សាសនាហិណ្ឌូ និងប្រធានបទ LGBTQ

ទស្សនៈហិណ្ឌូអំពីការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា និង LGBTQ (ស្ត្រីស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ខ្ទើយ អ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា និងអ្នកប្តូរភេទ) ជាទូទៅមានភាពចម្រុះ ហើយក្រុម ហិណ្ឌូ ផ្សេងៗគ្នាមានទស្សនៈខុសៗគ្នា។

ប្រទេសឥណ្ឌានៅក្រោមសាសនាហិណ្ឌូមិនមានការរឹតបន្តឹងផ្នែកច្បាប់ ឬសីលធម៌លើការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ឬការប្តូរភេទសម្រាប់ប្រជាជនទូទៅមុនសម័យដើមសម័យទំនើប (អ៊ីស្លាម) និងអាណានិគមនិយម (គ្រិស្តសាសនា) ប៉ុន្តែក្រមសីលធម៌ផ្នែកធម៌មួយចំនួនហាមប្រាមការប្រព្រឹត្តិខុសផ្លូវភេទ (ទាំងភេទដូចគ្នា និងភេទដូចគ្នា) ក្នុងចំណោម វណ្ណៈខ្ពស់នៃបូជាចារ្យ និងព្រះសង្ឃ និងក្រមសាសនានៃសាសនាបរទេសដូចជាគ្រិស្តសាសនា និងសាសនាឥស្លាមបានដាក់ច្បាប់ថ្កោលទោសការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាលើប្រជាជនរបស់ពួកគេ។   សាសនាហិណ្ឌូក៏ពិពណ៌នាអំពី ភេទទីបី ដែលស្មើនឹងភេទផ្សេងទៀត ហើយឯកសារនៃភេទទីបីត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងអត្ថបទវេជ្ជសាស្ត្របុរាណរបស់ហិណ្ឌូ និងពុទ្ធសាសនា។ 

អត្ថបទហិណ្ឌូជាច្រើនបានបង្ហាញពីបទពិសោធន៍ នៃការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ជាធម្មជាតិ និងរីករាយ កមសុត្រ បញ្ជាក់ និងទទួលស្គាល់ទំនាក់ទំនងភេទដូចគ្នា  ហើយមានប្រាសាទហិណ្ឌូជាច្រើនដែលមានចម្លាក់ដែលពណ៌នាទាំងបុរស និងស្ត្រីដែលចូលរួមក្នុងអំពើស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា។ 

មាន​អាទិទេព​ហិណ្ឌូ​ជា​ច្រើន​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា​មាន ​លក្ខណៈ​យេនឌ័រ និង​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​វិសាលគម LGBT។   ទំនាក់ទំនងភេទដូចគ្នា និង ភាពខុសគ្នារវាងយេនឌ័រ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសាសនាហិណ្ឌូតាំងពីបុរាណកាលរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន នៅក្នុងពិធីសាសនា សៀវភៅច្បាប់ ទេវកថា សាសនា ឬនិទានរឿង អត្ថាធិប្បាយ គំនូរ និងសូម្បីតែរូបចម្លាក់។ មានតួអង្គមួយចំនួននៅក្នុង មហាភារត ដែលយោងទៅតាមកំណែមួយចំនួននៃវីរភាពនេះ ផ្លាស់ប្តូរភេទដូចជា សិខន្ទិ ដែលជួនកាលត្រូវបានគេនិយាយថាកើតជាស្ត្រី ប៉ុន្តែកំណត់អត្តសញ្ញាណជាបុរស ហើយទីបំផុតរៀបការជាមួយស្ត្រី។ ពហុចារ មត គឺជាទេពធីតានៃការមានកូន ដែលត្រូវបានគោរពបូជាដោយ ហិជ្រ ជាអ្នកឧបត្ថម្ភរបស់ពួកគេ។

អថ៌សត្រ អះអាងថា ការរួមរ័ក្សភេទដូចគ្នាខ្លះ ជាអំពើល្មើស ហើយលើកទឹកចិត្តឱ្យមានព្រហ្មចារីយ៍ (ទោះជាយ៉ាងនេះ ក៏អនុវត្តចំពោះការរួមភេទភេទដូចគ្នាដែរ)។ ធម៌សត្រ ទទួលស្គាល់អត្ថិភាពនៃ ការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ហើយថ្កោលទោសដោយបើកចំហចំពោះការរួមភេទដោយគ្មានទ្វារមាសក្នុងន័យសាសនា ឬសីលធម៌។  មនុស្ម្រិតិ ចាត់ទុកអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា (ក៏ដូចជាភេទដូចគ្នា) ធ្វើសកម្មភាពនៅក្នុងរទេះគោជាប្រភពនៃការបំពុលពិធីសាសនាដែលជាអ្វីមួយដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញដោយបុរសព្រាហ្មណ៍តាមរយៈពិធីជ្រមុជទឹក។  អត្ថាធិប្បាយទាំងនេះត្រូវបានសរសេរជាមគ្គុទ្ទេសក៍សម្រាប់ការប្រព្រឹត្តិខុសផ្លូវភេទ (អ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា និងភេទដូចគ្នា) ក្នុងចំណោមពួកសង្ឃ និងព្រះសង្ឃ។  នៅក្នុង មនុស្ម្រិតិ និង អថ៌សត្រ នៃ Kautilya ទំនាក់ទំនងស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងការរួមភេទជាមួយស្ត្រីដែលមករដូវដែលជាអំពើបាបហើយទាមទារឱ្យមានពិធីបរិសុទ្ធ។ ព្រះធម៌ទេសនា យល់ឃើញពីប្រយោជន៍នៃការបង្កើតបុត្រាដោយអាពាហ៍ពិពាហ៍ភេទផ្ទុយគ្នា ដោយទទួលស្គាល់ទំនាក់ទំនងប្រភេទផ្សេងទៀតយ៉ាងក្រៀមក្រំ។ 

ការងារសិក្សាបានលើកយកករណីបូជាចារ្យហិណ្ឌូធ្វើពិធីរៀបការភេទដូចគ្នានៅក្នុងព្រះវិហារជាច្រើនករណី ចាប់តាំងពីឯករាជ្យពីអាណានិគមនិយម ទោះបីជាភាគច្រើននៅតែបន្តប្រឆាំងក៏ដោយ។  ស្ថាប័ន​ហិណ្ឌូ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ​ចំនួន​ក៏​បាន​សម្តែង​ការ​គាំទ្រ​ដល់​យុទ្ធនាការ​គាំទ្រ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ភេទ​ដូចគ្នា​ផង​ដែរ។ 

ក្នុងឆ្នាំ 2009 តុលាការជាន់ខ្ពស់ក្រុងដេលី បានធ្វើឱ្យស្របច្បាប់ ការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ប៉ុន្តែ តុលាការកំពូលនៃប្រទេសឥណ្ឌា បានបដិសេធការសម្រេចចិត្តរបស់តុលាការជាន់ខ្ពស់ជាបន្តបន្ទាប់។  តុលាការកំពូលនៃប្រទេសឥណ្ឌា នៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចក្រោយក្នុងឆ្នាំ 2018 បានបដិសេធសាលក្រមមុនរបស់ខ្លួន និងបានកាត់ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទ និងទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទ។