គម្ពីរតូរ៉ា

តូរ៉ា ( /ˈ t ɔːr ə , ˈ t oʊ r ə / ; Biblical Hebrew  Tōrā, "ការណែនាំ", "ការបង្រៀន" ឬ "ច្បាប់") គឺជាការចងក្រងនៃសៀវភៅប្រាំដំបូងនៃ ព្រះគម្ពីរហេព្រើរ គឺសៀវភៅ លោកុប្បត្តិ, និក្ខមនំ, លេវីវិន័យ, ជនគណនា និង ចោទិយកថា ។  តូរ៉ាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា Pentateuch ( /ˈ p ɛ n t ə tj uː k / ) ឬ សៀវភៅទាំងប្រាំរបស់ម៉ូសេ ដោយ ពួកគ្រីស្ទាន ។ វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ផង​ដែរ​ថា​ជា Written Torah (  Tōrā šebbīḵṯāv ) នៅក្នុងប្រពៃណី របស់ជនជាតិយូដារ៉ាប៊ី ។ ប្រសិន​បើ​មាន​ន័យ​ក្នុង​គោល​បំណង​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ នោះ​វា​ត្រូវ​ប្រើ​ទម្រង់​នៃ​រមូរ តូរ៉ា (   Sefer Torah ) ។ ប្រសិនបើនៅក្នុង ទម្រង់សៀវភៅចង វាត្រូវបានគេហៅថា Chumash ហើយជាធម្មតាត្រូវបានបោះពុម្ពជាមួយនឹងអត្ថាធិប្បាយ របស់ រ៉ាប៊ី ( perushim ) ។

នៅ​ក្នុង ​អក្សរសិល្ប៍​រ៉ាប៊ី ពាក្យ ​តូរ៉ា ​តំណាង​ឲ្យ​សៀវភៅ​ទាំង​ប្រាំ​ក្បាល (  "តូរ៉ា ដែលត្រូវបានសរសេរ") និង Oral Torah ( , "តូរ៉ា ដែលត្រូវបាននិយាយ") ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា វា​ក៏​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដើម្បី​កំណត់ ​គម្ពីរ​ភាសា​ហេព្រើរ ​ទាំង​មូល។ Oral Torah មានការបកស្រាយ និងការពង្រីកដែលយោងទៅតាម ប្រពៃណីរបស់ រ៉ាប៊ី ត្រូវបានប្រគល់ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ហើយឥឡូវនេះត្រូវបានបញ្ចូលនៅក្នុង Talmud និង Midrash ។  ការយល់ដឹងរបស់ប្រពៃណី រ៉ាប៊ី គឺថាការបង្រៀនទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុង តូរ៉ា (ទាំងសរសេរ និងផ្ទាល់មាត់) ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យដោយ ព្រះ តាមរយៈព្យាការី ម៉ូសេ ខ្លះនៅ ភ្នំស៊ីណាយ និងខ្លះទៀតនៅ រោងឧបោសថ ហើយការបង្រៀនទាំងអស់ត្រូវបាន សរសេរដោយម៉ូសេ ដែលជាលទ្ធផលនៅក្នុង តូរ៉ា ដែលមានសព្វថ្ងៃនេះ។ យោងតាម Midrash Torah ត្រូវបានបង្កើតឡើងមុនពេល បង្កើតពិភពលោក ហើយត្រូវបានគេប្រើជាប្លង់មេសម្រាប់ការបង្កើត។  ទោះបីជាមានការជជែកវែកញែកយ៉ាងក្តៅគគុកក៏ដោយ និន្នាការទូទៅនៃព្រះគម្ពីរគឺដើម្បីទទួលស្គាល់ទម្រង់ចុងក្រោយនៃ តូរ៉ាថាជាអក្សរសាស្ត្រ និងមនោគមវិជ្ជារួបរួម ដោយផ្អែកលើប្រភពមុន ដែលភាគច្រើនបញ្ចប់ដោយ សម័យពែរ្ស,    ជាមួយនឹងការបន្ថែមខ្លះនៅពេលក្រោយក្នុងអំឡុងពេល Hellenistic ។  

