ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ

ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ(松下 幸之助 Matsushita Kōnosuke) (២៧ វិច្ឆិកា ១៨៩៤ – ២៧​ មេសា ១៩៨៩) ជាឧស្សាហករជនជាតិជប៉ុន និងជាស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិច ដែលជាក្រុមហ៊ុនអេឡិចត្រូនិចដ៏ល្បីមួយនៅលើពិភពលោក។ សំរាប់ជនជាតិជប៉ុនភាគច្រើន គេច្រើនហៅលោកជា «ព្រះចាត់ចែងគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុន»។

 ជីវិតបឋមវ័យ 
ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ ចាប់កំនើតនៅ​ថ្ងៃទី២៧ វិច្ឆិកា ១៨៩៤ នៅភូមិវ៉ាសា ក្នុងខេត្តវ៉ាកាយ៉ាម៉ា។ ឪពុករបស់លោក​ជាម្ចាស់ដី​តូចមួយ​និងជាសមាជិក​សំខាន់ម្នាក់​របស់​សហគមន៍។ ខូណុស្កិ ជាកូនពៅ​ក្នុងចំនោម​បងប្អូន៨នាក់។ កុមារភាព​របស់លោក​ប្រកបដោយភាពស្រនុក​សុខស្រួល។ ប៉ុន្តែជីវិតរបស់​លោក​បានផ្លាស់ប្ដូរ ដោយសារឪពុករបស់លោក​រកស៊ីខាត​និងបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ​ទាំងអស់ ហើយគ្រួសាររបស់លោក​ទាំងមូល បានចាកចោលស្រែចំការ​របស់ខ្លួនរួចរើទៅនៅ​ផ្ទះតូចមួយក្នុង​ទីក្រុង។ ដើម្បីជួយទ្រទ្រង់គ្រួសារ ខូណុស្កិ​បានទៅធ្វើការជាកូនជាងនៅ​ក្នុងហាងលក់ហ៊ីបាជី(ចង្ក្រានធ្បូង)មួយនៅអូសាកា ក្រោយពីលោករៀនចប់​បឋមសិក្សាបានប៉ុន្មានខែ។ កុមារ​ខូណុស្កិ​ដែលទើបតែ​មានអាយុ​ត្រឹម៩ឆ្នាំ បានលាម្ដាយ​នៅស្ថានីយ៍​រថភ្លើង ហើយធ្វើដំនើរ​តែម្នាក់ឯង​ទៅកាន់ទីក្រុងធំ។

ធ្វើការមិនដល់១ឆ្នាំផង ហាងលក់ហ៊ីបាជីនេះបានដួលរលំ។ ខូណុស្កិ​បានទៅធ្វើការជា​កូនជាង​នៅក្នុង​ហាងលក់​កង់ (នៅសម័យនោះ កង់​ជាសំភារៈប្រណិត​នាំចូល​ពីអង់គ្លេស)។ ហាងលក់កង់​នេះ​ក៏ធ្វើការងារ​លើលោហៈផងដែរ ជាហេតុធ្វើអោយ​លោកអាច​រៀនពីរបៀបប្រើ​ម៉ាស៊ីនក្រឡឹង​និង​ឧបករណ៍ផ្សេងៗ​បានយ៉ាង​ឆាប់រហ័ស។ លោកបានចំនាយ​ពេល៥ឆ្នាំ​នៅទីនោះ ដោយធ្វើការ​ដូចជាសមាជិកម្នាក់​របស់គ្រួសារ​ម្ចាស់ហាង​​អញ្ចឹង។ ខូណុស្កិ​ចង់ឈប់ពីការងារ​ជាកូនជាង​នេះ ទៅរកការងារផ្សេង​ដែលអាចអោយលោក​ឆ្លៀតពេល​ទៅរៀនសូត្រពេលយប់ ប៉ុន្តែត្រូវបាន​ឪពុកលោក​ហាមឃាត់​អោយនៅធ្វើការ​នៅហាងកង់​បន្តទៀត។ ឪពុកលោក​បានពន្យល់លោកថា «ជំនាញដែលឯង​កំពុងរៀនអាច​ធានាអនាគត​ល្អអោយឯង។ ពេលដែល​ឯងរកស៊ីក្លាយជា​សហគ្រិន ឯងអាចជួលអ្នកដែលរៀនសូត្រ​ជ្រៅជ្រះ​អោយធ្វើការអោយឯងបាន។»

នាសម័យនោះ រថភ្លើងលើថ្នល់ (Streetcar) ចាប់ផ្ដើមចេញមុខ​នៅតាម​ដងវិថីសំខាន់ៗនៅអូសាកា។ ខូណុស្កិ​បានសំលឹងឃើញថា អគ្គីសនីនឹងជាវត្ថុមិនអាចខ្វះបាន​នាពេលអនាគត។ លោកបានចាកចេញពីហាងលក់កង់នៅអាយុ​១៥ឆ្នាំ ហើយទៅសុំធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុន Osaka Electric Light Company។ ការងាររបស់​លោក​គឺរៀបចំបណ្ដាញភ្លើង​នៅក្នុង​រោង​មហោស្រពធំមួយ។ គំរោងស្មុគស្មាញនេះ​ចំនាយពេលអស់៦ខែ ដោយខូណុស្កិ​ជាអ្នកដឹកនាំក្រុមការងារ​អោយធ្វើការស្ទើរ២៤ម៉ោងក្នុង​មួយថ្ងៃ​ដើម្បីអោយគំរោងសំរេច​ទាន់ពេលវេលា។ ទោះជាគំរោងនោះ​បានទទួលជោគជ័យយ៉ាង​ត្រចះត្រចង់​ក៏ដោយ ខូណុស្កិ​បានកើតជំងឺរលាកសួត​បណ្ដាលមកពីការធ្វើការ​យូរម៉ោងក្នុង​រោងមហោស្រពដែលគ្មានម៉ាស៊ីនកំដៅនារដូវធ្លាក់ទឹកកក។

