ជួនកាលគេហៅថា ប្រដាល់ថៃ គឺជាកីឡាប្រយុទ្ធដែលបានចម្លងមកពីក្បាច់ល្បុក្កតោ(ខ្មែរ) ហើយប្រើក្បាច់ឈររួមជាមួយនឹងបច្ចេកទេសវាយសម្រុកផ្សេងៗ។  វិន័យនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "សិល្បៈនៃអវយវៈទាំងប្រាំបី" ព្រោះវាត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយការប្រើរួមគ្នានៃ កណ្តាប់ដៃ កែងដៃ ជង្គង់ និង ស្មងជើង ។  មួយថៃ បានរីករាលដាលជាអន្តរជាតិនៅចុងសតវត្សទី២០ ដល់សតវត្សទី២១ នៅពេលដែលពួកបស្ចិមប្រទេស មកពីប្រទេសថៃ បានចាប់ផ្តើមប្រកួតប្រជែងក្នុងការប្រកួតប្រដាល់សេរី និងច្បាប់ចម្រុះ ក៏ដូចជាការប្រកួតក្រោមច្បាប់របស់មួយថៃ ជុំវិញពិភពលោក។ លីគអាជីពត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសមាគមប្រដាល់អាជីពថៃ (PAT) ដែលត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្មដោយអាជ្ញាធរកីឡាថៃ (SAT)។

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃមួយថៃ អាចត្រូវបានគេតាមដានយ៉ាងហោចណាស់រហូតដល់សតវត្សទី១៦ ជាសិល្បៈក្បាច់គុនសន្តិភាពដែលអនុវត្តដោយទាហានរបស់ស្តេចនរេសួរ ។  ការតាំងពិពណ៌របស់មួយថៃ ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញ និងរាយការណ៍ដោយស៊ីម៉ូន ដឺឡាលុបែរេ អ្នកការទូតបារាំងដែលត្រូវបានបញ្ជូនដោយស្តេចល្វី ទៅកាន់ព្រះរាជាណាចក្រសៀមក្នុងឆ្នាំ១៦៨៧ នៅក្នុងស្នាដៃដ៏ល្បីល្បាញរបស់គាត់ និង អាណាចក្រអយុធ្យា សង្គ្រាមភូមា-សៀម (១៧៦៥-១៧៦៧) ។  មួយបូរាណ ហើយដូច្នេះមួយថៃ ដើមឡើយត្រូវបានហៅដោយឈ្មោះទូទៅដូចជា ទយមួយ ឬ មួយ សាមញ្ញ។ ក៏ដូចជាជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធជាក់ស្តែងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងសង្គ្រាមជាក់ស្តែង មួយបានក្លាយជាកីឡាដែលគូប្រកួតប្រយុទ្ធនៅចំពោះមុខអ្នកទស្សនាដែលបានទៅទស្សនាកម្សាន្ត។ ការប្រកួតមួយ ទាំងនេះបន្តិចម្តងៗបានក្លាយជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃពិធីបុណ្យ និងការប្រារព្ធពិធីក្នុងស្រុក ជាពិសេសព្រឹត្តិការណ៍ដែលធ្វើឡើងនៅប្រាសាទ។ នៅទីបំផុត អ្នកប្រយុទ្ធដែលប្រើកណ្តាប់ដៃទទេពីមុនបានចាប់ផ្តើមពាក់ខ្សែពួរប្រវែងជុំវិញដៃ និងកំភួនដៃរបស់ពួកគេ។ ការ​ប្រកួត​ប្រភេទ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា មួយខ្វាសជឿក