ពាក្យ​របស់​តូរ៉ា​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ ​រមូរ ​ដោយ​ស្មៀន ( សូហ្វឺរ ) ជា​ភាសា​ហេព្រើរ។ ផ្នែក តូរ៉ា ត្រូវបានអានរៀងរាល់ព្រឹកថ្ងៃច័ន្ទ និងព្រឹកថ្ងៃព្រហស្បតិ៍នៅ shul (សាលាប្រជុំ) ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានបុរសដប់នាក់ដែលមានអាយុលើសពី ១៣ ឆ្នាំ។ ការអាន តូរ៉ា ជាសាធារណៈគឺជាមូលដ្ឋានមួយនៃជីវិតសហគមន៍របស់ជនជាតិយូដា។ តូរ៉ា ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសៀវភៅដ៏ពិសិដ្ឋមួយនៅខាងក្រៅសាសនាយូដា។ នៅក្នុង សាសនា សាម៉ារី ភាសា Samaritan Pentateuch គឺជាអត្ថបទនៃ តូរ៉ា ដែលត្រូវបានសរសេរនៅក្នុង អក្សរ សាម៉ារី ហើយត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាគម្ពីរពិសិដ្ឋដោយ ជនជាតិ សាម៉ារី ; តូរ៉ា គឺជារឿងធម្មតាផងដែរក្នុងចំណោមកំណែផ្សេងគ្នានៃ គម្ពីរសញ្ញាចាស់ គ្រីស្ទាន ; នៅក្នុង សាសនាឥស្លាម តារ៉ាត់  គឺជាឈ្មោះភាសាអារ៉ាប់សម្រាប់ តូរ៉ា នៅក្នុងបរិបទរបស់វាជា សៀវភៅដ៏បរិសុទ្ធរបស់សាសនាឥស្លាម ដែល ត្រូវបានជឿថាត្រូវបានផ្តល់ដោយ ព្រះ ដល់ ព្យាការី និងអ្នកនាំសារ ក្នុងចំណោម កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ។ 

 អត្ថន័យនិងឈ្មោះ 
ពាក្យ "តូរ៉ា" ជា ​ភាសា​ហេព្រើរ ​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ឫស  ដែលនៅក្នុង ការផ្សំ hif'il មានន័យថា 'ណែនាំ' ឬ 'បង្រៀន' ។ cf.  ដូច្នេះអត្ថន័យនៃពាក្យគឺ "ការបង្រៀន", "គោលលទ្ធិ" ឬ "ការណែនាំ"; "ច្បាប់" ដែលទទួលយកជាទូទៅផ្តល់នូវចំណាប់អារម្មណ៍ខុស។  ជន​ជាតិ​យូដា​អាឡិចសាន់ឌ្រី ដែល​បាន​បក​ប្រែ Septuagint បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ក្រិក nomos ដែល​មាន​ន័យ​ថា បទដ្ឋាន ស្តង់ដារ គោលលទ្ធិ និង​ក្រោយ​មក "ច្បាប់"។ បន្ទាប់មក ព្រះគម្ពីរក្រិក និងឡាតាំងបានចាប់ផ្តើមទម្លាប់នៃការហៅ Pentateuch (សៀវភៅប្រាំរបស់ម៉ូសេ) ច្បាប់។ បរិបទបកប្រែផ្សេងទៀតនៅក្នុងភាសាអង់គ្លេសរួមមាន ទំនៀមទម្លាប់ ទ្រឹស្តី ការណែនាំ  ឬ ប្រព័ន្ធ ។ [12]