ក្នុងសង្គមជប៉ុននៅមុនសង្គ្រាម ការរៀបការ​ដោយមាន​ការរៀបចំពី​ចាស់ទុំ ជារឿងធម្មតា។ សំរាប់ខូណុស្កិ​ក៏មិនខុសគ្នាដែរ។ នៅរដូវផ្ការីក​ឆ្នាំ១៩១៥(ពេលអាយុ២០ឆ្នាំ) បងស្រីរបស់​ខូណុស្កិ​បានណែនាំ​នារីម្នាក់ឈ្មោះ មុមិណុ អោយលោក ហើយប៉ុន្មានខែក្រោយមកគេទាំង២​ក៏រៀបការកសាងគ្រួសារ។ គាត់បន្តធ្វើការងារនៅក្រុមហ៊ុន Osaka Electric Light Company ហើយឡើងដំនែង​ជាមេការត្រួតពិនិត្យ (តំណែងខ្ពស់ជាង​គេក្នុងឋានៈជា​អ្នកបច្ចេកទេស) នៅអាយុ២២ឆ្នាំ។ ក្រោយពី​មិនមានការ​ទទួលស្គាល់ពីចៅហ្វាយ​របស់លោក អំពីsocketចង្កៀងរង្គុំដែល​លោកបានរចនា​ឡើង​នា​​ពេលទំនេរ គាត់បានសំរេចចិត្ត​ចាកចោល​ការងារ​ប្រាក់ខែ​ខ្ពស់នេះ នៅថ្ងៃទី១៥ មិថុនា ១៩១៧ ហើយ​បង្កើតក្រុមហ៊ុន​ផលិតកម្ម​ផ្ទាល់ខ្លួនតូចមួយ។ ប្រាក់សន្សំរបស់​ខូណុស្កិនៅពេលនោះ​មានមិនដល់ ១០០យ៉េនផង ដែលល្មមសំរាប់​តែទិញសំភារៈ​សំខាន់ៗមួយចំនួន​ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ លោកមិនបានចុះចាញ់ទេ។ លោកបាន​បើកហាងមួយក្នុងផ្ទះតូចចង្អៀត​និងកខ្វក់ ដោយមានបុគ្គលិកជា​មិត្តរួមការងារនៅOsaka Electric Light Company ២នាក់និងប្អូនថ្លៃរបស់លោកឈ្មោះថូស៊ីអុ។ ការលក់socket​របស់លោកមិនបានល្អទេ ហេតុនេះនៅចុងឆ្នាំ១៩១៧ អតីតមិត្តរួមការងារ​លោកទាំង២នាក់នោះ​បានចាកចោលលោកទៅ។ ប្រាក់ចំនូលរបស់លោកនៅពេលនោះ​សំរាប់​ត្រឹមតែ​មួយចំអែតក្រពះប៉ុណ្ណោះ។ ពេលដែលក្រុមហ៊ុនជិតក្ស័យធុនទៅហើយនោះ សំនាងល្អ​ស្រាប់តែមានការបញ្ជាទិញ​បន្ទះអ៊ីសូឡង់​សំរាប់កង្ហាល់អគ្គីសនីចំនួន១ពាន់ ហើយក្រុមហ៊ុនក៏រស់ឡើងវិញ។

