សាសនាឥស្លាមនៅកម្ពុជា

សាសនាឥស្លាមនៅកម្ពុជា 
វិហារ អាល់សែកាល់ នៅ ភ្នំពេញ
វិហារ នូរអ៊ុល-អ៊ីសាន់
សាសនាអ៊ិស្លាម គឺជាសាសនានៃភាគច្រើននៃ ជនជាតិចាម(ដែលហៅថា ខ្មែរ អ៊ិស្លាម) និងជនជាតិភាគតិច ម៉ាឡេ នៅ កម្ពុជា ។ យោងទៅតាមលោក ពុយធាម៉ា មាន ប្រជាជនម៉ូស្លីមពី 150.000 ទៅ 200.000 នាក់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានៅចុងឆ្នាំ 1975 ។ ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញក្រោម របបខ្មែរក្រហមបាន រារាំងតួលេខរបស់ពួកគេហើយនៅចុងទសវត្ស 1980 ពួកគេប្រហែលជាមិនបានទទួលកម្លាំងពីអតីតកាលរបស់ពួកគេទេ។ នៅឆ្នាំ 2009 មជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវ Pew បាន ប៉ាន់ប្រមាណថាប្រជាជនចំនួន 1,6 ភាគរយឬ 236,000 នាក់ជាប្រជាជនម៉ូស្លីម។ ដូច ប្រជាជនចាម អ៊ីស្លាមដទៃទៀតដែរនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាគឺប្រជាជនម៉ូស្លីម និកាយស៊ុននី នៃ និកាយ សើហ្វីអ៊ី / ម៉ាទូរីឌី លោក ប៉ូដ្ឋីបានបែងចែកពួកចាមនៅកម្ពុជាទៅជាសាខាប្រពៃណីនិងជាសាខាប្រពៃណី។ (សូមមើល សាសនាឥស្លាមនៅវៀតណាម )

 សាវតារនៃឥស្លាមដំបូង 
ចាមមានប្រភពដើមមកពីព្រះរាជាណាចក្រចាម្ប៉ា។ បន្ទាប់ពីវៀតណាមឈ្លានពាននិងសញ្ជ័យចាម្ប៉ាកម្ពុជាបានផ្តល់ជម្រកជូនជនជាតិចាមដែលគេចចេញពីការធ្វើសញ្ជ័យរបស់វៀតណាម។ [2]

យោងទៅតាមកំណត់ហេតុខ្លះការចោទប្រកាន់ដំបូងរបស់ចាមជាមួយសាសនាអ៊ីស្លាមគឺនៅជាមួយឪពុកក្មេកម្នាក់នៃព្យាការីមហាម៉ាត់ [3] ដែលជាយ៉ាហាសជាឪពុករបស់ហ្សាយ៉ានប៊ីនចហាស។ វាជាការភ្ញាក់ផ្អើលដោយប្រជាជនសាហាបាជាច្រើននាក់ដែលបានមកដល់ឥណ្ឌូចិនក្នុងឆ្នាំ 617-18 ពីអាប៊ីស៊ីស៊ីតាមផ្លូវសមុទ្រ។

ជីវិតសហគមន៍

ជនជាតិចាមមានវិហារអ៊ីស្លាមផ្ទាល់របស់ពួកគេ។ នៅឆ្នាំ 1962 មានប្រហែល 100 វិហារអ៊ីស្លាមនៅក្នុងប្រទេស។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសតវត្សទីដប់ប្រាំពីរជនជាតិឥស្លាមនៅកម្ពុជាបានបង្កើតសហគមន៍បង្រួបបង្រួមមួយក្រោមអំណាចរបស់ឥស្សរជនសាសនាចំនួនបួនគឺមពុធធកកាលីហាចាកាលីកនិងតានប៉ុក។ ក្រុមប្រឹក្សាគួរកត់សម្គាល់នៅភូមិចាមមានចារិកមួយនិងកាតីប, បាលីនិងឡាត។ ឥស្សរជនជាន់ខ្ពស់ 4 រូបនិងហាកិកត្រូវបានលើកលែងពន្ធផ្ទាល់ខ្លួនហើយពួកគេត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យចូលរួមពិធីបុណ្យធំ ៗ នៅឯរាជវាំង។ នៅពេលដែលប្រទេសកម្ពុជាក្លាយជាឯករាជ្យសហគមន៍អ៊ីស្លាមត្រូវបានដាក់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រុមប្រឹក្សាដែលមានសមាជិក 5 រូបដែលតំណាងឱ្យសហគមន៍ក្នុងមុខងារជាផ្លូវការនិងនៅក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយសហគមន៍ឥស្លាមដទៃទៀត។ សហគមន៍មូស្លីមនីមួយៗមានអ្នកដែលដឹកនាំសហគមន៍និងវិហារអ៊ីស្លាមជាអ្នកនាំមុខការអធិស្ឋានហើយជាអ្នកដែលហៅអ្នកស្មោះត្រង់ទៅកាន់ការអធិស្ឋានជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ឧបទ្វីបជ្រោយចង្វារនៅជិតទីក្រុងភ្នំពេញត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមជ្ឈមណ្ឌលវិញ្ញាណរបស់ចាមហើយមន្ត្រីមូស្លីមខ្ពស់ ៗ ជាច្រើនរស់នៅទីនោះ។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំពួកចាមខ្លះទៅសិក្សានៅកូរ៉ាន់នៅកូលតាន់ប្រទេសម៉ាឡេស៊ីហើយអ្នកខ្លះទៀតបន្តទៅសិក្សាឬធ្វើសក្ការបូជាដល់ម៉ាកា។ យោងតាមតួលេខពីចុងទសវត្សឆ្នាំ 1950 ប្រហែលជា 7 ភាគរយនៃជនជាតិចាមបានបញ្ចប់ការធ្វើសក្ការបូជាហើយអាចពាក់ស្បៃឬក្បាលកជើងជាសញ្ញានៃសមិទ្ធផលរបស់ពួកគេ។