 មាតិកា 
រូបភាពតូច| ការអានចង្អុល ឬ យ៉ាដ ដើម្បីធានាបាននូវការអានធម្មតាបន្ថែមទៀតនៃ តូរ៉ា ។
តូរ៉ា ចាប់ផ្តើមជាមួយនឹង ព្រះ ជាអ្នកបង្កើតពិភពលោក បន្ទាប់មកពិពណ៌នាអំពីការចាប់ផ្តើមនៃ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល តំណពូជរបស់ពួកគេទៅកាន់ប្រទេសអេហ្ស៊ីប និងការផ្តល់ឱ្យ តូរ៉ា នៅ ភ្នំស៊ីណាយ ។ វាបញ្ចប់ដោយការសោយទិវង្គតរបស់ ម៉ូសេ មុនពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឆ្លងទៅទឹកដី កាណាន សន្យា ។ ប្រសព្វគ្នានៅក្នុងនិទានកថា គឺជាការបង្រៀនជាក់លាក់ (កាតព្វកិច្ចសាសនា និងច្បាប់រដ្ឋប្បវេណី) ដែលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យយ៉ាងច្បាស់លាស់ (មានន័យថា បញ្ញត្តិដប់ប្រការ ) ឬត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុងនិទានកថា (ដូចនៅក្នុង និក្ខមនំ ១២ និង ១៣ ច្បាប់នៃការប្រារព្ធ ពិធីបុណ្យរំលង )។

នៅក្នុងភាសាហេព្រើរ សៀវភៅទាំងប្រាំនៃ តូរ៉ា ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយ incipits នៅក្នុងសៀវភៅនីមួយៗ។  និងឈ្មោះភាសាអង់គ្លេសទូទៅសម្រាប់សៀវភៅគឺមកពី ភាសាក្រិច Septuagint  ហើយឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រធានបទសំខាន់នៃសៀវភៅនីមួយៗ៖

 បារេស៊ីត (  ព្យញ្ជនៈ "នៅដើមដំបូង") — លោកុប្បត្តិ ពី  ( Génesis "ការបង្កើត")
 Shəmot (  ព្យញ្ជនៈ "ឈ្មោះ") — និក្ខមនំ ពី  ( Éxodos, "ចេញ")
 វ៉ាយីគរ៉ា (  តាមព្យញ្ជនៈ "ហើយទ្រង់បានហៅ")— លេវីវិន័យ មកពី  ( Leuitikón, "ទាក់ទងនឹងពួកលេវី")
 Bəmidbar (  ព្យញ្ជនៈ "នៅក្នុងវាលខ្សាច់ [នៃ]") — លេខ ពី  ( Arithmoí, "លេខ")
 ឌីវ៉ារីម (  ព្យញ្ជនៈ "វត្ថុ" ឬ "ពាក្យ") — ចោទិយកថា ពី  ( Deuteronómion "ច្បាប់ទីពីរ")

