ល្វាស្រុក

ល្វា, ឧទុម្ពរ, ល្វាធំ ឬ ល្វាស្រុក,  ( Ficus racemosa ) គឺជាប្រភេទរុក្ខជាតិនៅក្នុងគ្រួសារ Moraceae ។ វាមានដើមកំណើតនៅអូស្ត្រាលី និងអាស៊ីត្រូពិច។ វា​ជា​រុក្ខជាតិ​លូតលាស់​លឿន​មាន​ស្លឹក​ធំ និង​រដុប​ច្រើន ជាធម្មតា​មាន​ទំហំ​ប៉ុន​គុម្ព​ធំ ទោះបីជា​សំណាក​ចាស់ៗ​អាច​ដុះ​បាន​ធំ​ហើយ​ក្រហាយ​ក៏​ដោយ​។ វា​ជា​រឿង​ចម្លែក​ដែល​ផ្លែ​​របស់​វា​ដុះ​នៅ​លើ ឬ​ជិត​គល់​ឈើ ដែល​គេ​ហៅ​ថា cauliflory ។

ផ្លែវាត្រូវបានគេបរិភោគជាទូទៅជាបន្លែ បន្ទាប់ពីគ្រាប់ត្រូវបានគេបោះចោល ហើយយកទៅ បំពង និងធ្វើម្ហូប។ ផ្លែឈើគឺជាអាហារសំខាន់របស់ ម៉ាកាកឥណ្ឌាទូទៅ ។ វាបម្រើជារុក្ខជាតិអាហារសម្រាប់ដង្កូវនាង មេអំបៅ ពីរ ( Euploea sylester ) ភាគខាងជើងនៃប្រទេសអូស្ត្រាលី។ 

 នៅក្នុងសាសនាហិណ្ឌូ 
យោងទៅតាម សតបថ ព្រាហ្មណ៍ ដើមឈើ ឧទុម្ពរ ត្រូវបានបង្កើតឡើងពីកម្លាំងរបស់ ឥន្ទ្រ ដែលជាមេដឹកនាំនៃព្រះដែលចេញពីសាច់របស់គាត់នៅពេលដែលគាត់បាន indulged នៅក្នុង សោម :

គំនិតរបស់គាត់បានហូរចេញពីសក់របស់គាត់ ហើយក្លាយជាស្រូវសាលី។ ពីស្បែករបស់គាត់កិត្តិយសរបស់គាត់បានហូរហើយបានក្លាយជាដើមឈើអឝ្វត្ថ (Ficus religiosa); ពីសាច់របស់គាត់ កម្លាំងរបស់គាត់បានហូរ ហើយក្លាយជាដើមឈើ ឧទុម្ពរ (ល្វាធំ) ; ភេសជ្ជៈដ៏ផ្អែមរបស់គាត់បានហូរចេញពីឆ្អឹងរបស់គាត់ ហើយបានក្លាយជាដើម ន្យគ្រោធ (ប្រទាលបាតដៃ); ទឹកសូម៉ាបានហូរចេញពីខួរឆ្អឹងរបស់គាត់ ហើយក្លាយជាអង្ករ៖ តាមរបៀបនេះថាមពល ឬថាមពលដ៏សំខាន់របស់គាត់បានចេញពីគាត់។ 

នៅក្នុង អថវ៌វេទ  ដើមឧទុម្ពរនេះ ( សំស្រ្កឹត : ឧម្ពរ ឬ ឧទុម្ពរ )  ត្រូវបានផ្តល់ភាពល្បីល្បាញជាមធ្យោបាយសម្រាប់ការទទួលបានភាពរុងរឿងនិងកម្ចាត់សត្រូវ។  ជាឧទាហរណ៍ ទាក់ទងនឹងគ្រឿងលម្អនៃដើមឈើ ឧទុម្ពរ ទំនុកតម្កើង ( AV xix, 31) extols:

 ម្ចាស់​នៃ​គ្រឿង​សព្វាវុធ ទ្រង់​ជា​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ​បំផុត ក្នុង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ
 អ្នកគ្រប់គ្រងដែលបង្កើតទ្រព្យសម្បត្តិ,
 ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ទាំង​អស់។ Amulet,
 ចូរ​យក​ឈ្នះ​អ្នក៖ ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​យើង​ខ្ញុំ បញ្ចៀស​អំពើ​អាក្រក់ និង​ភាព​ព្រងើយ​កន្តើយ
 និងភាពអត់ឃ្លាន។
 អ្នក​គឺ​ជា​អ្នក, អ្នក​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​កម្លាំង​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ: ទ្រព្យសម្បត្តិ​គឺ​ជា​អ្នក, ដូច្នេះ​
 តើអ្នកផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវទ្រព្យសម្បត្តិ។
 បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូម​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​បាន​បរិបូណ៌​ដោយ​បរិបូណ៌
 ញត្តិរបស់ម្ចាស់ផ្ទះ។ 

