ប្រាសាទជើងអង

ប្រាសាទជើងអង  គឺជាសំណង់ឥដ្ឋនៃសម័យ អាណាចក្រខ្មែរ ក្នុង ខេត្តត្បូងឃ្មុំ ប្រទេសកម្ពុជា ។
រូបភាពតូច| ប្រាសាទជើងអង ប្រាសាទពីខាងជើងខាងកើត។

 ទីតាំង 
ប្រាសាទ​ជើង​អងត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​តាំង​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ក្បូន​រាង​ការ៉េ​តាម​ការ​កំណត់​ស្តង់ដារ​នៃ​ប្រាសាទ​បុរាណ​ខ្មែរ។ មានចម្ងាយ 10 គីឡូម៉ែត្រខាងជើងឈៀងខាងកើតនៃទីតាំងទីក្រុងស្រឡប់ដូនតីវិជ័យព្រៃនគរ (ឥន្ទ្របុរៈបុរាណ)។

 ប្រាសាទ 
ប្រាសាទ​នេះ​សង់​ឡើង​ដោយ​ឥដ្ឋ​ដោយ​មាន​ទ្រនុង និង​ទ្វារ​បញ្ឆោត​នៅ​ខាង​លិច ខាងជើង និង​ខាងត្បូង។ ទ្វារ​ខាង​កើត​មាន​ស៊ុម​ថ្ម​ដែល​មាន​សសរ​ឈើ​ដើម្បី​លម្អ និង​ផ្ដែ​ដែល​ឆ្លាក់​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់។ ការបិទទ្វារខាងក្នុងមានភាពរលោង និងមានសិលាចារឹក។ ទាំងនេះផ្តល់កាលបរិច្ឆេទនៃ ៩៣២ នៃគ.ស (មហាសករាជ ឆ្នាំ ៨៥៤) ។ ប្រាសាទ​នេះ​ដើម​ឡើយ​សម្រាប់​ឧទ្ទិស​ដល់ ​ព្រះ​សិវៈ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​ជា​ថ្វាយ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា។

 សិលាចារឹក 
សិលាចារឹក​ខាង​ក្នុង​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា K.99 តាម​ប្រព័ន្ធ​លេខ​ដែល​ទទួល​យក​ជា​ទូទៅ​សម្រាប់​កំណត់ត្រា​ខ្មែរ។  កំណត់ត្រាជា ភាសាសំស្ក្រឹត និង ខ្មែរចាស់ ត្រូវបានបោះពុម្ពដោយ Georges Cœdès ក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៤។  ថ្មីៗនេះ សិលាចារឹកត្រូវបានសិក្សា និងបោះពុម្ពលើអ៊ីនធឺណិតដោយ Philip Jenner ។  សិលាចារឹក និងទិន្នន័យពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀតអាចត្រូវបានសិក្សាតាមអ៊ីនធឺណិតនៅក្នុងបណ្តាញ SIDDHAM ដែលអត្ថបទ ការបកប្រែ និងព័ត៌មានផ្សេងទៀតត្រូវបានប្រមូល។ 

សិលាចារឹកនៅប្រាសាទជើងអង កត់ត្រាបញ្ជាពីស្តេចខ្មែរ ព្រះបាទ ជ័យវរ្ម័នទី៤ ឱ្យបញ្ចូលគ្នានូវចំណូលនៃប្រាសាទពីរផ្សេងគ្នានៃ: ឝ្រី ត្រិភូវនៃកនាថ និង ឝ្រី ចាម្បេឝ្វរ ។ សំវិធានធនបន្ថែម រួមទាំងទាសករ ក៏ត្រូវបានចាត់ចែងឱ្យ ឝ្រី ចាម្បេឝ្វរ ផងដែរ។

ចំណែកឯ​អត្ថបទសិលាចារឹកនៅមេទ្វារខាងជើងវិញ​ គឺបញ្ជីជំនូនរបស់មន្ត្រីមានឋានន្តរនាមជា​ឆ្លោញ តាញស្ដេង ថ្វាយដល់ប្រាសាទ​ព្រះគម្ដែងអញ​ស្រីត្រីភូវនៃកនាថ​ជើងអងមានអ្នកបម្រើប្រុសស្រី​បំពេញតួនាទីជាអ្នកត្រួតការងារ មេភូមិ​ យាមឃ្លាំង ក្រង​ផ្កា អ្នករាំភន្និឬអ្នករាំល្ខោនពោល(ល្ខោនខោល)ជាមនុស្សប្រុស អ្នកទុកសម្លៀកវស៌ា អ្នកធ្វើស្រែ អ្នកចាំច្បារ សរុបទាំងអស់មានចំនួន​១៣០នាក់។ បន្ទាប់មកជាតង្វាយបូជាមានសណ្ដែក​ ល្ង រងូ ព្រះសង្វើយ នំជាដើម។