 លោកុប្បត្តិ 
សៀវភៅលោកុប្បត្តិគឺជាសៀវភៅដំបូងរបស់ តូរ៉ា ។  វា​ចែក​ចេញ​ជា​ពីរ​ផ្នែក គឺ ​ប្រវត្តិ​បុព្វកាល (ជំពូក 1–11) និង ​ប្រវត្តិ​ដូនតា (ជំពូក 12–50)។  ប្រវតិ្តសាស្រ្តដំបូងបង្អស់កំណត់ពីគំនិតរបស់អ្នកនិពន្ធ (ឬអ្នកនិពន្ធ) អំពីធម្មជាតិនៃព្រះ និងទំនាក់ទំនងរបស់មនុស្សជាតិជាមួយអ្នកបង្កើត៖ ព្រះបង្កើតពិភពលោកមួយដែលល្អ និងសាកសមសម្រាប់មនុស្សជាតិ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមនុស្សបង្ខូចវាដោយអំពើបាប ព្រះទ្រង់សម្រេចបំផ្លាញ ការបង្កើតរបស់គាត់ ដោយប្រើទឹកជំនន់ ជួយសង្គ្រោះតែ ណូអេ ដ៏សុចរិត និងក្រុមគ្រួសារភ្លាមៗរបស់គាត់ ដើម្បីបង្កើតទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស និងព្រះឡើងវិញ។  ប្រវត្តិដូនតា (ជំពូក 12–50) ប្រាប់អំពីបុរេប្រវត្តិនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលជារាស្ដ្ររបស់ព្រះដែលបានជ្រើសរើស។  តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះ អ័ប្រាហាំ ​ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ណូអេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ផ្ទះ​ទៅ​ស្រុក ​កាណាន ​ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​មក ជា​កន្លែង​ដែល​គាត់​ស្នាក់​នៅ​ជា​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​ដូច ​អ៊ីសាក ជា​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ និង ​យ៉ាកុប ជា​ចៅ​របស់​គាត់។ ឈ្មោះរបស់យ៉ាកុបត្រូវបានប្តូរទៅជាអ៊ីស្រាអែល ហើយតាមរយៈសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់កូនប្រុសរបស់គាត់គឺ យ៉ូសែប កូនចៅអ៊ីស្រាអែល បានចុះទៅស្រុកអេស៊ីប 70 នាក់ជាមួយនឹងគ្រួសាររបស់ពួកគេ ហើយព្រះជាម្ចាស់សន្យាថាពួកគេនឹងមានអនាគតដ៏អស្ចារ្យ។ លោកុប្បត្តិ​បញ្ចប់​ដោយ​អ៊ីស្រាអែល​ក្នុង​ប្រទេស​អេស៊ីប​ដែល​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​សម្រាប់​ការ​មក​ដល់​របស់ ​ម៉ូសេ និង ​និក្ខមនំ ។ និទានកថា​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ ​សេចក្ដីសញ្ញា​ជា​បន្តបន្ទាប់​ជាមួយ​នឹង​ព្រះ ដោយ​បន្ត​រួម​តូច​ក្នុង​វិសាលភាព​ពី​មនុស្សជាតិ​ទាំងអស់ ( សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​ណូអេ ) ដល់​ទំនាក់ទំនង​ពិសេស​ជាមួយ​មនុស្ស​តែ​មួយ (អ័ប្រាហាំ និង​កូនចៅ​តាមរយៈ​អ៊ីសាក និង​យ៉ាកុប)។ 

 និក្ខមនំ 
សៀវភៅនិក្ខមនំ គឺជាសៀវភៅទី 2 នៃ តូរ៉ា ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីលោកុប្បត្តិ។ សៀវភៅនេះប្រាប់ពីរបៀបដែល ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពីបុរាណចាកចេញពីទាសភាពនៅក្នុងប្រទេសអេស៊ីប តាមរយៈកម្លាំងរបស់ ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះដែលបានជ្រើសរើសអ៊ីស្រាអែលជារាស្ដ្ររបស់ទ្រង់។ ព្រះ​យេហូវ៉ា​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដល់​អ្នក​ចាប់​ខ្លួន​តាម​រយៈ ​គ្រោះ​កាច​នៃ​ប្រទេស​អេហ្ស៊ីប ។ ដោយ​មាន​ព្យាការី ​ម៉ូសេ ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ ពួកគេ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​វាល​រហោស្ថាន​ទៅ ​ភ្នំ​ស៊ីណាយ ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​យេហូវ៉ា​សន្យា​នឹង​ស្រុក ​កាណាន (« ស្រុក​សន្យា ») ជា​ថ្នូរ​នឹង​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ពួក​គេ។ អ៊ីស្រា‌អែល​ចុះ ​កិច្ច​សន្យា ​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែល​ប្រទាន​ច្បាប់ និង​ការ​ណែនាំ​ដល់​គេ​ឲ្យ​សង់ ​ព្រះ‌ពន្លា ជា​មធ្យោបាយ​ដែល​ព្រះអង្គ​នឹង​យាង​មក​ពី ​ស្ថាន​បរម‌សុខ មក​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​គេ ហើយ​ដឹក​នាំ​គេ​ក្នុង ​សង្គ្រាម​ដ៏វិសុទ្ធ ដើម្បី​កាន់​កាប់​ទឹក​ដី ហើយ​បន្ទាប់​មក​ឲ្យ​គេ​មាន​សន្តិភាព។