ប្រពៃណីទំនៀមទម្លាប់ជនជាតិចាមនៅតែរក្សាប្រពៃណីនិងពិធីបុណ្យសាសនាមូស្លីមឬប្រពៃណីមុន ៗ ។ ពួកគេចាត់ទុកព្រះអាឡស់ថាជាព្រះដែលមានអំណាចខ្លាំងក្លាប៉ុន្ដែពួកគេក៏ទទួលស្គាល់ការប្រព្រឹត្ដដែលមិនមែនជាឥស្លាមផ្សេងទៀត។ ពួកគេមានភាពជិតស្និទ្ធជាច្រើនចំពោះជនជាតិចាមនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រវៀតណាមជាងអ្នកទៅមូស្លីមដទៃទៀត។ ឥស្សរជនសាសនានៃជនជាតិចាម (និងជនជាតិចាមនៅវៀតណាម) សុទ្ធតែស្លៀកពាក់សហើយពួកគេកោរក្បាលនិងមុខ។ ចាមទាំងនេះជឿលើអំណាចនៃមន្តអាគមនិងអាបធ្មប់ហើយពួកគេចាត់ទុកសារៈសំខាន់នៃការអនុវត្តមន្តអាគមដើម្បីជៀសវាងជំងឺឬយឺតយ៉ាវឬហិង្សា។ ពួកគេជឿលើអំណាចអបិយជំនឿជាច្រើន។ ទោះបីជាពួកគេបង្ហាញចំណាប់អារម្មណ៍តិចតួចក្នុងការធ្វើធម្មយាត្រាទៅកាន់ទីក្រុងមេកានិងការអធិស្ឋានជារៀងរាល់ថ្ងៃក៏ដោយក៏ចាមប្រពៃណីបានធ្វើបុណ្យពិធីបុណ្យនិងពិធីបុណ្យមូស្លីមជាច្រើន។

ជនជាតិចាមគ្រិស្តអូស្សូដក់បានប្រកាន់យកសាសនាដែលសមស្របជាងមុនដោយសារតែទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយពួកគេនិងការរួមរស់ជាមួយសហគមន៍ម៉ាឡេ។ តាមពិតជនជាតិចាមបានប្រកាន់យកប្រពៃណីនិងប្រពៃណីរបស់ជនជាតិម៉ាឡេនិងមនុស្សជាច្រើននិយាយភាសាម៉ាឡេ។ ពួកគេបញ្ជូនអ្នកធម្មយាត្រាទៅទីក្រុងមេកាហើយពួកគេចូលរួមសន្និសីទអ៊ីស្លាមអន្តរជាតិ។ ជម្លោះរវាងប្រពៃណីនិងជនជាតិដើមភាគតិចចាមបានកើនឡើងរវាងឆ្នាំ 1954 និង 1975. ឧទាហរណ៍ក្រុមទាំងពីរបានធ្វើបាបភូមិភាគមួយហើយក្រុមនីមួយៗមានវិហារអ៊ីស្លាមនិងអង្គការសាសនាដាច់ដោយឡែក។

ការបៀតបៀន

ការបង្ក្រាបជនជាតិចាមនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបានកើតឡើងភាគច្រើនក្នុង របបខ្មែរក្រហម ចាប់ពីឆ្នាំ 1975 ដល់ឆ្នាំ 1979 ។ ពួកខ្មែរក្រហមទទួលបានការគ្រប់គ្រងលើ កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ បន្ទាប់ពីកម្ចាត់កងកម្លាំង សាធារណរដ្ឋខ្មែរ នៅឆ្នាំ 1975 ។ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ប៉ុល - ពត , ពួកខ្មែរក្រហម - ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជា បក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា (CPK) - បានកំណត់ឡើងវិញនូវគោលនយោបាយរបស់កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យតាមរយៈទស្សនវិស័យនយោបាយសេដ្ឋកិច្ចនិងកសិកម្មដែលមើលទៅខាងក្នុង។  នេះបាននាំឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរទ្រង់ទ្រាយធំនៃមហាជនពីតំបន់ទីក្រុងទៅកាន់ជនបទដែលពួកគេត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើការនៅក្នុងវាលស្រែជារៀងរាល់ថ្ងៃដោយមានអាហារតិចតួចនិងសម្រាក។ លើសពីនេះទៅទៀតរបបខ្មែរក្រហមបានរុះរើរចនាសម្ព័នរចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចសង្គមរបស់ប្រជាពលរដ្ឋនិងបង្ហាញពួកគេដោយផ្អែកលើនយោបាយនយោបាយនិងជនជាតិភាគតិចរបស់ពួកគេដើម្បីរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់នយោបាយសង្គមដោយផ្អែកលើឧត្តមគតិកុម្មុយនិស្តរបស់ប៉ុលពត។ ព្រះពុទ្ធសាសនាដែលជាក្រុមសាសនាលេចធ្លោក្នុងសង្គមកម្ពុជាត្រូវបានបង្ក្រាប។ ព្រះសង្ឃត្រូវបានគេធ្វើឱ្យត្រូវបានគេបង្ខូចនិងបញ្ជូនទៅធ្វើការនៅវាលស្រែ។ អ្នកប្រាជ្ញនិងប្រវត្តិវិទូមានភាពខុសប្លែកគ្នានៅក្នុងចំនួនជនរងគ្រោះច្បាស់លាស់ប៉ុន្ដែបានប៉ាន់ប្រមាណថាជិតមួយភាគបីនៃប្រជាជនកម្ពុជាដែលត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាត្រូវបានសម្លាប់ដោយរបបនេះឬបានស្លាប់ដោយការអត់ឃ្លាននិងជំងឺដែលធ្វើឱ្យចំនួនសរុបស្ថិតនៅចន្លោះ ជួរពី 1,05 ទៅ 2,2 លាននាក់។  ពួកចាមក៏មិនបានគេចផុតពីការបៀតបៀនការធ្វើទារុណកម្មនិងការស្លាប់ក្រោមអំណាចនៃរបបនេះទេ។ ខណៈពេលដែលជនកម្ពុជាដទៃទៀតជាជនរងគ្រោះនៃរបបខ្មែរក្រហមការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញការធ្វើទារុណកម្មនិងការសម្លាប់ដែលប្រព្រឹត្តដោយពួកខ្មែរក្រហមត្រូវបានបង្ហាញថាជា អំពើប្រល័យពូជសាសន៍ យោងទៅតាម អង្គការសហប្រជាជាតិ ថាជនជាតិភាគតិចនិងជនជាតិភាគតិចត្រូវបានកំណត់គោលដៅដោយប៉ុលពត និងរបបរបស់គាត់។

