ភៃរវ

ភៃរវ ( សំស្ក្រឹត :  भैरव   ,    ) ឬ កាល ភៃរវ គឺជាអាទិទេព សៃវិត និង វជ្រយាន ដែលគោរពបូជាដោយ ហិណ្ឌូ និង ពុទ្ធសាសនិក ។ នៅក្នុង និកាយសៃវ គាត់គឺជាការបង្ហាញដ៏មានឥទ្ធិពល ឬរូបតំណាងនៃ ព្រះសិវៈ ។ Kramrisch, Stella (1994). The Presence of Śiva. Princeton, NJ: Princeton University Press. p. 471.    នៅក្នុងប្រពៃណីនៃ កាស្មិរ សៃវ ភៃរវ តំណាងឱ្យឧត្តមភាពពិតដែលមានន័យដូច បរ ព្រាហ្ម ។   ជាទូទៅនៅក្នុងសាសនាហិណ្ឌូ ភៃវរ ត្រូវបានគេហៅផងដែរថា ទន្តបានិ ("[គាត់ដែលកាន់] ទន្ត នៅក្នុងដៃ [របស់គាត់]") ដូចដែលគាត់កាន់ដំបងឬ ទន្ត ដើម្បីដាក់ទោសមនុស្សមានបាបហើយ ស្វឝ្វ មានន័យថា "គាត់ដែលមានយានជំនិះជាឆ្កែ" ។  នៅក្នុងពុទ្ធសាសនា វជ្រ៉ាយាន ទ្រង់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជា ព្រះពោធិសត្វដ៏កាចសាហាវ នៃ ព្រះពោធិសត្វ មញ្ជុស្រី ហើយគេហៅផងដែរថា ហេរុក, វជ្រភៃរវ, មហាកាល និង យមន្តក ។ Whalen-Bridge, John; Storhoff, Gary (2009). The Emergence of Buddhist American Literature. State University of New York Press. p. 170. . Davidson, Ronald M. (2003) Indian Esoteric Buddhism: A Social History of the Tantric Movement. Columbia University Press. p. 211. 

ភៃរវ ត្រូវបានគោរពបូជានៅទូទាំង ប្រទេសឥណ្ឌា នេប៉ាល់ ឥណ្ឌូ នេ ស៊ី ស្រីលង្កា និង ប្រទេសជប៉ុន ក៏ដូចជានៅក្នុង ព្រះពុទ្ធសាសនាទីបេ ។  

 និរុត្តិសាស្ត្រ 
ភៃរវ មានប្រភពមកពីពាក្យ ភីរុ ដែលមានន័យថា "គួរឱ្យខ្លាច" ។ ភៃរវ មានន័យថា "ទម្រង់គួរឱ្យភ័យខ្លាច" ។ វាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអ្នកបំផ្លាញការភ័យខ្លាច ឬអ្នកដែលហួសពីការភ័យខ្លាច។  [ ត្រូវការដកស្រង់ទាំងស្រុង ]
ធ្វេង|រូបភាពតូច| ភៃរវ បង្ហាញនៅក្នុង រូងដំរី ពាក់កណ្តាលសតវត្សទី៥
ធ្វេង|រូបភាពតូច| មហាកាល ភៃរវ បង្ហាញនៅលើ លិង្គ ចតុមុខ (មុខបួន) សតវត្សទី ១០
រូបភាពតូច| ការរាំ ភៃរវ, Bengal, សតវត្សទី ១២

 ឯកសារយោង