បណ្ដាំក្រមង៉ុយ

បណ្ដាំក្រមង៉ុយ ជាបទព្រហ្មគីតិ និពន្ធឡើងក្នុងរវាងឆ្នាំ១៩៣៥ ដោយកវីក្រមង៉ុយ​ ។

ខ្លឹមសារ
បណ្ដាំក្រមង៉ុយ មានខ្លឹមសារទាំងស្រុង ដូចតទៅ៖
{|
|-
|	នេះបទព្រហ្មប្រាជ្ញប្រែ||||	ប្រាយប្រាប់ខ្មែរទាំងប្រុសស្រី
|-
 |	ឲ្យប្រិតប្រុងស្មាតី	||||គួរគប្បីឲ្យឧស្សាហ៍។
|-
|	កុំខ្ជិលកុំល្ងង់ពេក	||||ខំរៀនលេខរៀនអក្ខរា
|-
 |	រៀនគ្រប់សព្វធម៌អាថិ	||||ប្រាជ្ញាផ្សំនឹងគំនិត ។
|-
|	កំណើតកើតជាមនុស្ស||||	មើលឲ្យធ្លុះទោះឆ្ងាយជិត
|-
 |	ចេះស្ទាត់ប្រាកដពិត	||||គិតការអ្វីបានគ្រប់យ៉ាង។
|-
|	មនុស្សល្ងង់មិនផ្អើលភ្ញាក់||||ដូចភ្នែកខ្វាក់ទាំងសងខាង
|-
 |	មានរូបគ្មានអ្វីអាង	||||សាងបាបថោកកើតមកខ្លៅ។
|-
|	ពូជមនុស្សទោះខ្ពស់ទាប	||||កាត់តាមភាពត្រកូលផៅ
|-
 |	អាក្រក់ល្អសខ្មៅ||||	កាត់កូនចៅដូចដូនតា។
|-
|	ពូជល្ងង់មិនបានបួស	||||ទុកជាទោសនឹងសាសនា
|-
 |	អ្នកបួសចេះធម៌អាថិ	||||កូនសិក្សាខំរៀនសូត្រ ។
|-
|	ពូជខ្លៅមិនសូវប្រាជ្ញ||||	ពូជកោងកាចមិនសូវស្លូត
|-
 |	ពូជត្រង់ៗរហូត	||||ពូជភរភូតមិនផុតផៅ ។
|-
|	ឪពុកម្តាយស្លូតត្រង់	||||ចិត្តមិនចង់ឲ្យកូនខ្លៅ
|-
 |	ជេរវាយស្តីប្រេដៅ||||	ឲ្យកូនចៅបានចេះដឹង។
|-
|	ឪពុកគ្មានតំរិះ	||||ឃើញកូនចេះមិនដែលខឹង
|-
 |	ឃើញកូនខំប្រិតប្រឹង||||	ឪពុកដឹងតែងត្រេកអរ។
|-
|	ដាស់តឿនកើនរំលឹក	||||ជេរល្ងាចព្រឹកខ្លាចកូនក្រ
|-
 |	ចង់ឲ្យតែកូនល្អ	||||លោមអង្វរឲ្យកូនខំ។
|-
|	កូនកាចបំពេញទុក្ខ||||	ម្តាយឪពុកមានបារម្ភ
|-
 |	កូនស្លូតដឹងគួរសម||||	មេបាថ្កុំថ្កើងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។
|-
|	ឪពុកម្តាយក្សត់ខ្សោយ	||||កុំបណ្តោយឲ្យអាប់យស
|-
 |	ខំរៀនឲ្យបានខ្ពស់	||||គ្រាន់សង្រ្គោះដល់មេបា។
|-
|	អ្នកល្ងង់ហេតុពីខ្ជិល	||||ឥតមន្ទិលរឿងធម៌អាថិ
|-
 |	គួរកូនចៅសិក្សា	||||រៀនអក្ខរាទាំងប្រុសស្រី។
|-
|	កាលអង្គព្រះសាស្តា	||||មានថេរាមានថេរី
|-
 |	ភិក្ខុភិក្ខុនី	||||ធម៌បាលីចេះចាំស្ទាត់។
