ធម្មទាសៈ

ធម្មាទាស​កថា

ធម្មាទាស​កថា ព្រះ​បាឡាត់​ឧត្ដម​លិខិត សុង ស៊ីវ វត្ត​លង្កា ភ្នំពេញ ទេសនា​ដាក់​វិទ្យុ​ប្រទេស​កម្ពុជា កាល​ពី​ថ្ងៃ ៨ កើត ខែ​ជេស្ឋ ឆ្នាំ​ជូត សំរិទ្ធីស័ក ព. ស. ២៤៩១ (៤ មិថុនា ១៩៤៩) ។

នមោ តស្ស ភគវតោ អរហតោ សម្មាសម្ពុទ្ធស្ស សូម​នមស្ការ ចំពោះ​ព្រះ​ភគវន្តមុនី អរហំ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ព្រះ​អង្គ​នោះ (ព្រម​ទាំង​ព្រះ​ធម៌ នឹង​ព្រះ​សង្ឃ​ដោយ​គោរព) ។ 

វេលា​នេះ អាត្មាភាព​សូម​សំដែង​នូវ​ធម្មបរិយាយ​ឈ្មោះ ធម្មាទាសៈ "ធម៌​ដូច​កែវ​ឆ្លុះ" ដែល​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​សំដែង មាន​នៅ​ក្នុង​សុត្តន្តបិដក គម្ពីរ​ទីឃនិកាយ មហា​វគ្គ ជា​ធម្មស្សវនាការ ដូច​តទៅ​នេះ ។ 

ធម្មបរិយាយ​ឈ្មោះ ធម្មាទាសៈ នេះ​មាន ៤ យ៉ាង​គឺៈ 

១- ពុទ្ធេ អវេច្ចប្បសាទោ សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា​មិន​ញាប់ញ័រ​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ ។ 

២- ធម្មេ អវេច្ចប្បសាទោ សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា​មិន​ញាប់ញ័រ​ក្នុង​ព្រះ​ធម៌ ។ 

៣- សង្ឃេ អវេច្ចប្បសាទោ សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា​មិន​ញាប់ញ័រ​ក្នុង​ព្រះ​សង្ឃ ។ 

៤- អរិយកន្តសីលំ សីល​ជា​ទី​គាប់​ចិត្ត​របស់​អរិយ​បុគ្គល ។ 

ធម៌​ទាំង ៤ យ៉ាង​នេះ​តែង​មាន​ក្នុង​អរិយ​បុគ្គល, ជា​ធម៌​ជាន់​ខ្ពស់​ដូចជា​គ្រឿង​សំរាប់​ឆ្លុះ​មើល​គតិ ​និង ​បរលោក របស់​ខ្លួន ​និង ​បុគ្គល​ដទៃ​ឬ​ថា​សំរាប់​ឆ្លុះ​មើល​នូវ​ចុតិ ​និង ​បដិសន្ធិ​ក៏ ​បាន ។ អធិប្បាយតាម​ពិត ធម្មាទាស​កថា​នេះ ព្រះ​សក្យមុនី​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​សំដែង​ក្នុង​មហា​បរិនិព្វានសូត្រ ចំពោះ​ព្រះ​អានន្ទ​ដ៏​មាន​អាយុ​ថាៈ "ម្នាល​អានន្ទ ! សត្វ​គឺ​មនុស្ស​ដែល​ធ្វើ​មរណកាល​ដោយ​ហេតុ​ណា ហេតុ​នោះ​មិន​ជា​អស្ចារ្យ​ទេ ព្រោះ​កាល​បើ​មនុស្ស​នោះៗធ្វើ​មរណកាល​ហើយ អ្នក​ទាំងឡាយ​មុខ​ជា​នឹង​ម​ករក​តថាគត ហើយ​សួរ​នូវ​ដំណើរ​នោះ ។ ម្នាល​អានន្ទ ! នេះ​ជា​សេចក្ដី​លំបាក​ដល់​តថាគត​ណាស់" ។ 

