ការទទួលសូរស័ព្ទ

ការទទួលសូរស័ព្ទ ( RP ) ដែលជាទូទៅត្រូវបានគេហៅថា ប៊ីប៊ីស៊ីអង់គ្លេស និង សំឡេងអង់គ្លេសអង់គ្លេសស្តង់ដារ ឬ ការបញ្ចេញសំឡេងអង់គ្លេស ខាងត្បូង  គឺជាការ បញ្ចេញសំឡេង នៃ ភាសាអង់គ្លេសស្តង់ដារ នៅ ចក្រភពអង់គ្លេស និងត្រូវបានកំណត់នៅក្នុង វចនានុក្រមអង់គ្លេសខនសាយអកហ្វត (Concise Oxford English Dictionary) ជាការសង្កត់សំឡេងស្តង់ដារអង់គ្លេសដូចដែលបាននិយាយ នៅ ភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសអង់គ្លេស ", [២] ទោះបីជាវាអាចត្រូវបានលឺពីអ្នកនិយាយជនជាតិដើមនៅទូទាំងប្រទេសអង់គ្លេសនិងវែលក៏ដោយ។  [4] លោកភីធ័រ​​ទ្រូដជៀល​ Peter Trudgill  បានប៉ាន់ប្រមាណក្នុងឆ្នាំ 1974 ថា 3 ភាគរយនៃប្រជាជននៅប្រទេសអង់គ្លេសគឺជាអ្នកនិយាយភាសាអង់គ្លេសដោយសំនៀងភាសា​ការទទួលសូរស័ព្ទនេះ,  ប៉ុន្តែការប៉ាន់ប្រមាណជារហ័សនេះត្រូវបានចោទសួរដោយ អ្នកបញ្ចេញសម្លេង​លោក J. Windsor Lewis ។  Clive Upton កត់សំគាល់ការប៉ាន់ស្មានខ្ពស់ជាង ៥% (Romaine, ២០០០) និង ១០% (Wells, ១៩៨២) ប៉ុន្តែសំដៅទៅលើអ្វីៗទាំងអស់នេះថាជា“ guesstimates” ដែលមិនផ្អែកលើការស្រាវជ្រាវច្បាស់លាស់។  

អតីតក្នុងភាសាប្រចាំថ្ងៃហៅថា "ភាសាអង់គ្លេសរបស់ស្ដេច"។ ភាសាការទទួលសូរស័ព្ទនេះ​ ទទួលបាន កិត្យានុភាពសង្គមខ្ពស់ នៅក្នុងចក្រភពអង់គ្លេស [៨] ហើយត្រូវបានគេគិតថាជាការសង្កត់សំឡេងរបស់អ្នកដែលមានអំណាច, លុយកាក់, និងឥទ្ធិពល, ទោះបីជាវាអាចត្រូវបានយល់ឃើញអវិជ្ជមានដោយអ្នកខ្លះថាត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងសិទ្ធិមិនគួរទទួលបាន។ ។  [១០] ចាប់តាំងពីទសវត្សឆ្នាំ ១៩៦០ មានការអនុញ្ញាតិយ៉ាងទូលាយសម្រាប់ប្រេីប្រាស់នូវភាសាអង់គ្លេសតាមតំបន់នៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំ។ [១១] 

ការសិក្សារបស់ RP គឺផ្តោតសំខាន់តែលើការបញ្ចេញសំឡេង ចំណែកឯភាសាអង់គ្លេសស្តង់ដារ, អង់គ្លេសព្រះមហាក្សត្រិយានី, អង់គ្លេសអកហ្វត, និងប៊ីប៊ីស៊ីអង់គ្លេស គឺពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាដូចជាវេយ្យាករណ៍, វាក្យសព្ទ, និងបែបបទផងដែរ។ 

