ប្រជាធិផុក

ព្រះបាទប្រជាធិផុក (, អានថា "'ប្រៈឈាធិពប៉ុក") ឬព្រះប៉ុកក្លៅចៅយូហួ () ឬព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមិន្ទ្រមហាប្រជាធិបក ព្រះប៉ុកក្លៅចៅយូហួ​ () ជាព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រថៃព្រះអង្គទី ៧ នៃរាជវង្សចក្រី

ជីវិតដំបូង 
Young Prajadhipok and his mother, Saovabha Phongsri|left|200px|thumb
សម្ដេចចៅហ្វាប្រជាធិផុកស័ក្តិតេជន៍ () បានកើតនៅថ្ងៃទី 8 ខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ 1893 នៅទីក្រុងបាងកកប្រទេសសៀម (ប្រទេសថៃបច្ចុប្បន្ន) ទៅព្រះមហាក្សត្រជូឡាឡុងនិងម្ចាស់ក្សត្រី Saovabha Phongsri ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ប្រជាធិផុកជាកូនពៅក្នុងចំណោមកូនទាំងប្រាំបួននាក់ដែលកើតលើប្តីប្រពន្ធនេះ។ ជារួមលោកគឺជាកូនរបស់ស្ដេចក្មេងបំផុតទីពីរ (នៃចំនួនសរុបនៃ 77) និងលើកទី 33 និងក្មេងជាងគេនៃកូនប្រុសជូឡាឡុង។Soravij.com: Siamese Royalty. The Descendants of King Rama V of Siam . Retrieved on 2009-03-14

មិនទំនងដើម្បីទទួលបានជោគជ័យទៅរាជ្យបល្ល័ង្កព្រះអង្គម្ចាស់ប្រជាធិផុកបានជ្រើសរើសដើម្បីបន្តអាជីពជាយោធា។ ដូចមនុស្សជាច្រើននៃកុមាររបស់ស្ដេចលោកត្រូវបានបញ្ជូនទៅបរទេសដើម្បីរៀននឹងអ៊ីតុនមហាវិទ្យាល័យក្នុងឆ្នាំ 1906, បន្ទាប់មកដើម្បីបណ្ឌិតសភាយោធា Woolwich ដែលគាត់បានបញ្ចប់ការសិក្សានៅឆ្នាំ 1913 គាត់បានទទួលគណៈកម្មការមួយក្នុងរាជកាំភ្លើងធំនៅសេះជនជាតិអង់គ្លេស Armybased ក្នុង Aldershot ។ ក្នុងឆ្នាំ 1910 ជូឡាឡុងបានស្លាប់និងត្រូវបានស្នងរាជ្យបន្តដោយបងប្រុសរបស់លោកដែលមានវ័យចំណាស់ប្រជាធិផុក (ផងដែរថាកូនប្រុសរបស់ព្រះមហាក្សត្រីយានី Saovabha), ភ្នំពេញក្រោនព្រះអង្គម្ចាស់ Vajiravudh ដែលបានក្លាយជាស្ដេចរាមាទី VI ។ ដោយបន្ទាប់មកព្រះអង្គម្ចាស់ប្រជាធិផុកបានប្រគល់ទាំងទ័ពអង់គ្លេសនិងកងទ័ពភូមិន្ទសៀម។ ជាមួយនឹងការផ្ទុះឡើងនៃសង្រ្គាមលោកលើកទីមួយនិងសេចក្តីប្រកាសនៃអព្យាក្រឹតភាពសៀមស្ដេច Vajiravudh បានបញ្ជាឱ្យប្អូនប្រុសរបស់លោកឱ្យលាលែងពីតំណែងគណៈកម្មាការជនជាតិអង់គ្លេសរបស់គាត់និងបានវិលត្រឡប់មកសៀមជាបន្ទាន់ដែលជាភាពអាម៉ាស់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះព្រះអង្គម្ចាស់នេះដែលចង់បម្រើជាមួយបុរសរបស់គាត់នៅលើមុខលោកខាងលិច ។ នៅពេលដែលផ្ទះប្រជាធិផុកបានក្លាយជាមន្ត្រីយោធាជាន់ខ្ពស់នៅក្នុងក្រុមហ៊ុន Siam ។ ក្នុងឆ្នាំ 1917 គាត់ត្រូវបានតែងតាំងជាបណ្តោះអាសន្នជាព្រះសង្ឃមួយជាទម្លាប់សម្រាប់ភាគច្រើនបុរសព្រះពុទ្ធសាសនាសៀម។

នៅខែសីហាឆ្នាំ 1918 ព្រះអង្គម្ចាស់ប្រជាធិផុករៀបការជាមួយមិត្តភក្តិរបស់គាត់កុមារភាពនិងបងប្អូនជីដូនមួយមុំចៅ Rambhai Barni ដែលជាកូនចៅរបស់ស្ដេចមង្កុតមួយ (ជីតាប្រជាធិផុក) និងអគ្គមហេសីរបស់គាត់ Piam ។ ពួកគេបានរៀបការនៅឯ Bang Pa នៅក្នុងរាជ Palacewith ពរជ័យនៃស្ដេច។

បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមនៅក្នុងទ្វីបអ៊ឺរ៉ុបត្រូវបានបញ្ចប់លោកបានចូលរួមក្នុងការ Ecole Supérieure de guerre នៅប្រទេសបារាំងវិលត្រឡប់មកកាន់សៀមទៅឱ្យយោធាសៀម។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះលោកត្រូវបានផ្តល់តំណែងបន្ថែមទៀតក្រោមលួងសុខោទ័យ (ព្រះអង្គម្ចាស់នៃសុខោទ័យ) ។ ប្រជាធិផុករស់នៅក្នុងជីវិតជាទូទៅស្ងាត់ជាមួយនឹងប្រពន្ធរបស់គាត់នៅឯលំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេ, សុខោទ័យវិមានជាប់នឹងទន្លេចៅប្រាយ៉ា។ ប្តីប្រពន្ធនេះមានកូនទេ។ ឆាប់រកឃើញខ្លួនឯងប្រជាធិផុកកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងការទទួលបានជោគជ័យទៅរាជ្យបល្ល័ង្កជាបងប្អូនរបស់គាត់ទាំងអស់បានស្លាប់នៅក្នុងរយៈពេលខ្លីមួយ។ នៅឆ្នាំ 1925 ស្ដេច Vajiravudh ខ្លួនគាត់បានស្លាប់នៅអាយុ 44 ប្រជាធិផុកនេះបានក្លាយជាព្រះមហាក្សត្រដាច់ខាតនៅតែសាមសិបពីរ។ គាត់ត្រូវបានគ្រងរាជ្យជាស្តេចសៀមនៅថ្ងៃទី 25 ខែកុម្ភៈឆ្នាំ 1926 ។

ឈ្មោះម្ចាស់ជើង
ក្នុងនាមជាព្រះមហាក្សត្រប្រជាធិផុកត្រូវបានបញ្ជូនទៅតាមឈ្មោះរបស់គាត់ក្នុងការ Phrabat ម្ចាស់ការពារតំណែងព្រះ Pokklao ចៅ Somdet Yuhua (พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว) ហើយនៅក្នុងឯកសារច្បាប់ជាច្រើនទៀត formalPhrabat Somdet ព្រះ Poraminthramaha ប្រជាធិផុកព្រះ Pokklao ចៅ Yuhua (พระบาทสมเด็จพระปรมิน ทรมหาประชาธิปกพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว)

ប្រជាជនថៃនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះជាធម្មតាហៅគាត់ Ratchakan Thi ពេញចិត្ត (ភ្លឺ "នេះជាទីប្រាំពីររជ្ជកាល") ឬច្រើនជាងនេះជាសាមញ្ញ, ព្រះប៉ុក Klao (พระปกเกล้า) និងនៅក្នុងភាសាអង់គ្លេសជាស្តេចរាមាទី vii ។ ប្រព័ន្ធនៃការសំដៅទៅពួកអ្នកគ្រប់គ្រងចក្រីជា "រាមាទី" (តាមពីក្រោយដោយលេខមួយ) ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយព្រះបាទ Vajiravudh ដើម្បីអនុវត្តតាមការអនុវត្តអឺរ៉ុប។

 ព្រះមហាក្សត្រដាច់ខាតចុងក្រោយនេះ 
250px|left|Prajadhipok on his coronation day, wearing full traditional attire, sitting on the Phatthrabit Throne, surrounded by the court officers carrying his regalia and supplementary insignia|thumb
ទំនាក់ទំនងមិនបានរៀបចំខ្លួនទុកជាមុនដើម្បីទទួលភារកិច្ចថ្មីរបស់គាត់ប្រជាធិផុកជាការវ័យឆ្លាតទោះជាយ៉ាងណាការទូតពេលប្រព្រឹត្ដជាមួយអ្នកផ្សេង, តិចតួចនិងចង់រៀន។ ទោះយ៉ាងណាលោកបានទទួលបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរពីមុនរបស់គាត់។ នេះជាបន្ទាន់បំផុតនៃបញ្ហាទាំងនេះគឺសេដ្ឋកិច្ច។ ថវិកានេះគឺមានយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងឱនភាពនិងគណនីហិរញ្ញវត្ថុរាជវង្សត្រូវបានសុបិន្តអាក្រក់មួយ។ ពិភពលោកទាំងមូលគឺស្ថិតនៅក្នុងមហាវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចនេះ។

នៅក្នុងរយៈពេលពាក់កណ្តាលក្នុងមួយឆ្នាំតែបីនៃរដ្ឋមន្រ្តីទាំងដប់ពីររូប Vajiravudh នៅតែបម្រើការជាស្ដេចថ្មីនេះ, នៅសល់ត្រូវបានជំនួសដោយសមាជិកនៃគ្រួសាររាជវង្សឡើយ។ ខណៈពេលដែលបាននាំត្រឡប់មកវិញក្រុមគ្រួសារបានណាត់ជួបបុរសពីទេពកោសល្យនិងបទពិសោធដែលពួកគេបានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ផងដែរបានបង្ហាញសញ្ញារាជវង្ស oligarchy ។ ស្តេចមានបំណងប្រាថ្នាយ៉ាងច្បាស់ដើម្បីបង្ហាញពីការសម្រាកយ៉ាងច្បាស់ជាមួយរជ្ជកាលទីប្រាំមួយបង្ខូច, និងជម្រើសនៃបុរសរបស់គាត់ដើម្បីបំពេញតំណែងកំពូលបានបង្ហាញខ្លួនឡើងដើម្បីត្រូវបានដឹកនាំភាគច្រើនដោយបំណងប្រាថ្នាមួយដើម្បីស្តារជាមួយរដ្ឋាភិបាលប្រភេទជូឡាឡុង។

