បង់ដា⁠សេរីបេកាវ៉ាន់

បង់ដា⁠សេរីបេកាវ៉ាន់ (អក្សរកាត់: BSB , ចាវី: بندر سري بڬاوان‎) ជារាជធានីនិងជាទីក្រុងធំជាងគេរបស់ប្រ៊ុយណេ។ វាជា តំបន់ក្រុងជាផ្លូវការ (  ) ដែលមានផ្ទៃដី  និងចំនួនប្រជាជនប៉ាន់ស្មាននៃ១០០,៧០០នាក់ គិតត្រឹមឆ្នាំ២០០៧។  វាគឺជាផ្នែកមួយនៃ ស្រុកប្រ៊ុយណេ-មួរ៉ា ដែលជាស្រុកតូចបំផុតដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេបំផុតដែលជាកន្លែងរស់នៅជាង ៧០ភាគរយនៃចំនួនប្រជាជនរបស់ប្រទេស។  វាជាមជ្ឈមណ្ឌលទីក្រុងដ៏ធំបំផុតរបស់ប្រទេស និងជាទីក្រុងតែមួយគត់របស់ប្រទេស។ រដ្ឋធានីគឺជាកន្លែងសម្រាប់អាសនៈរដ្ឋាភិបាលរបស់ប្រទេសប្រ៊ុយណេ ក៏ដូចជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្ម និងវប្បធម៌ផងដែរ។ វាត្រូវបានគេស្គាល់ពីមុនថាជា ទីក្រុងប្រ៊ុយណេ រហូតដល់វាត្រូវបានប្តូរឈ្មោះនៅឆ្នាំ១៩៧០ ដើម្បីជាកិត្តិយសដល់ស្តេចស៊ុលតង់ អូម៉ារ អាលី សៃហ្វូដឌៀនទី៣  ដែលជាស្តេចស៊ុលតង់ទី២៨នៃប្រទេសប្រ៊ុយណេ និងជាបិតារបស់ ស្តេចស៊ុលតង់ហាសាណាល់ ប៊ូលគាហ៍ បច្ចុប្បន្ន។

ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃបង់ដា⁠សេរីបេកាវ៉ាន់ អាចត្រូវបានគេចងក្រងទៅនឹងការបង្កើតការតាំងទីលំនៅរបស់ជនជាតិម៉ាឡេ នៅលើទឹកនៃទន្លេប្រ៊ុយណេ ដែលបានក្លាយជាអ្នកកាន់តំណែងមុននៃកំពង់អាយឺ នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ វាបានក្លាយជារាជធានីនៃស៊ុលតង់នៃប្រទេសប្រ៊ុយណេ ចាប់ពីសតវត្សទី១៦តទៅ ក៏ដូចជានៅសតវត្សទី១៩ នៅពេលដែលវាបានក្លាយជាអាណាព្យាបាលរបស់អង់គ្លេស។ ការបង្កើតលំនៅដ្ឋានរបស់អង់គ្លេសនៅសតវត្សទី២០ បានឃើញការបង្កើតរដ្ឋបាលសម័យទំនើបនៅលើដីក៏ដូចជាការតាំងទីលំនៅថ្មីបន្តិចម្តង ៗ នៃអ្នករស់នៅតាមដងទន្លេទៅដី។ ក្នុងកំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ រដ្ឋធានីត្រូវបានកាន់កាប់ដោយកងកម្លាំងជប៉ុន ពីឆ្នាំ១៩៤១ ហើយបានទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅឆ្នាំ១៩៤៥ តាមការរំដោះដោយកងកម្លាំងសម្ព័ន្ធមិត្ត។ ឯករាជ្យភាពរបស់ប្រ៊ុយណេពីអង់គ្លេសត្រូវបានប្រកាសនៅថ្ងៃទី០១ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៨៤ នៅលើទីលានមួយនៅកណ្តាលទីក្រុង ។

បង់ដា⁠សេរីបេកាវ៉ាន់ គឺជាទីកន្លែងរបស់ អ៊ីស្តាណា នូរុល អ៊ីម៉ាន់ (Istana Nurul Iman) ដែលជាវិមានលំនៅដ្ឋានដ៏ធំបំផុតនៅលើពិភពលោកដោយ កំណត់ត្រាពិភពលោកហ្គីណេស,  និង វិហារអូម៉ា អាលី សៃហ្វូដឌៀន ដែលជាទីសំគាល់សំខាន់របស់ប្រទេសប្រ៊ុយណេ។ វាក៏ជាផ្ទះរបស់ កំពង់អាយឺ ដែលជា 'ភូមិទឹក' ដ៏ធំបំផុតនៅលើពិភពលោក និងមានឈ្មោះហៅក្រៅថា វេនីសនាបូព៌ា ។  វាធ្លាប់ជាទីក្រុងម្ចាស់ផ្ទះនៃ ព្រឹត្តិការណ៍កីឡាអាស៊ីអាគ្នេយ៍លើកទី២០ ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៩ និងកិច្ចប្រជុំកំពូល APEC លើកទី៨ ក្នុងឆ្នាំ២០០០។

 ឯកសារយោង