 ប្រវត្តិសាស្រ្ត 
សេចក្តីណែនាំនៃពាក្យ ទទួលបានការបញ្ចេញសំឡេង ត្រូវអោយក្រេឌីតទៅអ្នកជំនាញសូរស័ព្ទអង់គ្លេស ដានីញ៉ែល​​ ចូន Daniel Jones។ នៅក្នុងការកែប្រែលើកដំបូងនៃ វចនានុក្រមការបញ្ចេញសម្លេងអង់គ្លេស​English Pronouncing Dictionary(1917) គាត់បានដាក់ឈ្មោះបញ្ចេញសំឡេងនេះថា "ការបញ្ចេញសម្លេងសាលាសាធារណ:" ( " សាធារណៈ " ដែលជនជាតិអាមេរិកអោយនិយមន័យនឹងពាក្យ "ឯកជន"), ប៉ុន្តែសម្រាប់ការកែប្រែលើកទីពីរក្នុងឆ្នាំ 1926 គាត់បានសរសេរថា: «នៅក្នុងអ្វីដែលខ្ញុំហៅវាថាការទទួលការបញ្ចេញសូរស័ព្ទ(Received Pronuncition) សម្រាប់ការចង់បានបែបបទដែលល្អជាងនេះ។ [12] ទោះជាយ៉ាងណាពាក្យនេះពិតជាត្រូវបានគេប្រើមុននេះទៀត ដោយ  P. S. Du Ponceau នៅក្នុងឆ្នាំ 1818 [13]។ បែបបទស្រដៀងគ្នានេះគឺ ការទទួលស្តង់ដា ត្រូវបានបង្កើតដោយ  Alexander John Ellis ក្នុងឆ្នាំ 1927 [14] អ្នកជំនាញសូរស័ព្ទជំនាន់មុន  Alexander John Ellis ប្រើបែបបទទាំងពីរ ដោយផ្លាស់ប្តូរគ្នាប៉ុន្តែជាមួយនឹងនិយមន័យទូលំទូលាយជាងដានីយ៉ែលចូន ដោយបាននិយាយថា "មិនមានអ្វីដែលអាចកំណត់បានដូចជាការញែកខោនិងអាវ ក៏ដូចជាការសិក្សាសម្លេងអង់គ្លេសទទួល​និងអង់គ្លេសស្ដង់ដា​​ ព្រោះវាដូចជាភាពខុសគ្នារវាងបុគ្គលនិងបុគ្គលដែរ​ បើទោះជាភាពខុសគ្នានោះគឺ​ "ការទទួល", វាត្រូវបានយល់តែមិនត្រូវបានកត់សម្គាល់ច្បាស់លាស់។ [១៥] 

យោងទៅតាម ការប្រើប្រាស់ភាសាអង់គ្លេសទំនើបរបស់ហ្វូឡឺរ (១៩៦៥) ពាក្យដែលត្រឹមត្រូវគឺពាក្យថា«ការទទួលការបញ្ចេញសំឡេង»។ ពាក្យ "បានទទួល received" មានន័យអត្ថន័យដើមរបស់ខ្លួន "បានទទួលយក accpeted" 'ឬ' "អនុម័ត approved" ដូចនៅក្នុង "ទទួល ប្រាជ្ញា "។  

RP ត្រូវបានគេជឿថាត្រូវបានផ្អែកលើការសង្កត់សំឡេងនៅ ភាគខាងត្បូង នៃ ប្រទេសអង់គ្លេស ប៉ុន្តែវាពិតជាមានលក្ខណៈដូចគ្នាបំផុតជាមួយ ភាសាអង់គ្លេសទំនើបដំបូង នៃ ដីកណ្ដាលខាងកើត ។  នេះគឺជាតំបន់ដែលមានប្រជាជនច្រើននិងរីកចម្រើនបំផុតនៃប្រទេសអង់គ្លេសក្នុងកំឡុងសតវត្សទី ១៤ និង ១៥ ។ នៅចុងសតវត្សរ៍ទី ១៥“ ស្តង់ដារអង់គ្លេស” ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅទីក្រុងឡុង។ [១៨] [១៩] 

 ឈ្មោះជំនួស 
អ្នកភាសាវិទូខ្លះបានប្រើពាក្យ "RP" ពេលបង្ហាញការកក់ទុកអំពីភាពសមស្របរបស់វា។ [២០] [២១] [២២] វចនានុក្រម បញ្ចេញសំឡេង អង់គ្លេសដែល ចេញផ្សាយដោយខេមប្រីដ (សំដៅទៅលើអ្នកដែលរៀនភាសាអង់គ្លេសជាភាសាបរទេស) ប្រើឃ្លា“ សូរស័ព្ទប៊ីប៊ីស៊ី” ផ្អែកលើមូលដ្ឋានដែលឈ្មោះ“ ទទួលបានការបញ្ចេញសំឡេង” គឺ“ បុរាណ” ហើយអ្នកធ្វើបទបង្ហាញ របស់សារព័ត៌មានប៊ីប៊ីស៊ី មិនផ្តល់យោបល់ដល់វណ្ណៈសង្គមខ្ពស់និងបុព្វសិទ្ធិខ្ពស់ដល់អ្នកស្តាប់របស់ពួកគេទៀតទេ។ [២៣] អ្នកនិពន្ធផ្សេងទៀតក៏បានប្រើឈ្មោះ "សូរស័ព្ទប៊ីប៊ីអិន" ដែរ។ [២៤] [២៥] 