នៅក្នុងការច្នៃប្រឌិតថ្មីតាមស្ថាប័នមានគោលបំណងដើម្បីស្តារទំនុកចិត្តនៅក្នុងរបបរាជាធិបតេយ្យនិងរដ្ឋាភិបាលប្រជាធិផុក, នៅក្នុងអ្វីដែលជាទង្វើស្ទើរតែជាលើកដំបូងរបស់លោកជាស្ដេចបានប្រកាសការបង្កើត theSupreme ក្រុមប្រឹក្សានៃរដ្ឋសៀម។ ក្រុមប្រឹក្សាផ្ទាល់របស់ព្រះមហាក្សត្រនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៃចំនួននៃការមានបទពិសោធនិងមានសមត្ថកិច្ច [ត្រូវការអំណះអំណាង] សមាជិកនៃគ្រួសាររាជវង្សរួមទាំងអតីតបម្រើជាយូរមកហើយរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទៃ (និងបុរសម្នាក់នៅខាងស្ដាំដៃព្រះបាទចុល្លាង្ករបស់), ព្រះអង្គម្ចាស់ Damrong Rajanubhab ។ មេដឹកនាំទាំងនេះ arrogated បន្តិចម្តងអំណាចដល់ខ្លួនផ្តាច់មុខតំណែងរដ្ឋមន្រ្តីសំខាន់ទាំងអស់និងបានតែងតាំងកូនប្រុសនិងបងប្អូនទៅកាន់រដ្ឋបាលនិងយោធាទាំងពីរ។ មនុស្សជាច្រើននៃពួកគេមានអារម្មណ៍ថាវាគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេដោយបានធ្វើឱ្យមានកំហុសនៃរជ្ជកាលមុននេះប៉ុន្តែអំពើរបស់ពួកគេមិនត្រូវបានកោតសរសើរចំពោះជាទូទៅសម្រាប់រដ្ឋាភិបាលបរាជ័យក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងដើម្បីឱ្យសាធារណៈជនគោលបំណងនៃគោលនយោបាយដែលពួកគេដេញតាមទៅឱ្យកែតម្រូវ extravagant ហិរញ្ញវត្ថុ Vajiravhud នេះ។

មិនដូចមុនរបស់គាត់ដែលស្តេចបានអានដោយឧស្សាហ៍ស្ទើរតែឯកសារទាំងអស់ដែលបានចូលមករដ្ឋផ្លូវរបស់ខ្លួនពីការដាក់ស្នើក្រសួងដើម្បីដាក់ញត្តិដោយប្រជាពលរដ្ឋ។ ព្រះរាជាស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្ន! ទាក់ទងសុំយោបល់លោកនឹងនិងសំណូមពរពីជួររបស់អ្នកជំនាញនិងការសិក្សាពួកគេកត់សម្គាល់ពិន្ទុល្អក្នុងការដាក់ស្នើគ្នា, ប៉ុន្តែនៅពេលជម្រើសផ្សេងគ្នាដែលអាចរកបានដែលគាត់នឹងកម្រនឹងអាចជ្រើសមួយនិងបោះបង់ចោលអ្នកផ្សេងទៀត។ គាត់ជាញឹកញាប់នឹងពឹងផ្អែកលើក្រុមប្រឹក្សាកំពូលដើម្បីលើកទឹកចិត្តគាត់ក្នុងទិសដៅជាក់លាក់មួយ។

នៅឆ្នាំ 1932 ជាមួយប្រទេសជ្រៅនៅក្នុងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត, ក្រុមប្រឹក្សាកំពូលបានរើសយកដើម្បីកាត់បន្ថយការចំណាយណែនាំ, បញ្ជីប្រាក់ខែសេវាកម្មស៊ីវិលនិងថវិកាយោធា។ ស្តេចបានឃើញថាគោលនយោបាយទាំងនេះអាចបង្កើតបានការមិនសប្បាយចិត្តជាពិសេសក្នុងកងទ័ពហើយដូច្នេះលោកបានកោះប្រជុំពិសេសមួយរបស់ក្រុមមន្ត្រីដើម្បីពន្យល់ថាហេតុអ្វីបានជាការកាត់បន្ថយនេះត្រូវបានគេចាំបាច់។ នៅក្នុងអាសយដ្ឋានរបស់លោកលោកបានថ្លែងដូចខាងក្រោម: "ខ្ញុំខ្លួនឯងដឹងអ្វីសោះអំពីហិរញ្ញវត្ថុហើយអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានគឺការស្តាប់គំនិតរបស់អ្នកដទៃហើយជ្រើសល្អបំផុត ... ប្រសិនបើខ្ញុំបានធ្វើកំហុសមួយ, ខ្ញុំពិតជាសមនឹងត្រូវបានលើកលែង ដោយប្រជាជនសៀម "។