|-
|	លោកសង្ឃខ្លះចេះស្ទើរ||||	ចេះភ្លើៗធ្វើឲ្យភ្លាត់
|-
 |	ព្រះអង្គទ្រង់សន្មត	||||សិក្ខាបទដល់ឥឡូវ ។
|-
|	ទំលាប់ទំនៀមខ្មែរ	||||ខំធ្វើស្រែចង់បានស្រូវ
|-
 |	អ្នករៀនច្បាប់ខុសត្រូវ	||||ទុកជាផ្លូវភ្លឺប្រាជ្ញា។
|-
|	ស្រុកសៀមលាវបារាំង	||||ចេះតតាំងពីដូនតា
|-
 |	ចេះលេខចេះអក្ខរា||||	សរសេរចារទាំងប្រុសស្រី។
|-
|	ជាតិខ្មែរមិនចេះខ្មាស||||	នាំពីចាស់គំនិតខ្លី
|-
 |	ល្ងង់ដប់ចេះពីរបី	||||ចេះជួញក្តីមិនចេះច្បាប់។
|-
|	មិនចេះលេខអក្សរ||||	មុខមាត់ល្អប្រាជ្ញាអាប់
|-
 |	ឈ្មោះខ្លួនភ្នែកខ្លួនស្រាប់	||||គេសូត្រប្រាប់ទើបបានដឹង។
|-
|	ភ្នែកជាភ្លឺក្រលែត||||	ល្ងង់ព្រោះហេតុមិនខំប្រឹង
|-
 |	កើតទាស់មានចិត្តខឹង||||	ពឹងរកគេសរសេរឲ្យ។
|-
|	មនុស្សក្រហេតុពីខ្ជិល||||	មិនរមិលមើលមុខក្រោយ
|-
 |	ម្យ៉ាងខ្សត់ពីព្រោះខ្សោយ	||||ញឹងខាងឲ្យរង្វើលរក ។
|-
|	ម្យ៉ាងក្រពីព្រោះល្ងង់||||	ជួញលិចលង់មិនលៃលក
|-
 |	ទិញថ្លៃទៅលក់ថោក||||	ចេះតែយកគិតមិនយល់ ។
|-
|	អ្នកមានៗគំនិត	||||ដេកដើរគិតកើតរវល់
|-
 |	ប្រាជ្ញាជាឫគល់	||||កើតអំពល់អំពីទ្រព្យ។
|-
|	អ្នកល្ងង់និងអ្នកចេះ||||	បើនឹងរិះរាយរៀបរាប់
|-
 |	អ្នកចេះប្រសើរគាប់||||	ល្ងង់ឥតភ័ព្វអាប់រាសី។
|-
|	មានរូបមានជីវិត||||	មិនចេះគិតចង់ដឹងអ្វី
|-
 |	រូបប្រុសរិកដូចស្រី||||	នឹងហ៊ានស្តីគ្មានគេស្តាប់។
|-
|	ល្ងង់ម្យ៉ាងមានអំណាច||||	ល្ងង់កោងកាចអាងចាក់កាប់
|-
 |	ឆាប់ខឹងមិនដឹងច្បាប់	||||កាលណាស្លាប់គេត្រេកអរ។
|-
|	អ្នកចេះតំរិះដល់||||	អ្នកល្ងង់ឆ្ងល់មិនសល់ក្រ
|-
 |	ចេះល្ឥតចិត្តជាល្អ||||	សួយអាករចូលមិនខ្វះ។
|-
|	ចេះម្យ៉ាងមានអំណាច	||||អ្នកខ្លៅខ្លាចឱនសំពះ
|-
 |	គេខុសជេរដៀលត្មេះ||||	អ្នកខ្លៅខ្លះគេលបខឹង។
|-
|	ប្រាជ្ញម្យ៉ាងចេះសព្វសុស||||	ប្រព្រឹត្តខុសនោះមិនដឹង
|-
 |	មិនគិតពិនិត្យថ្លឹង||||	ប្រាជ្ញប្រិតប្រឹងប្រដៅគេ។
|-
|	កូនចៅទោះធំតូច	||||ខុសខិលខូចខឹងវាយជេរ
|-
 |	មារយាទខ្លួនខុសគេ||||	មិនគ្នាន់គ្នេរកិរិយាឯង ។