 ធម្មជាតិនៃការបៀតបៀន

អ្នកប្រាជ្ញនិងអ្នកប្រវត្តិវិទូមានគំនិតផ្សេងគ្នាលើថាតើការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញនិងការសម្លាប់នៅក្រោមកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកខ្មែរក្រហមគួរតែចាត់ទុកថាជាការប្រល័យពូជសាសន៍។ នេះដោយសារតែអាហារូបករណ៏មុន ៗ ដែលកើតមានឡើងបន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃរបបខ្មែរក្រហមនៅឆ្នាំ 1979 បានអះអាងថាជនរងគ្រោះអាចគ្រាន់តែជាវត្ថុបញ្ចាំប៉ុណ្ណោះដោយសារតែស្ថានភាពដែលពួកគេស្ថិតនៅ។ ឧទាហរណ៍ ម៉ៃឃើលវិគីខឺរី បានធ្វើការពន្យល់ថាការសម្លាប់ភាគច្រើន លទ្ធផលនៃការលើសលប់ spontaneous នៃយុត្តិធម៌, កងទ័ពកសិករ undisciplined "។  ទិដ្ឋភាពបែបនេះក៏ត្រូវបានគាំទ្រដោយលោក អាឡិចសាន់ដិនហិននតុន ដែលបានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវរបស់អតីតកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមដែលអះអាងថាការសម្លាប់នេះគឺជាការសងសឹកចំពោះភាពអយុត្តិធម៌របស់ទាហាន លន់នល់នៅពេលពួកគេបានសម្លាប់មនុស្សដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអតីត វៀតណាម ភូមា  មុនពេលប៉ុល - ពតនិងខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាច។ លោកវីខខឺរីដែលត្រូវបានរក្សាដោយអាហារូបករណ៍ថ្មីៗរបស់ លោកបិនខាយណាន់ បានអះអាងថាចំនួនជនរងគ្រោះនៃរបបខ្មែរក្រហមក្នុងរបបខ្មែរក្រហមមានប្រហែល 20.000 នាក់ដែលនឹងលុបចោលឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ប្រឆាំងប៉ុលពតនិងខ្មែរក្រហម។

ការសម្លាប់នេះគឺជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជាមជ្ឈការនិងការិយាធិបតេយ្យដោយរបបខ្មែរក្រហមដែលត្រូវបានចងក្រងដោយ មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា (DC-Cam) តាមរយៈការរកឃើញឯកសារសន្តិសុខផ្ទៃក្នុងរបស់ខ្មែរក្រហមដែលបានណែនាំដល់ការសម្លាប់នៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។  ជាលទ្ធផលវាអាចត្រូវបានគេសន្មតថាការសំលាប់ទាំងនេះត្រូវបានប្រមូលផ្តុំដោយកិច្ចប្រឹងប្រែងរបស់របបនេះដែលបានបញ្ជាក់ដោយឯកសារផ្លូវការរបស់ខ្មែរក្រហម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយក៏មានករណីនៃការមិនទទួលស្គាល់និងដោយឯកឯងនៅក្នុងការសម្លាប់រង្គាលផងដែរ។  លើសពីនេះទៀត Etcherson ក៏បានអះអាងថាជាមួយនឹងការសម្លាប់រង្គាលជាប្រព័ន្ធផ្អែកលើទំនាក់ទំនងភូមិសាស្ត្រជាតិសាសន៍សាសនានិងសញ្ជាតិដែលជាលទ្ធផលបាត់បង់ មួយភាគបីនៃប្រជាជនកម្ពុជាខ្មែរក្រហមមានប្រសិទ្ធិភាពក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើប្រល័យពូជសាសន៍។ 

លោកដេវឆេនដល័របានលើកឡើងថាទោះបីជាជនជាតិដើមភាគតិចបានរងគ្រោះដល់របបខ្មែរក្រហមក៏ដោយក៏ពួកគេមិនបានផ្តោតជាសំខាន់លើជនជាតិភាគតិចនោះទេប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេភាគច្រើនជាសត្រូវនៃបដិវត្តន៍ (Kiernan, 2002: 252, សូមមើលផងដែរនូវលេខសម្គាល់របស់លោក Chandler ។ សោកនាដកម្មនៃប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ , ទំព័រ 4, 263-65, 285) ។ លើសពីនេះទៀតលោក Chandler ក៏បដិសេធការប្រើពាក្យ« chauvinism »និង«ប្រល័យពូជសាសន៍»ដើម្បីចៀសវាងការគូរគំនិតដែលអាចធ្វើទៅបានជាមួយហ៊ីត្លែរ។ នេះបង្ហាញថាលោក Chandler មិនជឿលើអំណះអំណាងនៃការចោទប្រកាន់របបខ្មែរក្រហមជាមួយបទឧក្រិដ្ឋប្រល័យពូជសាសន៍។

ដូចគ្នានេះដែរលោកម៉ៃឃើលវីកខឺរីទទួលបានឋានៈស្រដៀងគ្នានឹងលោកឆាន់ដឺហើយបដិសេធមិនទទួលស្គាល់អំពើឃោរឃៅនៃរបបខ្មែរក្រហមថាជាអំពើប្រល័យពូជសាសន៍។ លោកវីខឺរីបានចាត់ទុកខ្មែរក្រហមថាជា "របបអហឹង្សា" ដោយសារតែគោលនយោបាយប្រឆាំងនឹងវៀតណាមនិងប្រឆាំងសាសនា (Kiernan, 2002: 252 មើលវីគឃឺរីនៅ កម្ពុជា 1975-1982 ទំព័រ 181-82, 255, 258, 264-65) ។