 ការចាប់កំនើតរបស់ក្រុមហ៊ុនអេឡិចត្រូនិចដ៏មហិមា 
ខូណុស្កិ​ក៏មានលុយបោះទុន ហើយលោកបានជួលផ្ទះ២ជាន់មួយខ្នង​ដើម្បីធ្វើជាទីតាំងក្រុមហ៊ុន Matsushita Electric Devices Manufacturing Works (ក្រុមហ៊ុនផលិតបរិក្ខារអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតា) ដែលក្រោយមក​ក្លាយជាក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក។ ជាន់ក្រោម​ទូលាយ លោកយកធ្វើជា​រោងជាងដើម្បី​ពង្រីកផលិតផលថ្មីៗ រួមទាំង socketភ្លោះ ដែលលោកឌីហ្សាញ​ដោយខ្លួនឯង។ ផលិតផលថ្មីៗ​របស់ក្រុមហ៊ុន ទទួលបានការពេញនិយម​យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដែលជួយលើកតំកើង​កិត្តិយសក្រុមហ៊ុន​ថាជាក្រុមហ៊ុន​ផលិតរបស់​មានគុណភាពខ្ពស់​ក្នុងតំលៃថោក។ នៅឆ្នាំ១៩២២ ខូណុស្កិ​ត្រូវសាងសង់​ការិយាល័យ​និង​រោងចក្រ​ថ្មីមួយ​សំរបតាម​ការរីកចំរើនរបស់​ក្រុមហ៊ុន។
នៅឆ្នាំ១៩២៣ ខូណុស្កិ​បានសំលឹងឃើញ​ទីផ្សាដ៏ធំ​សំរាប់អំពូលដើរដោយថ្មពិលសំរាប់បំពាក់អោយកង់។ នាសម័យនោះ ទោះបីជាមានអំពូលបែបនេះជាច្រើនក្ដី ក៏វានៅមិនទាន់មានការទុកចិត្តពីអ្នកប្រើប្រាស់ ដោយវាច្រើនតែអស់ថ្មពេលប្រើ​ប្រាស់​បានត្រឹមតែ៣ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ។ ខូណុស្កិ​បានចំណាយ​ពេល៦ខែ​ដើម្បីរចនា​អំពូលមានរាងដូចគ្រាប់កាំភ្លើង​ដែលអាចប្រើប្រាស់​បានដល់ទៅ៤០ម៉ោង​ដោយមិនបាច់​ដូរថ្ម។ ជាអកុសល អ្នកលក់ដុំនានា​បានបដិសេធ​មិនយកផលិតផល​របស់លោកនេះទៅលក់។ ខូណុស្កិក៏សម្រេច​ចិត្តធ្វើការដោយមិនបាច់ឆ្លងកាត់​អ្នកបោះដុំទាំងនោះ​ ដោយលោកបាន​ផ្ញើផលិតផល​គំរូ​ទៅអោយម្ចាស់ហាងកង់​នានា​ដោយផ្ទាល់ ដើម្បីអោយពួកគេ​សាកមើលគុណភាព​អំពូលរបស់គាត់​ដោយខ្ឡនគេផ្ទាល់។ ជាលទ្ធផល​ក្រុមហ៊ុន​បានទទួលការបញ្ជាទិញ​ដូចព្យុះ ហើយអ្នកបោះដុំដែលធ្លាប់​បដិសេដនឹងលោក បានងាកមកចរចារ​សុំចែកចាយផលិតផល​របស់លោកវិញ។

នៅឆ្នាំ១៩២៣ ខូណុស្កិ​បានសំលឹងឃើញ​ទីផ្សាដ៏ធំ​សំរាប់អំពូលដើរដោយថ្មពិលសំរាប់បំពាក់អោយកង់។ នាសម័យនោះ ទោះបីជាមានអំពូលបែបនេះជាច្រើនក្ដី ក៏វានៅមិនទាន់មានការទុកចិត្តពីអ្នកប្រើប្រាស់ ដោយវាច្រើនតែអស់ថ្មពេលប្រើ​ប្រាស់​បានត្រឹមតែ៣ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ។ ខូណុស្កិ​បានចំនាយ​ពេល៦ខែ​ដើម្បីឌីហ្សាញអំពូលមានរាងដូចគ្រាប់កាំភ្លើង​ដែលអាចប្រើប្រាស់​បានដល់ទៅ៤០ម៉ោង​ដោយមិនបាច់​ដូរថ្ម។ ជាអកុសល អ្នកលក់ដុំនានា​បានបដិសេដ​មិនយកផលិតផល​របស់លោកនេះទៅលក់។ ខូណុស្កិក៏សំរេច​ចិត្តធ្វើការដោយមិនបាច់ឆ្លងកាត់​អ្នកបោះដុំទាំងនោះ​ ដោយលោកបាន​ផ្ញើផលិតផល​គំរូ​ទៅអោយម្ចាស់ហាងកង់​នានា​ដោយផ្ទាល់ ដើម្បីអោយពួកគេ​សាកមើលគុណភាព​អំពូលរបស់គាត់​ដោយខ្ឡនគេផ្ទាល់។ ជាលទ្ធផល​ក្រុមហ៊ុន​បានទទួលការបញ្ជាទិញ​ដូចព្យុះ ហើយអ្នកបោះដុំដែលធ្លាប់​បដិសេដនឹងលោក បានងាកមកចរចារ​សុំចែកចាយផលិតផល​របស់លោកវិញ។

ខូណុស្កិបាន​ចាប់ផ្ដើមអភិវឌ្ឍអំពូលដើរដោយថ្ម​សំរាប់ដាក់កង់ ជំនាន់ទី២ ដោយបានប្ដូររាង​ជាការ៉េវិញ។ ពេលដែលលោកព្យាយាម​រកនឹកឈ្មោះដាក់អោយផលិតផលថ្មីនេះ លោកបានប្រទះភ្នែក​នឹងពាក្យអង់គ្លេស «international» នៅលើទំព័រកាសែត។ លោកបានឆែកមើលនិយមន័យរបស់​ពាក្យនេះក្នុង​វចនានុក្រម ហើយបានឃើញក្នុងពាក្យ «international» មានពាក្យ «national» ដែលមានន័យថា «ជារបស់ជាតិ, ជាតិ»។ ពាក្យនេះ​សក្ដិសមឥតខ្ចោះ​ជាមួយផលិតផល​របស់លោក ដែលលោកជឿថា​ថ្ងៃណាមួយ​គ្រប់ផ្ទះសម្បែងក្នុងប្រទេស​​នឹង​ប្រើប្រាស់​ផលិតផលរបស់លោក។ នៅឆ្នាំ១៩២៧ ម៉ាក National(ណាស្យូណាល់) បានចាប់បដិសន្ធិ។