|-
|	កូនចៅទាំងស្រីប្រុស||||	ការត្រូវខុសគួរគិតក្រែង
|-
 |	គិតគ្រប់សព្វកន្លែង||||	តែងនឹងមានរាល់រូបកាយ ។
|-
|	ភ្នែកបើកភ្លឺមានពិត	||||មើលឃើញជិតៗរៀងអាយ
|-
 |	ភ្នែកធ្មេចមើលឃើញឆ្ងាយ||||	សព្វសុសសាយមិនសេសសល់។
|-
|	រៀនរកស៊ីលក់ទិញ	||||ខាតចំណេញគិតឲ្យដល់
|-
 |	ឲ្យដឹងការកិច្ចកល	||||ទើបកើតផលប្រយោជន៏ខ្លួន។
|-
|	ឲ្យរៀនលេខនព្ធន្ត||||	បូកហាគុណឲ្យមាំមួន
|-
 |	ដីសនិងក្តារឆ្នួន	||||ក្រែងចិនយួនបំបាត់បាន។
|-
|	ជញ្ជីងភ្នែកមានល្បាក់||||	មើលឲ្យជាក់កុំប្រមាណ
|-
 |	ក្រែងខុសខាតមិនខាន	||||ធ្លាប់រាប់អានកុំទុកចិត្ត។
|-
|	ភ្នែកមនុស្សធំរលីង	||||ភ្នែកជញ្ជីងគេចុចល្ឥត
|-
 |	អ្នកល្អថ្លឹងប្រឹងប្រឹត||||	ព្រោះអាណិតខ្មែរល្ងង់ខ្លៅ ។
|-
|	ចិនមានពីដូរលក់	||||ស្រូវកន្ទក់កន្តាំងតៅ
|-
 |	របស់ទោះឆ្អិនឆៅ	||||សំពត់អាវខោខ្មៅស។
|-
|	ខ្មែរអាងស្រូវក្នុងដោក	||||ដូរថ្លៃថោកអាក្រក់ល្អ
|-
 |	អស់ស្រូវទៅជាក្រ||||	អង្វរចិនជឿស្រូវឯង ។
|-
|	ធ្វើស្រែនឿយហត់ណាស់||||	ចិននៅផ្ទះដេកចំខែង
|-
 |	ផ្ទះចិនពីរបីល្វែង	||||មានកន្លែងជង្រុកស្រូវ។
|-
|	ជាតិខ្មែរឥតគំនិត	||||ស៊ីមិនគិតមើលខុសត្រូវ
|-
 |	ជឿចិនរាល់រដូវ	||||កេរ្តិ៍ម៉ែឪចិនអូសអស់ ។
|-
|	ចិនមកពីស្រុកនាយ	||||មានសំពាយជារបស់
|-
 |	មិនទាន់ចេះខ្មែរសោះ||||	គ្មានកេរកោះស្រែចំការ ។
|-
|	កែវកចង្រ្កានឆ្នាំង	||||ផ្សំកំលាំងនិងប្រាជ្ញា
|-
 |	អំរែកជិះលើស្មា	||||មានម្លូស្លាជាដើមទុន។
|-
|	ទំនិញមានគ្រប់មុខ	||||ផ្ទាល់ផ្ទេរទុកដាក់ដោយធុន
|-
 |	ចិនរែកមិនដែលពុន||||	ស្រូវជោរជន់ពេញជង្រុក។
|-
|	ឈប់រែកដេកអង្គុយ	||||រាប់កាក់លុយប្រមូលទុក
|-
 |	ឪទិនស្រាពីមុខ	||||ទុកជាធ្នាក់ទាក់កខ្មែរ ។
|-
|	ចិនច្រើនខ្មាំងចិត្តខ្មៅ||||	កន្តាំងតៅធ្វើជាស្រែ
|-
 |	គ្មានត្បាល់គ្មានអង្រែ||||	អង្ករខ្មែរចូលបាវចិន ។
|-
|	ជាតិខ្មែរច្រើនឥតខ្មាស	||||ស្រេកស្រាណាស់ផឹកជឿសិន
|-
