ដើមព្នៅ

ដើមព្នៅ ដែលគេស្គាល់ជាទូទៅថាជា bael (ឬ bili  ឬ bhel  ) ក៏ជា Bengal quince,  ផ្លែប៉ោមមាស  ផ្លែក្រូចជូរចត់ជប៉ុន  ផ្លែប៉ោមថ្ម   ឬ ផ្លែប៉ោមឈើ  គឺជាប្រភេទដើមឈើដែលមានដើមកំណើតនៅ ឧបទ្វីបឥណ្ឌា និង អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ។  វាមានវត្តមាននៅក្នុង ប្រទេសឥណ្ឌា ប៉ាគីស្ថាន បង់ក្លាដែស  ស្រីលង្កា និង នេប៉ាល់ ។   ដើមឈើនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាពិសិដ្ឋដោយ អ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូ និង ពុទ្ធសាសនិក ។

 ការប្រើប្រាស់ 
រូបភាពតូច|ស្លឹក​ឈើ​ប្រើ​ក្នុង​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ ​ព្រះ​ឥសូរ ជា​រូប​ព្រះ​សិវៈ

 ធ្វើម្ហូប 
សម្បូរទៅដោយ វីតាមីន C,  ផ្លែអាចបរិភោគបានទាំងស្រស់ៗពីដើមឈើ ឬក្រោយពេល ហាលរួច ហើយផលិតជាស្ករគ្រាប់ កាហ្វេ ម្សៅ pulp ឬ ទឹកដម ។  ប្រសិនបើស្រស់ ទឹកត្រូវ ច្របាច់ និង ផ្អែម ដើម្បីធ្វើភេសជ្ជៈស្រដៀងនឹង ទឹកក្រូចឆ្មា ។  ទឹកនេះអាចយកទៅច្នៃជា ទឹកសាប ឬហៅថា bella pana ផងដែរ។

 ឱសថបុរាណ 
ស្លឹក សំបក ឫស ផ្លែ និងគ្រាប់ត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុង ឱសថបុរាណ ដើម្បីព្យាបាលជំងឺផ្សេងៗ។  

 នៅក្នុងវប្បធម៌ 
វាត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ដើម​ឈើ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​មួយ​របស់​សាសនា​ហិណ្ឌូ  (គេ​ស្គាល់​ជា ​ភាសា​សំស្ក្រឹត ​ថា बिल्व ពិល្វ  ) ហើយ​ដូច្នេះ​គេ​ប្រើ​ក្នុង​ពិធី​សាសនា​ហិណ្ឌូ។   ភស្ដុតាងដំបូងបង្អស់នៃសារៈសំខាន់ខាងសាសនា វាលេចឡើងនៅក្នុង ស្រីសុក្ត នៃ រិគវេទ ដែលគោរពរុក្ខជាតិនេះជាកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ព្រះ លក្ស្មី ដែលជាអាទិទេពនៃទ្រព្យសម្បត្តិនិងភាពរុងរឿង។  ដើម​បាវ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ការ​ចាប់​បដិសន្ធិ​របស់​ព្រះ ​សាស្តា ​ដែរ។  ដើម​បាវ​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​ឃើញ​ជា​ធម្មតា​នៅ​ជិត​ប្រាសាទ​ហិណ្ឌូ និង​សួនច្បារ​ផ្ទះ។  វាត្រូវបានគេជឿថា ព្រះសិវៈ ចូលចិត្តដើមឈើបែលរហូតដល់ចំណុចមួយនៃការទទួលបាន  बिल्वदण्ड ពិល្វទណ្ឌ ឬ "bel- staffed " ។  ស្លឹក និងផ្លែរបស់វានៅតែដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការថ្វាយបង្គំរបស់គាត់ ពីព្រោះរូបរាងស្លឹកបីត្រូវបានគេមើលឃើញថាជានិមិត្តរូបនៃ ត្រីកោណ របស់គាត់។ ជំនឿ​មួយ​ទៀត​គឺ​រូបរាង​ស្លឹក​ត្របែក​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ភ្នែក​បី​របស់ ​ព្រះ​សិវៈ ។   

 ឯកសារយោង