វាត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងរឿងរបស់ រាជ ហរិស្ចន្ទ្រ នៃ រាជវង្ស ឦក្ស្វកុ ថាមកុដគឺជាមែកធាងនៃដើមឈើ ឧទុម្ពរ នេះដែលដាក់នៅក្នុងរង្វង់មាស។ បន្ថែមពីលើនេះ រាជបល្ល័ង្ក ( សិហ្ហសនៈ ) ត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីឈើនេះហើយ ព្រះរាជសារនឹងឡើងលើជង្គង់របស់ព្រះអង្គ ដោយសូត្រធម៌ថ្វាយព្រះឲ្យឡើងជាមួយព្រះអង្គ ដែលពួកគេបានធ្វើដូច្នេះ ទោះមើលមិនឃើញក៏ដោយ។

ដើម​ឈើ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​គោរព​បូជា​ជា​ទីសក្ការៈ​ដែល​ព្រះ​ ទត្តត្រេយ ​បង្រៀន​ថា បង្រៀន​ឲ្យ​ចេះ​រៀន​ពី​អ្នក​ដទៃ ទោះ​តូច​ឬ​ធំ។ តែងតែមានអ្វីមួយដែលត្រូវរៀនពីមួយ ហើយដើម្បីរៀនអ្វីដែលថ្មី ត្រូវតែរៀនដើម្បីមិនរៀនតាមពេលវេលា។ ដើមឈើនេះត្រូវបានគេឃើញដាំនៅគ្រប់កន្លែងដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអម្ចាស់ ទត្តត្រេយ ដែលត្រូវបានគេមើលឃើញថាជារូបតំណាង ឥសី ដែលជាឥស្សរជនដែលតំណាងឱ្យព្រះត្រីឯកទាំងបីនៃសាសនាហិណ្ឌូគឺ ព្រហ្ម, វិស្ណុ និង សិវៈ (អ្នកបង្កើតអ្នកថែរក្សានិងអ្នកបំផ្លាញ) ដែលត្រូវការសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗដើម្បីរៀនដោយលែងរៀន។ នេះគឺជាផែនការនៃការវិវត្តន៍ក្នុងភាពស្រដៀងគ្នា។ ស្លឹក​របស់​វា​ជា​ផ្នែក​មួយ​មិន​អាច​ខ្វះ​បាន​នៃ​ហិណ្ឌូ ​ហវ ​ជា​ច្រើន។

 ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា 
ទាំង​ដើម​និង​ផ្កា​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា​ជា ​ឧទុម្ពរ ( សំស្រ្កឹត, បាលី ; ទេវនាគរី : दुंबर) ក្នុង ​ព្រះពុទ្ធសាសនា ។  ឧទុម្ពរ ក៏អាចសំដៅទៅលើផ្កាឈូកពណ៌ខៀវ ( និល-ឧទុម្ពរ, "ឧទុម្ពរ ខៀវ ")។ ផ្កា ឧទុម្ពរ លេចឡើងក្នុងជំពូក 2 និង 27 នៃ Lotus Sutra ដែលជា អត្ថបទព្រះពុទ្ធសាសនា មហាយាន ដ៏សំខាន់។ ពាក្យ ជប៉ុន ឧទុនគេ (តាមព្យញ្ជនៈ " ឧទុន / ផ្កាឧទុម្ពរ ") ត្រូវបានប្រើដោយ Dōgen Zenji ដើម្បីសំដៅលើផ្កានៃដើមឈើ ឧទុម្ពរ នៅក្នុងជំពូកទី 68 នៃ សោពោគេសោ ("រតនាគារនៃភ្នែកនៃព្រះធម៌ពិត") ។ ទោគេន ដាក់ ឧទុនគេ នៅក្នុងបរិបទនៃ ធម្មទានផ្កា ដែលផ្តល់ដោយ ព្រះពុទ្ធ គោត្ដម នៅលើ កំពូលសត្វត្មាត ។ ឧទុនគេ ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ដើម្បី​សំដៅ​ទៅ​លើ​ស៊ុត​របស់​សត្វល្អិត lacewing នេះ​។ ពង​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ជា​លំនាំ​ស្រដៀង​នឹង​ផ្កា ហើយ​រូបរាង​របស់​វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​សម្រាប់​ទស្សន៍ទាយ​ក្នុង ​ការ​ទស្សន៍ទាយ ​ពី​អាស៊ី។ 

នៅក្នុង ព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ រុក្ខជាតិនេះត្រូវបានគេនិយាយ  ដើម្បី​បាន​ប្រើ​ជា​ដើម​ឈើ​សម្រាប់​សម្រេច​បាន​ការ​ត្រាស់​ដឹង ( ​ពោធិ៍ ​) ដោយ ​ព្រះ​ពុទ្ធ ​អង្គ​ទី​២៦, កោនាគម។

 ឯកសារយោង