នៅសម័យនោះ ផលិតផលអគ្គីសនីភាគច្រើនត្រូវគេ​ចាត់ទុកថាជា​របស់ប្រណិត និងមានតម្លៃថ្លៃសំរាប់អ្នកប្រើប្រាស់​ទូទៅ។ ខូណុស្កិ​មានទស្សនវិស័យ​ផលិតបរិក្ខារអគ្គីសនី​ដែលអាចអោយ​អ្នកអតិថិជន​មានជីវភាពមធ្យម​មានលទ្ធភាពទិញ​ប្រើដែរ។ លោកបានបង្កើត​ផ្នែកថ្មីដើម្បីរចនា​ផលិតផល​ឧណ្ហអគ្គីសនី (thermoelectric) និងអភិវឌ្ឍឆ្នាំងអ៊ុតអគ្គីសនី។ ៣ខែក្រោយមក «Super-Iron» (ឆ្នាំងអ៊ុតស៊ុបពែរ) ម៉ាកណាស្សូណាល់​បានលេចរូបឡើង។ ទោះជាផ្នែកទីផ្សាបាន​ប៉ាន់ប្រមាណលក់បានតែ ១០ម៉ឺនគ្រឿង​ក្នុងមួយឆ្នាំក៏ដោយ ក៏ខូណុស្កិបាន​បញ្ជាអោយផលិត ១ម៉ឺនគ្រឿង​ក្នុងមួយខែ។ លោកបានប្រមើលមើលថា ការផលិតក្នុងបរិមាណច្រើន​នឹងកាត់បន្ថយតំលៃឯកតា ហើយអ្នកប្រើប្រាស់​ប្រាកដជាទិញផលិតផល​របស់លោក ពេលដែលតំលៃ​មិនថ្លៃពេកសំរាប់គេ។ ឆ្នាំងអ៊ុត​របស់លោក​បើកឆាក​ក្នុងតំលៃ ៣,២យ៉េន ថោកជាងឆ្នាំងអ៊ុត​របស់គូប្រជែង​ដែលមាន​តំលៃ៥យ៉េន។ ភ្លាមៗនោះ ឆ្នាំងអ៊ុតនេះបាន​ក្លាយជាផលិតផល​លក់ដាច់ជាង​គេមួយទៀត​របស់​ក្រុមហ៊ុន។

នៅឆ្នាំ១៩២៩ ខូណុស្កិ​បានបង្កើតគោលដៅគ្រប់គ្រងជាមូលដ្ឋាន​និងគោលការណ៍ក្រុមហ៊ុន ដើម្បីដឹកនាំ​ការរីកលូតលាស់​របស់​ប៉ាណាសូនិក។ លោកបានមាន​ប្រសាសន៍​ពីអនាគតរបស់​ក្រុមហ៊ុនថា «ការរកស៊ីរបស់យើង​ពឹងផ្អែកលើការជឿទុកចិត្តរបស់​សង្គម​មកលើយើង។ ហេតុនេះ​យើងមាន​កាតព្វកិច្ច​គ្រប់គ្រង​និងអភិវឌ្ឍ​ក្រុមហ៊ុនតាមរបៀបស្មោះត្រង់​និងទទួលខុសត្រូវ ដើម្បីជួយអភិវឌ្ឍសង្គម​និងលើកស្ទួយជីវភាពរស់នៅ​របស់​មនុស្សជាតិ»។

នៅឆ្នាំ១៩៣១ វិទ្យុមានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែនាពេលនោះ វិទ្យុមានតំលៃខ្ពស់​និងគុណភាព​មិនអាចទុកចិត្តបាន។ ខូណុស្កិបានបង្កើតវិទ្យុ​មានរចនាបទ​បំពង់សុញ្ញកាស៣ ក្នុងរយៈពេល៣ខែ ហើយភ្លាមៗ​បានឈ្នះរង្វាន់លេខ១ ក្នុងការប្រកួតរៀបចំដោយ ស្ថានីយ៍ផ្យព្វផ្សាយសាធារណតូក្យួ (Tokyo Public Broadcasting Station)។ ដើម្បីជំរុញអោយមាន​ការរីកចំរើន​បន្ថែមទៀត លោកបានទិញអាជ្ញាបណ្ណ​សំរាប់វិទ្យុ២រចនា​បទ ហើយបើកសិទ្ធអោយផលិត​ជាសាធារណៈ។

