ជនជាតិខ្មែរវៀតណាម

ជនជាតិខ្មែរវៀតណាម ឬ ជនជាតិយួន សំដៅលើជនជាតិភាគតិចវៀតណាមដែលរស់នៅក្នុង ប្រទេសកម្ពុជា ឬជនជាតិវៀតណាមដែលមានដើមកំណើតខ្មែរ ពេញលេញ ឬដោយផ្នែក។ តាម​ប្រភព​កម្ពុជា​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៣ មាន​ជនជាតិ​វៀតណាម​ប្រមាណ ១៥.០០០​នាក់​កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។ ប្រភព​វៀតណាម​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា មាន​មនុស្ស ១៥៦.០០០ នាក់​កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា  ខណៈ​ចំនួន​ពិត​ប្រាកដ​អាច​មាន​ចន្លោះ​ពី ៤០០.០០០ ទៅ ១ លាន​នាក់ នេះ​បើ​តាម​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ឯករាជ្យ។  ពួក​គេ​ភាគ​ច្រើន​រស់​នៅ​ភាគ​អាគ្នេយ៍​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា ជាប់​ព្រំដែន​ប្រទេស​វៀតណាម ឬ ​តាមទូក ​ក្នុងបឹង​ទន្លេសាប និងទន្លេមេគង្គ ។ ជនជាតិវៀតណាមដំបូងបានចូលមកតាំងទីលំនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាសម័យទំនើបចាប់ពីដើមសតវត្សទី១៩ ក្នុងសម័យរាជវង្សង្វៀន ហើយជនជាតិវៀតណាមភាគច្រើនបានចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជាក្នុងសម័យរដ្ឋបាលអាណានិគមបារាំង និងរដ្ឋបាល សាធារណៈរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា ។ ក្នុង របបសាធារណរដ្ឋខ្មែរនិងរដ្ឋាភិបាលខ្មែរក្រហម ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំំំំ១៩៧០ ជនជាតិវៀតណាមគឺជាគោលដៅនៃការប្រល័យពូជសាសន៍ដ៏ធំ។ ជនជាតិ​វៀតណាម​រាប់​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ និង​ជាច្រើន​នាក់​ទៀត​បាន​ស្វែង​រក​ការ​ជ្រកកោន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម។ ទំនាក់ទំនងជាតិសាសន៍រវាង ប្រជាជនកម្ពុជា និងវៀតណាមមានភាពក្រីក្រ ហើយជនជាតិវៀតណាមគឺជាគោលដៅចម្បងនៃការវាយប្រហារដោយជនភៀសខ្លួនពីគណបក្សនយោបាយចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៩០ ។ ជនជាតិវៀតណាមភាគច្រើនជាអ្នករស់នៅដោយគ្មានរដ្ឋនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយជាលទ្ធផលពួកគេប្រឈមនឹងការលំបាកក្នុងការទទួលបានការអប់រំ ការងារ និងលំនៅដ្ឋាន។

 ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
អ្នកតាំងលំនៅវៀតណាមបានចាប់ផ្តើមតាំងទីលំនៅក្នុងសម័យកូសាំងស៊ីន(ដែនដីកម្ពុជាក្រោម) និង ទីក្រុងព្រៃនរគ ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៦២០ តទៅ។ ចំពោះ​ប្រជាជន​កម្ពុជា ទឹកដី​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជាកម្ពុជាក្រោម និង​ជា​ប្រពៃណី​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់អាណាចក្រខ្មែរ ។ ចាប់ពី​សម័យព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២មក ពួក​គេ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់ ​រាជវង្សង្វៀន ។ Corfield (2009), p. 3 នៅឆ្នាំ១៨១៣ ព្រះចៅអធិរាជ យ៉ាឡុង បានបញ្ជូនកងទ័ពវៀតណាមចំនួន ១០ ០០០ នាក់មកទីក្រុងភ្នំពេញ ហើយសមាជិកនៃរាជវង្សខ្មែរមួយចំនួនបានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវាំងប្រជាជនវៀតណាម។ Schliesinger (2015), p. 258 រាជវង្សង្វៀនបានដាក់ទំនៀមទម្លាប់វៀតណាមមកលើ​ប្រជាជន​កម្ពុជា ហើយ​ឈ្មោះ​ក្រុង និង​ខេត្ត​ត្រូវ​បាន​ប្តូរ​ទៅ​ជា​ជនជាតិ​វៀតណាម។ អ្នកតាំងលំនៅវៀតណាមត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យតាំងទីលំនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយឯកសារផ្លូវការពីរាជវាំងវៀតណាមបានកត់ត្រាជាមធ្យមអ្នកតាំងលំនៅវៀតណាមចំនួន ៥ ០០០ នាក់ចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជាក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៣០។ Kuhnt-Saptodewo (1997), p. 154 គោលនយោបាយដែលដាក់ដោយរាជវង្សង្វៀនបានធ្វើឱ្យមានការអាក់អន់ចិត្តក្នុងចំណោមប្រជាជនកម្ពុជា និងបង្កឱ្យមានការបះបោរម្ដងម្កាល។ Corfield (2009), pp. 17–18

