រចនាប័ទ្មឧទង (អ៊ូថង)

រចនាបថអ៊ូថងគឺជារចនាប័ទ្មជាក់លាក់មួយសម្រាប់រូបតំណាង ព្រះពុទ្ធ ដែលបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ (សៀម) នៅភាគខាងត្បូងនៃរាជធានី អយុធ្យា ។  មានសម័យកាលបីផ្សេងគ្នាសម្រាប់រចនាប័ទ្មគឺ សតវត្សទី ១២ដល់សតវត្សទី ១៣,  ទី១៣ដល់សតវត្សទី១៤, និងសតវត្សទី១៣ ដល់សតវត្សទី ១៥ ដោយមានការត្រួតគ្នាជាក់ស្តែងមួយចំនួន។

លក្ខណៈទូទៅនៃប្រភេទទាំងបីរួមមាន:

 ក្រុមតូចរវាងសក់និងថ្ងាស
 ស្បង់​មាន​​វែង​ពី​ស្មា​ឆ្វេង​ដែល​បញ្ចប់​ដោយ​បន្ទាត់​ត្រង់
 ម្រាមដៃមានប្រវែងមិនស្មើគ្នា
 ស្ទីលម៉ូដសក់មានទំហំតូច រួញបន្តិច
 អង្គុយដោយជើងបត់
 មូលដ្ឋាន concave សាមញ្ញ

 ប្រវត្តិនៃរចនាប័ទ្ម 
ដើម្បីរក្សាបាននូវថាមពលខាងវិញ្ញាណដ៏អស្ចារ្យបំផុត រូបចម្លាក់ព្រះពុទ្ធនៅក្នុង ប្រាសាទថៃ ត្រូវមានលក្ខណៈប្រហាក់ប្រហែលនឹងគំរូដើមដែលទំនៀមទំលាប់ដែលជឿដោយខុសឆ្គងត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងកំឡុងព្រះជន្មរបស់ព្រះពុទ្ធ។ ក្នុងចំណោមកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងធំៗទាំងបីរបស់ស្តេចថៃ ក្នុងការបង្កើត Canon "ពិតប្រាកដ" សម្រាប់រូបតំណាងនោះ រចនាបថសុខោទ័យ គឺទី១ បន្ទាប់មកគឺប្រភេទអ៊ូថងនិងប្រភេទតោ។ "U Thong style (Thai religious sculpture) - Encyclopædia Britannica". Britannica.com. Retrieved 2013-11-20.

ប្រជាជននៃប្រទេសថៃភាគខាងត្បូងដែលបានដណ្តើមយក សុខោទ័យ ក្នុងប្រហែលឆ្នាំ 1350 គឺនៅក្នុងសតវត្សទី 14 នៅតែភាគច្រើនជា មន ហើយការលាយបញ្ចូលគ្នានៃរចនាប័ទ្មបានបណ្តាលឱ្យមានរូបភាព អ៊ូថង រឹងមាំ និងរាងជាការ៉េ។ ទោះបីជាការផ្លាស់ប្តូរលទ្ធផលអាចត្រូវបានគេមើលឃើញយ៉ាងងាយស្រួលបំផុតនៅក្នុងរូបរាងក្បាលក៏ដោយ ឥឡូវនេះរាងការ៉េច្រើនជាងរាងពងក្រពើ ហើយលក្ខណៈកាន់តែទូលំទូលាយ និងរឹងមាំជាងមុន វាក៏មានការកើនឡើងនៃទម្ងន់រាងកាយ លែងមានទម្ងន់ទៀត ប៉ុន្តែអង្គុយនៅលើដីយ៉ាងរឹងមាំ។

ខណៈពេលដែលរចនាបថសុខោទ័យត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយការសង្កត់ធ្ងន់លើបន្ទាត់ រចនាប័ទ្មអ៊ូថុងម្តងទៀតបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះភាពរឹងមាំ និងគំរូ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ រូបភាពរបស់ អ៊ូថង មាន ភាពស្រពិចស្រពិល និងខ្វះភាពរំជើបរំជួលជាជួរ និងតួអក្សរថៃតែមួយគត់នៃសិល្បៈសុខោទ័យ។ រចនាប័ទ្ម​អ៊ូថុង​ដូច​រចនាប័ទ្ម​សុខោទ័យ​នៅតែ​ត្រូវ​បាន​ចម្លង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ​។ "U Thong style (Thai religious sculpture) - Encyclopædia Britannica". Britannica.com. Retrieved 2013-11-20.