 សតវត្សរ៍ទី១៩ 
រូបភាពតូច| មួយបូរាណ ក្នុងរជ្ជកាលស្តេចចុល្លាង្ករណ៍
ការឡើងសោយរាជ្យរបស់ស្តេចចុល្លាង្ករណ៍ (រាមាទី៤) ឡើងសោយរាជ្យនៅឆ្នាំ១៨៦៨ បានឈានចូលយុគមាសមិនត្រឹមតែសម្រាប់ មួយ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ប្រទេសថៃទាំងមូល។ មួយ បានរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរជ្ជកាលរាមាទី៥ ដែលជាលទ្ធផលផ្ទាល់នៃចំណាប់អារម្មណ៍របស់ស្តេចចំពោះកីឡា។ ប្រទេសនេះមានសន្តិភាព ហើយ មួយ មានមុខងារជាមធ្យោបាយនៃការធ្វើលំហាត់ប្រាណ ការការពារខ្លួន ការវាយប្រហារ ការកំសាន្ត និងការរីកចំរើនផ្ទាល់ខ្លួន។ 

 យុគសម័យ 
១៩០៩-១៩១០: ស្តេចចុល្លាង្ករណ៍ បានបង្កើត ("ប្រដាល់បុរាណ") ដោយផ្តល់រង្វាន់ (ក្នុងឆ្នាំំំំ១៩១០) មឿន បីនាក់ទៅឱ្យអ្នកឈ្នះក្នុងពិធីបុណ្យសពសម្រាប់កូនប្រុសរបស់គាត់ (ក្នុងឆ្នាំ១៩០៩) ។ រចនាប័ទ្មតំបន់៖ លពបុរី គោរាជ និងឆៃយ៉ា។ 

ឆ្នាំ១៩១៣៖ ប្រដាល់​អង់គ្លេស​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ចូល​ក្នុង​កម្មវិធី​សិក្សា​របស់​មហាវិទ្យាល័យ​សួន​កុលាប។ ការពិពណ៌នាដំបូងនៃពាក្យ "មួយថៃ" ។

ឆ្នាំ១៩១៩៖ ប្រដាល់អង់គ្លេស និងមួយថៃត្រូវបានបង្រៀនជាកីឡាមួយក្នុងកម្មវិធីសិក្សារបស់មហាវិទ្យាល័យសួនគូឡាប។ យូដូក៏ត្រូវបានផ្តល់ជូនផងដែរ។

ឆ្នាំ១៩២១: ចិញ្ចៀនអចិន្រ្តៃយ៍ដំបូងគេនៅសៀមនៅមហាវិទ្យាល័យសួនគូឡាប ។ ប្រើសម្រាប់ទាំងប្រដាល់មឿង និងអង់គ្លេស។

ឆ្នាំ១៩២៣៖ កីឡដ្ឋានសួនសាននុក។ ចិញ្ចៀន​បី​ខ្សែ​រចនាប័ទ្ម​អន្តរជាតិ​ទី​មួយ​ដែល​មាន​ជ្រុង​ពណ៌​ក្រហម និង​ខៀវ នៅ​ជិត​សួន​លមពិនី។ មួយ និងប្រដាល់អង់គ្លេស។ 