ខូណុស្កិ​មិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ជាពិសេស​ណាមួយ​ខាងផ្នែកសាសនា​ឬលទ្ធិអ្វីទេ។ ប៉ុន្ទែលោកតែងតែ​បើកចិត្តទទួលយក​រាល់គំនិត​និងយោបល់នានា។ នៅខែមិនា ១៩៣២ ខូណុស្កិត្រូវបានមិត្តម្នាក់អញ្ជើញទៅ​កាន់​វិហារស៊ីនតូល្បីមួយ។ ពេលនោះ​លោក​ចាប់ផ្តើមគិតឃើញ​ពីភាពស្រដៀងគ្នា​រវាងសាសនា​និង​ការគ្រប់គ្រងការរកស៊ី។ លោកបាននិយាយថា«មនុស្សលោកត្រូវការវិបុលភាព​ទាំងផ្នែកផ្លូវចិត្តនិងសំភារៈ។ សាសនា​ដឹកនាំ​មនុស្សអោយចៀស​ផុតពី​ការរងទុកវេទនា ទៅកាន់សុភមង្គល​និងសន្ដិភាពក្នុងចិត្ត។ ចំនែកឯការរកស៊ី​ក៏ដូចគ្នាដែរ។ ការរកស៊ីអាច​ផ្ដល់អោយនូវវត្ថុចាំបាច់នានា សំរាប់សុភមង្គល។ នេះគួរតែជា​បេសកកម្មចម្បង»។ ក្រោយមក​លោកបានបើកអង្គប្រជុំ​បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនទាំងអស់​របស់លោក ហើយបានធ្វើការប្រកាសក្នុងអ្វីដែលគេហៅថា ទស្សនៈម៉ាត្សឹស៊ីតាខូណុស្កិ សំរាប់ដឹកនាំក្រុមហ៊ុននេះ​រាប់ទស្សវត្សរ៍ក្រោយមក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា«បេសកកម្មរបស់​អ្នកផលិត​គឺយកឈ្នះលើភាពក្រីក្រតាមរយៈការផលិត​ទំនិញអោយបានច្រើនបរិបូរ។ ទោះជាទឹកអាចចាត់ទុកជាផលិតផល​មួយមុខក្ដី ក៏គ្មាននរណាម្នាក់​ហាមមិនអោយអ្នកដំណើររឆ្លងកាត់មិនអោយ​ផឹកទឹកពីរ៉ុប៊ីនេរបស់គេដែរ។ នេះមកពីទឹកមានបរិបូរ​និងមានតំលៃថោក។ បេសកកម្មរបស់យើង​ក្នុងនាមជាផលិតករ​គឺបង្កើត​របស់អោយបានបរិបូរនិងថោក​ដូចទឹកអញ្ចឹង។ នេះជាវិធីដែលយើង​អាចលុបបំបាត់​ភាពក្រីក្រ និងផ្ដល់សុភមង្គល​ដល់​មនុស្សគ្រប់គ្នា និងធ្វើអោយពិភពលោក​កាន់តែជាកន្លែងល្អសំរាប់រស់នៅ។»

ខូណុស្កិ​បានលើកឡើង​និងចងក្រង​ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងជាស្វ័យភាព ដោយបានចែកក្រុមហ៊ុនជា៣ផ្នែកគឺ ផ្នែកទី១ខាងផលិតវិទ្យុ ផ្នែកទី២ខាងបរិក្ខារបំភ្លឺ​និងថ្មពិលស្ងួត និងផ្នែកទី៣ខាងឧបករណ៍ប្រើខ្សែ ប្លាស្ទិចសំយោគ និងផលិតផលឧណ្ហអគ្គីសនី។ ផ្នែកនីមួយៗ​មានរដ្ឋបាលគ្រប់គ្រង​ដោយឡែកពីគ្នា និងទទួលបន្ទុកតែក្នុងអគារផលិតកម្មផ្ទាល់ខ្លួន។ ការធ្វើបែបនេះជួយអោយ​ខូណុស្កិសម្រាលទំទួលខុសត្រូវ​របស់​ខ្លួន និងផ្ដល់ឱកាសអោយ​អ្នកគ្រប់គ្រងក្រោមៗបាន​រៀនសូត្រពីយុទ្ធសាស្ត្រជំនួញរបស់ពួកគេ គិតតាំងពីការអភិវឌ្ឍ​ស្រាវជ្រាវផលិតផល​រហូតដល់ការលក់។

មកទល់ពេលនេះ​ក្រុមហ៊ុនមានផលិតផលជាង២០០ប្រភេទ ហើយការរកស៊ីរបស់ពួកគេ​កាន់តែរីកចំរើន ហើយខូណុស្កិគិតថាដល់ពេលដែលលោកពង្រីកក្រុមហ៊ុនម្ដងទៀតហើយ។ ហេតុនេះនៅខែមិថុនា ១៩៣៣ ក្រុមហ៊ុនបានប្ដូរទីតាំង​ទៅកាន់រោងចក្រថ្មីនិង​ការិយាល័យកណ្ដាលនៅ កូដាម៉ា ខណ្ឌភាគឥសានក្រុងអូសាកា។