នៅឆ្នាំ១៨៨០រដ្ឋបាលអាណានិគមបារាំង ដើម្បីផ្តល់ឋានៈជាកម្មវត្ថុ ដល់ប្រជាជនវៀតណាមនៅកម្ពុជា។ ក្នុង​រយៈពេល​ហាសិប​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ ជនជាតិ​វៀតណាម​ជាច្រើន​បាន​ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​មក​កម្ពុជា។ Corfield (2009), p. 28 ជំរឿនប្រជាជនដែលធ្វើឡើងដោយជនជាតិបារាំងបានកត់ត្រាការកើនឡើងនៃចំនួនប្រជាជនវៀតណាមពីប្រហែល ៤៥០០ នាក់ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៦០ ដល់ជិត ២០០ ០០០ នាក់ នៅចុងបញ្ចប់នៃទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៣០ ។ Schliesinger (2015), p. 259 នៅពេលដែល ជប៉ុនឈ្លានពានឥណ្ឌូចិន នៅឆ្នាំ១៩៤០ អ្នកជាតិនិយមវៀតណាមនៅកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមការប៉ុនប៉ងខ្លីមួយប៉ុន្តែមិនបានសម្រេចដើម្បីវាយប្រហារអ្នកគ្រប់គ្រងអាណានិគមបារាំង។ Corfield (2009), p. 40 នៅឆ្នាំ១៩៥៤ ច្បាប់ស្តីពីសញ្ជាតិត្រូវបានអនុម័តដោយឈរលើមូលដ្ឋាននៃចំណេះដឹងជាភាសាខ្មែរ និងដើមកំណើតជាតិ ហើយបានដកចេញយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពនូវជនជាតិខ្មែរ វៀតណាម និង ចិន ភាគច្រើន។ Ehrentraut (2013), p. 50 នៅ​ថ្នាក់​មូលដ្ឋាន វៀតណាម​ក៏​បាន​ប្រឈម​នឹង​ករណី​នៃ​ការ​បំភិត​បំភ័យ​ដោយ​ហិង្សា​ពី​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ម្តងម្កាល។ ក្នុងមហាសន្និបាតសង្គមរាស្ត្រនិយម ឆ្នាំ ១៩៦២ អ្នកនយោបាយបានជជែកពិភាក្សាគ្នាអំពីបញ្ហាសញ្ជាតិលើជនជាតិភាគតិចរបស់កម្ពុជា ហើយដំណោះស្រាយមួយត្រូវបានអនុម័តមិនឱ្យផ្តល់សញ្ជាតិវៀតណាមឱ្យចូលសញ្ជាតិ។ Willmott (1967), p. 35

នៅពេលដែលលោកលន់នល់ ឡើងកាន់អំណាចនៅឆ្នាំ១៩៧០ រដ្ឋាភិបាលសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ បានចាប់ផ្តើមយុទ្ធនាការឃោសនាដើម្បីបង្ហាញជនជាតិវៀតណាមជាភ្នាក់ងាររបស់ វៀតកុង ។ ជនជាតិវៀតណាមប្រហែល ៣០ ០០០ នាក់ត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងសម្លាប់នៅក្នុងពន្ធនាគារ ខណៈដែលមនុស្សរាប់ម៉ឺននាក់ទៀតបានភៀសខ្លួនទៅកាន់ប្រទេសវៀតណាម។ ប្រាំឆ្នាំក្រោយមកនៅឆ្នាំ១៩៧៥ ជនជាតិវៀតណាមតិចជាង ៨០ ០០០ នាក់បានបន្តនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានៅពេលដែលខ្មែរក្រហម បានដណ្តើមអំណាច។ ជិត​បី​ភាគ​បួន​នៃ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បណ្ដេញ​ទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម ហើយ​អ្នក​ដែល​នៅ​សេសសល់​ចំនួន ២០ ០០០ នាក់​ទៀត​គឺជា​អ្នក​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​ខ្មែរ​និង​វៀតណាម។ អ្នកដែលនៅសេសសល់ត្រូវបានសម្លាប់ដោយរបប។ Schliesinger (2015), p. 260 នៅ​ពេល​ដែលកងទ័ពវៀតណាមចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៧៩ ប្រជាជន​វៀតណាម​ស្ទើរតែ​ទាំងអស់​របស់​កម្ពុជា​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ទីលំនៅ ឬ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់។ Tabeau (2009), p. 48 វៀតណាមបានបង្កើតរបបថ្មីមួយដែលគេស្គាល់ថាជា សាធារណៈរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា (ស.ប.ក.) ហើយទីប្រឹក្សាវៀតណាមត្រូវបានតែងតាំងនៅក្នុងរដ្ឋបាលរដ្ឋាភិបាលថ្មី។ នៅឆ្នាំ ១៩៨៣ រដ្ឋាភិបាល ស.ប.ក. បានបង្កើតគោលនយោបាយផ្លូវការមួយ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់អតីតអ្នករស់នៅវៀតណាមនៅកម្ពុជា ឱ្យវិលត្រឡប់មកតាំងទីលំនៅវិញ។ ជនអន្តោប្រវេសន៍វៀតណាមដែលមិនមានទំនាក់ទំនងគ្រួសារមកកម្ពុជាក៏ចូលមកតាំងទីលំនៅក្នុងប្រទេសនេះផងដែរ ដោយសារមានការគ្រប់គ្រងព្រំដែនតិចតួចក្នុងការកំណត់ជនចំណាកស្រុកវៀតណាមមិនឱ្យចូលប្រទេស។ Ehrentraut (2013), p. 56 ជនជាតិវៀតណាមត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាជនជាតិភាគតិចជាផ្លូវការនៅក្រោមរបបស.ប.ក. ហើយសមាគមវៀតណាមនៅក្រៅប្រទេសត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងផ្នែកខ្លះនៃប្រទេសកម្ពុជាដែលមានចំនួនប្រជាជនវៀតណាមច្រើន។ Heder (1995), p. 154 រដ្ឋាភិបាលស.ប.ក.ក៏បានផ្តល់អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណដល់ពួកគេរហូតដល់ការដកទ័ពវៀតណាមនៅឆ្នាំ១៩៩០។ Heder (1995), p. 135