លោក Stephen Heder ក៏បានទទួលស្គាល់ថាខ្មែរក្រហមមិនមានអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ទេដោយនិយាយថាអំពើឃោរឃៅនៃរបបនេះមិនត្រូវបានជម្រុញដោយពូជសាសន៍ (Kiernan, 2002: 252 មើល Heder's ពីប៉ុល - ពតទៅប៉ែនសុវណ្ណទៅភូមិនានា ទំព័រទី 1) ។

លោក Ben Kiernan បានលើកឡើងថាវាពិតជាអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ហើយមិនយល់ស្របជាមួយអ្នកប្រាជ្ញទាំងបីនេះដោយនាំមកនូវឧទហរណ៍ពីប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រជាជនចាមនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

 ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញមុនឆ្នាំ 1975

ជនជាតិចាមបានចាប់ផ្ដើមលេចធ្លោឡើងតាមរយៈការចូលរួមជាមួយពួកកុម្មុយនិស្តនៅដើមទសវត្សឆ្នាំ 1950 ដោយមានអ្នកចាស់ទុំម្នាក់ចាមលោកសុះបានចូលរួម បក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន និងបានឡើងឋានន្តរស្មីដើម្បីក្លាយទៅជាកងកម្លាំងសំខាន់របស់កងកម្លាំងបក្ស។ បន្ទាប់មកគាត់បានត្រលប់ទៅភូមិភាគដើមបូព៌ាវិញនៅឆ្នាំ 1970 និងបានចូលរួមជាមួយបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជានិងបានបង្កើតចលនាអ៊ីស្លាមតំបន់បូព៌ាជាមួយកូនប្រុសរបស់គាត់គឺម៉ាត់លី។ រួមគ្នាពួកគេបានក្លាយជាអ្នកគាំទ្រនៃបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជាដើម្បីឱ្យប្រជាជនចាមចូលរួមក្នុងបដិវត្តន៍ (ឆ្នាំ 2002: 258) ។ចលនាឥស្លាមអ៊ីស្លាមរបស់សូកូត្រូវបានគេអនុគ្រោះដោយភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់បក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជាចន្លោះឆ្នាំ 1970-75 (ឆ្នាំ 2002: 258) ។ ចាមត្រូវបានគេបណ្តេញចេញបន្តិចម្តង ៗ ដើម្បីបោះបង់ជំនឿនិងការអនុវត្តខុស ៗ គ្នារបស់ពួកគេនៅដើមឆ្នាំ 1972 នៅភាគនិរតី (ឆ្នាំ 2002: 258) ។

ភូមិចាមដប់ត្រូវបានកាន់កាប់ដោយបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជានៅឆ្នាំ 1972-73 ដែលជាកន្លែងមេដឹកនាំចាមថ្មីត្រូវបានបង្កើតនិងដឹកនាំអ្នកភូមិឱ្យទៅធ្វើការនៅវាលស្រែឆ្ងាយពីស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេ។ សាក្សីម្នាក់ដែលបានសម្ភាសដោយ Kiernan បានអះអាងថាពួកគេត្រូវបានទទួលការព្យាបាលយ៉ាងល្អដោយ CPK បន្ទាប់មកនិងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញនៅឆ្នាំ 1974 (ឆ្នាំ 2002: 259) ។ លើសពីនេះទៀតជនជាតិចាមក៏ត្រូវបានគេចាត់ថ្នាក់ថាជា "ប្រជាពលរដ្ឋមូលដ្ឋានប្រាក់បញ្ញើ" ដែលធ្វើឱ្យពួកគេងាយរងគ្រោះចំពោះការកាត់ទោស។

លោក Ben Kiernan បានជំទាស់ថាអំពើហឹង្សានិងការសម្លាប់នៅក្នុងតំបន់បូព៌ាមិនបានកើតឡើងឬមិនខ្លាំងក្លានៅមុនចុងឆ្នាំ 1976 ។  បញ្ហានេះភាគច្រើនកើតឡើងពីការសម្ភាសន៍របស់ Kiernan ជាមួយអ្នកស្រុកនៅឆ្នាំ 1979 ដល់ឆ្នាំ 1993. លោក Henri Locard ក្នុងឆ្នាំ 1995 បានអះអាងថាអំពើហិង្សានិងអំពើហឹង្សា ការសម្លាប់នៅតំបន់បូព៌ាមានភាពប្រហាក់ប្រហែលគ្នាដោយសារតែវត្តមាននៃ "បណ្តាញពន្ធនាគារបីជាន់ដែលជាប់ទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធ" នៅទូទាំងប្រទេសនៅក្នុងទម្រង់នៃមជ្ឈមណ្ឌលឃុំឃាំងនៅកម្រិតឃុំឃុំពន្ធនាគារស្រុកនៅថ្នាក់ស្រុកនិងពន្ធនាគារក្នុងតំបន់ ថ្នាក់ខេត្ត។  គំរូស្រដៀងគ្នានេះត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងតំបន់ទី 23 ក្នុងតំបន់បូព៌ាដែលពន្ធនាគារទាំងនោះត្រូវបានសាងសង់មុនពេលខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាចនៅខែមេសាឆ្នាំ 1975 ដែលបញ្ជាក់បន្ថែមទៀតអំពីអំណះអំណាងរបស់លោកឡូរ៉ង់ (2005: 104) ។  ហេតុដូច្នេះអត្រានៃអំពើហឹង្សានិងការសម្លាប់ត្រូវបានកត់សម្គាល់ខ្លាំងជាងមុនបន្ទាប់ពីការកើនឡើងនៃពួកខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាចចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1978 ។ ប៉ុលពតបានចាត់ទុកថាប្រជាជននៅតំបន់ភាគខាងកើតជាជនក្បត់និង "ខ្មាំងដែលមានសាកសពខ្មែរប៉ុន្តែជាគំនិតរបស់វៀតណាម" គ្មានអរគុណដល់តំបន់ជិតព្រំដែននៃវៀតណាមក៏ដូចជាសមាគមមួយចំនួនដល់របបមុន។ ហេតុដូច្នេះហើយ Kiernan ពិតជាមានភាពត្រឹមត្រូវក្នុងការចង្អុលបង្ហាញថាការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញមិនមានភាពរឹងមាំទេមុនពេលប៉ុលពតឡើងកាន់អំណាច។ ម៉្យាងទៀតការឈ្លោះប្រកែកគ្នារបស់លោកឡោកាដអំពីអត្រាទានធ្វើទុក្ខបុកម្នេញមុននិងក្រោយប៉ុលពតឡើងកាន់អំណាចក៏មិនមានសារៈសំខាន់ផងដែរដោយសារតែទិន្នន័យថ្មីដែលផ្តល់ដោយសាក្សី។  យ៉ាងណាក៏ដោយវាស្ទើរតែត្រឹមត្រូវដើម្បីបង្ហាញថាទម្រង់នៃការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញត្រូវបានកើតមានឡើងមុនពេលប៉ុល - ពតឡើងកាន់អំណាច។