ហើយ​ទ្រង់​សំដែង​តទៅ​ទៀត​ថា "ម្នាល​អានន្ទ ! ព្រោះ​ហេតុ​នោះ អរិយ​សាវ័ក​ប្រកប​ដោយ​ធម្មចរិយា​ណា កាល​បើ​ប្រាថ្នា​នឹង​ព្យាករ ក៏​គប្បី​ព្យាករខ្លួន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​ថា អាត្មា​អញ​អស់​នរក​ហើយ អស់​កំណើត​តិរច្ឆាន​ហើយ អស់​អបាយ​ទុគ្គតិវិនិបាត​ហើយ អាត្មា​អញ​ជា​សោតាបន្ន​បុគ្គល លែង​ធ្លាក់​ចុះ​ហើយ ជា​បុគ្គល​ទៀងមាន​សេចក្ដី​ត្រាស់​ដឹង​ទៅ​ខាង​មុខ ។​ ដូច្នេះ តថាគត​នឹង​សំដែង​នូវ​ធម្មបរិយាយ​នោះ​ឈ្មោះ ធម្មាទាសៈ (ធម៌​ដូចជា​កែវ​ឆ្លុះ) ។ 

ធម្មបរិយាយ​ទី ១

ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​បរម​គ្រូ​ទ្រង់​សំដែង​ថាៈ អរិយ​សាវ័ក​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា​មិន​ញាប់ញ័រ​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​ថាៈ ឥតិបិសោ ភគវា អរហំ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​អង្គ​នោះ​ទ្រង់​ឆ្ងាយ​ចាក​កិលេស​ហើយ សម្មាសម្ពុទ្ធោ ទ្រង់​ត្រាស់​ដឹង​ដោយ​ព្រះ​អង្គ​ឯង​ដោយ​ប្រពៃ វិជ្ជាចរណសម្បន្នោ ទ្រង់​បរិបូណ៌​ដោយ​វិជ្ជា​នឹង​ចរណៈ សុគតោ ទ្រង់​ដល់​នូវ​​សុន្ទរស្ថាន លោក​វិទូ ទ្រង់​ជ្រាប​ច្បាស់​នូវ​ត្រៃលោក អនុត្តរោ ទ្រង់​ប្រសើរ​ដោយ​សីលាទិគុណ បុរិសទម្មសារថិ ទ្រង់​ទូន្មាន​នូវ​បុរស​ដែល​គួរ​ទូន្មាន​បាន សត្ថា ទេវមនុស្សានំ ទ្រង់​ជា​គ្រូ​នៃ​ទេវតា​និង​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ពុទ្ធោ ទ្រង់​ត្រាស់​ដឹង​នូវ​អរិយ​សច្ចធម៌ ភគវា ទ្រង់​លែង​វិល​ត្រឡប់​មក​កាន់​ភព​ថ្មី​ទៀត ។ ព្រះ​អរិយ​បុគ្គល​ទាំងឡាយ​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ជ្រះថ្លា​ចំពោះ​ព្រះ​ពុទ្ធគុណ​ ទាំង ១០ នេះ ពុំ​មាន​រំភើប​ញាប់ញ័រ​ឡើយ ។ នេះ​ជា​ធម្មាទាសៈ​ទី ១ ។ 

ឯ​ព្រះ​ពុទ្ធគុណ​ទាំង ១០ នេះ បើ​បំព្រួញ​ឲ្យ​ខ្លី​មក​នៅ​ត្រឹម​តែ ៣ គឺ ៖

១- បញ្ញា​គុណ សំដៅ​យក​ការ​ត្រាស់​ដឹង​នូវ​មគ្គញ្ញាណ ដែល​ជា​ទីតាំង​នៃ​សព្វញ្ញុត​ញ្ញាណ​ និង ​ញាណ​ដ៏​សេស មាន​ចតុវេសារជ្ជញ្ញាណ, ទសពលញ្ញាណ ​និង ​អនាវរញ្ញាណ ជាដើម ដែល​ជា​ហេតុ​ឲ្យ​សម្រេច​គុណ​ដល់​សព្វ​សត្វ ។ 

២- វិសុទ្ធិគុណ សំដៅ​យក​សេចក្ដី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​អង្គ បាន​ដល់​ការ​លះបង់​នូវ​កិលេស​ព្រម​ទាំង​វាសនា​ដាច់​ស្រឡះ ទោះបី​លោក​ធម៌​ទាំង ៨ ប្រការ​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ ក៏​ទឹក​ព្រះទ័យ​របស់​ព្រះ​អង្គ​មិន​ញាប់ញ័រ​ឡើយ ។ 