ជាប្រពៃណី ដែលបានកំណត់ចំពោះលោកម៉ូសេ ខ្លួនឯង សម័យទំនើបមើលឃើញថាសៀវភៅនេះជាផលិតផលដំបូងនៃ ការនិរទេសរបស់បាប៊ីឡូន (សតវត្សទី 6 មុនគ.ស.) ពីទំនៀមទំលាប់ដែលបានសរសេរ និងផ្ទាល់មាត់ពីមុន ជាមួយនឹងការកែប្រែចុងក្រោយនៅក្នុង សម័យក្រោយនិរទេស ពែរ្ស (សតវត្សទី 5 មុនគ.ស.)។   Carol Meyers នៅក្នុងការអត្ថាធិប្បាយរបស់នាងលើនិក្ខមនំបានណែនាំថាវាជាសៀវភៅដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ដូចដែលវាបង្ហាញពីលក្ខណៈកំណត់នៃអត្តសញ្ញាណរបស់អ៊ីស្រាអែល៖ ការចងចាំពីអតីតកាលដែលសម្គាល់ដោយការលំបាក និងការរត់គេច កិច្ចព្រមព្រៀងចងជាមួយព្រះ ដែលជ្រើសរើសជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ និងការបង្កើតជីវិតរបស់សហគមន៍ និងគោលការណ៍ណែនាំសម្រាប់ទ្រទ្រង់វា។ 

 លេវីវិន័យ 
សៀវភៅ​លេវីវិន័យ​ចាប់​ផ្ដើម​ដោយ​ការ​ណែនាំ​ដល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អំពី​របៀប​ប្រើ ​ព្រះពន្លា ដែល​ពួកគេ​ទើប​នឹង​សាងសង់ (លេវីវិន័យ ១–១០)។ នេះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​តាម​ដោយ​ច្បាប់​នៃ ​ការ​ស្អាត​និង​មិន​ស្អាត (លេវីវិន័យ 11–15) ដែល​រួម​បញ្ចូល​ទាំង​ច្បាប់​នៃ​ការ​សម្លាប់ និង​សត្វ​ដែល​អាច​បរិភោគ​បាន (សូម​មើល​ផង​ដែរ៖ Kashrut ) ថ្ងៃ​នៃ​ការ​ដង្វាយធួន (លេវីវិន័យ 16) និង​ច្បាប់​ខាង​សីលធម៌ និង​ពិធី​សាសនា​ផ្សេងៗ​នៅ​ពេល​ខ្លះ។ ហៅថា ក្រមបរិសុទ្ធ (លេវីវិន័យ ១៧–២៦)។ លេវីវិន័យ 26 ផ្តល់នូវបញ្ជីលម្អិតនៃរង្វាន់សម្រាប់ការធ្វើតាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងបញ្ជីលម្អិតនៃការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះការមិនធ្វើតាមពួកគេ។ លេវីវិន័យ 17 បង្កើតការបូជានៅរោងឧបោសថជាពិធីបរិសុទ្ធដ៏អស់កល្បមួយ ប៉ុន្តែពិធីបរិសុទ្ធនេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងសៀវភៅក្រោយៗទៀត ដោយព្រះវិហារបរិសុទ្ធគឺជាកន្លែងតែមួយគត់ដែលអនុញ្ញាតឲ្យយញ្ញបូជា។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

