សំពះ

សំពះ  ជា​ការ​ស្វាគមន៍ ​របស់​ខ្មែរ ឬ​ជា​វិធី​បង្ហាញ​ការ​គោរព។ សំពះ គឺផ្អែកលើភាសា ឥណ្ឌា អញ្ជលីមុទ្រា ដែលប្រើក្នុង នមស្តេ ។ ប្រណម ឬ នមស្តេ ដែលជាផ្នែកនៃ វប្បធម៌ និងពិធីសាសនាឥណ្ឌា បុរាណបានផ្សព្វផ្សាយទៅកាន់ អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដែលជាផ្នែកមួយនៃ តំបន់ឥណ្ឌូណេស៊ី នៃ ប្រទេសឥណ្ឌា តាមរយៈ ការផ្សព្វផ្សាយសាសនាហិណ្ឌូ និង ព្រះពុទ្ធសាសនា ពីប្រទេសឥណ្ឌា។

ពេល​កំពុង​សំដែង​សំពះ អ្នក​នោះ​ដាក់​បាត​ដៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ដូច​ការ​អធិស្ឋាន ខណៈ​ដែល​អោន​បន្តិច។ ពាក្យ​ដែល​គេ​និយាយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ជាមួយ​សំពះ​ពេល ​សួរសុខទុក្ខ ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​គឺ  ខណៈ  ត្រូវបាននិយាយនៅពេលនិយាយលា។

ថ្វីត្បិតតែពាក្យសំដីជាទម្រង់នៃការសួរសុខទុក្ខក៏ដោយ វាក៏ជាវិធីសាមញ្ញមួយក្នុងការនិយាយអរគុណ ឬសុំទោស និងជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃវប្បធម៌ ខ្មែរ ដែលមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងពីវប្បធម៌ ហិណ្ឌូ / ព្រះពុទ្ធសាសនា ឥណ្ឌា ។ មានវិធីផ្សេងគ្នានៃការឱនក្បាលនៅពេលសម្តែងសំពៅ។ នៅពេលអធិស្ឋានដល់ ព្រះពុទ្ធ (អ្នកបង្កើត ព្រះពុទ្ធសាសនា នៅ ប្រទេសឥណ្ឌា ) បុគ្គលដាក់បាតដៃនៅជិតមុខរបស់ពួកគេហើយយកដៃទៅដីបីដង។ ដូចគ្នានឹង អញ្ជលីមុទ្រា នមស្តេ របស់ឥណ្ឌា ដែរ វាក៏មានសារៈសំខាន់ផងដែរនៅពេលដែល សំពះ ដល់មនុស្សចាស់។ ដៃខ្ពស់និងធ្នូទាបជាង ការគោរពកាន់តែច្រើនត្រូវបានបង្ហាញ វាជាសញ្ញានៃការគោរព និងសុជីវធម៌។

 ការសំពះរបស់ខ្មែរ 
ការសំពះរបស់ខ្មែរយើងបច្ចុប្បន្នមាន៥:

១.កម្ពស់​ត្រឹម​ដើមទ្រូង៖ សម្រាប់​សំពះ​វ័យ ឋានៈ​ស្មើគ្នា ឬ​មិត្តភក្តិ។

២. កម្ពស់​ត្រឹម​មាត់៖ សម្រាប់​សំពះ​វ័យចាស់​ជាង ឋានៈ​ធំ​ជាង ឬ​ចៅហ្វាយនាយ។

៣. កម្ពស់​ត្រឹម​ចុង​ច្រមុះ៖ សម្រាប់​សំពះ មាតាបិតា ជីដូន​ជីតា គ្រូ​បា​អាចារ្យ។

៤. កម្ពស់​ត្រឹម​ចិញ្ចើម៖ សម្រាប់​សំពះ​ព្រះសង្ឃ ព្រះមហាក្សត្រ ឬ​វត្ថុ​ស័ក្តិសិទ្ធិ។

៥. កម្ពស់​ត្រឹម​ចិញ្ចើម​ឡើងទៅ៖ សម្រាប់​សំពះ ទេវតា ព្រះឥន្ទ ព្រះព្រហ្ម ឬ​បួងសួង៕
រូបភាពតូច|ត្រិមុត៌ិ, សំពះទ្រង់ភ្នែន
រូបភាពតូច|កិន្នរសំពះដោយឈរ, វត្តបទុម
រូបភាពតូច|សំពះដោយលត់ជង្គង់
រូបភាពតូច|សំពះដោយបញ្ឈរជង្គង់
រូបភាពតូច|អង្គុយចោងហោង?
រូបភាពតូច|ប្រាសាទតាព្រហ្ម
រូបភាពតូច|បាយ័ន
រូបភាពតូច|សំពះលាបាតដៃទទួលពរ
រូបភាពតូច|សំពះដោយឱនលំទនោនហើយមានម្នាក់ក្រាប់ដល់ដី
រូបភាពតូច
រូបភាពតូច|ដាក់ដៃលើដើមទ្រូងនិងម្នាក់នោះលើកដល់សិរ
រូបភាពតូច

 សូមមើលផងដែរ 

 វប្បធម៌កម្ពុជា។
 វប្បធម៌នៃប្រទេសឥណ្ឌា
 កិត្តិយសឥណ្ឌា
 សេមពះ
 វ៉ៃ
 នមស្តេ
 អញ្ជលីមុទ្រា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:វប្បធម៌ខ្មែរ