៣- ករុណាគុណ បាន​ដល់​សេចក្ដី​អាណិត​អាសូរ​ដល់​ពួក​សត្វ​ដែល​កំពុង​ក្ដៅ​ក្រហល់​ក្រហាយ​ អន្ទះអន្ទែង​ដោយ​ភ្លើង​ទុក្ខ ភ្លើង​កិលេស ជ្រមុជ​ឈ្លក់​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​គឺ ​សង្សារ រងទុក្ខ​វេទនា​ រក​ទី​បំផុត​គ្មាន ។ ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ប្រាថ្នា​នឹង​ស្រោចស្រង់ លើក​ស្ទួយ​សត្វ​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​រួច​អំពី​ទុក្ខ​វេទនា​នោះ ។ 

គុណ​ទាំង​បី​នេះ ជា​ទី​ប្រជុំ​ចុះ​នៃ​គុណ​ទាំង ១០ គឺ ៖

១- សម្មា​សម្ពុទ្ធោ, 

២- វិជ្ជាចរណសម្បន្នោ, 

៣- លោក​វិទូរ ។ បី​នេះ​សង្គ្រោះ​ចូល​ក្នុង​បញ្ញាគុណ ។ 

៤- អរហំ, 

៥- សុគតោ, 

៦- អនុត្តរោ ។ បី​នេះ​សង្គ្រោះ​ចូល​ក្នុង​វិសុទ្ធិគុណ ។ 

៧- បុរិសទម្មសារថិ, 

៨- សត្ថាទេវមនុស្សានំ, 

៩- ពុទ្ធោ, 

១០- ភគវា ។ បួន​នេះ​សង្គ្រោះ​ចូល​ក្នុង​ករុណាគុណ ។ 

ម្យ៉ាង​ទៀត​គុណ​ទាំង​បី​នេះ បើ​បំព្រួញ​ឲ្យ​ខ្លី​មក​ទៀត​នៅ​ត្រឹម​តែ​ពីរ គឺ អត្តហិតគុណ ១, បរហិតគុណ ១ ។ 

គុណ​ទាំង​ពីរ​នេះ​ជា​ទី​ប្រជុំ​ចុះ​នៃ​គុណ​ទាំង ១០ គឺ អរហំ ១, សម្មាសម្ពុទ្ធោ ១, វិជ្ជា​ចរណសម្បន្នោ ១, សុគតោ ១, លោក​វិទូ ១, ប្រាំ​នេះ​ជា​អត្តហិតគុណ​ ព្រោះ​​គុណ​​ជា​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ ។ អនុត្តរោ ១, បរិសទម្មសារថិ ១, សត្ថាទេវមនុស្សានំ ១, ពុទ្ធោ ១, ភគវា ១, ប្រាំ​នេះ​ជា​បរហិតគុណ ព្រោះ​គុណ​ជា​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​សត្វ​ដទៃ ។ 

ធម្មបរិយាយ​ទី ២ 

ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​បរម​គ្រូ​ទ្រង់​សំដែង​ថា អរិយ​សាវ័ក​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា មិន​ញាប់ញ័រ​ក្នុង​ព្រះ​ធម៌​ថា ស្វាក្ខាតោ ភគវតា ធម្មោ ធម៌​ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​សំដែង​ហើយ​ដោយ​ប្រពៃ សន្ទិដ្ឋិកោ ធម៌​ដែល​អរិយ​បុគ្គល​គប្បី​ឃើញ​ច្បាស់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង អកាលិកោ ជា​ធម៌​ឲ្យ​នូវ​ផល​មិន​រង់ចាំ​កាល ឯហិបស្សិកោ ជា​ធម៌​គួរ​នឹង​ហៅ​ថា អ្នក​ចូល​មក​មើល​ដូច្នេះ​បាន ឱបនយិកោ ជា​ធម៌​ដែល​អរិយ​បុគ្គល​គប្បី​បង្អោន​ចូល​មក​ទុក​ក្នុង​ខ្លួន បច្ចត្តំវេទិតព្វោ វិញ្ញូហិ ជា​ធម៌​ដែល​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ទាំងឡាយ​មាន​ឧគ្ឃដិតញ្ញូ ​បុគ្គល​ជាដើមគប្បី​ដឹង​ដោយ​ជាក់ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​នៃ​ខ្លួន ។ 