គ្មានការដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនក្សត្របាននិយាយដូច្នេះដោយស្មោះត្រង់។ មនុស្សជាច្រើនបានបកប្រែពាក្យរបស់លោកមិនមែនជាបណ្តឹងឧទ្ធរណ៍ស្មោះត្រង់សម្រាប់ការយល់ដឹងនិងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ, ប៉ុន្តែជាសញ្ញាមួយនៃភាពទន់ខ្សោយនិងភស្តុតាងដែលថាប្រព័ន្ធនៃការគ្រប់គ្រងការផ្តាច់ fallible នេះគួរតែត្រូវបានលុបបំបាត់ចោល។

ស្ដេចប្រជាធិផុកបែរចំណាប់អារម្មណ៍របស់លោកទៅនឹងសំណួរនៃនយោបាយនាពេលអនាគតនៅសៀម។ បំផុសគំនិតដោយគំរូអង់គ្លេស, ស្តេចចង់អនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សទូទៅឱ្យមានការនិយាយក្នុងកិច្ចការរបស់ប្រទេសមួយជាមួយនឹងការបង្កើតសភាមួយ។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញដែលបានស្នើឡើងត្រូវបានគេបញ្ជានឹងត្រូវព្រាងនោះទេប៉ុន្តែបំណងប្រាថ្នារបស់ស្ដេចត្រូវបានច្រានចោលដោយទីប្រឹក្សារបស់គាត់។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវបានគេព្រះអង្គម្ចាស់ Damrong ហើយលោក Francis ខ Sayre ទីប្រឹក្សារបស់សៀមក្នុងកិច្ចការបរទេសដែលមានអារម្មណ៍ថាចំនួនប្រជាជនគឺមិនទាន់ពេញវ័យនយោបាយនិងមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចសម្រាប់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ -a បានឈានដល់ការសន្និដ្ឋានផងដែរ, ជាតិដែក, ដោយស្រ្តីផ្សព្វផ្សាយរបស់គណបក្សប្រជាជននេះ។

ទោះយ៉ាងណាជម្រុញចិត្តដោយរវើរវាយរ៉ាឌីកាល់ការផ្លាស់ប្តូររដ្ឋធម្មនុញ្ញជាស្ដេចនៅឆ្នាំ 1926 បានចាប់ផ្តើមដើម្បីធ្វើការអភិវឌ្ឍផ្លាស់ទីការ prachaphiban គំនិតឬ "ក្រុង" ដែលបានផុសឡើងយឺតនៅក្នុងរជ្ជកាលទីប្រាំនេះជាច្បាប់ដែលទាក់ទងនឹងអនាម័យ។ ទាក់ទងនឹងការពត្រូវបានគេទទួលដោយខ្លួនឯងក្នុងស្រុករដ្ឋាភិបាលនៅក្នុងប្រទេសដែលនៅជុំវិញនិងសំណើដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យក្រុងមួយចំនួនដើម្បីបង្កើនពន្ធក្នុងស្រុកនិងគ្រប់គ្រងថវិកាផ្ទាល់របស់ពួកគេត្រូវបានគេគូរឡើង។ ការពិតដែលថាសាធារណៈជនមិនត្រូវបានការអប់រំគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យការងារក្នុងគម្រោងនេះ militated ប្រឆាំងនឹងភាពជោគជ័យនៃការបណ្តាក់ទុនរដ្ឋបាលនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាគំនិតនៃការបង្រៀនសៀមគំនិតនៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យតាមរយៈការវាស់វែងនៃអំណាចនៃវិមជ្ឈការសាលាក្រុងក្នុងនោះបានក្លាយទៅជា, នៅក្នុងចិត្តប្រជាធិផុកបានជាមូលដ្ឋានក្នុងការធ្វើគោលនយោបាយនាពេលអនាគត។ មុនពេលជំហានជាក់ស្តែងអាចនឹងត្រូវបានយក, ទោះជាយ៉ាងណា, រាជាធិបតេយ្យផ្ដាច់ការត្រូវបាននាំស្រាប់តែដល់ទីបញ្ចប់។

រដ្ឋប្រហារឆ្នាំ 1932
មួយក្រុមតូចដែលទាហាននិងមន្ត្រីរាជការចាប់ផ្តើមសម្ងាត់គ្រោងផ្តួលរំលំរបបរាជានិយមផ្តាច់និងនាំមកនូវរដ្ឋាភិបាលរដ្ឋធម្មនុញ្ញមួយទៅនគរ។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេបានឈានដល់មួយ "បដិវត្តន៍" គ្មានការបង្ហូរឈាមស្ទើរតែនៅព្រឹកថ្ងៃទី 24 ខែមិថុនាឆ្នាំ 1932 ដោយគណបក្សប្រជាជនបានប្រកាសខ្លួនឯង (KHANA Ratsadorn - คณะราษฎร) ។ ខណៈពេលដែលប្រជាធិផុកនៅឆ្ងាយ Klai Kangwon Palace នៅហួហ៊ីន, ផ្សំគំនិតបានយកការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអានន្ទ Samakhom បល្ល័ង្កសាលនៅទីក្រុងបាងកកនិងបានចាប់មន្រ្តីសំខាន់ (ភាគច្រើនពួកមេដឹកនាំនិងសាច់ញាតិរបស់ស្តេច) ។ បក្សប្រជាជនបានទាមទារប្រជាធិផុកក្លាយជាព្រះមហាក្សត្ររដ្ឋធម្មនុញ្ញនិងផ្តល់ឱ្យប្រជាជនថៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។ នៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នៃការឆ្លើយតបជាអវិជ្ជមានដែលពួកគេបានរក្សាសិទ្ធិក្នុងការប្រកាសសៀម arepublic នេះ។ ស្តេចបានទទួលយកការស្នើរសុំជាបន្ទាន់របស់គណបក្សប្រជាជននិងជាលើកដំបូងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ "អចិន្រ្តៃយ៍" នៃប្រទេសសៀមបានប្រកាសឱ្យប្រើនៅថ្ងៃទី 10 ខែធ្នូ។