ស្តេចរាមាទី៧ (ឆ្នាំ១៩២៥-១៩៣៥) បានជំរុញឱ្យមានច្បាប់ដែលបានធ្វើកូដកម្មសម្រាប់មួយ ហើយពួកគេត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការ។ សង្វៀនប្រដាល់ដំបូងរបស់ប្រទេសថៃត្រូវបានសាងសង់ក្នុងឆ្នាំ១៩២១ នៅសួនគូឡាប។ អាជ្ញាកណ្តាលត្រូវបានណែនាំ ហើយជុំត្រូវបានកំណត់ពេលដោយការទាត់។ អ្នកប្រដាល់នៅកីឡដ្ឋានលមពិនី បានចាប់ផ្តើមពាក់ស្រោមដៃទំនើប ក៏ដូចជាឧបករណ៍ការពារក្រលៀនរឹង អំឡុងពេលហ្វឹកហាត់ និងក្នុងការប្រកួតប្រដាល់ជាមួយបរទេស។ ការចងខ្សែពួរបែបបុរាណ ( ខាត់ជៀក ) បានធ្វើឱ្យដៃក្លាយជាឧបករណ៍ឆក់ដ៏គ្រោះថ្នាក់។ ការ​ប្រើ​ស្នៀត​ក្នុង​ខ្សែ​លើ​កណ្ដាប់​ដៃ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ការ​វាយ​ប្រហារ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​រកាំរកូស និង​បង្ក​ការ​ខូច​ខាត​ដល់​គូ​ប្រកួត ខណៈ​ដែល​ការ​ពារ​ដៃ​អ្នក​ប្រយុទ្ធ។  ការចងខ្សែនេះនៅតែត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងការប្រយុទ្ធរវាងជនជាតិថៃ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីការស្លាប់នៅលើសង្វៀន វាត្រូវបានគេសម្រេចចិត្តថាអ្នកប្រដាល់គួរតែពាក់ស្រោមដៃ និងកប្បាសគ្របពីលើជើង និងកជើង។ នៅពេលនេះផងដែរដែលពាក្យ "មឿថៃ" ត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាទូទៅ ខណៈពេលដែលទម្រង់ចាស់នៃរចនាប័ទ្មបានមកត្រូវបានគេស្គាល់ថា "មួយថៃ" ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានអនុវត្តជាចម្បងជាទម្រង់សិល្បៈតាំងពិពណ៌។
ធ្វេង|រូបភាពតូច| ការបង្ហាញពីក្បាច់មួយថៃនៅទីក្រុងបាងកក
មួយថៃ គឺ​ស្ថិត​នៅ​កម្រិត​ខ្ពស់​នៃ​ប្រជាប្រិយភាព​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ១៩៨០ និងឆ្នាំ៩០ ។ កំពូលអ្នកប្រយុទ្ធបានបញ្ជាកាបូបរហូតដល់ ២សែនបាត ហើយកន្លែងលេងល្បែងស៊ីសងស្របច្បាប់បានទាក់ទាញច្រកទ្វារដ៏ធំ និងប្រាក់ចំណូលពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មដ៏ធំ។ ក្នុងឆ្នាំ២០១៦ ការបង់ប្រាក់ឱ្យអ្នកប្រដាល់កំពូលម្នាក់គឺប្រហែល ១សែនបាតក្នុងមួយប្រកួត  ប៉ុន្តែអាចឡើងដល់ ៥៤០ ០០០ បាតសម្រាប់ការប្រកួតមួយ។ 

នៅឆ្នាំ១៩៩៣ សហព័ន្ធអន្តរជាតិនៃអ្នកស្ម័គ្រចិត្តមួយថៃ ឬ IFMA ត្រូវបានសម្ពោធ។ វាបានក្លាយជាស្ថាប័នគ្រប់គ្រងកីឡាប្រដាល់ក្បាច់គុនថៃស្ម័គ្រចិត្តដែលមានសមាជិក១២៨ ប្រទេសទូទាំងពិភពលោក ហើយត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយក្រុមប្រឹក្សាអូឡាំពិកអាស៊ី ។

នៅឆ្នាំ១៩៩៥ ក្រុមប្រឹក្សាមួយថៃពិភពលោក ដែលជាស្ថាប័នដាក់ទណ្ឌកម្មវិជ្ជាជីវៈចំណាស់ជាងគេ និងធំជាងគេបំផុតរបស់មួយថៃ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយរដ្ឋាភិបាលថៃ និងដាក់ទណ្ឌកម្មដោយអាជ្ញាធរកីឡាថៃ។

នៅឆ្នាំ១៩៩៥ សហព័ន្ធប្រដាល់ថៃពិភពលោកត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការរួមបញ្ចូលគ្នានៃអង្គការដែលមានស្រាប់ចំនួនពីរ ហើយត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅទីក្រុងបាងកក ក្លាយជាសហព័ន្ធគ្រប់គ្រងកីឡាប្រដាល់ថៃអន្តរជាតិ។ នៅក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ២០១២ វាមានសមាជិកជាង៧០ ប្រទេស។ ប្រធាន​របស់​ខ្លួន​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះឆ្នោត​ជ្រើសរើស​នៅ​សមាជមួយថៃពិភពលោក។