«ពាណិជ្ជកម្មគឺមនុស្ស» ជាពាក្យស្លោកសំណព្វចិត្ត​របស់ខូណុស្កិ។ កាត់ជឿជាក់លើការបណ្ដុះបណ្ដាលសមត្ថភាព​របស់បុគ្គលិករបស់លោក។ ហេតុនេះទើបនៅឆ្នាំ១៩៣៤ លោកបានបង្កើតវិទ្យាស្ថានហ្វឹកហ្វឺនបុគ្គលិក នៅរោងចក្រកូដាម៉ាដែលផ្ដល់​ការអប់រំរយៈពេល៣ឆ្នាំ​ផ្នែកវិស្វកម្មនិងពាណិជ្ជកម្មដល់​បុគ្គលិកដែលរៀនចប់ត្រឹម​បឋមសិក្សា។
នៅឆ្នាំ១៩៣២ ខូណុស្កិ​បានបង្កើតគ្រឹះ​ស្ថានជំនួញសម្រាប់​ស្រាវជ្រាវ​និងអភិវឌ្ឍ​សក្ដានុពលភាពនៃ​ការលក់​លើទីផ្សាអន្តរជាតិ។ ដោយមានការកើនឡើងផ្នែកនាំចេញ ខុណុស្កិបានធ្វើសហគ្រាសកម្មគ្រឹះ​ស្ថាន​នេះអោយក្លាយជា Matsushita Electric Trading Company (ក្រុមហ៊ុនជំនួញអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតា) នៅខែសីហា ១៩៣៥។ នៅថ្ងៃទី១៥ ធ្នូ ឆ្នាំដដែល ខូណុស្កិ​បានធ្វើសហគ្រាសកម្ម​ក្រុមហ៊ុន និងប្ដូរឈ្មោះមកជា Matsushita Electric Industrial Company limited (ក្រុមហ៊ុនឧស្សាហកម្មអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតាចំកាត់)។ ខូណុស្កិបានថ្លែងទៅកាន់បុគ្គលិក​ថា «ក្រុមហ៊ុនរបស់យើង​បានពង្រីកខ្លួនទាំងផ្នែកលក់​និងចំនួនបុគ្គលិក។ វាបានក្លាយជាក្រុមហ៊ុនផលិតកម្មដ៏ធំ​ដែលមានឋានៈខ្ពស់ក្នុងសង្គម។»
ពេលដែលសង្គ្រាមជប៉ុននិងចិន​ផ្ទុះឡើងក្នុងឆ្នាំ១៩៣៧ ការធ្វើយោធាកម្ម​សេដ្ឋកិច្ចជប៉ុនកាន់តែបង្កើនកម្លាំងឡើង។ ដោយមានការភ័យខ្លាចការណ៍នេះធ្វើអោយមានការកែប្រែគោលការណ៍ក្រុមហ៊ុន ខូណុស្កិបានចេញផ្សាយសេចក្ដីណែនាំ​មួយចំនួនដើម្បីអះអាង​ពីទស្សនវិជ្ជាគ្រប់គ្រងរបស់លោក។ បន្ទាប់មក​​នៅខែមករាឆ្នាំ១៩៤០ លោកបានផ្ដាំទៅកាន់បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនទាំងអស់​អោយប្រឹងប្រែង​រក្សាគុណភាព​ផលិតផលទោះបីជាមានកង្វះ​ខាតវត្ថុធាតុដើម ដោយសារតែសង្ក្រាមក៏ដោយ។

កំឡុងសង្គ្រាមប៉ាស៊ីហ្វិកឆ្នាំ១៩៤១ (ផ្នែកមួយនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី២) ក្រុមហ៊ុនត្រូវបានបង្ខំអោយ ទទួលកុងត្រាយោធា ដែលតំរូវអោយស្ថាបនា Matsushita Shipbuilding Company (ក្រុមហ៊ុនសំនង់នាវាម៉ាត្សឹស៊ីតា) និង Matsushita Airplane Company (ក្រុមហ៊ុនសំនង់យន្ដហោះម៉ាត្សឹស៊ីតា) នៅឆ្នាំ១៩៤៣។ នៅទីបំផុត​សង្គ្រាមដែលធ្វើអោយជប៉ុនចំនាយ​ធនធានជាតិ១ភាគ៤​បានបញ្ចប់។ ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិកបាន​បាត់បង់​រោងចក្រនិងការិយាល័យ៣២កន្លែង ទាំងនៅតូក្យូនិងអូសាកា។ ការិយាល័យកណ្ដាល​និងរោងចក្រចំបងត្រូវជួសជុលឡើងវិញ ប៉ុន្តែ​ក្រុមហ៊ុនត្រូវចាប់ផ្ដើមពីសូន្យឡើងវិញម្ដងទៀត។

 ពីចប់សង្គ្រាមដល់សម័យផុសផុលខាងបរិក្ខារអគ្គីសនី 
នៅថ្ងៃទី១៦ សីហា ១៩៤៥ មួយថ្ងៃបន្ទាប់ពីជប៉ុន​ចុះចាញ់សង្គ្រាម​ដោយឥតលក្ខខណ្ឌ ខូណុស្កិ​បានកោះប្រជុំ​អ្នកគ្រប់គ្រង​កំពូលៗក្នុង​ក្រុមហ៊ុនរបស់លោក​ហើ់យប្រកាសផែនការ​រៀបចំអោយមាន​ដំនើរការផលិតកម្ម​ឡើងវិញ។ ៤ថ្ងៃក្រោយ​លោកបានថ្លែងទៅកាន់បុគ្គលិកថា «ការផលិត​ជាវីធីចំបងជាងគេ​របស់យើង ដើម្បីក្រោកឈរឡើងវិញ។ ចូររំលឹកឡើងវិញ​ពីស្មារតីជា​ប្រពៃណីរបស់​ក្រុមហ៊ុនម៉ាត្សឹស៊ីតា​ និងសូមធ្វើការកសាងប្រទេស​ជាតិនិងបង្កើនជីវភាព​រស់នៅ​របស់​ប្រជាជន។»
ក្រោមការបញ្ជារបស់ឧត្តមសេនីយ៍ម៉ាកអាធួ (MacArthur) កងកំលាំងយោធាអាមេរិច​ដែលកាន់កាប់ជប៉ុន​បានជំរុញកំនែទំរង់ប្រជាធិបតេយ្យជាបន្ទាន់នៅជប៉ុន ដោយរួមបញ្ចូលទាំងការបង្កើតសហព័ន្ធការងារ។