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយចាមនៅតាមតំបន់ជាច្រើនរស់នៅជាមួយគ្នាជាមួយប្រជាជនក្នុងស្រុកនិយាយភាសាខ្មែរហើយថែមទាំងរៀបការជាមួយខ្មែរភាគច្រើនក៏ដូចជាជនជាតិភាគតិចចិននិងវៀតណាម (Kiernan, 2002: 257) ។ ការអនុវត្តទំនៀមទំលាប់ជនជាតិភាគតិចរបស់ប្រជាជនកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺនជាមួយនឹងការរើបឡើងនៃបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជានៅឆ្នាំ 1972 នៅពេលពួកចាមត្រូវបានហាមប្រាមមិនឱ្យអនុវត្តជំនឿនិងវប្បធម៌របស់ពួកគេ។ ស្ត្រីចាមត្រូវបានគេតម្រូវឱ្យរក្សាសក់ខ្លីដូចជនជាតិខ្មែរបានធ្វើ។ បុរសចាមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតិឱ្យដាក់លើសារ៉ុងទេ។កសិករត្រូវបានគេធ្វើឡើងដើម្បីស្លៀកពាក់ខ្មៅងងឹតឬខ្មៅ។ សកម្មភាពសាសនាដូចជាការអធិស្ឋានជាចាំបាច់ជារៀងរាល់ថ្ងៃត្រូវបានរារាំង (Kiernan, 2002: 258-259) ។ លោកវីកខឺរីបានកត់សម្គាល់ថាជនជាតិចាមត្រូវបានរើសអើងប្រឆាំងនឹងខ្មែរមុនពេលចាប់ផ្ដើមសង្គ្រាម "នៅតាមតំបន់មួយចំនួន" ដោយសារតែជនជាតិចាមត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាអ្នកអនុវត្តមន្តអាគមមិនខ្មៅ (Kiernan, 2002: 256, សូមមើលផងដែរនូវ ប្រទេសកម្ពុជាពីឆ្នាំ 1975-1982 របស់វីខឺរី) ។ ទំព័រ 181) ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយនៅក្នុងតំបន់ផ្សេងទៀតជនជាតិចាមត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងល្អនៅក្នុងសហគមន៍ដោយនិយាយភាសាខ្មែរនិងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងគ្នារវាងជនជាតិខ្មែរវៀតណាមនិងចិន (ឆ្នាំ 2002: 256) ។

រវាងឆ្នាំ 1972 និង 1974 ការអនុវត្តការរឹតបន្តឹងបែបនេះត្រូវបានពង្រីកបន្ថែមទៀតនៅពេលដែលខ្មែរក្រហមបានរកឃើញថាចាមជាការគំរាមកំហែងដល់របៀបវារៈកុម្មុយនិស្តរបស់ខ្លួនដោយសារតែភាសាវប្បធម៌ជំនឿនិងប្រព័ន្ធសហគមន៍ឯករាជ្យរបស់ពួកគេ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះពួកចាមក៏ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថ្មីថាជា "ខ្មែរឥស្លាម" ដើម្បីបំបែកពួកវាជាមួយកេរដំណែលនិងពូជពង្សនៃពួកបុព្វបុរសរបស់ពួកគេនិងធ្វើឱ្យពួកគេចូលទៅក្នុងកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យដែលកាន់កាប់ដោយខ្មែរ។ ខ្មែរក្រហមជឿថាជនជាតិចាមនឹងធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់កុម្មុយនិស្តក្នុងការបង្កើតសហគមន៍ដែលមានភាពស្និទ្ធស្នាលដែលគ្រប់គ្នាអាចឃ្លាំមើលបានយ៉ាងងាយស្រួល។ ដូច្នេះហើយរបបនេះបានសម្រេចបំបែកក្រុមចាមដោយនិរទេសពួកវាពីតំបន់រៀងៗខ្លួនដើម្បីធ្វើជាកសិករនៅទូទាំងប្រទេសដែលនេះជាការរួមចំណែកដោយផ្ទាល់ដល់សេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីធានាថាចាមនឹងមិនប្រមូលផ្តុំបង្កើតសហគមន៍របស់ខ្លួនជាថ្មីម្តងទៀតដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ផែនការរបស់សហប្រជាជាតិក្នុងការបង្កើតសហករណ៍សេដ្ឋកិច្ចកណ្តាល។ យឺត ៗ អ្នកទាំងឡាយណាដែលប្រឆាំងនឹងការរឹតត្បិតទាំងនេះត្រូវបានចាប់ខ្លួនដោយរបបនេះ។ ដូច្នេះនៅខែតុលាឆ្នាំ 1973 ចាមមូស្លីមនៅភូមិភាគបូព៌ានៃសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យប្រជាមានិតខ្មែរបានបង្ហាញពីការមិនពេញចិត្តចំពោះការរឹតបន្តឹងរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តចិនតាមរយៈការវាយដំស្គរដែលត្រូវបានគេប្រើជាប្រពៃណីដើម្បីប្រាប់ដល់ពេលវេលានៃការអធិស្ឋានប្រចាំថ្ងៃនៅវិហារអ៊ីស្លាម។ ទង្វើនៃការប្រកាន់ខ្ជាប់សហគមន៍នេះបានជំរុញឱ្យមានការចាប់ខ្លួនអ្នកដឹកនាំនិងគ្រូបង្រៀនសាសនាជាច្រើននាក់មកពីសហគមន៍ឥស្លាមចាម (Kiernan, 2002: 260-261) ។