ក្នុងឆ្នាំ២០០៦ មួយថៃត្រូវបានបញ្ចូលក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងកីឡា ជាមួយ IFMA ។ តម្រូវការមួយក្នុងចំណោមតម្រូវការរបស់កិច្ចព្រមព្រៀងកីឡា គឺថាគ្មានកីឡាណាអាចមានឈ្មោះប្រទេសមួយនៅក្នុងឈ្មោះរបស់វានោះទេ។ ជាលទ្ធផល វិសោធនកម្មមួយត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ IFMA ដើម្បីប្តូរឈ្មោះកីឡាពី "មួយថៃ" - សរសេរជាពាក្យតែមួយស្របតាមតម្រូវការអូឡាំពិក។

ក្នុងឆ្នាំ២០១៤ មួយថៃត្រូវបានបញ្ចូលក្នុង សមាគមកីឡាពិភពលោកអន្តរជាតិ (IWGA) ហើយត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងកម្មវិធីផ្លូវការនៃការប្រកួតកីឡាពិភពលោកឆ្នាំ២០១៧ នៅទីក្រុងវ៉ូកឡូវ ប្រទេសប៉ូឡូញ។

នៅខែមករា ឆ្នាំ២០១៥ កីឡាមួយថៃ បានទទួលការឧបត្ថម្ភពី សហព័ន្ធកីឡាសាកលវិទ្យាល័យអន្តរជាតិ (FISU) ហើយចាប់ពីថ្ងៃទី១៦ ដល់ថ្ងៃទី២៣ ខែមិនា ឆ្នាំ២០១៥ ការប្រកួតសាកលវិទ្យាល័យមួយថៃខាប់ លើកដំបូងត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅទីក្រុងបាងកក។

 ច្បាប់ 
យោងតាមច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិរបស់សហព័ន្ធអន្តរជាតិនៃអ្នកស្ម័គ្រចិត្តមួយថៃ កីឡាមួយថៃ គឺជាសិល្បៈក្បាច់គុនដែលប្រើគ្រប់ផ្នែកនៃអវយវៈនៃរាងកាយ ដូច្នេះហើយទើបអាចធ្វើកូដកម្មបាន រួមទាំងកណ្តាប់ដៃ ជើង ជង្គង់ និងកែងដៃ។

ជាទូទៅ សម្រាប់​ការ​វាយ​ដើម្បី​រាប់​ដល់​ពិន្ទុ វា​ត្រូវ​វាយ​ដោយ​មិន​ត្រូវ​បាន​រារាំង ឬ​ការពារ​ពី​គូប្រកួត។ ការធ្វើកូដកម្មក៏មិនមានពិន្ទុដែរ ប្រសិនបើពួកគេវាយទៅលើស្រោមដៃ កំភួនដៃ ជើង ឬ ស្មងជើង របស់គូប្រកួត។ ការ​វាយ​លើ​ក្រលៀន​គឺ​ផ្ទុយ​នឹង​ច្បាប់ ហើយ​ប្រសិន​បើ​រក​ឃើញ​ថា​មាន​ចេតនា​ត្រូវ​បាន​រាប់​ថា​ជា​កំហុស។ 

ប្រសិនបើអ្នកប្រដាល់មួយថៃ ទាំងពីរមានពិន្ទុដូចគ្នានៅចុងបញ្ចប់នៃជុំ នោះអ្នកឈ្នះត្រូវបានកំណត់ដោយអ្នកប្រដាល់ណាដែលមានកម្លាំងវាយខ្លាំងជាង។

 អូឡាំពិក 
បន្ទាត់ពេលវេលានៃ សហព័ន្ធអន្តរជាតិនៃសមាគមមួយថៃ (IFMA) ពីការបង្កើតទៅគណៈកម្មាធិការអូឡាំពិកអន្តរជាតិ (IOC) ការទទួលស្គាល់: 

