សៀវភៅម៉ាឡាគី

គម្ពីរម៉ាឡាគី ( ហេព្រើរ : , Malʾāḵī ) គឺជាសៀវភៅចុងក្រោយនៃគម្ពីរ Neviim ដែលមាននៅក្នុង តានាខ ដែលជាអ្នកព្យាករណ៍ចុងក្រោយបង្អស់ក្នុងចំណោម ព្យាការីតូចៗទាំងដប់ពីរ ។ នៅក្នុង​លំដាប់​គ្រីស្ទាន​ភាគច្រើន ការដាក់​ក្រុម​នៃ ​សៀវភៅ​ទំនាយ ​គឺជា​ផ្នែក​ចុងក្រោយ​នៃ ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ម៉ាឡាគី​ក្លាយជា​សៀវភៅ​ចុងក្រោយ​មុន ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ។

អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនចាត់ទុកសៀវភៅម៉ាឡាគីជាស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធតែមួយ ដែលអាចឬប្រហែលជាមិនត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយចំណងជើងថា ម៉ាឡាគី ។ ចំណងជើងរបស់វាត្រូវបានយល់ជាញឹកញាប់ថាជាឈ្មោះត្រឹមត្រូវ ទោះបីជាអត្ថន័យ ជាភាសាហេព្រើរ របស់វាគឺសាមញ្ញ "កម្មវិធីផ្ញើសាររបស់ខ្ញុំ" ( Septuagint អានថា "អ្នកនាំសាររបស់គាត់") ហើយនឹងមិនមែនជាឈ្មោះត្រឹមត្រូវនៅពេលសរសេរនោះទេ។ "ម៉ាឡាគី" ជារឿយៗត្រូវបានសន្មតថាជា ឈ្មោះក្លែងក្លាយ ដែលប្រើដោយអ្នកនិពន្ធពិតប្រាកដ ដូច្នេះគាត់នឹងមិនប្រឈមមុខនឹងការសងសឹកចំពោះការព្យាករណ៍របស់គាត់។ ទំនៀម​ទម្លាប់​របស់​សាសន៍​យូដា​ចែង​ថា សៀវភៅ​នេះ​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​ដោយ ​អែសរ៉ា​ជា​ស្មៀន ។ 

អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនចាត់ទុក សៀវភៅម៉ាឡាគី ថាជាលទ្ធផលនៃដំណាក់កាលជាច្រើននៃការកែប្រែឡើងវិញ។  ភាគច្រើននៃអត្ថបទរបស់វាមានដើមកំណើតនៅ សម័យពែរ្ស ជាមួយនឹងស្រទាប់ចាស់បំផុតពីប្រហែល ៥០០ មុនគ.ស. និងការកែប្រែឡើងវិញចូលទៅក្នុងសម័យ ហេលេនីស ។ 

 គោលបំណង 
សៀវភៅម៉ាឡាគីត្រូវបានសរសេរដើម្បីកែតម្រូវនូវអ្វីដែលអ្នកនិពន្ធបានមើលឃើញថាជាអាកប្បកិរិយាខាងសាសនា និងសង្គមដ៏ធូររលុងរបស់ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជាពិសេសពួកបូជាចារ្យនៅក្នុង ក្រុងយេរូសាឡឹម ក្រោយការនិរទេសខ្លួន។ ទោះបីជាព្យាការីបានជំរុញឱ្យប្រជាជន យូដា និង អ៊ីស្រាអែល មើលឃើញការនិរទេសរបស់ពួកគេថាជាការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះការមិនគោរពកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់ពួកគេជាមួយនឹងព្រះក៏ដោយ វាមិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវបានស្ដារឡើងវិញនូវទឹកដី និងការគោរពប្រណិប័តន៍ ព្រះវិហារ ដែលការតាំងចិត្តរបស់ប្រជាជនចំពោះព្រះរបស់ពួកគេបានចាប់ផ្តើម។ ម្តង​ទៀត​ធ្លាក់​ចុះ។ វាគឺនៅក្នុងបរិបទនេះដែលព្យាការីជាទូទៅហៅថា ម៉ាឡាគីបានថ្លែងការព្យាករណ៍របស់គាត់។