នៅខែកុម្ភៈឆ្នាំ 1974 ជនជាតិចាមនៅតំបន់ទី 31 ដែលស្ថិតនៅតំបន់ខាងលិចនៃសហគមន៍ប្រជាធិបតេយ្យប្រជាមានិតឡាវបានប្រឆាំងនឹងគោលនយោបាយរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តដែលតម្រូវឱ្យអ្នកនេសាទចុះបញ្ជិកាជារៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយសហករណ៍ក្នុងស្រុកហើយលក់ឱ្យសហករណ៍ក្នុងតម្លៃទាប។ជាមួយគ្នានេះដែរអ្នកស្រុកក៏ត្រូវបានទិញដើម្បីទិញត្រីទាំងនោះពីសហករណ៍ក្នុងតម្លៃខ្ពស់។ បញ្ហានេះបានជំរុញឱ្យប្រជាជនក្នុងតំបន់ប្រឈមមុខនឹងសហជីពដើម្បីបង្ហាញពីការមិនពេញចិត្តរបស់ពួកគេដែលត្រូវបានគេបាញ់សម្លាប់ដោយបានសម្លាប់និងធ្វើឱ្យរបួសជាង 100 នាក់។ មកដល់ខែធ្នូឆ្នាំ 1974 ការបះបោរមួយដោយពួកចាមនៅតំបន់ 21 នៃតំបន់បូព៌ាបានផ្ទុះឡើងប្រឆាំងនឹងបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជាបន្ទាប់ពីមេដឹកនាំសហគមន៍ត្រូវបានចាប់ខ្លួន។ ការបះបោរនេះត្រូវបានបង្ក្រាបយ៉ាងខ្លាំងក្លាដោយរបបគ្មានកំណត់ត្រាអំពីការស្លាប់និងរបួសដែលបានកត់ត្រា (Kiernan, 2002: 260-261) ។

មានកំណត់ត្រាអំពីការរឹតត្បិតទាំងនេះការតស៊ូនិងការបង្ក្រាបក៏មានកំណត់ហេតុពីសហគមន៍ចាមដែលបដិសេធការគៀបសង្កត់ពីសំណាក់របបនេះនៅចន្លោះឆ្នាំ 1970 និងដើមឆ្នាំ 1975 ។ ថ្វីបើការរឹតត្បិតលើសកម្មភាពមួយចំនួនដូចជាពាណិជ្ជកម្មនិងការធ្វើដំណើរបានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនោះក៏ដោយ អំឡុងពេលនោះពួកគេត្រូវបានយល់ថាជាអនុផលនៃសង្រ្គាមស៊ីវិលដែលកំពុងតែបន្ត។ លើសពីនេះទៅទៀតពួកចាមមួយចំនួនក៏បានចូលរួមបដិវត្តន៍ជាទាហាននិងសមាជិកនៃបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជាផងដែរ។ យោងទៅតាមកំណត់ហេតុក្នុងតំបន់មួយចំនួនប្រជាជនមានទំនុកចិត្តលើខ្មែរក្រហមនៅពេលពួកគេបានមកសហគមន៍ជាលើកដំបូងដែលបានជួយអ្នកស្រុកជាមួយម្ហូបអាហារនិងម្ហូបអាហារហើយមិនមានបំរាមលើវប្បធម៌ឬសាសនាក្នុងតំបន់ឡើយ។ ទោះបីជាមានការរឹតបន្តឹងក៏ដោយក៏ផលវិបាកមិនសូវធ្ងន់ធ្ងរ (Kiernan, 2002: 262) ។ CPK ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាវីរបុរសនៃបដិវត្តន៍នៅពេលដែលពួកគេបានតស៊ូដើម្បីបុព្វហេតុរបស់កសិករនិងជាតិប្រឆាំងនឹងសហរដ្ឋអាមេរិក (Hinton, 2005: 58) ។ នៅពេលដែលសហគមន៍ចាមត្រូវបានរកឃើញនៅទូទាំងសហគមកម្ពុជាសហគមន៍ចាមមួយចំនួនអាចនឹងមានបទពិសោធន៍ខុសៗគ្នាពី CPK មុនឆ្នាំ 1975 ។ សហគមន៍មួយចំនួនបានជួបប្រទះការបង្ក្រាបនិងការរឹតបន្តឹងខណៈដែលអ្នកផ្សេងទៀតមិនបាន។ លុះត្រាតែប៉ុលពតបានពង្រឹងអំណាចនៅត្រឹមចុងឆ្នាំ 1975 ដែលការចោទប្រកាន់បានក្លាយជារឿងធ្ងន់ធ្ងរហើយបានប៉ះពាល់ដល់ប្រជាជនចាមទាំងអស់ដោយមិនរើសមុខ។

នេះអាចជាកត្តាសាមញ្ញមួយដែលថាហេតុអ្វីបានជារដ្ឋាភិបាលកម្ពុជានិង អង្គជំនុំជំរះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា (អ។ វ។ ត។ ក) មិនកាត់ទោសជនល្មើសខ្មែរក្រហមមុនឆ្នាំ 1975 មុនពេលប៉ុលពុលបានពង្រឹងអំណាចរបស់គាត់។ ដូច្នោះហើយកំណត់ហេតុនៃអ្នកដែលបានទទួលរងនូវការបង្ក្រាបមុនឆ្នាំ 1975 មិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាផ្នែកនៃអំពើប្រល័យពូជសាសន៍នោះទេព្រោះករណីបាត់បង់ជីវិតជាប្រព័ន្ធនៃប្រជាពលរដ្ឋដែលផ្អែកលើប្រវត្តិសាស្រ្តជនជាតិឬសាសនាគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។

 ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញពីឆ្នាំ 1975 ដល់ឆ្នាំ 1979

នៅឆ្នាំ 1975 នៅពេលដែលជ័យជម្នះរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជាលើកងកម្លាំងសាធារណរដ្ឋខ្មែរបងប្អូនប្រុសពីរនាក់នៃដើមកំណើតចាមដែលបានចូលរួមជាមួយខ្មែរក្រហមជាទាហានបានវិលត្រឡប់ទៅស្រុកវិញនៅក្នុងខេត្តកំពង់ចាមដែលជាកន្លែងដែលសហគមន៍មូស្លិមចាមធំជាងគេបំផុតអាចរកបាន។ បងប្អូនទាំងនោះបានប្រាប់ឪពុករបស់ពួកគេពីដំណើរផ្សងព្រេងដែលពួកគេធ្លាប់មានជាផ្នែកមួយនៃបដិវត្តន៍ដែលរួមមានការសម្លាប់ខ្មែរនិងការញ៉ាំសាច់ជ្រូកដោយសង្ឃឹមថានឹងបញ្ចុះបញ្ចូលឪពុករបស់ពួកគេឱ្យចូលរួមក្នុងបុព្វហេតុកុម្មុយនិស្ត។ ឪពុកដែលនៅស្ងៀមមិនច្បាស់ដោយសារកំណត់ត្រាដែលទាក់ទងនឹងកូនប្រុសរបស់គាត់។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់បានចាប់កាំបិតមួយបានសម្លាប់កូនប្រុសរបស់គាត់ហើយបានប្រាប់អ្នកជិតខាងរបស់គាត់ថាគាត់បានសំលាប់សត្រូវ។ នៅពេលអ្នកភូមិបានចង្អុលបង្ហាញថាគាត់ពិតជាបានសំលាប់កូនប្រុសរបស់គាត់គាត់បានរៀបរាប់ពីរឿងដែលគាត់ត្រូវបានប្រាប់ដោយកូនប្រុសរបស់គាត់កាលពីមុនដោយលើកឡើងពីការស្អប់របស់ខ្មែរក្រហមចំពោះប្រជាជនឥស្លាមនិងប្រជាជនចាម។ នេះបានជំរុញឱ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀងជាឯកច្ឆន្ទក្នុងចំណោមអ្នកភូមិដើម្បីសំលាប់ទាហានខ្មែរក្រហមទាំងអស់នៅក្នុងតំបន់នោះនៅយប់នោះ។ នៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់កងកម្លាំងខ្មែរក្រហមកាន់តែច្រើនបានទម្លាក់តំបន់នេះដោយអាវុធធុនធ្ងន់និងឡោមព័ទ្ធភូមិនេះដោយសម្លាប់អ្នកភូមិម្នាក់ៗនៅទីនោះ (Kiernan, 2002: 263) ។ ដូចគ្នាដែរនៅក្នុងខែមិថុនាឬកក្កដាឆ្នាំ 1975 ពួកអាជ្ញាធរ CPK នៅក្នុងតំបន់ 21 នៃភូមិភាគបូព៌ាបានព្យាយាមរឹបអូសយកច្បាប់ចម្លងកូរ៉ាន់ទាំងអស់ពីប្រជាជនខណៈពេលដូចគ្នានេះដែរតម្រូវឱ្យកាត់សក់ខ្លីសម្រាប់ស្ត្រីចាម។ អាជ្ញាធរបានជួបនឹងបាតុកម្មដ៏ធំដែលធ្វើដោយសហគមន៍ចាមក្នុងស្រុកដែលត្រូវបានបាញ់សម្លាប់ដោយពួកទាហាន។ ពួកចាមបានសងសឹកយ៉ាងសាហាវដោយដាវនិងកាំបិតដែលបានសម្លាប់ទាហានពីរបីនាក់តែប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានពង្រឹងជាមួយនឹងការពង្រឹងយោធាពីរបបដែលបានបំផ្លាញអ្នកភូមិនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ (Kiernan, 2002: 263-264) ។ នៅក្នុងសៀវភៅមួយផ្សេងទៀតដោយជនភៀសខ្លួនចាមនៅម៉ាឡេស៊ីតួអង្គសំខាន់ៗចំនួន 13 នៅក្នុងសហគមន៍មូស្លិមចាមត្រូវបានសម្លាប់ដោយរបបនេះនៅខែមិថុនាឆ្នាំ 1975 ។ ហេតុផលនៅពីក្រោយការសំលាប់នេះគឺដោយសារតែមានអ្នកខ្លះកំពុង "អធិស្ឋានជំនួសឱ្យការចូលរួមកិច្ចប្រជុំ CPK" អ្នកផ្សេងទៀតត្រូវបានគេអះអាងថា "ដាក់ញត្តិសុំការអនុញ្ញាតលើពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍" (Kiernan, 2002: 263) ។