 ជនគណនា 
រូបភាពតូច| រមូរតូរ៉ាដែលបានបើក (ផ្នែក សៀវភៅជនគណនា ) និងទ្រនិចអាន (យ៉ាដ)។
សៀវភៅជនគណនា គឺជាសៀវភៅទីបួននៃ តូរ៉ា ។  សៀវភៅនេះមានប្រវត្តិដ៏វែងឆ្ងាយ និងស្មុគស្មាញ ប៉ុន្តែទម្រង់ចុងក្រោយរបស់វាគឺប្រហែលជាដោយសារការកែប្រែ របស់សង្ឃ (ពោលគឺការកែសម្រួល) នៃប្រភព Yahwistic ដែលបានធ្វើឡើងនៅ សម័យពែរ្ស ដើម (សតវត្សទី 5 មុនគ.ស)។  ឈ្មោះនៃសៀវភៅនេះបានមកពីជំរឿនពីរដែលបានយកពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

ជនគណនា​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ ​ភ្នំ​ស៊ីណាយ ជា​កន្លែង​ដែល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ទទួល ​ច្បាប់ និង​សេចក្ដី​សញ្ញា​ពី​ព្រះ ហើយ​ព្រះ​បាន​យក​ទី​តាំង​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​ក្នុង ​ទីសក្ការៈ ។  ភារកិច្ចមុនគេគឺការកាន់កាប់ដីសន្យា។ ប្រជាជន​ត្រូវ​បាន​រាប់​ហើយ​ការ​រៀបចំ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​សម្រាប់​ការ​បន្ត​ការ​ហែ​ក្បួន​របស់​ពួក​គេ​។ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្វើ​ដំណើរ ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​«រអ៊ូរទាំ»​ចំពោះ​ការ​លំបាក​នៅ​តាម​ផ្លូវ និង​អំពី​អំណាច​របស់ ​ម៉ូសេ និង ​អើរ៉ុន ។ ចំពោះទង្វើទាំងនេះ ព្រះបំផ្លាញប្រហែល 15,000 នៃពួកគេតាមរយៈមធ្យោបាយផ្សេងៗ។ ពួក​គេ​មក​ដល់​ព្រំប្រទល់​ស្រុក​កាណាន ហើយ​ចាត់​អ្នក​ស៊ើបការណ៍​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក។ ពេល​ឮ​របាយការណ៍​ដ៏​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​អ្នក​ស៊ើបការណ៍​ទាក់​ទង​នឹង​លក្ខខណ្ឌ​នៅ​ស្រុក​កាណាន ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បដិសេធ​មិន​ទទួល​យក​វា​ទេ។ ព្រះ​ដាក់​ទោស​ពួក​គេ​ឲ្យ​ស្លាប់​នៅ​ទីរហោស្ថាន រហូត​ដល់​មនុស្ស​ជំនាន់​ថ្មី​អាច​ធំ​ឡើង ហើយ​បំពេញ​កិច្ច​ការ។ សៀវភៅ​នេះ​បញ្ចប់​ដោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជំនាន់​ថ្មី​នៅ​« ​វាល​ទំនាប​ម៉ូអាប់ ​»​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ការ​ឆ្លង ​ទន្លេ​យ័រដាន់ ។ 

ជនគណនាគឺជាចំណុចសំខាន់នៃរឿងរ៉ាវនៃ ការចាកចេញពីអ៊ីស្រាអែលពីការគៀបសង្កត់នៅក្នុងប្រទេសអេស៊ីប និង ការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេដើម្បីកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះបានសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ។ ដូច្នេះវាទាញដល់ការសន្និដ្ឋាននូវប្រធានបទដែលបានណែនាំនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ហើយបានលេងនៅក្នុងនិក្ខមនំ និងលេវីវិន័យ: ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យានឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថាពួកគេនឹងក្លាយទៅជាប្រជាជាតិដ៏អស្ចារ្យ (ឧទាហរណ៍ជាច្រើន) ថាពួកគេនឹងមានទំនាក់ទំនងពិសេសជាមួយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ ហើយ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ដណ្ដើម​យក​ទឹក​ដី​កាណាន។ លេខ​ក៏​បង្ហាញ​ពី​សារៈសំខាន់​នៃ​ភាព​បរិសុទ្ធ ភាព​ស្មោះត្រង់ និង​ការ​ទុក​ចិត្ត៖ ទោះ​បី​ជា​មាន​វត្តមាន​របស់​ព្រះ និង ​សង្ឃ​របស់​ទ្រង់ ​ក៏​ដោយ អ៊ីស្រាអែល​ខ្វះ​ជំនឿ ហើយ​ការ​កាន់កាប់​ដី​នេះ​ត្រូវ​បាន​បន្សល់​ទុក​ដល់​មនុស្ស​ជំនាន់​ថ្មី។ 

