ពុធ (ភព)

ភពពុធគឺជាភពតូចបំផុតនិងជិតបំផុតទៅនឹងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ក្នុងនាមជាភពជិតវាតែងតែនៅជិតព្រះអាទិត្យសម្រាប់អ្នកអង្កេតផែនដីដែលជាហេតុធ្វើឱ្យពិបាកសង្កេត។ ទោះបីជាបែបនេះក៏ដោយវាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ភពដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេហើយត្រូវបានគេស្គាល់រួចហើយនៅសម័យបុរាណ។ វាអាចត្រូវបានគេមើលឃើញតែមុនពេលថ្ងៃរះឬបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច។

ទ្រង់ទ្រាយផ្ទៃរបស់បារតប្រហាក់ប្រហែលនឹងព្រះចន្ទៈវាមានរណ្ដៅដែលមានឥទ្ធិពលជាច្រើនហើយស្ទើរតែគ្មានបរិយាកាស។ សីតុណ្ហភាពផ្ទៃខាងលើមានចាប់ពី ១៧៣ អង្សាសេដល់ ៤២៧ អង្សាសេ។ ទោះយ៉ាងណាមិនដូចព្រះចន្ទភពផែនដីមានស្នូលដែកដ៏ធំមួយបង្កើតវាលម៉ាញេទិកខ្សោយជាងផែនដីជាងមួយរយដង។ ទំហំនៃស្នូលមានន័យថាបារតមានដង់ស៊ីតេខ្ពស់បំផុតមួយក្នុងចំណោមភពនានានៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ [៥] (ផែនដីមានដង់ស៊ីតេខ្ពស់ជាងបន្តិច) ។ បារតមិនមានផ្កាយរណបធម្មជាតិទេ។

ឯកសារសង្កេតដំបូងរបស់បារតមានតាំងពីជំនាន់សហវត្សរ៍មុនគ។ ស។ ក្រិកបុរាណដំបូងគិតថាពួកគេជាសាកសពសេឡេស្ទាលពីរ: ទីមួយអាចមើលឃើញមុនពេលថ្ងៃរះ (ពួកគេហៅថាអាប៉ូឡូ) ដែលអាចមើលឃើញទីពីរបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច (ពួកគេបានហៅពួកគេថាហ៊ឺមេស) [6] ។ ប្រជាជនអេហ្ស៊ីបបុរាណខាល់ដេនិងក្រោយមកតារាវិទូក្រិកដឹងថាបារតអាចមើលឃើញនៅពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាចគឺជាភពតែមួយ។ រឿងនេះត្រូវបានគេដឹងចំពោះប្រជាជនអេហ្ស៊ីបនៅប្រហែលឆ្នាំ ១១៥០ មុនគ។ ស។ ដោយសារតែចលនានៃភពផែនដីយ៉ាងលឿនដែលបណ្តាលមកពីគន្លងដ៏ខ្លីរបស់វារ៉ូម៉ាំងបានដាក់ឈ្មោះឱ្យភពនេះជាកិត្តិយសដល់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះនិងម្ចាស់ហាងពាណិជ្ជករ - បារត។ និមិត្តសញ្ញាតារាវិទូរបស់ភពផែនដីគឺជាកំណែទាន់សម័យនៃទ្រឹស្ដីហិមរុស [៧] ។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពផ្សេងទៀតនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យយើងមិនសូវស្គាល់អំពីបារតទេ។ ដោយសារតែបញ្ហាបច្ចេកទេសមានតែការស៊ើបអង្កេតចំនួនពីរប៉ុណ្ណោះដែលបានពិនិត្យវារហូតមកដល់ពេលនេះ។ ដំបូងនៃការទាំងនេះ - ម៉ារីន ១០ - ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៤–១៩៧៥ បានហោះឆ្លងកាត់បារតចំនួន ៣ ដងនិងធ្វើផែនទី ៤៥ ភាគរយនៃផ្ទៃដី។ នៅឆ្នាំ ២០០៨ និង ២០០៩ យានអវកាស MESSENGER បានធ្វើការហោះហើរចំនួន ៣ លើកឆ្លងកាត់ភពផែនដីហើយបន្ទាប់មកបានរុករកវាពីគន្លងជាផ្កាយរណបសិប្បនិម្មិតមួយក្នុងឆ្នាំ ២០១១-២០១៥ ។ ត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការនៅឆ្នាំ ២០១៨ យានអវកាស BepiColombo ត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងធ្វើដំណើរជុំវិញគន្លងបារតក្នុងឆ្នាំ ២០២៥ ។

 មើលផងដែរ 
 ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