រដ្ឋប្រហារភូមាឆ្នាំ ១៩៦២

រដ្ឋប្រហារភូមាឆ្នាំ ១៩៦២ នៅថ្ងៃទី 2 ខែមីនាឆ្នាំ 1962 បានសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃ ការគ្រប់គ្រងឯកបក្ស និងឥទ្ធិពលនយោបាយរបស់ កងទ័ព នៅក្នុងប្រទេសភូមា (បច្ចុប្បន្ន មីយ៉ាន់ម៉ា ) ដែលមានរយៈពេលជាង 26 ឆ្នាំ ។  នៅក្នុង រដ្ឋប្រហារ យោធាបានជំនួសរដ្ឋាភិបាលស៊ីវិល AFPFL ដែលដឹកនាំដោយនាយករដ្ឋមន្ត្រី យូ នូ ជាមួយនឹង ក្រុមប្រឹក្សាបដិវត្តន៍សហភាព ដែលដឹកនាំដោយឧត្តមសេនីយ៍ នេវីន ។ 

រដ្ឋប្រហារនេះត្រូវបានគ្រប់គ្រងនៅក្រោម ច្បាប់អាជ្ញាសឹក និងបានឃើញការពង្រីកតួនាទីរបស់យោធានៅក្នុង សេដ្ឋកិច្ចជាតិ  នយោបាយ  និង រដ្ឋការិយាធិបតេយ្យ ។  បន្ទាប់ពី រដ្ឋធម្មនុញ្ញឆ្នាំ 1974 ក្រុមប្រឹក្សាបដិវត្តន៍ប្រគល់អំណាចទៅឱ្យរដ្ឋាភិបាលជាប់ឆ្នោតដែលមានជា បក្សតែមួយ ដែលជា គណបក្សសង្គមនិយមប្រទេសភូមា កម្មវិធីដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយក្រុមប្រឹក្សាក្នុងឆ្នាំ 1962 រដ្ឋាភិបាលជាប់ឆ្នោតនៅតែជាកូនកាត់រវាងស៊ីវិល និងយោធា រហូតដល់ថ្ងៃទី 18 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1988 នៅពេលដែលយោធាបានឡើងកាន់អំណាចម្តងទៀតជាក្រុមប្រឹក្សាស្ដារនីតិរដ្ឋ និងសណ្តាប់ធ្នាប់ (បន្ទាប់មកប្តូរឈ្មោះជា ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិភាព និងការអភិវឌ្ឍន៍រដ្ឋ ) បន្ទាប់ពី ការបះបោរ ទូទាំងប្រទេស និងការបែកបាក់និម្មិតនៃរបបសង្គមនិយម។  របបយោធានេះ បានរក្សាអំណាចអស់រយៈពេល 23 ឆ្នាំរហូតដល់ឆ្នាំ 2011 នៅពេលដែលវាត្រូវបានគេផ្ទេរទៅឱ្យ គណបក្សសហភាពសាមគ្គីភាពនិងការអភិវឌ្ឍ ។ ដកស្រង់ពីវីគីភីឌាភាសាអង់គ្លេស 

 ឯកសារយោង