សូរស័ព្ទវិទូ Jack Windsor Lewis ជារឿយៗរិះគន់ឈ្មោះ "ការទទួលសូរស័ព្ទ" នៅក្នុងប្លុករបស់គាត់: គាត់បានហៅវាថា "គួរឱ្យស្អប់"  ជាពាក្យអាម៉ាសចាស់និងគួរឱ្យអស់សំណើច "  ហើយបានកត់សម្គាល់ថាអ្នកប្រាជ្ញជនជាតិអាមេរិករកឃើញ ពាក្យ "ចង់ដឹងចង់ឃើញណាស់" ។  គាត់បានប្រើពាក្យ "អង់គ្លេសទូទៅ" (ដើម្បីស្របគ្នានឹង " អាមេរិចទូទៅ ") នៅក្នុងការបោះពុម្ភផ្សាយឆ្នាំ ១៩៧០ របស់គាត់នៃ វចនានុក្រមព្យញ្ជនៈសំរួលភាសាអាមេរិចនិង់ អង់គ្លេស អង់គ្លេស និងក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយជាបន្តបន្ទាប់។  Beverley Collins និង Inger Mees ប្រើពាក្យ "ការបញ្ចេញសំឡេងបែបគ្មានតំបន់" សម្រាប់អ្វីដែលគេច្រើនហៅម្យ៉ាងទៀតថា RP ហើយរក្សាពាក្យ "ទទួលការបញ្ចេញសំឡេង Received Pronunciation" សម្រាប់ "ការនិយាយវណ្ណៈខ្ពស់នៃសតវត្សរ៍ទី ២០" ។ [២៩] ការបញ្ចេញសំលេងដែលបានទទួលពេលខ្លះត្រូវបានគេហៅថា "អង់គ្លេស Oxford" ដូចដែលវាធ្លាប់ជាការបញ្ចេញសំឡេងរបស់សមាជិកភាគច្រើននៃ សកលវិទ្យាល័យ Oxford ។  សៀវភៅដៃរបស់សមាគមន៍សូរស័ព្ទអន្តរជាតិ ប្រើឈ្មោះ“ ស្តង់ដារអង់គ្លេសភាគខាងត្បូង” ។ ទំព័រ ៤ អាន៖ 

ស្ដង់ដាអង់គ្លេសខាងត្បូង​ (កន្លែងដែលពាក្យថា​ស្ដង់ដាមិនគួរយកជាគំរូក្នុងការបង្ហាញពីតម្លៃនៃការវិភាគនៃភាពត្រឹមត្រូវ) គឺស្មើគ្នានឹងអ្វីដែលសម័យហៅថា​​ "ការទទួលសូរស័ព្ទ RP"។ នេះគឺជាការបញ្ចេញសម្លេងរបស់អង់គ្លេសអាគ្នេយ៍ដែលបង្កើតដោយទំនៀមនិងឋាន:ខ្ពស់ ​ហើយនិងក្នុងផ្នែកខ្លះនៃអង់គ្លេសIsles និងហួសពីនេះបន្តិច។

នៅក្នុងសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្រ្តអង់គ្លេសរបស់ឃីពលីង (១៩៧៤) របស់នាង  Marghanita Laski ទៅលើការសង្កត់សំឡេងនេះថាជា«អ្នកមានស័ក្ដ»។ “ អ្វីដែលអ្នកផលិតនិងខ្ញុំព្យាយាមធ្វើគឺត្រូវមានកំណាព្យនិមួយៗនិយាយជាភាសាតាមតំបន់របស់វា អ្វីដែលយើងអាចប្រាប់បានគឺលឺសំលេងបានបន្លឺនៅក្នុងត្រចៀក នៅពេលគាត់សរសេរវា។ ពេលខ្លះសំលេងតាមតំបន់នេះស្ដាប់ទៅមានស័ក្ដ។ ជាញឹកញាប់វាមិនមែនទេ។ " Laski, M., comp. (1974) Kipling's English History. London: BBC; pp. 7, 12 &c.