ពេលដែលខូណុស្កិ​ចេញមុខ​នៅក្នុង​អង្គប្រជុំសហព័ន្ធការងារ​លើកទី១របស់​ក្រុមហ៊ុន ដែលធ្វើនៅ​សាលសាធារណកណ្ដាល​​ណាកាណុស៊ីម៉ា លោកបានទទួលបានសំលេងគាំទ្រ​ភ្លាមៗ​ពីបុគ្គលិក ដោយបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ថា​លោក​អោយអតិភាពខ្ពស់​ទៅលើផលប្រយោជន៍​របស់អ្នករាល់គ្នា ហើយថាគោលនយោបាយ​ប្រសើរបំផុត​សម្រាប់ការងារនិងការ​គ្រប់គ្រងរួមនឹងសម្រេចបាន។ ប៉ុន្តែការក្រោកឈរ​ឡើងវិញរបស់ក្រុមហ៊ុន​បានប្រឈមមុខនឹង​ឧបសគ្គ​មួយរំពេច។ កងកំលាំងយោធាអាមេរិច​ដែលកាន់កាប់ជប៉ុន​បានចេញ​នួវបទបញ្ជាយ៉ាងច្រើន​ដែលបានរារាំងដល់ប្រតិបត្តិការ​ក្រុមហ៊ុន​និងគំរាមគំហែង​ដល់អត្ថិភាព​របស់វា។ ច្បាប់ទាំងនោះ​មានបំណងលុបបំបាត់អ្វីដែលគេ​ហៅថា «ហ្សៃបាត្សឹ» (សហគ្រាសក្រុមហ៊ុន​ឧស្សាហកម្មនិង​ហិរញ្ញវត្ថុ​ដែលគ្រប់គ្រង​ដោយគ្រួសារ ដែលជាប្រពៃណីមាន​រាប់ជំនាន់មកហើយនៅជប៉ុន)។ ដោយដឹងថា​ច្បាប់នេះ​ធ្វើឡើង​សំដៅមករក​ក្រុមហ៊ុនខ្លួន ខូណូស្កិ​ក្នុងនាមជាសហគ្រិនឯករាជ្យ​វ័យ៣០ឆ្នាំ បានចូលទៅការិយាល័យកណ្ដាលទូទៅរបស់កងសម្ព័ន្ធមិត្ត ច្រើនជាង៥០ដង ហើយលោកនាយកប្រតិបត្តិឈ្មោះ អារ៉ាថារ៉ូ ថាកាហាស៊ី​បានចេញទៅចរចារជាមួយមេដឹកនាំ​ការកាន់កាប់នៅជប៉ុន ជិត១០០ដង។

ដោយសារតែ​ក្រុមហ៊ុនបានផលិត​សំភារៈយោធា​ក្នុងសម័យសង្គ្រាម ខូណុស្កិ​ត្រូវគេបញ្ជាអោយ​ចុះចេញពីតំណែង​ជា​ប្រធានក្រុមហ៊ុន។ ប៉ុន្តែ​សហព័ន្ធការងារ​ ហាងលក់រាយ និងសាខានានារបស់ក្រុមហ៊ុន​បានធ្វើការគាំទ្រ​លោក តាមរយៈញត្តិអោយធ្វើនិរាករណ៍​បទបញ្ជាលាលែងតំណែងនោះ ដោយពួកគេនិយាយថា​ខូណុស្កិ​ពិតជាចាំបាច់ខ្លាំងណាស់​សំរាប់កសាង​ក្រុមហ៊ុនឡើងវិញ។ នេះជាចលនាមួយដែល​មិនធ្លាប់មានពីមុនទេ។ នៅក្នុង​ការធ្វើត្រឡប់​គោលនយោបាយ​ដ៏កម្រមួយ នៅខែឧសភា ១៩៤៧ អគ្គមេបញ្ជាការ​ជាន់ខ្ពស់​នៃកងកម្លាំងសម្ព័ន្ធមិត្ត​បានធ្វើការអនុញ្ញាតិអោយ​ខូណុស្កិ​និងនាយកផ្នែកទាំងអស់​របស់ក្រុមហ៊ុន​នៅបន្តតំណែងនៅទីនោះ​តទៅទៀត។
សង្គមជប៉ុនក្រោយសង្គ្រាម ជាសង្គមប្រកបដោយ​អតិផរណា កង្វះស្បៀងអាហារ និងការរកស៊ីទុច្ចរិត។ នៅខែវិច្ឆិកា១៩៤៦ ខូណុស្កិ​បានបង្កើត​អោយមានអង្គការចោទ​សំនួរ​មូលដ្ឋានសំខាន់ៗ​ទាក់ទិននឹង​លក្ខខណ្ឌ​រស់នៅរបស់​មនុស្ស។ ដោយឈរលើគំនិត
“Peace and Happiness through Prosperity” (សន្តិភាព​និង​សុភមង្គល​តាមរយៈវិបុលភាព) គាត់បានដាក់ឈ្មោះអោយ​អង្គការនោះថា​ PHP Institute (វិទ្យាស្ថានPHP) និងចាប់ផ្ដើម​បោះពុម្ភផ្សាយ​ទស្សនាវដ្ដីPHPចាប់ពីឆ្នាំបន្ទាប់។