អរិយ​បុគ្គល​ទាំងឡាយ មាន​មនោសញ្ចេតនា​ជ្រះ​ថ្លា​ចំពោះ​ព្រះ​ធម្មណ​ទាំង ៦ នេះ​ពុំ​មាន​រំភើប​ញាប់ញ័រ​ឡើយ ។ នេះ​ជា​ធម្មាទាសៈ​ទី ២ ។ 

ឯ​ព្រះ​ធម្មគុណ​នេះ​បាន​ដល់​បិដក​ទាំង​បី គឺៈ វិន័យបិដក ១, សត្តន្តដក ១ អភិធម្មបិដក ១ ។ 

ដែល​ហៅ​ថា​ វិន័យបិដក គឺ​កញ្ជើ ឬ​ភាជនៈ​សម្រាប់​ដម្កល់​នូវ​វិភង្គ​ទាំង​ពីរ គឺ ភិក្ខុវិភង្គ និង​ភិក្ខុនីវិភង្គ, និង​ខន្ធកៈ​ទាំង ២២ មាន​មហា​ខន្ធកៈ​ជាដើម, និង​បាតិមោក្ខ​ទាំង​ពីរ​គឺ ភិក្ខបាតិមោក្ខ​និង​ភិក្ខុនីបាតិមោក្ខ, ទាំង​បរិវារៈ ១៦ មាន​កត្ថបញ្ញត្តិន្តិវារៈ​ជាដើម ដែល​ព្រះ​ថេរៈ​ទាំងឡាយ​សមោធាន​រួបរួម​ក្នុង​បឋមសង្គីតិ ។ 

ដែល​ហៅ​ថា សុត្តន្តបិដក គឺ​កញ្ជើ​ឬ​ភាជនៈ​សម្រាប់​ដម្កល់​នូវ​ពុទ្ធវចនៈ ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​និកាយ​ទាំង ៥ គឺ ទីឃនិកាយ សង្គ្រោះ​ដោយ​សូត្រ ៣៤ មាន​ព្រហ្មជាលសូត្រ​ជាដើម ១ បជ្ឈិមនិកាយ, សង្គ្រោះ​ដោយ​សូត្រ ២៥២ មាន​មូល​បរិយាយសូត្រ​ជាដើម ១, សំយុត្តនិកាយ​សង្គ្រោះ​ដោយ​សូត្រ ៧៧៦២ មាន​ឱឃតរសូត្រ​ជាដើម ១, អង្គុត្តរនិកាយ​សង្គ្រោះ​ដោយ​សូត្រ ៩៥៥៧ មាន​ចិត្ត​បរិយាទាន​សូត្រ​ជាដើម ១, ខុទ្ទកនិកាយ មាន​ប្រភេទ ១៥ មាន​ខុទ្ទកបាឋ​ជាដើម ១ ។ 

ដែល​ហៅ​ថា អភិធម្មបិដក គឺ​កញ្ជើ​ឬភាជនៈ សម្រាប់​ដម្កល់​នូវ​ពុទ្ធវចនៈ ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ទាំង ៧ និយាយ​អំពី​ចិត្ត, ចេតសិក, រូប, និព្វាន ។ 

គម្ពីរ​ទាំង ៧ នោះ គឺ 

១- ធម្មសង្គណី មាន​គំនរ​ធម៌​ចំនួន ១៣០០ (ធម្មក្ខន្ធ), 

២- វិភង្គ មាន ៦៥០០ ធម្មខក្ខន្ធ, 

៣- ធាតុ​កថា​មាន ៧០០០ ធម្មក្ខន្ធ, 

៤- បុគ្គលប្បញ្ញត្តិ មាន ៥៦០០ ធម្មក្ខន្ធ, 

៥- កថា​វត្ថុ មាន ៧១០០ ធម្មក្ខន្ធ, 

៦- យមកៈ មាន ៥១០០ ធម្មក្ខន្ធ, 

៧- មហាបដ្ឋាន មាន ៩៥០០ ធម្មក្ខន្ធ ។ 

បិដក​ទាំង​បី​នេះ​មាន​គំនរ​ធម៌​ចំនួន ៨៤០០០ (ព្រះ​ធម្មក្ខន្ធ) គឺ​ព្រះ​វិន័យបិដក​មាន ២១០០០ ធម្មក្ខន្ធ, ព្រះ​សុត្តន្តបិដក មាន ២១០០០ ធម្មក្ខន្ធ, ព្រះ​អភិធម្មបិដក មាន ៤២០០០ ធម្មក្ខន្ធ ។ 