|	គំនិតគិតមិនឆ្អិន	||||ផឹកបង្ហិនតែទ្រព្យឯង ។
|-
|	កំណើតអ្នកផឹកស្រា||||	បែកប្រាជ្ញាច្រើនកន្លែង
|-
 |	អ្នកម្យ៉ាងបែកខាងល្បែង||||	មិនគិតក្រែងខ្លាចខ្លួនក្រ ។
|-
|	អាម្យ៉ាងបែកលួចឆក់||||	មារយាទអាក្រក់មិនបានល្អ
|-
 |	ផឹកចោលការរបរ||||	ផឹកថ្មើម៉ានចិនមិនគិត ។
|-
|	ថាចិនមិនចេះកាញ់	||||ប្រាប់សំលាញ់ពួកម៉ាកមិត្ត
|-
 |	គូកនទោះឆ្ងាយជិត	||||រឹតប្រមូលលុយឲ្យចិន ។
|-
|	ត្រូវស្រាចង់ស៊ីឆ្ងាញ់	||||ធុំឆាខ្លាញ់បក់ឆួលក្លិន
|-
 |	ឃើញបាយសម្លឆ្អិន||||	ផ្គាប់ចិត្តចិនយកបាយស៊ី។
|-
|	ផឹកទឹកបោយត្រលោក||||	មារយាទទាបថោករិកសៀធី
|-
 |	ចិនប្រើសែងរែកលី||||	ស៊ីញយៗចិនមើលងាយ ។
|-
|	ជាតិចិនកំណាញ់ស្វិត	||||នឹកក្នុងចិត្តមិននិយាយ
|-
 |	មារយាទខ្មែរច្រើនរាយមាយ||||	រលាយទ្រព្យអភ័ព្វខ្លួន។
|-
|	ស៊ីឆ្ងាញ់ឆ្អែតស្កប់ស្កល់	||||ទាបថោកដល់ប្រពន្ធកូន
|-
 |	អាប់យសទាំងបងប្អូន	||||ដល់តាដូនពូជពង្សខ្មែរ។
|-
|	ជាតិចិនសុទ្ធសឹងស	||||មានទ័លក្រខ្សត់ខ្លះដែរ
|-
 |	ស៊ីផឹកស្និទ្ធតាមសែ	||||តមបាយខ្មែរមិនស៊ីសោះ ។
|-
|	មានផ្ទះមានដំណាំ	||||កាប់ដីដាំដោយកៀនកោះ
|-
 |	ដំឡូងត្រាវចេកម្នាស់||||	ស៊ីមិនអស់ទុកលក់ដូរ ។
|-
|	ខ្មែរច្រើនខ្ជិលប្រមឹក	||||កែងកោងរិកអួតអម្បូរ
|-
 |	ខ្វះលុយអង្គុយថ្ងូរ	||||កើបបង្ហូរស្រូវជង្រុក ។
|-
|	កូនអើយរឿងដំណាំ	||||គួរតែដាំឲ្យគ្រប់មុខ
|-
 |	ដីកេរម្តាយឪពុក||||	មិនត្រូវទុកចោលទំនេរ ។
|-
|	រាជការវាស់មានថ្លៃ||||	ផ្តិតមេដៃផ្តាច់ជាកេរ
|-
 |	មិនវាស់លេងទទេ	||||រេរិះយកពន្ធរាល់ឆ្នាំ ។
|-
|	ដូងស្វាយអំពៅចេក	||||កុំខ្ជិលពេកដេកប្រចាំ
|-
 |	ម្លូស្លាម្រេចខ្ទឹមថ្នាំ	||||ត្រូវតែដាំកុំឲ្យខ្វះ។
|-
|	ទេសឯកសំពត់ស||||	ដីវាលល្អដាំកប្បាស
|-
 |	កុំខ្ជិលតាមចាស់ៗ	||||មនុស្សនឿយណាស់មិនដែលក្រ។
|-
|	បន្លែដាំគ្រប់មុខ	||||យកគ្រាប់ទុកដាំបន្ត
|-
 |	ចាក់ដីជាតិល្អៗ	||||បង្ការស្លពេលល្ងាចព្រឹក។
|-
|	ម្លូស្លាថ្នាំខ្ទឹមម្រេច	||||លូតលាស់លេចពីស្រោចទឹក
|-