ពលករ​ចំណាក​ស្រុក​វៀតណាម​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មក​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩២​មក​ដោយ​សារ​ការ​បង្កើត​ឱកាស​ការងារ​ថ្មី​ដោយ​រដ្ឋបាលអ៊ុនតាក់ ។ Heder (1995), p. 62 ជាមួយគ្នានេះ រដ្ឋបាលអ៊ុនតាក់បានអនុញ្ញាតឱ្យបើកការិយាល័យនយោបាយ និងគណបក្សនយោបាយដូចជា ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច និង គណបក្សប្រជាធិតេយ្យ សេរីនិយម ព្រះពុទ្ធសាសនា បានចាប់ផ្តើមឃោសនានូវមនោសញ្ចេតនាប្រឆាំងវៀតណាមក្នុងចំណោមប្រជាជន ដើម្បីគាំទ្រអ្នកបោះឆ្នោតនៅក្នុងការបោះឆ្នោតសកលឆ្នាំ ១៩៩៣ ។ Heder (1995), p. 63 នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៩២ ខ្មែរក្រហមដែលគ្រប់គ្រងតំបន់ភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសកម្ពុជា បានអនុម័តសេចក្តីសម្រេចមួយដើម្បីកំណត់គោលដៅសម្លាប់ទាហាន និងជនស៊ីវិលវៀតណាមជាប្រព័ន្ធ។ Heder (1995), p. 94 ការវាយប្រហារបែបទ័ពព្រៃលើកដំបូងដោយខ្មែរក្រហមទៅលើជនស៊ីវិលវៀតណាមបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៩២ ហើយទាហានខ្មែរក្រហមបានបង្ហាញពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការសម្លាប់ដោយអះអាងថាជនស៊ីវិលមួយចំនួនជាទាហានវៀតណាមក្នុងការក្លែងបន្លំ។ Heder (1995), p. 95 ជម្លោះនៃការសម្លាប់ដោយខ្មែរក្រហមបានជំរុញឱ្យជនជាតិវៀតណាមប្រមាណ ២១ ០០០ នាក់បានភៀសខ្លួនទៅប្រទេសវៀតណាមក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៩៣ ។ Heder (1995), p. 262

នៅខែសីហា ឆ្នាំ១៩៩៤ រដ្ឋសភានៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានដាក់ចេញនូវច្បាប់ស្តីពីអន្តោប្រវេសន៍ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យមានការនិរទេសជនអន្តោប្រវេសន៍ខុសច្បាប់។ ឧត្តមស្នងការអង្គការសហប្រជាជាតិទទួលបន្ទុកជនភៀសខ្លួន យល់ឃើញថា ច្បាប់នេះកំណត់គោលដៅជនចំណាកស្រុកវៀតណាមនៅកម្ពុជា ហើយក្រោយមករដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានឈានជើងចូលដើម្បីធានាថាគ្មានការនិរទេសជនភៀសខ្លួនវៀតណាមយ៉ាងច្រើននឹងត្រូវអនុវត្ត។ ខ្មែរក្រហម​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ជា​បន្តបន្ទាប់​លើ​ជន​ស៊ីវិល​វៀតណាម​រហូត​ដល់​ពួកគេ​ចុះចាញ់​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៩៩។ ជនជាតិវៀតណាមបន្តប្រឈមមុខនឹងការរើសអើងពីសង្គមកម្ពុជា ហើយជួបប្រទះនឹងការបំភិតបំភ័យផ្នែករាងកាយពីសង្គម និងអាជ្ញាធររដ្ឋាភិបាល ជាពិសេសក្នុងអំឡុងការបោះឆ្នោតសកល ឬនៅពេលជម្លោះរវាងកម្ពុជា និងវៀតណាមកើតឡើង។ Amer (2013), p. 95

 ប្រជាសាស្រ្ត 

 ចំនួនប្រជាជន 
ជនជាតិវៀតណាមជាទូទៅប្រមូលផ្តុំនៅតាមច្រាំងទន្លេនៃបឹងទន្លេសាប និងទន្លេមេគង្គដែលព័ទ្ធជុំវិញខេត្ត សៀមរាប កំពង់ឆ្នាំង និង ពោធិ៍សាត់ ។ Ehrentraut (2013), p. 30 ចំនួនប្រជាជនតិចតួចអាចត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ក៏ដូចជាខេត្តភាគអាគ្នេយ៍ជាប់ព្រំដែនប្រទេសវៀតណាម ដូចជា ព្រៃវែង ស្វាយរៀង Willmott (1967), p. 107 កំពត កណ្តាល ក្រចេះ Ehrentraut (2013), p. 71 និង តាកែវ ។ Schliesinger (2015), p. 260 ចំនួនប្រជាជនវៀតណាមមានចំនួនច្រើនជាងគេនៅឆ្នាំ១៩៦២ នៅពេលដែលជំរឿនរបស់រដ្ឋាភិបាលបានបង្ហាញថាពួកគេជាជនជាតិភាគតិចធំបំផុតរបស់ប្រទេស ហើយឆ្លុះបញ្ចាំងពី ៣.៨% នៃចំនួនប្រជាជនរបស់ប្រទេស។ អ្នកស្រាវជ្រាវប្រជាសាស្រ្តបានត្រឡប់មកវិញនូវចំនួនប៉ាន់ស្មានជនជាតិវៀតណាមខ្ពស់ជាងជំរឿនរបស់រដ្ឋាភិបាលឆ្លុះបញ្ចាំង។ ជាឧទាហរណ៍ ក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ ចំនួនជនជាតិវៀតណាមដែលស្នាក់នៅអាចមានច្រើនរហូតដល់ ៤០០ ០០០ Tabeau (2009), p. 48 ខណៈពេលដែលអ្នកស្រាវជ្រាវជនជាតិខ្មែរម្នាក់ទៀតគឺលោក ម៉ៃឃើល វីកឃឺរី បានប៉ាន់ប្រមាណចំនួនប្រជាជនវៀតណាមស្នាក់នៅចន្លោះពី ២០០ ០០០ ទៅ ៣០០ ០០០ នាក់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៦ ។ ម៉្យាងវិញទៀត ជំរឿនរបស់រដ្ឋាភិបាលដែលបានធ្វើឡើងក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ បានដាក់តួលេខមិនលើសពី ៦០ ០០០ នាក់។ Schliesinger (2015), p. 261 តួលេខ​ប្រជាជន​ខាងក្រោម​បង្ហាញ​ពី​ចំនួន​ប្រជាជន​ជនជាតិ​វៀតណាម​ដោយ​ផ្អែក​លើ​តួលេខ​ដែល​បាន​មក​ពី​ជំរឿន​របស់​រដ្ឋាភិបាល៖
ប្រវត្តិនៃចំនួនប្រជាជន ឆ្នាំ ចំនួន ១៨៧៤ 4,452 Goscha (2008), p. 5 ១៩១១ 79,050  ១៩២១ 140,225  ១៩៣១ 176,000 Schliesinger (2015), p. 259 ១៩៣៦ 191,000  ១៩៦២ 218,000 Tabeau (2009), p. 48 ឆ្នាំ ១៩៨១ ៨.១៩៧ Schliesinger (2015), p. 261 ឆ្នាំ 1984 56,000  ឆ្នាំ ១៩៩៥ 95.597  ឆ្នាំ ១៩៩៨ 96.597  ឆ្នាំ ២០០៨ 72.775  Pen and Heng (2014), p. 12 ឆ្នាំ 2013 ១៤.៦៧៨ 