 ចោទិយកថា 
សៀវភៅចោទិយកថាគឺជាសៀវភៅទីប្រាំនៃ តូរ៉ា ។ ជំពូក​ទី 1–30 នៃ​សៀវភៅ​មាន​សេចក្ដី​អធិប្បាយ ឬ​សុន្ទរកថា​បី​ដែល​ម៉ូសេ​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​លើ ​វាលទំនាប​នៃ​ប្រទេស​ម៉ូអាប់ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​មុន​ពេល​ពួកគេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដែនដី​សន្យា។ សេចក្ដីអធិប្បាយទី 1 រៀបរាប់ អំពីដំណើរត្រាច់ចរក្នុងទីរហោស្ថានរយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ដែលនាំទៅដល់គ្រានោះ ហើយបញ្ចប់ដោយការដាស់តឿនឱ្យប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យវិន័យ (ឬសេចក្ដីបង្រៀន) ដែលក្រោយមកគេហៅថា ក្រិត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ ; ទីពីររំលឹកជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអំពីតម្រូវការក្នុងការធ្វើតាមព្រះអម្ចាស់ និងច្បាប់ (ឬការបង្រៀន) ដែលទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេ ដែលការកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកគេអាស្រ័យ។ ហើយទីបីផ្តល់នូវការលួងលោមដែលសូម្បីតែអ៊ីស្រាអែលបង្ហាញថាមិនស្មោះត្រង់ហើយដូច្នេះបាត់បង់ទឹកដីជាមួយនឹង ការប្រែចិត្ត ទាំងអស់អាចត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ។  ជំពូកចុងក្រោយចំនួនបួន (31–34) មាន បទចម្រៀងរបស់លោកម៉ូសេ ពរជ័យរបស់ម៉ូសេ និងនិទានរឿងរៀបរាប់អំពីការឆ្លងកាត់ការដឹកនាំពីលោកម៉ូសេទៅ លោកយ៉ូស្វេ និងចុងក្រោយគឺការស្លាប់របស់លោកម៉ូសេនៅលើ ភ្នំនេបូ ។

បង្ហាញជាពាក្យរបស់លោកម៉ូសេដែលបានបញ្ជូនមុនពេលការសញ្ជ័យស្រុកកាណាន ការយល់ស្របយ៉ាងទូលំទូលាយនៃអ្នកប្រាជ្ញសម័យទំនើបមើលឃើញប្រភពដើមរបស់វានៅក្នុងប្រពៃណីពី ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល (នគរភាគខាងជើង) បាននាំយកភាគខាងត្បូងទៅ ព្រះរាជាណាចក្រយូដា បន្ទាប់ពី ការសញ្ជ័យរបស់អាសស៊ើរនៃអារ៉ាម (សតវត្សទី 8 ។ ម.ស.) ហើយបន្ទាប់មកបានសម្របខ្លួនទៅនឹងកម្មវិធីកំណែទម្រង់ជាតិនិយមនៅសម័យ យ៉ូសៀស (ចុងសតវត្សទី 7 មុនគ.ស.) ជាមួយនឹងទម្រង់ចុងក្រោយនៃសៀវភៅទំនើបបានលេចចេញជារូបរាងក្នុងកម្រិតនៃការវិលត្រឡប់ពី ការចាប់ឈ្លើយរបស់បាប៊ីឡូន ក្នុងអំឡុងចុងសតវត្សទី 6 មុនគ.ស។  អ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនមើលឃើញថាសៀវភៅនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីតម្រូវការសេដ្ឋកិច្ច និងស្ថានភាពសង្គមនៃវណ្ណៈ លេវី ដែលត្រូវបានគេជឿថាបានផ្តល់ឲ្យអ្នកនិពន្ធ។  អ្នកនិពន្ធដែលទំនងជាត្រូវបានសំដៅជារួមថាជា ចោទិយកថា ។