 |	បានផលផ្លែរឺស្លឹក	||||កុំឆ្មើងរិកវាក្រខ្លួន។
|-
|	ត្រីងៀតផ្អកប្រហុក	||||ខ្មែរគ្រប់ស្រុកទិញដូរយួន
|-
 |	អំបិលធូបក្រមួន	||||ពីតាដូនតែងដូរទិញ។
|-
|	ដូរទុកដាក់ដំកល់	||||ស៊ីឲ្យដល់ខួបខែវិញ
|-
 |	ឲ្យបរិបូរពោរពេញ||||	ខាតចំណេញកុំទិញតិច។
|-
|	អំបិលទិញមួយចុង||||	ច្រកពេញអុងអាងខាងលិច
|-
 |	កុំទិញក្តោបខ្ចប់វេច	||||អស់រំពេចគេចទិញទៀត។
|-
|	អំបិលមួយស្រូវបី||||វាល់នឹងល្អីទូលកណ្តៀត
|-
 |	ខ្លួនក្រត្រដរេឆ្លៀត	||||មារយាទយ៉ាងហ្នឹងកុំប្រព្រឹត្ត។
|-
|	កូនចៅទាំងប្រុសស្រី||||	គួរគប្បីប្រុងគំនិត
|-
 |	ចិញ្ចឹមជន្មជីវិត	||||គិតឲ្យវែងកុំគិតខ្លី។
|-
|	ទំនេរល្ហែធ្វើការ	||||សូត្រធម៌អាថិទាំងប្រុសស្រី
|-
 |	ឲ្យត្រឹមត្រូវបាលី	||||ដូចស្រដីខាងដើមស្រាប់ ។
|-
|	រាល់រូបទាំងប្រុសស្រី	||||កាលចេះស្តីព្រោះចេះស្តាប់
|-
 |	ម៉ែឪតំរូវប្រាប់	||||កូនចៅត្រាប់តាមដូនតា។
|-
|	ចាស់ម្យ៉ាងសាងសីលទាន||||	មិនបំពានខុសពុទ្ធដិកា
|-
 |	កូនកាត់តាមមេបា	||||មិនទៅណាឆ្ងាយពីផ្លូវ។
|-
|	ចាស់ម្យ៉ាងសាងផលកម្ម	||||ស្អប់សីលប្រាំដូចសត្រូវ
|-
 |	កូនកាត់តាមម៉ែឪ||||	អាស្រូវភាសវិនាសខ្លួន ។
|-
|	មិនជឿមគ្គជឿផល||||	ធ្លាក់ទៅដល់អបាយបួន
|-
 |	កងកម្មចាំគំគួន	||||គេចវេះពួនមិនកំបាំង ។
|-
|	ព្រះអង្គមានពុទ្ធដីកា||||	ប្រៀបឧមាជាទីតាំង
|-
 |	ដូចគេមានកំលាំង||||	សំរាំងទុកទឹមរទេះ ។
|-
|	នឹងបរផ្លូវវៀចត្រង់	||||រឺនឹងចង់បរគេចវេះ
|-
 |	កង់វិលមិនរបេះ	||||ជិះជើងគេមិនឃ្លាតឃ្លា។
|-
|	រាល់រូបទាំងតូចធំ||||	ចូលរូងភ្នំរូងគុហា
|-
 |	យកថ្មផ្ទាំងរាំងទ្វារ	||||កម្មវេរាតោងតាមបាន ។
|-
|	កងសីលមានអង្គប្រាំ||||	វេរាកម្មដិតដោយដាន
|-
 |	នរកប្រេតតិរច្ឆាន	||||ខានឃាត់ខាំងរាំងមគ្គផល ។
|-
|	គួរខំសាងសីលទាន||||	យកនិពា្វនជាត្រើយថ្នល់
|-
 |	យូរឆាប់គង់តែដល់||||	កុសលជួយចាកសង្សារ ។
|-
|	កូនចៅរិះរេគិត	||||មើលគំនិតចិត្តដូនតា
|-
 |	ប្រព្រឹត្តខុសសាសនា||||	គេចកិរិយាកុំធ្វើត្រាប់ ។