ប្រជាធិផុកបានវិលត្រឡប់ទៅទីក្រុងបាងកកនៅថ្ងៃទី 26 ខែមិថុនានិងទទួលបានផ្សំគំនិតរដ្ឋប្រហារនៅទស្សនិកជនរាជ។ ដូចដែលពួកគេបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ប្រជាធិផុកស្វាគមន៍ពួកគេថា: «ខ្ញុំបានកើនឡើងនៅក្នុងកិត្តិយសនៃអង្គការខាណា Ratsadorn »។ វាជាកាយវិការសំខាន់ព្រោះបើយោងតាមការធ្វើពិធីរាជវង្សមុន, ក្សត្រត្រូវបានគេនៅតែអង្គុយនៅខណៈពេលដែលមុខវិជ្ជារបស់គេបានធ្វើលំឱនកាយគោរព។ គេបានទទួលស្គាល់ថាកាលៈទេសៈប្រជាធិផុកបានផ្លាស់ប្តូរ។ រាជាធិបតេយ្យផ្ដាច់ការត្រូវបានបញ្ចប់។

ព្រះមហាក្សត្ររដ្ឋធម្មនុញ្ញដំបូង
ទំនាក់ទំនងរបស់ស្ដេចនោះជាមួយនឹងគណបក្សប្រជាជនចុះខ្សោយយ៉ាងឆាប់ជាពិសេសបន្ទាប់ពីការបណ្ដេញចេញនៃការប្រាយ៉ា Manopakorn Nititada ជានាយករដ្ឋមន្ត្រីដោយមេដឹកនាំអង្គការខាណាលោកប្រាយ៉ា Phahol Ratsadon Phonphayuhasena ។

នៅក្នុងខែតុលាឆ្នាំ 1933 នេះ Maverick PrinceBoworadej ដែលជាអតីតរដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងការពារជាតិដែលមានប្រជាប្រិយភាពបានលាលែងពីតំណែងពីគណៈរដ្ឋមន្រ្តីរបស់លោកនៅក្នុងការតវ៉ាប្រជាធិផុកលើការកាត់បន្ថយថវិកានេះបានដឹកនាំការបះបោរប្រដាប់អាវុធប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាល។ ក្នុង theBoworadet ការបះបោរលោកបានកេណ្ឌទ័ពដែលនៅប្រចាំខេត្តជាច្រើននិងបានដើរក្បួននៅលើទីក្រុងបាងកកកាន់កាប់ aerodome theDon ដនមឿង។ ព្រះអង្គម្ចាស់ Boworadej ចោទប្រកាន់រដ្ឋាភិបាលថាត្រូវបានគ្មានការគោរពចំពោះព្រះមហាក្សត្រនិងការលើកកម្ពស់កុម្មុយនីស្តនិងបានទាមទារថាមេដឹកនាំរបស់រដ្ឋាភិបាលលាលែងពីតំណែង។ Boworadej បានសង្ឃឹមថាយោធភូមិក្នុងទីក្រុងបាងកកនឹងគាំទ្រគាត់នោះទេប៉ុន្តែមេបញ្ជាការរបស់ពួកគេបានធានាថាពួកគេនៅតែស្មោះត្រង់នឹងរដ្ឋាភិបាល។ រាជថៃ Navydeclared ខ្លួនវាអព្យាក្រឹតហើយបានចាកចេញសម្រាប់ការមូលដ្ឋានរបស់ខ្លួននៅភាគខាងត្បូង។ បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងខ្លាំងនៅជិតដនមឿងដែលជាកងកម្លាំង Boworadej រំសេវខ្លីត្រូវបានបរាជ័យនិងមេដឹកនាំខ្លួនឯងបានភៀសខ្លួនទៅកាន់និរទេសខ្លួននៅឥណ្ឌូចិនបារាំង។