ព្រឹត្តិការណ៍បានទទួលពីអាក្រក់ទៅកាន់តែអាក្រក់នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ 1976 ដោយសារតែការបះបោរនៅពេលជនជាតិភាគតិចត្រូវមានភក្តីភាពចំពោះសញ្ជាតិខ្មែរនិងសាសនាតែប៉ុណ្ណោះ។ ពុំមានអត្តសញ្ញាណផ្សេងក្រៅពីភាសាខ្មែរឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយភាសាចាមមិនត្រូវបានគេនិយាយទេការញ៉ាំសហគមន៍ដែលគ្រប់គ្នាចែករំលែកអាហារដូចគ្នាត្រូវបង្ខំបង្ខំចាមមូស្លីមឱ្យចិញ្ចឹមសត្វជ្រូកនិងស៊ីសាច់ជ្រូកប្រឆាំងនឹងជំនឿសាសនារបស់ពួកគេ (Kiernan, 2002: 269) ។ ការពន្យល់មួយសម្រាប់ការកើនឡើងនៃការបះបោរទាំងនោះដែលបានផ្តល់ដោយអ្នកស្រុកនោះគឺថាពួកចាមខ្លះបានចូលរួមក្នុងរបបខ្មែរក្រហមក្នុងនាមជាទាហានដែលកំពុងទន្ទឹងរង់ចាំអំណាចនៃអំណាចនៅពេលប៉ុលពតពង្រឹងអំណាច។ នៅឆ្នាំ 1975 ទាហានចាមទាំងនេះត្រូវបានបណ្តេញចេញពីកងកម្លាំងខ្មែរក្រហមដែលត្រូវបានដកហូតពីការអនុវត្តអ៊ីស្លាមរបស់ខ្លួននិងបានបាត់បង់អត្តសញ្ញាណជនជាតិដើមរបស់ពួកគេ (Kiernan, 2002: 264) ។

នៅទីនេះយើងអាចចង្អុលបង្ហាញថាលំនាំទាំងនោះមានលក្ខណៈស្របតាមការសម្លាប់រង្គាលជនជាតិចាម។ ទី 1 ការរុះរើរចនាសម្ព័ន្ធសហគមន៍តាមរយៈការសម្លាប់មេដឹកនាំសហគមន៍ឥស្លាមចាមដែលរួមមាន Muftis, Imams និងមនុស្សដែលមានឥទ្ធិពលដទៃទៀត។ ទីពីរការរុះរើអត្តសញ្ញាណអ៊ីស្លាមនិងជនជាតិភាគតិចចាមតាមរយៈការដាក់កំហិតទៅលើការអនុវត្តន៍ខុសៗគ្នាដែលសម្គាល់ជនជាតិចាមពីជនជាតិខ្មែរ; ទីបីការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយរបស់ជនជាតិចាមពីសហគមន៍រៀងៗខ្លួនទាំងដោយការបង្ខំឱ្យធ្វើការលើវាលស្រែឬការចាប់ខ្លួនពួកគេដោយសារតែមានការចោទប្រកាន់ឬការបះបោរប្រឆាំងនឹងបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា។

កំឡុងសម័យខ្មែរក្រហមសាសនាទាំងអស់រួមទាំងព្រះពុទ្ធសាសនានិងឥស្លាមត្រូវបានគេធ្វើបាប។ យោងតាមប្រភពចាមបានឱ្យដឹងថាវិហារអ៊ីស្លាមចំនួន 132 កន្លែងត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញកំឡុងសម័យខ្មែរក្រហមជាច្រើននាក់ទៀតត្រូវបានគេប្រមាថហើយប្រជាជនម៉ូស្លីមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យគោរពបូជាឡើយ។ ប្រជាជនម៉ូស្លីមត្រូវបានបង្ខំឱ្យបរិភោគ សាច់ជ្រូក ហើយត្រូវបានសម្លាប់នៅពេលពួកគេបដិសេធ។ ភូមិចាមទាំងស្រុងត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញ។ ចាមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយភាសារបស់ពួកគេទេ។ កុមារចាមត្រូវបានគេនាំយកទៅឆ្ងាយពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេហើយបានធំឡើងជាខ្មែរ។

ការបញ្ជាទិញដែលបានផ្តល់ឱ្យដោយរដ្ឋាភិបាលខ្មែរក្រហមនៅឆ្នាំ 1979 បានចែងថា "ប្រជាជាតិចាមលែងមាននៅលើដីកម្ពុជាដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្មែរ។ ដូច្នេះជនជាតិចាមភាសាភាសាទំនៀមទម្លាប់និងជំនឿសាសនាត្រូវតែលុបបំបាត់ជាបន្ទាន់ហើយអ្នកដែលមិនគោរពតាមបញ្ជានេះនឹងត្រូវលុបចោល។ ទទួលរងនូវផលវិបាកទាំងអស់ចំពោះទង្វើប្រឆាំងនឹងអង្គការរបស់ខ្លួន [មេបញ្ជាការខ្មែរក្រហម] "។ 

បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់ការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរក្រហមសាសនាទាំងអស់ត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ។ លោកវីកខឺរីជឿថាជនជាតិចាមប្រហែល 185.000 នាក់បានរស់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានៅពាក់កណ្តាលទសវត្សឆ្នាំ 1980 ហើយថាចំនួនវិហារអ៊ីស្លាមមានប្រហែលដូចគ្នាកាលពីឆ្នាំ 1975 ដែរ។ នៅដើមឆ្នាំ 1988 មានវិហារអ៊ីស្លាមចំនួន 6 នៅក្នុងតំបន់ភ្នំពេញហើយ "ចំនួនល្អ" នៅតាមបណ្តាខេត្តប៉ុន្តែឥស្សរជនមូស្លីមត្រូវបានរឹតបន្តឹង។ មានតែ 20 នាក់ក្នុងចំណោមបុព្វបុរសចាមភាគច្រើនដែលលេចធ្លោបំផុតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបានរស់រានមានជីវិតពីសម័យខ្មែរក្រហម។ 

ថ្ងៃនេះ

សព្វថ្ងៃនេះអ្នកកាន់សាសនាអ៊ីស្លាមអាចអនុវត្តសាសនារបស់ពួកគេតាមធម្មតានិងចេញបាន។ នេះបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងសម័យសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជាដែលសាសនាត្រូវបានស្ដារឡើងវិញនិងត្រូវបានអនុញ្ញាតិឱ្យអនុវត្តម្តងទៀត។ ចាមក៏រីករាយនឹងសិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យដូចប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទាំងអស់ដែរដោយមានសិទ្ធិបោះឆ្នោតនិងជាប់ឆ្នោតជាអ្នកនយោបាយ

Reference