 សាសនា 
ធ្វេង|រូបភាពតូច|299x299ភីកសែល| ព្រះវិហារកាតូលិកវៀតណាមនៅ កំពង់ហ្លួង
ជនជាតិវៀតណាមកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងថាជាអ្នកកាន់ សាសនាព្រះពុទ្ធមហាយាន តាវដាយ ឬ ព្រះសហគមន៍កាតូលិក ។ ពុទ្ធសាសនិកជនវៀតណាមភាគច្រើនត្រូវបានរកឃើញក្នុងចំណោមសហគមន៍ក្រីក្រដែលរស់នៅក្នុងបឹងទន្លេសាប ឬតំបន់ជនបទនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ដោយសារពុទ្ធសាសនិកជនវៀតណាមទទួលបានគោលលទ្ធិ និងជំនឿសាសនាពី សាសនាប្រជាប្រិយចិន ពួកគេចូលរួមក្នុងពិធីសាសនាដែលរៀបចំដោយជនជាតិខ្មែរក្នុងរដូវបុណ្យ។ Willmott (1967), p. 90 សហគមន៍​វៀតណាម​ដែល​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា បាន​ទទួល​យក​ការ​ប្រតិបត្តិ ​ព្រះពុទ្ធសាសនា​ថេរវាទ ​របស់​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន។ Ang (2014), p. 10 ជនជាតិវៀតណាមដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសាសនារ៉ូម៉ាំងកាតូលិកមានកូនចៅរបស់ជនភៀសខ្លួនដែលបានភៀសខ្លួនពីការបៀតបៀនសាសនាក្នុងរជ្ជកាល ទូ ដុក ។ ពួកគេត្រូវបានបំបែករវាងអ្នករស់នៅទីក្រុងដែលមានមូលដ្ឋាននៅទីក្រុងភ្នំពេញ Willmott (1967), p. 34 និងសហគមន៍នេសាទដែលមានមូលដ្ឋាននៅបឹងទន្លេសាប។  អ្នកកាន់សាសនាកាតូលិកវៀតណាមមានប្រហែល ៩០% នៃ សហគមន៍រ៉ូម៉ាំងកាតូលិក របស់កម្ពុជា ហើយនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ ពួកគេមានអ្នកកាន់សាសនាប្រហែល ៦៥ ០០០នាក់ នៅក្នុងប្រទេស។ ភាគច្រើននៃពួកកាតូលិកវៀតណាមត្រូវបាននិរទេសទៅប្រទេសវៀតណាម ឬត្រូវបានសម្លាប់នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 1970 Harris (2008), p. 166 ហើយមានតែនៅក្នុងឆ្នាំ 1990 ប៉ុណ្ណោះដែលព្រះវិហារកាតូលិកត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបង្កើតឡើងវិញនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ក្នុង​ឆ្នាំ ២០០៥ មាន​អ្នក​កាន់​សាសនា​កាតូលិក​ប្រមាណ ២៥.០០០ នាក់​ក្នុង​ប្រទេស។ 

ជនជាតិភាគតិចវៀតណាមក៏ជាអ្នកកាន់តាមជំនឿ តាវដាយ ដែលត្រូវបានណែនាំនៅឆ្នាំ 1927 ។ ជំនឿតាវដាយ បានទាក់ទាញទាំងអ្នកកាន់សាសនាវៀតណាម និងកម្ពុជាក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំដំបូងនៃការបង្កើតឡើង ប៉ុន្តែព្រះរាជក្រឹត្យដែលហាមឃាត់សាសនា និងការខិតខំរបស់អ្នកជាតិនិយមខ្មែរដើម្បីកាត់ទោសអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់ខ្មែរបាននាំឱ្យ Cao Dai ត្រូវបានសង្កេតឃើញតែដោយជនជាតិវៀតណាមចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1930 តទៅ។ Harris (2008), p. 136 ប្រាសាទតាយដាយ ត្រូវបានសាងសង់នៅមហាវិថីម៉ៅសេទុងក្នុងឆ្នាំ 1937 ហើយនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 មានអ្នកកាន់សាសនាប្រហែល 70,000 នាក់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ តាយដាយ ត្រូវបានដាក់នៅក្រៅច្បាប់ក្នុងរបបសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ និងរបបខ្មែរក្រហម ប៉ុន្តែបានទទួលការទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការនៅឆ្នាំ 1985 និងមានអ្នកកាន់សាសនាប្រហែល 2,000 នាក់នៅឆ្នាំ 2000។ Harris (2008), p. 276

 ភាសា 
ជនជាតិវៀតណាមទាំងមូលបង្ហាញកម្រិតនៃភាពស្ទាត់ជំនាញក្នុង ភាសាខ្មែរ និង ភាសាវៀតណាមផ្សេងៗ គ្នា។ ជនជាតិវៀតណាមដែលរស់នៅក្នុងសហគមន៍នេសាទដោយខ្លួនឯងតាមបឹងទន្លេសាបប្រើប្រាស់ភាសាវៀតណាមក្នុងការសន្ទនាប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគេ ហើយមានបុគ្គលដែលមានកម្រិតជំនាញភាសាខ្មែរ Ehrentraut (2013), p. 79 និងអ្នកដែលចេះពីរភាសា។ Heder (1995), p. 136 ម្យ៉ាងវិញទៀត ជនជាតិវៀតណាមដែលរស់នៅក្នុងសង្កាត់ដែលភាគច្រើននិយាយភាសាខ្មែរបានបញ្ជូនកូនរបស់ពួកគេទៅសាលារដ្ឋ ហើយជាលទ្ធផល កុមារអាចនិយាយភាសាខ្មែរបានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ប៉ុន្តែបង្ហាញការយល់ដឹងអំពីភាសាវៀតណាមនៅមានកម្រិត។ 