 ឆ្នាំ១៩៩២ - សហព័ន្ធជាតិនៃសមាគមមួយថៃ ត្រូវបានបង្កើតឡើង។
 ឆ្នាំ១៩៩៥ – សហព័ន្ធកីឡាប្រដាល់អន្តរជាតិស្ម័គ្រចិត្តអន្តរជាតិ (IAMTF) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។
 ឆ្នាំ២០១២ - សំណើជាផ្លូវការសម្រាប់ការទទួលស្គាល់គណៈកម្មាធិការអូឡាំពិកអន្តរជាតិ (IOC) បានចាប់ផ្តើម។
 ឆ្នាំ២០១៦ - បានទទួលការយល់ព្រមជាលើកដំបូង។
 ឆ្នាំ២០១៧ – មួយថៃត្រូវ​បាន​បញ្ចូល​ក្នុង​ហ្គេម​ពិភពលោក។
 ឆ្នាំ២០២១ – នៅថ្ងៃទី១០ ខែមិថុនា ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់គណៈកម្មាធិការអូឡាំពិកអន្តរជាតិ បានយល់ព្រមលើការយល់ព្រមពេញលេញនៃសហព័ន្ធអន្តរជាតិនៃអ្នកស្ម័គ្រចិត្តមួយថៃ នៅមហាសន្និបាតគណៈកម្មាធិការអូឡាំពិកអន្តរជាតិ លើកទី១៣៨ នៅទីក្រុងតូក្យូ ។
 ឆ្នាំ២០២១ – នៅថ្ងៃទី២០ ខែកក្កដា មហាសន្និបាតគណៈកម្មាធិការអូឡាំពិកអន្តរជាតិ បានផ្តល់ការទទួលស្គាល់ពេញលេញដល់សហព័ន្ធអន្តរជាតិនៃសមាគម មួយថៃ (IFMA) និង មួយថៃ ។

 សំលៀកបំពាក់ប្រពៃណី 
រូបភាពតូច|213x213ភីកសែល| 
មង្គលការ ឬ មង្គល (ខ្សែក្រវាត់) និង ប្រាជ្ញ (ខ្សែដៃ ) ជារឿយៗត្រូវបានពាក់នៅលើសង្វៀន មុនពេលការប្រកួតចាប់ផ្តើម។ ពួក​គេ​មាន​ដើម​កំណើត​នៅ​ពេល​ដែល ​សៀម ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​នៃ​សង្គ្រាម​ឥត​ឈប់ឈរ។ យុវជន​នឹង​ហែក​ខោអាវ​របស់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ (ច្រើន​តែ​ជា ​សារុង ​របស់​ម្តាយ) ហើយ​ពាក់​វា​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ​ដើម្បី​សំណាង​ល្អ ព្រម​ទាំង​ការពារ​វិញ្ញាណ​អាក្រក់។ នៅក្នុងសម័យទំនើបនេះ មង្គលការ (ភ្លឺ "វិញ្ញាណបរិសុទ្ធ" "សំណាង" "ការពារ") ត្រូវបានពាក់ជាកិត្តិយសដល់កន្លែងហាត់ប្រាណរបស់អ្នកប្រយុទ្ធ។ មង្គល ​ត្រូវ​បាន​គ្រូ​បង្ហាត់​បង្ហាញ​ដល់​អ្នក​ប្រដាល់​ជា​ប្រពៃណី​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​វិនិច្ឆ័យ​ថា​អ្នក​ប្រដាល់​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​តំណាង​អ្នក​ប្រដាល់​នៅ​លើ​សង្វៀន។ ជារឿយៗ បន្ទាប់ពីអ្នកប្រដាល់បានបញ្ចប់ការ វ៉ៃគ្រូ គ្រូនឹងយក មង្គល ចេញពីក្បាលរបស់គាត់ ហើយដាក់វានៅជ្រុងម្ខាងនៃសង្វៀន។ ពួកគេក៏ត្រូវបានគេប្រើសម្រាប់ការការពារផងដែរ។ មិនថាអ្នកប្រដាល់ជាពុទ្ធសាសនិកជន ឬអត់នោះទេ វាជារឿងធម្មតាសម្រាប់គេនាំ មង្គល ទៅព្រះសង្ឃសូត្រមន្តឱ្យជួបតែសំណាងល្អមុនឈានចូលសង្វៀន។

 ឯកសារយោង 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Pages with unreviewed translations