មានភស្តុតាងថាប្រជាធិផុកបានផ្តល់ការគាំទ្រដល់ rebellion.Nevertheless នោះឡើយគឺបដិកម្បនាបានថយចុះកិត្យានុភាពរបស់ស្ដេច។ នៅពេលដែលការបះបោរបានចាប់ផ្តើមប្រជាធិផុកបានជូនដំណឹងថាលោកសោកស្តាយរបស់រដ្ឋាភិបាលនិងការរំខានជំលោះស៊ីវិលបានភ្លាម។ នេះជាប្តីប្រពន្ធរាជបន្ទាប់មកបានរត់ទៅជ្រកនៅខេត្តសុងក្លានៅភាគខាងត្បូងរហូតមកដល់ពេលនេះ។ ការដកស្ដេចពីកន្លែងកើតហេតុត្រូវបានបកប្រែដោយអង្គការខាណា Ratsadorn ជាការបរាជ័យដើម្បីធ្វើកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់។ ដោយមិនបោះគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹងរបស់គាត់នៅក្នុងកងកម្លាំងរដ្ឋាភិបាលលោកបានធ្វើឱ្យខូចដល់ការជឿទុកចិត្តលើព្រះអង្គ។

នៅឆ្នាំ 1934 សភាបានបោះឆ្នោតដើម្បីធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌស៊ីវិលនិងយោធា។ មួយនៃការផ្លាស់ប្តូរដែលបានស្នើឡើងនឹងអនុញ្ញាតឱ្យមានការកាត់ទោសស្លាប់ដែលនឹងត្រូវអនុវត្តដោយគ្មានការយល់ព្រមរបស់ស្ដេច។ ស្តេចបានធ្វើការតវ៉ានិងនៅក្នុងលិខិតដាក់ជូនទៅរដ្ឋសភាចំនួនពីរបាននិយាយថាការបញ្ចប់នេះជាពេលវេលាមានកិត្តិយសផ្ទាល់ខ្លួននឹងធ្វើឱ្យមនុស្សគិតថារដ្ឋាភិបាលចង់បានសិទ្ធិក្នុងការចុះហត្ថលេខាលើដីកាស្លាប់ក្នុងការលុបបំបាត់ក្រុមអ្នកប្រឆាំងនយោបាយ។ ក្នុងនាមជាអ្នកសម្របសម្រួលមួយដែលគាត់បានស្នើធ្វើប្រជាមតិថ្នាក់ជាតិលើបញ្ហានេះ។

ជាច្រើននៅក្នុងសភាត្រូវបានគេខឹង។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាស្ដេចមានន័យថាសភាមិនបានពិតជាតំណាងឱ្យឆន្ទៈរបស់ប្រជាជននិងបានបោះឆ្នោតដើម្បីបញ្ជាក់ជាថ្មីពីការផ្លាស់ប្តូរក្រមព្រហ្មទណ្ឌ។

ប្រជាធិផុកដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយអង្គការខាណា Ratsadorn ត្រូវបានធ្លាក់ចុះដុនដាសម្រាប់ពេលវេលាមួយចំនួន, បានទៅលើដំណើរទស្សនកិច្ចរបស់អឺរ៉ុបនៅមុនពេលមកទស្សនាប្រទេសអង់គ្លេសទទួលការព្យាបាល។ លោកបានបន្តការទាក់ទងជាមួយរដ្ឋាភិបាលទាក់ទងនឹងលក្ខខណ្ឌក្រោមដែលលោកនឹងបន្តដើម្បីបម្រើនេះ។ ព្រមទាំងរក្សាសិទ្ធិរាជប្រពៃណីមួយចំនួនដូចជាការលើកលែងទោសផ្ដល់គាត់ជារំភើបចិត្តដើម្បីកាត់បន្ថយធម្មជាតិមិនប្រជាធិបតេយ្យកាន់តែខ្លាំងឡើងនៃរបបថ្មីនេះ។ កិច្ចព្រមព្រៀងត្រូវបានសម្រេចនៅលើច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌនោះទេប៉ុន្តែប្រជាធិផុកចង្អុលបង្ហាញថាគាត់មិនចង់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញរហូតដល់ការធានានេះត្រូវបានធ្វើឡើងសម្រាប់សុវត្ថិភាពរបស់គាត់និងរដ្ឋធម្មនុញ្ញត្រូវបានធ្វើវិសោធនកម្មសភាដើម្បីធ្វើឱ្យរាងកាយជាប់ឆ្នោតទាំងស្រុងមួយ។ រដ្ឋាភិបាលបានបដិសេធមិនព្រមគោរពតាម, និងនៅលើ 14 តុលាប្រជាធិផុកបានប្រកាសពីចេតនារបស់លោកត្រូវដាក់រាជ្យទេលុះត្រាសំណើរបស់គាត់ត្រូវបានជួប។

ការដាក់រាជ្យ
បក្សប្រជាជនបានច្រានចោលឱសានវាទនេះហើយនៅថ្ងៃទី 2 ខែមីនាឆ្នាំ 1935 ប្រជាធិផុកទ្រង់បានដាក់រាជ្យដើម្បីត្រូវបានជំនួសដោយព្រះអានន្ទម៉ាហ៊ីឌុល។ ប្រជាធិផុកចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍ខ្លីមួយរិះគន់របបនេះដែលបានរួមបញ្ចូលឃ្លាដូចខាងក្រោម, ចាប់តាំងពីការដកស្រង់សម្តីជាញឹកញាប់ដោយការរិះគន់នៃការអភិវឌ្ឍនយោបាយយឺតរបស់ប្រទេសថៃថា: «ខ្ញុំមានឆន្ទៈក្នុងការប្រគល់អំណាចខ្ញុំអនុវត្តអតីតដើម្បីឱ្យប្រជាជនទាំងមូលនោះទេប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានឆន្ទៈក្នុងការបើក ពួកគេទៅឱ្យបុគ្គលណាមួយឬក្រុមណាមួយដែលត្រូវប្រើក្នុងលក្ខណៈផ្តាច់ការមួយដោយមិនស្ដាប់តាមសំឡេងរបស់ប្រជាជន "។