ធម្មបរិយាយ​ទី ៣

ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ជា​បរម​គ្រូ​ទ្រង់​សំដែង​ថា​ព្រះ​អរិយ​សាវ័ក​ប្រកប​ដោយ​ សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា មិន​ញាប់ញ័រ​ក្នុង​ព្រះ​សង្ឃ​ថាៈ សុបដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​ប្រពៃ ឧជុបដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ពួក​សាវ័ក​នៃ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​ត្រង់ ញាយបដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ប្រតិបត្តិ​ដើម្បី​ព្រះ​និព្វាន សាមីចិប្បដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​សម​គួរ យទិទំ ចត្តារិ បុរិសយុគានិ អដ្ឋ បុរិសបុគ្គលា ឯស ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ព្រះ​សង្ឃ​ទាំង​នោះ បើ​រាប់​ជា​គូ​នៃ​បុរស​មាន ៤ គូ បើ​រាប់​រៀង​ជា​បុរស​បុគ្គល​មាន ៨ ពួក នៃ​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​នុ៎ះ, អាហុណេយ្យោ លោក​គួរ​ទទួល​នូវ​ចតុប្បច្ច័យ​ដែល​គេ​នាំ​មក​បូជា បាហុណេយ្យោ លោក​គួរ​ទទួល​នូវ​ទក្ខិណា​ទាន អញ្ជលិករណីយោ ជា​បុគ្គល​ដែល​សត្វ​លោក​គប្បី​ធ្វើ​អញ្ជលីកម្ម អនុត្តរំ បុញ្ញក្ខេត្តំ លោកស្ស ជា​បុញ្ញក្ខេត្ត​ដ៏​ប្រសើរ​របស់​សត្វ​លោក ។ 

អរិយ​បុគ្គល​ទាំឡាយ​លោក​មាន​មនោសញ្ចេតនា ជ្រះថ្លា​ចំពោះ​ព្រះ​សង្ឃ​គុណ​ទាំង ៩ នេះ ពុំ​មាន​រំភើប​ញាប់ញ័រ​ឡើយ, នេះ​ជា​ធម្មាទាសៈ​ទី ៣ ។ 

ឯ​គុណ​ព្រះ​សង្ឃ​ទាំង ៩ នេះ បើ​បំព្រួញ​ចុះ​មក​នៅ​ត្រឹម​តែ​ពីរ​យ៉ាង​គឺ អត្តហិតគុណ ១, បរហិតគុណ ១, ត្រង់​បទ​ថាៈ សុបដិបន្នោ ១, ឧជុបដិបន្នោ ១ ញាយបដិបន្នោ ១ សាមីចិបដិន្នោ ១ ទាំង ៤ នេះ​ឈ្មោះ​ថា អត្តហិតគុណ ព្រះ​ជា​គុណ​ទំនុក​បំរុង​ដល់​ខ្លួន ។ អាហុណេយ្យោ ១, បាហុណេយ្យោ ១, ទក្ខិណេយ្យោ ១, អញ្ជលិករណីយោ ១, អនុត្តរំបុញ្ញក្ខេត្តំ​លោកស្ស ១, ទាំង ៥ នេះ​ឈ្មោះ​ថា បរហិតគុណ ព្រោះ​ជា​គុណ​ទំនុក​បំរុង​ដល់​អ្នក​ដទៃ ។ 