 ការអប់រំ 
ការស្រាវជ្រាវតាមវាលដែលធ្វើឡើងដោយក្រុម ជនជាតិភាគតិច ដូចជា Stefan EhrentrautStefan Ehrentraut បង្ហាញថា មានតែកុមារវៀតណាមមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែលចូលរៀននៅសាលារដ្ឋ ដោយតួលេខប្រែប្រួលតាមខេត្តផ្សេងៗគ្នា។ នៅ​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង និង​សៀមរាប ដែល​ជនជាតិ​វៀតណាម​រស់នៅ​តាម​មាត់​ទន្លេ ការ​ចុះ​ឈ្មោះ​ចូល​រៀន​នៅ​សាលា​រដ្ឋ​មាន​អត្រា​ទាប​ជាង ១០% ចំណែក​ឯ​ខេត្ត​ផ្សេង​ទៀត​ដូច​ជា​កំពត និង​ក្រចេះ សមាមាត្រ​មាន​ច្រើន​ជាង។ Ehrentraut (2013), p. 80 ដោយសារ​ជនជាតិ​វៀតណាម​ភាគច្រើន​មិន​មាន​ឯកសារ​សញ្ជាតិ ពួកគេ​មិន​អាច​ចុះឈ្មោះ​កូន​ចូល​សាលា​រដ្ឋ​បាន​។ Ang (2014), p. 11 សម្រាប់អ្នកដែលបញ្ជូនកូនទៅសាលារៀន ភាគច្រើនពួកគេចូលរៀនបានតែប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយកម្រនឹងបញ្ចប់ ថ្នាក់ទី១២ ដោយសារឪពុកម្តាយជាជនជាតិវៀតណាមមិនមានលទ្ធភាពបង់ថ្លៃសាលា។ សិស្សវៀតណាមក៏ប្រឈមមុខនឹងការលំបាកក្នុងការងារសិក្សា ដោយសារថ្នាក់រៀនត្រូវបានបង្រៀនជាភាសាខ្មែរទាំងស្រុង ហើយកុមារវៀតណាមដែលធំឡើងនិយាយភាសាវៀតណាមនៅផ្ទះមានកម្រិតសមត្ថភាពភាសាខ្មែរ។ Ehrentraut (2013), p. 81 នៅក្នុងសហគមន៍វៀតណាមមួយចំនួនដែលមានមូលដ្ឋាននៅទន្លេសាប និងទន្លេមេគង្គ មានសាលាឯកជនដែលគ្រប់គ្រងដោយសមាគមសហគមន៍វៀតណាម និងអង្គការសាសនាគ្រឹស្ត។ សាលាឯកជនផ្តល់ការបង្រៀនភាសាវៀតណាម ហើយភាគច្រើនត្រូវបានចូលរួមដោយកុមារនៃគ្រួសារក្រីក្រ។ Ehrentraut (2013), p. 82

 សេដ្ឋកិច្ច 
ក្នុង​របប​អាណានិគម​បារាំង ជនជាតិ​វៀតណាម​ដែល​មាន​ការ​អប់រំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ការងារ​ក្នុង​រដ្ឋបាល​មុខងារ​ស៊ីវិល​ជា​លេខា ស្មៀន និង​ការិយាធិបតេយ្យ។ នៅពេលដែលប្រទេសកម្ពុជាទទួលបានឯករាជ្យនៅឆ្នាំ 1953 រដ្ឋាភិបាលដែលដឹកនាំដោយព្រះសីហនុបានបញ្ឈប់មន្ត្រីរាជការវៀតណាមភាគច្រើនជាមួយប្រជាជនកម្ពុជា ហើយពួកគេបានស្វែងរកការងារធ្វើនៅក្នុងធនាគារ និងសហគ្រាសពាណិជ្ជកម្មជាលេខាធិការ និងមុខតំណែងផ្សេងទៀតដែលមានការិយាល័យ។ ក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ជនជាតិវៀតណាមរស់នៅក្នុងទីក្រុងដែលមានប្រវត្តិអប់រំទាបក៏បានធ្វើការជាមេកានិកក្នុងការជួសជុលរថយន្ត និងហាងលក់ម៉ាស៊ីនដែលគ្រប់គ្រងដោយពាណិជ្ជករចិន។ ជនអន្តោប្រវេសន៍វៀតណាមដែលតាំងទីលំនៅជនបទធ្វើការជាអ្នកនេសាទតាមបឹងទន្លេសាប និងទន្លេមេគង្គ Willmott (1967), p. 34 ហើយក៏ជាកម្មករចម្ការកៅស៊ូក្នុងខេត្តកំពង់ចាម និងខេត្តក្រចេះផងដែរ។ Corfield (2009), p. 21