ក្នុងនាមជាអ្នកប្រជាធិបតេយ្យឧត្តមគតិ, អតីតព្រះមហាក្សត្រមានមូលដ្ឋានល្អសម្រាប់ពាក្យបណ្តឹង។ គណៈកម្មាធិការប្រតិបត្តិនិងការគណៈរដ្ឋមន្រ្តីមិនបានហាក់ដូចដែលចង់ធ្វើការអភិវឌ្ឍបរិយាកាសនៃការជជែកពិភាក្សាគ្នាឬត្រូវបានដឹកនាំដោយសេចក្តីសម្រេចរបស់សភា។

ប្រតិកម្មតបទៅនឹងការដាក់រាជ្យនេះត្រូវបានបិទ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានការភ័យខ្លាចនៃអ្វីដែលអាចកើតឡើងបន្ទាប់ទៀត។ រដ្ឋាភិបាលបានទប់ស្កាត់ពីការប្រកួតប្រជែងការអះអាងណាមួយនៅក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍ការដាក់រាជ្យរបស់ស្ដេចបានសម្រាប់ការភ័យខ្លាចនៃកត្តាដែលនាំអោយមានភាពចម្រូងចម្រាស់បន្ថែមទៀត។ ពួកអ្នកប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលនៅស្ងៀមដោយសារពួកគេមានអារម្មណ៍ថាការបំភិតបំភ័យនិងការបោះបង់ចោលដោយស្តេចដែលពួកគេចាត់ទុកថាជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលមានសមត្ថភាពឈរឡើងដើម្បីរបបនេះ។ នៅក្នុងពាក្យផ្សេងទៀតដាច់ខាតនៃរបបរាជានិយមត្រូវបានជំនួសដោយថាការនៃគណបក្សប្រជាជនដែលមាននៅក្នុងការយោធាដែលបានកើតឡើងជា arbiter ស្លាបចុងក្រោយនៃអំណាច។

ជីវិតបន្ទាប់ពីការដាក់រាជ្យ
ប្រជាធិផុកចំណាយពេលនៅសល់នៃជីវិតរបស់គាត់ជាមួយនឹងព្រះមហាក្សត្រី Rambhai Barni ក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស។ នៅក្នុងពេលនៃការដាក់រាជ្យនោះប្តីប្រពន្ធនេះត្រូវបានគេរស់នៅនៅ Knowles ផ្ទះ, នៅក្នុងប្រទេស Surrey, គ្រាន់តែនៅខាងក្រៅទីក្រុងឡុងដ៍។ ទោះជាយ៉ាងណា, ផ្ទះនេះគឺមិនសមរម្យពិចារណាពីសុខភាពរបស់គាត់ដូច្នេះពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរទៅលោក Glen Pammant នៅតែនៅក្នុងប្រទេស Surrey នៅផ្ទះតូចមួយទេប៉ុន្តែមានចន្លោះដើរបន្ថែមទៀត។ ពួកគេនៅតែមានរយៈពេលពីរឆ្នាំ។ ប្តីប្រពន្ធនេះមានកូនទេ, ប៉ុន្តែការអនុម័តចៅប្រុសទារកមួយនៃការពេញព្រះមហាក្សត្រជូឡាឡុងជាបងប្អូនរបស់។ កូនប្រុសអនុម័តព្រះអង្គម្ចាស់ Jirasakdi នៅពេលក្រោយនឹងបម្រើជាអ្នកបើកដឹកជញ្ជូនផ្លូវអាកាសជំនួយក្នុងរបស់អង់គ្លេស។ គាត់បានស្លាប់នៅពេលយន្តហោះដែលគាត់ត្រូវបានហោះដែលបានធ្លាក់នៅក្នុងឆ្នាំ 1942 ។

ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរជាថ្មីម្តងទៀតដើម្បី vane តុលាការ, ផ្ទះចាស់បំផុតនៅក្នុងភូមិនេះ ofBiddenden ក្នុងខិន្ថ។ លោកបានដឹកនាំមួយជីវិតដោយសន្តិវិធីនៅទីនោះសួននៅពេលព្រឹកនិងការសរសេរជីវប្រវត្តិរបស់លោកក្នុងពេលរសៀល។

នៅឆ្នាំ 1938 ប្តីប្រពន្ធរាជបានផ្លាស់ប្តូរ toCompton ផ្ទះ, នៅ ofWentworth ភូមិនៅរដ្ឋ Virginia ទឹក Surrey នាទី។

ដោយសារតែការទម្លាក់គ្រាប់បែកដោយ GermanLuftwaffe នេះនៅក្នុងឆ្នាំ 1940 ប្តីប្រពន្ធបានផ្លាស់ប្តូរជាថ្មីម្តងទៀត, ជាលើកដំបូងទៅផ្ទះតូចមួយនៅក្នុង Devon, ហើយបន្ទាប់មកទៅបឹង Vyrnwy សណ្ឋាគារ inPowys, វេលស៍, ដែលជាកន្លែងដែលអតីតព្រះមហាក្សត្របានរងការវាយប្រហារបេះដូង។

