ល្ខោនយីកេ

ល្ខោនយីកេ (  ) គឺជាទម្រង់ដ៏លេចធ្លោនៃល្ខោនតន្ត្រីខ្មែរ រួមជាមួយនឹង ល្ខោនបាសាក់ និង និយាយ ។  ល្ខោនយីកេ រួមបញ្ចូលការច្រៀង និងរាំ និង "ក្រុមឧបករណ៍ភ្លេងបុរាណ និងឧបករណ៍ទំនើប"។ 

យីកេ ​ត្រូវ​បាន​គេ​ជឿ​ថា​មាន​ប្រភព​ចេញ​ពី ​ប្រទេស​ចម្ប៉ា ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​នាំ​ចូល​មក​ប្រទេស​កម្ពុជា​ក្នុង​សម័យ ​នរគភ្នំ ។ របាំ យីកេ ត្រូវបានសម្តែងនៅស្ទើរតែគ្រប់ខេត្តនៃប្រទេសកម្ពុជា និងដោយសហគមន៍ ខ្មែរក្រោម នៅភាគខាងត្បូងប្រទេសវៀតណាម។ ខ្មែរក្រោម ប្រើពាក្យ យីកេ ស្រដៀងនឹងសហគមន៍ខ្មែរឯទៀតៗ ហើយពាក្យថា យីកេ ដែលប្រើសំដៅលើល្ខោនបាសាក់ ក៏ហៅថា ល្ខោនបាសាក់ ។

 ការសម្តែង 
ការ​សម្ដែង ​យីកេ ​ច្រើន​តែ​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ដោយ​ការ​សម្ដែង​របាំ​មួយ​ឈ្មោះ​ថា របាំ ​យីកេ ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​សម្រាប់ ​ការ​ហៅ ​។ សម្រាប់ការសម្តែងភាគច្រើន ក្បាច់រាំស្រដៀងនឹង រាំក្បាច់ ត្រូវបានដាក់បញ្ចូលស្រាលៗ។

រឿងរ៉ាវទាំងនោះ ច្រើនតែជាចាតក ឬ រឿងនិទាន អំពីជីវិតរបស់ ព្រះពុទ្ធ ។ ការ​សម្ដែង​រឿង ​ទុំទាវ ​ក្នុង​រឿង​យីកេ ក៏​ជា​រឿង​ធម្មតា​ដែរ។ វាត្រូវបានអនុវត្តជារង្វង់ ដូច្នេះអ្នកទស្សនាអាចមើលឃើញវាពីគ្រប់ជ្រុងទាំងអស់។ ការសម្តែងនេះទទួលបានប្រជាប្រិយភាពពីកសិករខ្មែរ ដូច្នេះហើយទើបវាបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាទម្រង់សិល្បៈល្ខោន ដើម្បីលើកស្ទួយការបង្រៀនរបស់ ព្រះពុទ្ធសាសនា និងព្រហ្មញ្ញសាសនា។

នៅក្នុងល្ខោនយីកេ ស្គរមេ (ក្រុម ស្គរធំ ជាងគេ) ចាប់ផ្តើម និងបញ្ចប់តន្ត្រី។   អាចមានពី ២ ទៅ ១៣ ស្គរនៅក្នុងក្រុម។  ស្គរ​ស្គរ​ម៉ី​ដែល​ធំ​បំផុត​លេង​មុន​គេ ខណៈ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​ចូល​រួម​បណ្តើរ។ ទី​បំផុត​ឧបករណ៍​ទាំង​នោះ​រលំ​រហូត​ទាល់​តែ​ស្គរមេកំពុង​លេង។ 

 សូម​មើល​ផង​ដែរ 

 ជីគី
 រោងមហោស្រពកម្ពុជា។
 របាំកម្ពុជា។
 ជនជាតិចាម

 ឯកសារយោង