|-
|	មើលចាស់ណាត្រឹមត្រូវ||||	ចុះក្នុងផ្លូវកន្លងច្បាប់
|-
 |	ចាស់ស្តីគប្បីស្តាប់	||||ប្រិតព្រៀងប្រាប់ឲ្យប្រុងចាំ។
|-
|	គោរពគុណទាំងបី	||||សូត្របាលីតាមចំណាំ
|-
 |	រក្សាអង្គសីលប្រាំ||||	កម្មវេរាតាមមិនទាន់ ។
|-
|	សាសនានៅវែងឆ្ងាយ	||||កន្លងបា្លយជាងពីរពាន់
|-
 |	សព្វថ្ងៃលៃគ្នេគ្នាន់||||	មិនទាន់គ្រប់ជាងប្រាំរយ។
|-
|	ឥឡូវចិតប្រាំបី	||||នៅម្ភៃមួយខាងក្រោយ
|-
 |	កូនចៅកុំបណ្តោយ||||	ឲ្យលិចលង់ក្នុងសង្សារ។
|-
|	មានពាក្យចាស់ដំណាល||||	ថាកណ្តាលព្រះសាសនា
|-
 |	ទំនាយក្បួនតំរា	||||ថានឹងរៀវហើយរីកវិញ ។
|-
|	ហេតុនេះអស់កូនចៅ||||	ទោះល្ងង់ខ្លៅយ៉ាងណាមិញ
|-
 |	ខំអុស្សាហ៏ទន្ទេញ||||	បំពេញពាក្យពុទ្ធទំនាយ។
|-
|	តំណពីថ្ងៃនេះ||||	រៀនតំរិះកុំរាយមាយ
|-
 |	កូនណាមិនស្វាធ្យាយ||||	មិនរលាយរលត់ទុក្ខ។
|-
|	ដល់សាសនាគ្រប់គ្រាន់||||	ជួបប្រាំពាន់ទៅខាងមុខ
|-
 |	ទំនាយរាយទំនុក||||	ថាឪពុកម្តាយស្អប់កូន។
|-
|	ថាកើតអន្តរកប្ប	||||គុំសម្លាប់គ្នាបងប្អូន
|-
 |	មិនដឹងតាដឹងដូន	||||សូន្យសីលទានមិនមានសល់។
|-
|	គួរគិតកុំសាងកម្ម	||||កាន់សីលប្រាំចាំដំកល់
|-
 |	ខំសាងមគ្គសាងផល	||||នឹងបានដល់ឋានសាន្តសុខ។
|-
|	នឹងរួចពីកាប់ចាក់||||	មិនបានធ្លាក់ទៅនរក
|-
 |	ព្រះសិរអារ្យត្រាស់ខាងមុខ||||	រាសាយទុក្ខសោករាល់ថ្ងៃ។
|-
|	នេះហៅច្បាប់បណ្តាំ 	||||ថាពាក្យប្រាំៗមួយផ្ទូន
|-
 |	បទព្រហ្មគ្រប់ឃ្លាបួន||||	ជួនចែងចប់ម្ល៉េះហើយហោង។
|-
|}

 ឯកសារយោង

 សូមមើលផងដែរ
 ក្រមង៉ុយ
 ច្បាប់ល្បើកថ្មី
 ច្បាប់កេរកាលថ្មី
 សេចក្ដីរំលឹកដាស់តឿន
 ច្បាប់អរិយសត្ថា
 ពាក្យកាព្យប្រដៅជនប្រុសស្រី

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កំនាព្យខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កំនាព្យខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អក្សរសាស្ត្រខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសកម្ពុជា