ប្តីប្រពន្ធនេះបានវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះ Compton, ខណៈដែលគាត់សម្តែងនូវចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់គាត់បានស្លាប់នៅទីនោះ។ ស្ដេចប្រជាធិផុកបានស្លាប់ពីការបរាជ័យបេះដូងនៅលើ 30 ខែឧសភាឆ្នាំ 1941 ។

ការបូជាសពរបស់គាត់ត្រូវបានប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅ Golders បៃតងនៅភាគខាងជើងទីក្រុងឡុងដ៍ Crematorium ។ វាជារឿងធម្មតាចូលរួមដោយគ្រាន់តែមហាក្សត្រី Ramphai និងដៃនៃសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធមួយ។ ព្រះមហាក្សត្រី Ramphaiphanni បានស្នាក់នៅឯផ្ទះសម្រាប់ Compton បន្ថែមទៀតចំនួនប្រាំបីឆ្នាំមុនពេលដែលនាងបានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ប្រទេសថៃនៅឆ្នាំ 1949 ការនាំយកផេះរបស់ស្ដេចត្រឡប់មកវិញជាមួយនាង។

បានបញ្ចប់ឡើងដល់ចំណុចនេះនៅពេលដែលគាត់មានអាយុ 25 ឆ្នាំជីវប្រវត្តិរបស់ស្តេចត្រូវបានចាកចេញមិនទាន់បានបញ្ចប់។

កេរ្តិ៍ដំណែល
ក្នុងចំណោមក្សត្រចក្រីចុងក្រោយជាពិសេសជូឡាឡុងនិងភូមិពលប្រជាធិផុកបានផុសឡើងជាមួយនឹងការឆ្លើយសើរើតិចតួច។ គាត់ជាការងារលំបាក, គ្រប់គ្រងដែលមានប្រសិទ្ធភាពដែលជាបញ្ញាស្មើនឹងតម្រូវការនៃការិយាល័យរបស់លោក [ត្រូវការអំណះអំណាង] និងដែលសំខាន់នោះគឺកំហុសមើលស្រាលតម្រូវការកំពុងកើនអភិជននៅទីក្រុងបាងកកសម្រាប់អំណាច។ ជាចុងដូចជាការស្លាប់របស់គាត់នៅនិរទេសខ្លួនជាច្រើន, ដូចដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តលោក David Wyatt បានដាក់ឃេវា, "នឹងបានយល់ព្រមជាមួយនឹងការវិនិច្ឆ័យរបស់លោកថាការផ្លាស់ប្តូរឆ្ពោះទៅរកលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យនៅក្នុងឆ្នាំ 1932 គឺមុនអាយុ" ។

 ព្រះរាជឥស្សរិយយសនិងកិត្តិយស 
 ព្រះរាជឥស្សរិយយស 
 Tenure  ភាសាថៃ  រូបឣក្សរខ្មែរ 8 November 1893 - 4 March 1905  สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์  សម្ដេចព្រះចៅលូកយ៉ាធើ ចៅហ្វាប្រជាធិផុកស័ក្តិតេជន៍ 4 March 1905 - 26 Nocember 1925  สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมขุนศุโขไทยธรรมราชา សម្ដេចព្រះចៅណងយ៉ាធើ ចៅហ្វាប្រជាធិផុកស័ក្តិតេជន៍ ក្រុមឃុនសុខោទ័យធម្មរាជា 23 october 1910 - 15 November 1925  สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมขุนศุโขไทยธรรมราชา សម្ដេចព្រះចៅណងយ៉ាធើ ចៅហ្វាប្រជាធិផុកស័ក្តិតេជន៍ ក្រុមឃុនសុខោទ័យធម្មរាជា 15 November 1925 - 26 November 1925 สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมหลวงศุโขไทยธรรมราชา សម្ដេចព្រះចៅណងយ៉ាធើ ចៅហ្វាប្រជាធិផុកស័ក្តិតេជន៍ ក្រុមហ្លួងសុខោទ័យធម្មរាជា 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2469  สมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมหลวงศุโขไทยธรรมราชา  សម្តេចព្រះចៅយូហួ ចៅហ្វាប្រជាធិផុកស័ក្តិតេជន៍ ក្រុមហ្លួងសុខោទ័យធម្មរាជា​ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2469 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2477 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปกฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមិន្ទ្រមហាប្រជាធិផុក ព្រះប៉ុកក្លៅចៅយូហួ​ 2 มีนาคม พ.ศ. 2477 - 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2492  สมเด็จพระบรมราชปิตุลา เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมหลวงศุโขไทยธรรมราชา  24 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 เป็นต้นไป  พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปกฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមិន្ទ្រមហាប្រជាធិផុក ព្រះប៉ុកក្លៅចៅយូហួ​

 ដូនតា 

 តំណ​ភ្ជាប់​ខាងក្រៅ 

ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះមហាក្សត្រថៃ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រាជវង្សចក្រី