ដោយសារជនជាតិវៀតណាមភាគច្រើនជាអ្នករស់នៅគ្មានរដ្ឋ ពួកគេស្វែងរកការរស់នៅតាមឧស្សាហ៍កម្មផ្សេងៗដូចជា សំណង់ កែឆ្នៃ និងឧស្សាហកម្មពេស្យាចារ ឬជាអ្នកឈ្នាន់តាមដងផ្លូវ។ ជនជាតិវៀតណាមដែលរស់នៅតាមបឹងទន្លេសាប និងទន្លេមេគង្គ គឺជាអ្នកនេសាទចិញ្ចឹមជីវិត។ Ehrentraut (2013), p. 78 ចំនួនដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នៃជនជាតិវៀតណាមគ្មានរដ្ឋទាំងនេះមានជនចំណាកស្រុកដែលបានចូលមកប្រទេសកម្ពុជាចន្លោះឆ្នាំ 1992 និង 1993 ក្នុងអំឡុងពេលរដ្ឋបាលអ៊ុនតាក់។ Heder (1995), p. 137 ជនជាតិវៀតណាមភាគច្រើននៅតែរស់នៅក្រោមបន្ទាត់នៃភាពក្រីក្រ Ehrentraut (2013), p. 85 ទោះបីជាជនជាតិវៀតណាមមួយចំនួនតូចត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងវិស័យពាណិជ្ជកម្មកម្ពុជា។ ឧទាហរណ៍​មួយ​គឺ​លោក សុខ គង់ ជា​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​អាជីវកម្ម ​សូគីម៉ិច ដែល​ជា​ម្ចាស់​សម្បទាន​រដ្ឋ​ក្នុង​ឧស្សាហកម្ម​ប្រេង ទេសចរណ៍ និង​សហគ្រាស​ក្នុង​ប្រទេស។ 

 ទំនាក់ទំនងជាមួយសហគមន៍ និងសង្គម 
ស្ទើរតែ 90% នៃជនជាតិដើមភាគតិចវៀតណាម គឺជាអ្នកគ្មានសញ្ជាតិនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយមិនកាន់ឯកសារសញ្ជាតិដូចជាអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ ឬសំបុត្រកំណើត។ Ang (2014), p. 10 ច្បាប់ស្តីពីសញ្ជាតិកម្ពុជាឆ្នាំ 1996 អនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិវៀតណាមដែលកើតក្នុងប្រទេសកម្ពុជាទទួលបានសញ្ជាតិ ប៉ុន្តែត្រូវប្រឈមមុខនឹងការប្រឆាំងពីមន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទៃថ្នាក់កណ្តាល ដែលជាទូទៅបដិសេធមិនចុះឈ្មោះជនជាតិវៀតណាម ដោយសារបារម្ភពីផលប៉ះពាល់នយោបាយពីគណបក្សប្រឆាំង ប្រសិនបើត្រូវផ្តល់សញ្ជាតិ។ . Ehrentraut (2013), p. 75 ជនជាតិភាគតិចនៃជនជាតិវៀតណាមអាចទទួលបានសញ្ជាតិបានលុះត្រាតែបង់ប្រាក់សំណូកដល់មន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទៃ ឬបានរៀបការជាមួយប្តីប្រពន្ធខ្មែរ។ Ehrentraut (2013), p. 71 ជនជាតិ​វៀតណាម​ភាគតិច​ដែល​កាន់​សញ្ជាតិ​បាន​រាយការណ៍​ពី​មន្ត្រី​ក្រសួងមហាផ្ទៃ​ដែល​រឹបអូស​ឯកសារ​សញ្ជាតិ​របស់​ពួកគេ។ Ehrentraut (2013), p. 72 ជាលទ្ធផល ជនជាតិវៀតណាមប្រឈមមុខនឹងការរឹតបន្តឹងផ្លូវច្បាប់ពីការទទួលបានសេវាថែទាំសុខភាពសាធារណៈ ការអប់រំ ការងារ និងការទិញដីសម្រាប់លំនៅដ្ឋាន ដោយសារភាគច្រើនមិនមានសញ្ជាតិកម្ពុជា។ ជនជាតិ​វៀតណាម​គ្មាន​សញ្ជាតិ​បាន​សាងសង់​លំនៅឋាន​បណ្តែត​ទឹក​ជំនួស​ការ​ទិញ​លំនៅឋាន​ដី​ដែល​ទាមទារ​ឯកសារ​សញ្ជាតិ។ Ehrentraut (2013), p. 77 យោងតាមការស្រាវជ្រាវតាមតំបន់ដែលធ្វើឡើងដោយអង្គការសិទ្ធិជនជាតិភាគតិចរបស់កម្ពុជា មន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទៃនឹងប្រឈមមុខនឹងអ្នកនេសាទវៀតណាមនៅបឹងទន្លេសាប និងទាមទារសំណូកដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេធ្វើនេសាទ។ Ang (2014), p. 18

 ទំនាក់ទំនងអន្តរជនជាតិ 
ជនជាតិខ្មែរមានការយល់ឃើញមិនល្អចំពោះសហគមន៍វៀតណាម ដោយសារតែអារម្មណ៍មិនស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងសហគមន៍ពីអតីតកាលនៃការគ្រប់គ្រងរបស់វៀតណាមមកលើកម្ពុជា។ Ehrentraut (2013), pp. 86–87 នៅឆ្នាំ 1958 ការស្ទង់មតិមួយដែលធ្វើឡើងដោយលោក William Willmott លើសិស្សវិទ្យាល័យក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ បានបង្ហាញថា ទំនាក់ទំនងជាមួយជនជាតិចិនជាទូទៅត្រូវបានគេវាយតម្លៃថាជាមិត្តភាព ចំណែកសិស្សខ្មែរបានមើលមិត្តរួមថ្នាក់វៀតណាមរបស់ពួកគេដោយមានការសង្ស័យ។ Willmott (1967), p. 35 ទំនាក់ទំនងរវាងជនជាតិវៀតណាម និងចិនមានភាពល្អប្រសើរគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ដោយសារជនជាតិទាំងពីរមានទំនាក់ទំនងវប្បធម៌ជិតស្និទ្ធ។ Willmott (1967), p. 42 ក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ ការស្រាវជ្រាវតាមវាលដែលធ្វើឡើងដោយ Ehrentraut ក្នុងឆ្នាំ 2013 បានបង្ហាញថា ទំនាក់ទំនងជនជាតិភាគតិចរវាងជនជាតិវៀតណាមបានកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺនមិនត្រឹមតែជាមួយជនជាតិខ្មែរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏មាន ជនជាតិចាម និងជនជាតិចិនផងដែរ។ Ehrentraut (2013), p. 76