ខគម្ពីរដ៏សំខាន់បំផុតមួយរបស់វាគឺ ចោទិយកថា 6:4,  the Shema Yisrael ដែលបានក្លាយជាសេចក្តីថ្លែងការណ៍ច្បាស់លាស់នៃ អត្តសញ្ញាណរបស់ជនជាតិយូដា ៖ «ឱអ៊ីស្រាអែលអើយ ចូរស្តាប់៖  L ព្រះនៃយើង  ជា L តែមួយ។ ខ ៦:៤–៥ ក៏​ត្រូវ​បាន​ដក​ស្រង់​ដោយ ​ព្រះ​យេស៊ូ ​នៅ​ក្នុង ម៉ាកុស ១២:២៨–៣៤  ជា​ផ្នែក​នៃ ​បញ្ញត្តិ​ដ៏​អស្ចារ្យ ។

 សមាសភាព 
Talmud ចែងថា តូរ៉ា ត្រូវបានសរសេរដោយលោក ម៉ូសេ លើកលែងតែខប្រាំបីចុងក្រោយនៃចោទិយកថា ដែលពិពណ៌នាអំពីការស្លាប់ និងការបញ្ចុះរបស់គាត់ដែលត្រូវបានសរសេរដោយ យ៉ូស្វេ ។ Bava Basra 14b យោងទៅតាម Mishnah មួយនៃគោលលទ្ធិសំខាន់នៃសាសនាយូដាគឺថាព្រះបានបញ្ជូនអត្ថបទនៃ តូរ៉ា ទៅ ម៉ូសេ Mishnah, Sanhedrin 10:1 ក្នុងរយៈពេល 40 ឆ្នាំដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាននៅក្នុងវាលរហោស្ថាន Talmud Gitten 60a,  ហើយលោកម៉ូសេគឺដូចជាអាចារ្យម្នាក់ដែលត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យសរសេរ និងកត់ត្រាព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ ដំណើររឿង និងបទបញ្ញត្តិ។ language of Maimonides, Commentary on the Mishnah, Sanhedrin 10:1

យោងទៅតាម ទំនៀមទម្លាប់របស់ជនជាតិយូដា តូរ៉ាត្រូវបានចងក្រងឡើងវិញដោយ អែសរ៉ា កំឡុង សម័យព្រះវិហារទីពីរ ។ Ginzberg, Louis (1909). The Legends of the Jews Vol. IV: Ezra (Translated by Henrietta Szold) Philadelphia: Jewish Publication Society.  Talmud និយាយថា អែសរ៉ាបានផ្លាស់ប្តូរអក្សរដែលប្រើសម្រាប់សរសេរ Torah ពីអក្សរ ហេប្រ៊ូ ចាស់ទៅជាអក្សរ អាស្ស៊ីរី ដូច្នេះគេហៅថាយោងទៅតាម Talmud ព្រោះពួកគេបានយកវាមកជាមួយពួកគេពីប្រទេសអាស្ស៊ីរី។ Sanhedrin 21b Maharsha និយាយថា អេសរ៉ា មិនបានធ្វើការផ្លាស់ប្តូរចំពោះអត្ថបទពិតប្រាកដនៃ តូរ៉ា ដោយផ្អែកលើការហាមឃាត់របស់ តូរ៉ា ក្នុងការធ្វើឱ្យមានការបន្ថែមឬការលុប តូរ៉ា នៅក្នុង ចោទិយកថា 12:32 ។ Commentary on the Talmud, Sanhedrin 21b
រូបភាពតូច| ទម្រង់ទូទៅមួយនៃសម្មតិកម្មឯកសារ។