អភិជ្ឈា

អភិជ្ឈា (នាម) (បាលី),(សំស្ក្រឹត)(អៈភិច-ឈា)(អភិធ្យា) គំនិត​សម្លឹង​រំពៃ​រក​ទំនង​ឲ្យ​បាន​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ​មក​ជា​របស់​ខ្លួន; ការ​ចង់​បាន​ហួស​ហេតុ​ហួស​ទំនង; តណ្ហា; អភិលាស : អភិជ្ឈា​ជា​ទុច្ចរិត​មួយ​ខាង​ផ្លូវ​ចិត្ត រាប់​ចូល​ជា​មនោ​ទុច្ចរិត មួយ​ក្នុង​មនោ​ទុច្ចរិត ៣ យ៉ាង ។ 

អភិជ្ឈាភិភូត (បាលី < អភិជ្ឈា + អភិ-ភូត “គ្រប​សង្កត់”) ដែល​ត្រូវ​អភិជ្ឈា​គ្រប​សង្កត់​ឬ​ជិះ​ជាន់​ស៊ប់ (ឥត្ថីលិង្គ អភិជ្ឈាភិភូតា) ។ 

ពាក្យកាព្យ ថា : រី​ជន​ចិត្ត​ស្លូត អភិជ្ឈាភិភូត បែរ​ជា​កាច​ល្មោភ ឥត​អៀន​ឥត​ខ្មាស ព្រោះ​តែ​ក្តី​លោភ នាំ​ឲ្យ​ក្រសោប ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ។ ទោះ​គេ​ហិនហោច ឈឺ​ចិត្ត​ផ្សា​ខ្លោច ក៏​ដោយ​ឥត​ស្ងួន កៀរ​យក​ប្រយោជន៍ ឲ្យ​តែ​បាន​ខ្លួន កាច​ល្មោភ​ផ្ទួន​ៗ ឥត​ក្តី​អៀន​ខ្មាស ។

 อภิชฌา​ [อะ-พิด-ชา] (มค. อภิชฺฌา) น. ความโลภ, ความอยากได้, ตัณหา. 
abhijjhā : (f.) covetousness; 'of covetousness'; One of the four Ganthas; 'covetousness' is a synonym of lobha (s. mūla) and tanhā and is the 8th link of the unwholesome courses of action (s. kamma-patha, I).