ជន​ជាតិ​វៀតណាម​ភាគ​ច្រើន​មិន​មាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ប្រឹក្សា ​ឃុំ​សង្កាត់ ​កម្ពុជា ដោយសារ​ពួក​គេ​ខ្វះ​សញ្ជាតិ​ខ្មែរ។ Ehrentraut (2013), p. 83 យោងតាមអ្នកឆ្លើយតបពីការសិក្សាស្រាវជ្រាវរបស់ Ehrentraut មេឃុំ និងមន្ត្រីកម្ពុជាភាគច្រើនបង្ហាញការគាំទ្រក្នុងការមិនរាប់បញ្ចូលតំណាងវៀតណាមពីការទទួលបានសញ្ជាតិ និងចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោតឃុំសង្កាត់ និងកិច្ចប្រជុំដោយសារតែការមើលងាយ។ Ehrentraut (2013), p. 85 ជនជាតិវៀតណាមតែងតាំងមេភូមិរបស់ពួកគេ ហើយបង្ហាញសហគមន៍អំពីកង្វល់របស់សមាគមសហគមន៍វៀតណាម ( វៀតណាម ៖ Tổng hội người Campuchia gốc Việt) ដែលបង្កើតឡើងដំបូងក្នុងឆ្នាំ ២០០៣។ សមាគមសហគមន៍កាន់កាប់ទ្រព្យសម្បត្តិមានកម្រិត និងទទួលបានមូលនិធិពីថ្លៃសមាជិកភាព អំណោយពីស្ថានទូតវៀតណាមប្រចាំនៅកម្ពុជា និងការលក់ដីបញ្ចុះសពពីសហគមន៍វៀតណាម។ Ehrentraut (2013), p. 72 ថវិកាត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីដោះស្រាយកង្វល់សហគមន៍វៀតណាម ដែលរួមមានការគាំទ្រកន្លែងគោរពបូជាសាសនា និងការបង្រៀនភាសាវៀតណាម ក៏ដូចជាការផ្តល់ជំនួយដល់គ្រួសារជួបការលំបាក។ ខណៈពេលដែលសមាគមសហគមន៍មានការគាំទ្រយ៉ាងតឹងរ៉ឹងពីសហគមន៍វៀតណាម ភាគច្រើនមិនទទួលយកសមាជិកភាពទេ ដោយសារខ្លាចទទួលបានការមាក់ងាយពីសង្គមពីសង្គមកម្ពុជា។ គិតត្រឹមឆ្នាំ 2013 សាខានៃសមាគមទាំងនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងខេត្តចំនួន 19 ក្នុងចំណោម 23 ខេត្តទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។ Ehrentraut (2013), p. 73

 នយោបាយ 
បញ្ហា​វត្តមាន​វៀតណាម​នៅ​កម្ពុជា​ត្រូវ​បាន​គណបក្ស​នយោបាយ​យក​មក​ធ្វើជា​ប្រធាន​បទ​ដើម្បី​គាំទ្រ​អ្នកបោះឆ្នោត​តាំងពី​ការបោះឆ្នោត​សកល​ឆ្នាំ​១៩៩៣​មក​។ គណបក្សនយោបាយសំខាន់ៗដែលបានចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោតឆ្នាំ ១៩៩៣ រួមមាន ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច BLDP និង ម៉ូ លីណាកា ហើយពួកគេបានផ្សព្វផ្សាយលើប្រធានបទទាក់ទងនឹងវត្តមានប្រជាជនវៀតណាមនៅកម្ពុជា និងការយល់ឃើញរបស់វៀតណាមជ្រៀតជ្រែកក្នុងរដ្ឋាភិបាលអំឡុងពេលយុទ្ធនាការឃោសនាបោះឆ្នោត។ គណបក្សនយោបាយទាំងនេះក៏បានចោទប្រកាន់ថា វត្តមានជនជាតិវៀតណាមក្នុងប្រទេសជាមូលហេតុធ្វើឱ្យសេដ្ឋកិច្ចបរាជ័យ ហើយសន្យាថានឹងបណ្ដេញជនជាតិវៀតណាមក្នុងស្ថានភាពដែលខ្លួនឈ្នះការបោះឆ្នោត។ Heder (1995), pp. 199-200 ក្នុងអំឡុងពេលដូចគ្នានេះ ខ្មែរក្រហមដែលពីមុនបានបដិសេធមិនចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោតក៏បានបង្កើតមនោសញ្ចេតនាប្រឆាំងវៀតណាមស្រដៀងគ្នាជាមួយគណបក្សនយោបាយសំខាន់ៗ ទោះបីជាមានទម្រង់ជ្រុលនិយមក៏ដោយ។ ខ្មែរក្រហមនឹងចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍ និងការផ្សាយតាមវិទ្យុដោយចោទប្រកាន់អ៊ុនតាក់ថាបានសហការជាមួយវៀតណាម ហើយបានអំពាវនាវឱ្យបណ្តេញប្រជាជនវៀតណាមតាមរយៈកម្លាំង។ ពួក​គេ​នឹង​តាម​ដាន​ការ​វាយ​ប្រហារ​លើ​ជន​ស៊ីវិល​វៀតណាម ដែល​បាន​បន្ត​បន្ទាប់​ពី​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ឆ្នាំ ១៩៩៣ ចប់។ Heder (1995), p. 66