នៅ​ក្នុង ១:២ ម៉ាឡាគី​មាន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ចោទ​សួរ​អំពី​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ចំពោះ​ពួក​គេ។ ការណែនាំអំពីសៀវភៅនេះបង្ហាញពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃស្ថានភាពដែលម៉ាឡាគីនិយាយ។ ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃស្ថានភាពក៏ត្រូវបានបង្ហាញដោយរចនាប័ទ្មគ្រាមភាសាដែល ម៉ាឡាគី ប្រឈមមុខនឹងទស្សនិកជនរបស់គាត់។ ម៉ាឡាគីបន្តចោទប្រកាន់ទស្សនិកជនរបស់គាត់ថាមិនគោរពព្រះដូចដែលព្រះសមនឹងទទួលបាន។ វិធីមួយដែលការមិនគោរពនេះត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញគឺតាមរយៈយញ្ញបូជាដែលមិនមានលក្ខណៈស្តង់ដារដែលម៉ាឡាគីអះអាងថាកំពុងត្រូវបានផ្តល់ជូនដោយបូជាចារ្យ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទាមទារ​សត្វ​ដែល​«​គ្មាន​សៅហ្មង​» ( លេវីវិន័យ ១:៣, NRSV ) ពួក​បូជាចារ្យ​ដែល​«​កំណត់​ថា​តើ​សត្វ​នោះ​អាច​ទទួល​យក​បាន​ដែរ​ឬ​ទេ» (Mason 143) កំពុង​ថ្វាយ​សត្វ​ខ្វាក់ ខ្វិន និង​សត្វ​ឈឺ​សម្រាប់​យញ្ញបូជា​ដោយ​សារ​ពួក​វា គិតថាគ្មាននរណាម្នាក់នឹងកត់សម្គាល់ទេ។

នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ម៉ាឡាគី ២:១ ចែង​ថា ព្រះ‌អម្ចាស់​ Sabaoth កំពុង​ដាក់​បណ្តាសា​ដល់​ពួក​បូជា‌ចារ្យ​ដែល​មិន​គោរព​លោក​ដោយ​ការ​បូជា​សត្វ​សមរម្យ​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ ចូរ​មើល​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ខ្វិន​ដៃ ហើយ​បោះ​លាមក​ដាក់​មុខ​អ្នក លាមក​ពី​អ្នក​រាល់​គ្នា។ យ៉ាង​ឧឡារិក—ហើយ​ដក​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​ជា​មួយ​នឹង​វា នោះ​អ្នក​នឹង​រៀន​ថា គឺ​យើង​ដែល​បាន​ឲ្យ​អ្នក​នូវ​ការ​ព្រមាន​នេះ​ពី​បំណង​របស់​ខ្ញុំ​ក្នុង​ការ​លប់​ចោល​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ខ្ញុំ​ជាមួយ​នឹង​លេវី។ ព្រះ​យេហូវ៉ា»។

នៅក្នុង ២:១០ ម៉ាឡាគីនិយាយអំពីបញ្ហានៃការលែងលះ។ លើ​ប្រធាន​បទ​នេះ ម៉ាឡាគី​ចាត់​ទុក​ការ​លែង​លះ​ទាំង​ពីរ​ជា​បញ្ហា​សង្គម («ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យើង​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​គ្នា… ?” ២:១០) ហើយ​ជា​បញ្ហា​ខាង​សាសនា («យូដា… បាន​រៀបការ​នឹង​កូន​ស្រី​របស់​ព្រះ​បរទេស» ២:១១)។ ផ្ទុយ​ទៅ​នឹង ​សៀវភៅ​អែសរ៉ា ម៉ាឡាគី​ដាស់តឿន​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​រក្សា​ភាព​ខ្ជាប់ខ្ជួន​ចំពោះ​ភរិយា​ក្នុង​វ័យ​ក្មេង។

ម៉ាឡាគី​ក៏​រិះគន់​ទស្សនិកជន​របស់​គាត់​ចំពោះ​ការ​ចោទ​សួរ​អំពី​យុត្តិធម៌​របស់​ព្រះ។ ទ្រង់រំលឹកពួកគេថា ព្រះគឺយុត្តិធម៌ ដោយដាស់តឿនពួកគេឱ្យស្មោះត្រង់ នៅពេលពួកគេរង់ចាំយុត្តិធម៌នោះ។ ម៉ាឡាគី​បន្ត​ចង្អុល​បង្ហាញ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ថា​ប្រជាជន​មិន​បាន​ស្មោះ​ត្រង់។ តាម​ពិត មនុស្ស​មិន​បាន​ឲ្យ​ព្រះ​នូវ​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​ព្រះ​សម​នឹង​ទទួល​នោះ​ទេ។ ដូច​សង្ឃ​បាន​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដែល​មិន​អាច​ទទួល​យក​បាន ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ប្រជាជន​បាន​ធ្វេសប្រហែស​ក្នុង​ការ​ថ្វាយ​ដង្វាយ​មួយ ​ភាគ​ក្នុង​ដប់ ​ពេញ​លេញ​ដល់​ព្រះ។

 ឯកសារយោង 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះគម្ពីរ