ធម្មបរិយាយ​ទី ៤ 

ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ជា​បរម​គ្រូ​ទ្រង់​សំដែង​ថា​អរិយ​សាវ័ក​ប្រកប​ដោយ​សីល​ជា​ទី​ គាប់​ចិត្ត​របស់​អរិយៈ ជា​សីល​មិន​ដាច់, ជា​សីល​មិន​ឆ្លុះ, ជា​សីល​មិន​ពពាល, ជា​សីល​មិន​ពព្រុះ, ជា​សីល​របស់​អ្នក​ជា, ជា​សីល​មិន​ជ្រោក​ជ្រាក​ដោយ​តណ្ហា​នឹង​ទិដ្ឋិ ជា​សីល​ញ៉ាំង​សមាធិ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​បាន, នេះ​ជា​ធម្មាទាសៈ​ទី ៤ ។ អរិយ​បុគ្គល​ទាំងឡាយ​ប្រកប​ដោយ​ធម្មបរិយាយ ឈ្មោះ​ធម្មាទាសៈ​ទាំង ៤ នេះ កាល​បើ​លោក​ត្រូវ​ការ​ឆ្លុះ​មើល​នូវ​គតិ​នឹង​បរលោក​របស់​បុគ្គល​ដទៃ នឹង​ខ្លួន​លោក​ក៏​អាច​ព្យាករ​បាន​ថាៈ អាត្មា​អញ​អស់​នរក​ហើយ, អស់​កំណើត​តិរច្ឆាន​ហើយ, អស់​បេត្តិវិស័យ​ហើយ​អស់​អបាយ​ទុគ្គតិវិបាត​ហើយ អាត្មា​អញ​ជា​សោតាបន្ន​បុគ្គល លែង​ធ្លាក់​ចុះ​ហើយ ជា​បុគ្គល​ទៀង មាន​សេចក្ដី​ត្រាស់​ដឹង​ទៅ​ខាង​មុខ ។ សាធវោ បពិត្រ​សប្បុរស​ទាំងឡាយ ! បើ​សប្បុរស​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ប្រាថ្នា​នូវ​សេចក្ដី​សុខ​សេចក្ដី​ចំរើន គួរ​ខំ​ញ៉ាំង​សេចក្ដី​ជ្រះ​ថ្លា​ក្នុង​ព្រះ​រតនត្រៃ គឺ​ព្រះ​ពុទ្ធ, ព្រះ​ធម៌, ព្រះ​សង្ឃ ឲ្យ​សា្ថពរ​មាំមួន​ពុំ​គប្បី​ស្ញើប​រំភើប​ញាប់ញ័រ​ដោយ​វត្ថុធាតុ​ផ្សេង ៗ ទាំង​ខំ​ថែ​រក្សា​សីល​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ​គត់មត់​ល្អ ឲ្យ​ជា​សីល​គួរ​ដល់​សេចក្ដី​សរសើរ​របស់​អរិយ​បុគ្គល​ទាំងឡាយ ។ 

ដោយ​តេជៈ​នៃ​ធម្មទេសនា​នេះ សូម​ទេវតា​ទាំង​មួយហ្មឺន​លោកធាតុ​ជួយ​ពិភត្តិ​រក្សា​ព្រះ​ប្រិយ​មហា​ក្សត្រ ព្រម​ទាំង​ព្រះ​រាជ​វង្សានុវង្ស សូម​ទ្រង់​ប្រសិទ្ធ​ដោយ​ចតុព្វិធពរ គឺៈ អាយុ, វណ្ណៈ, សុខៈ, ពលៈ បរិបូណ៌​ដោយ​តេជានុភាព​បរិហារ​កម្ពុជ​ប្រទេស ឲ្យ​បាន​លុះ​ដល់​នូវ​ឧត្ដម​គតិ​ដោយ​មុហុត្តកាល​ដ៏​រួសរាន់​សម័យ ! ទាំង​សូម​ពុទ្ធបរិស័ទ​គ្រប់​ជាន់ ដែល​បាន​ប្រតិបត្តិ​តាម​សាសនិក​វិធី ក្រោម​អធិបតេយ្យ​នៃ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ឲ្យ​បាន​ប្រកប​ដោយ​សុខភាព​អនាម័យ​ដ៏​បរិបូណ៌ សម​តាម​អធ្យាស្រ័យ​វត្ថុ​បំណង​កុំបី​ឃ្លាត​ឡើយ !

ឯកសារ​យោង

 ព្រះត្រៃបិដក > សុត្តន្តបិដក > ទីឃនិកាយ > មហា​វគ្គ