អាអ៊ូហ្គូស្ធីនូស នៃ ហុីបផូ

អាអ៊ូហ្គូស្ធីនូស នៃ ហុីបផូ ឬ លោកគ្រូអហ្គស្ទីន ឬ សន្តអូគូស្តាំង ជា​ទស្សនវិទូគ្រីស្តសាសនា​ដ៏​សំខាន់ ជា​ទេវវិទូ និង​ជា​ឥស្សរជនឆ្នើម​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​ទស្សនវិជ្ជា​ពាហិរសាសនា​ទៅ​កាន់​តស្សនវិជ្ជា​គ្រីស្តសាសនា​ជាក់លាក់។

 ជីវប្រវត្តិ 
អាអ៊ូហ្គូស្ទីន កើតនៅក្រុងតាកាស ទ្វីបអាហ្រ្វិក ហើយ​ទទួល​មរណភាព​នៅក្រុង​ហុីបផូ។ ឪពុក​របស់​លោក​ឈ្មោះ ប៉ាទ្រីឈិអុស ដែល​ជា​ជនក្រៅសាសន៍ រីឯ​ម្តាយ​របស់​លោក​គឺ សន្តីម៉ូនីក ដែល​ជា​គ្រិស្តបរិស័ទ។ លោក​ទទួល​ការសិក្សា​តាម​របៀបគ្រីស្តបរិស័ទ​យ៉ាងល្អ។ លោក​ជានិស្សិត​ខាងច្បាប់​នៅ​ក្រុងកាតេច។ ដំបូង​លោក​ជឿ​លើ​ក្រុមវង្វេង​ជំនឿ ម៉ានិឈាន ហើយ​បង្រៀន​វិជ្ជាវោហាសាស្ត្រ​នៅ​ទីក្រុង មិឡាន ជា​កន្លែង​ដែលលោកបានកែប្រែចិត្តគំនិត​ ដោយ សន្តអំប៊្រាស ។

ពេល​ត្រឡប់​ទៅ ក្រុងតាកាស លោក​បាន​ចែក​របស់របរ​ឲ្យ​ជនក្រីក្រ ហើយ​ទទួល​ការតែងតាំង​ជាបូជាចារ្យ​ ក្រោយមក​ទទួល​ការតែងតាំង​ជាលោកអភិបាល ក្រុងហិប្ប៉ូ ពេល​មាន​អាយុ ៤១ ឆ្នាំ។ លោក​ក្លាយទៅជា​អ្នកបំភ្លឺព្រះសហគមន៍​នៅ​ទ្វីបអាហ្វ្រិក។ លោក​ជា​ម្នាក់​ក្នុងចំណោម​អ្នកបង្កើតក្រុមបព្វជិត​ដ៏ល្បីល្បាញ ៤ នាក់ និង​ជា​គ្រូបាធ្យាយ​របស់​ព្រះសហគមន៍។

 គំនិត 
 ទេវវិជ្ជា 
ការរួមចំណែក​របស់​លោក អាអ៊ូហ្គូស្ធីនូស ចំពោះ​ទេវវិជ្ជា​មាន​ច្រើន​ណាស់​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទេវវិជ្ជា។

លោក​ជាអ្នកការពារ​រឿងដំណឺងល្អ​របស់​ព្រះគ្រីស្ត​ជា​ព្រះគុណ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ពីក្រុមខុសឆ្គង​ជាច្រើន។

សៀភៅ​របស់​លោក អាអ៊ូហ្គូស្ធីនូស ដែលមានចំណងជើងថា « ព្រះត្រៃឯកដ៏បរិសុទ្ធ » គឺ​ជា​ស្នាដៃ​នៅ​ក្នុង​ទេវសាស្ត្រ​ដ៏​ឆ្នើម។ នៅ​ក្នុង​ឯកសារនេះលោកបានឃើញព្រះដែលមានចែងនៅក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​ថា​ជា​ព្រះ​ត្រៃឯក ដ៏​អស់កល្ប ដ៏​មហិមា ដ៏​ឥតខ្ចោះ និង​គ្រប់លក្ខណ៌។

នៅ​ក្នុង​សំណេរ​របស់​លោក​ដែល​មាន​ចំណងជើង « ទីក្រុងរបស់ព្រះ » បាន​ចាក់ឫស​នៅ​ក្នុង​ជំនឿ​លើ​អធិបតេយ្យភាព​របស់​ព្រះ​និង​គុណូបការរបស់ព្រះអង្គ​ជា​ដើម ដែល​គេ​បាន​អះអាង​ថា​របៀប​ដែល​គ្រីស្តបរិស័ទមាន​ទស្សនទាន​ចំពោះ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ។
 ទស្សនវិជ្ជា 
ទស្សនវិជ្ជារបស់ អាអ៊ូហ្គស្ធិនូស ជា​និច្ចកាល​បម្រើ​ឲ្យ​ទេវវិជ្ជា​របស់​លោក​ ថ្វីបើ​មាន​ការពិភាក្សា​យា៉ង​ល្អ​ពី​អស្តិរូបវិជ្ជា​ជា​ពិសេស​អំពី​ពេលវេលា​និង​ឆន្ទៈសេរី​និង​សីល៍វិជ្ជា​ក៏​ដោយ។ ក្នុងឋានៈ​ជា​លោកអភិបាល​កាតូលិក​ម្នាក់​គាត់​បាន​ប្រយុទ្ធប្រឆាំង​អ្នកជឿ​បីក្រុម​៖
 ពួកសាសនម៉ានី
 ពួកដូណាធូស
 ពូកផេឡាហ្ជីអ៊ូស។
ប្រឆាំងពួកសាសនមា៉នី អាអ៊ូហ្គូស្ធីនូស អះអាង​ថា​ចក្រវាឡគឺ​ល្អ​ទាំងស្រុង​និង​អំពើបាប​គឺ​គ្រាន់តែ​គ្មាន​ឫុ​អវត្តមាន​អ្វី​ដែល​ល្អ។ ក្នុង​ករណី​នៃ​អំពើ​អាក្រក់់​ខាង​សីលធម៌​នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ឆន្ទៈសរី។ 

 ឯកសារយោង 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ទស្សនវិទូចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកនិពន្ធ ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកអប់រំ