នៅពេលដែលការបោះឆ្នោតសកលឆ្នាំ 1998 ត្រូវបានប្រារព្ធឡើង គណបក្សហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច និង គណបក្ស សម រង្ស៊ី ដែលទើបបង្កើតថ្មីបានប្រើវោហាសាស្ត្រប្រឆាំងវៀតណាមម្តងទៀតនៅក្នុងយុទ្ធនាការរបស់ពួកគេ។ មេដឹកនាំគណបក្សទាំងពីរនេះ នរោត្តម រណឫទ្ធិ និងលោក សម រ ង្ស៊ី បានចោទប្រកាន់ថា ជនជាតិវៀតណាមគ្មានរដ្ឋមួយចំនួនបានសូកប៉ាន់មន្ត្រីរដ្ឋដើម្បីទទួលបានសញ្ជាតិ ហើយរដ្ឋាភិបាលវៀតណាមនៅតែរក្សាឥទ្ធិពលនយោបាយលើគណបក្សកាន់អំណាច គឺ គណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា ។ Ehrentraut (2013), p. 90 ទន្ទឹមនឹងនេះចំនួននៃឧប្បត្តិហេតុ  នៃការវាយប្រហារដោយហិង្សាលើជនស៊ីវិលវៀតណាមបានកើនឡើង ដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយទាំងសំណល់ខ្មែរក្រហម និងជនស៊ីវិលកម្ពុជាដូចគ្នា។ Amer (2013), p. 93 ចំនួននៃអំពើហឹង្សាដោយចេតនានយោបាយលើជនស៊ីវិលវៀតណាមបានថយចុះបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 2000 ហើយនៅក្នុងការបោះឆ្នោតសកលឆ្នាំ 2003 និង 2008 ជាបន្តបន្ទាប់ គណបក្សនយោបាយប្រឆាំងការប្រើប្រាស់វោហាសាស្ត្រប្រឆាំងវៀតណាមក៏ត្រូវបានកាត់បន្ថយផងដែរ។ Amer (2013), p. 94 កាលពីខែតុលា ឆ្នាំ២០០៩ លោក សម រង្ស៊ី បានចោទប្រកាន់វៀតណាមពីបទទន្ទ្រានទឹកដីកម្ពុជាក្នុងសមយុទ្ធបោះបង្គោលព្រំដែន ហើយបានដឹកនាំសកម្មជនមួយក្រុមទៅដកតម្រុយបង្គោលព្រំដែនកម្ពុជា-វៀតណាមក្នុងខេត្តស្វាយរៀង។ ទោះបីជាលោក សម រង្ស៊ី ត្រូវបានកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារកំបាំងមុខជុំវិញឧប្បត្តិហេតុនេះក៏ដោយ Ehrentraut (2013), p. 62 ឧបទ្ទវហេតុនេះបានក្លាយជាការផ្តោតសំខាន់នៅក្នុងយុទ្ធនាការបោះឆ្នោតដោយ គណបក្ស សង្គ្រោះជាតិសម្រាប់ ការបោះឆ្នោតសកលឆ្នាំ 2013 ។ មេដឹកនាំគណបក្សសង្រ្គោះជាតិក៏បានធ្វើឱ្យមានការទាមទារលើទំនាក់ទំនងជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ កម្ពុជាក្រោម ហើយនាំឱ្យមានការប្រឆាំងវៀតណាមកាន់តែច្រើនឡើងក្នុងចំណោមអ្នកគាំទ្រគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ។   នៅពេលដែលគណបក្សសង្គ្រោះជាតិបានចាញ់ការបោះឆ្នោតឆ្នាំ 2013 យ៉ាងចង្អៀត ពួកគេបានបើកការ តវ៉ាប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលជាបន្តបន្ទាប់រវាងឆ្នាំ 2013-2014 ដែលបណ្តាលឱ្យមានឧប្បត្តិហេតុហាងវៀតណាមនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញត្រូវបានរុះរើ។ Ang (2014), p. 20

ប្រជាជនវៀតណាមភាគច្រើនគាំទ្រគណបក្សប្រជាជន ហើយអ្នកដែលកាន់សញ្ជាតិខ្មែរនឹងបោះឆ្នោតឱ្យគណបក្ស។ ការ​គាំទ្រ​វៀតណាម​ចំពោះ​គណបក្ស​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ភាគ​ច្រើន​បាន​ជំរុញ​ដោយ​មនោសញ្ចេតនា​ប្រឆាំង​វៀតណាម​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​គណបក្ស​នយោបាយ​ផ្សេង​ទៀត។ ទោះបីជាសមាជិកជាច្រើនក្នុងឋានៈ និងឯកសាររបស់ CPP ចែករំលែកមនោសញ្ចេតនាប្រឆាំងវៀតណាមជាមួយគណបក្សនយោបាយផ្សេងទៀតក៏ដោយ គណបក្សប្រជាជននៅតែរក្សាជំហរអព្យាក្រឹតបើកចំហចំពោះសហគមន៍វៀតណាម។ យោងតាមលោក Ehrentraut ជំហរអព្យាក្រឹតរបស់ CPP គឺជាតុល្យភាពរវាងការមិនផ្តល់ការគាំទ្រដោយបើកចំហសម្រាប់សហគមន៍វៀតណាម ដែលនឹងមានឥទ្ធិពលសក្តានុពលនៃការបាត់បង់សន្លឹកឆ្នោតទៅគណបក្សនយោបាយផ្សេងទៀត ស្របពេលជាមួយគ្នានោះការរក្សាទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយរដ្ឋាភិបាលវៀតណាមដែល គណបក្ស​ប្រជាជន​កម្ពុជា​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​តាំង​ពី​ឆ្នាំ ១៩៧៩។ Ehrentraut (2013), p. 91 ជនជាតិវៀតណាមដែលកាន់សញ្ជាតិកម្ពុជាក៏បានសម្តែងការភ័យខ្លាចចំពោះអសន្តិសុខរាងកាយក្នុងអំឡុងពេលបោះឆ្នោត ដែលជាក់ស្តែងបំផុតក្នុងអំឡុងការបោះឆ្នោតឆ្នាំ 1993 និង 2013 នៅពេលដែលជនស៊ីវិលវៀតណាមប្រឈមមុខនឹងការបំភិតបំភ័យរាងកាយពីខ្មែរក្រហម Amer (2013), p. 91 និងអ្នកគាំទ្រគណបក្សសង្គ្រោះជាតិរៀងៗខ្លួន ហើយបានបដិសេធមិនចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោត។ . Ang (2014), p. 16

 ឯកសារយោង 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុង:ជនជាតិ ភាគតិច ក្នុង ប្រទេស​​​ចេក