ប៉ាណាសូនិក​ត្រូវបានដកចេញពី​ការកំហិតក្រោយសង្គ្រាម​នៅឆ្នាំ១៩៥០។ នៅក្នុងសុន្ទរកថា​ប្រចាំឆ្នាំ​ស្ថីពីនយោបាយគ្រប់គ្រង​នៅឆ្នាំ១៩៥១ ខូណុស្កិបាន​ថ្លែងថាដល់ពេលហើយ​ដែលក្រុមហ៊ុនស្វែងរកកន្លែងខ្លួន​ក្នុងសហគមន៍អន្តរជាតិ។ លោកបានដាស់តឿនអោយ​បុគ្គលិករបស់លោក​គោរពរក្សា​បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌​របស់ខ្លួន​ពេលដែលពួកគេប្រលូកចូល​ក្នុងឆាកអន្តរជាតិ។ ពេលដែលខូណុស្កិ​ទទៅទស្សនកិច្ច​សហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីមើលពីដំណើរការ​ឧស្សាហកម្មអាមេរិក​ដោយផ្ទាល់ភ្នែក លោកបានសំគាល់ឃើញ​ពីគំលាតដ៏មហិមា​រវាង​អាមេរិកដ៏ស្ដុកស្ដម្ភ​និងជប៉ុន​ដ៏ក្រីក្រ​តោកយ៉ាក។ លោកបានសង្កេតឃើញថា «តម្រូវការចាំបាច់​ដើម្បីអោយមានវិបុលភាព គឺរចនាសំព័ន្ធសង្គម​ដែល​ផ្ដល់លទ្ធភាពអោយប្រជាពលរដ្ឋធ្វើការអោយអស់​សមត្ថភាពនិងទេពកោសល្យផ្ទាល់​ខ្លួនគេ»។ ដើម្បីធ្វើការ​ប្រកួតប្រជែង​ជាមួយលោកខាងលិច លោកដឹងថា​ក្រុមហ៊ុនរបស់លោក​ត្រូវការចំណេះដឹង​ខាង​អេឡិចត្រូនិច​ (ឬ​អគ្គីស្យាណូ) និងវិធីសាស្ត្រឯកទេសក្នុងការ​អភិវឌ្ឍផលិតផល​បន្ថែមទៀត។
ដោយជឿជាក់ថា​ការនាំចូលនូវបច្ចេកទេសបស្ចិមប្រទេស​ពិតជាចាំបាច់ខានមិនបាន​សំរាប់ការកសាងជប៉ុន​ក្រោយសង្ក្រាម ខូណុស្កិចាប់ផ្ដើមសំលឹង​រកមើលដៃគូពាណិជ្ជកម្មបរទេស។ នៅឆ្នាំ១៩៥២ បន្ទាប់ពីការចរចារ​ដ៏តានតឹង​មក ប៉ាណាសូនិកបានបង្កើតកិច្ច​ព្រមព្រៀងសហប្រតិបត្តិការបច្ចេកទេស​ជាមួយក្រុមហ៊ុនហ្វីលីព(Philips) របស់ហុល្លង់ ដោយបានបង្កើតសាជីវកម្មអេឡិចត្រូនិចម៉ាត្សឹស៊ីតា (Matsushita Electronics Corporation)ដែលក្រុមហ៊ុនទាំង២​រកស៊ីហ៊ុនគ្នា។ ទោះបីជា​ដំបូងឡើយ​អ្នកចរចារខាង​ក្រុមហ៊ុនហ្វីលីព​បានទាមទារ​ចំណែកពីការលក់របស់ក្រុមហ៊ុនថ្មីនេះខ្ពស់ជាងជាថ្នូនឹងការដឹកនាំបច្ចេកទេសក៏ដោយ ក៏ខូណុស្កិ​បានជំទាស់​តបទៅវិញថា​ប៉ាណាសូនិកផ្ដល់ជំនាញផ្នែកគ្រប់គ្រង​ដែលមានតំលៃ​ស្មើគ្នា​នឹង​បច្ចេកទេសដែរ​ហើយថែមទាំងទទួល​ខុសត្រូវលើថ្លៃចំណាយ​ក្នុងការដឹកនាំផ្នែកគ្រប់គ្រងទៀតផង។ ទីបញ្ចប់​ភាគគីទាំង២​បានសម្រុះសម្រួលលើកិច្ចព្រមព្រង​សមរម្យ​មួយសម្រាប់ទាំងសងខាង។

នៅឆ្នាំ១៩៥៦ (ខូណុស្កិអាយុ៦១ឆ្នាំ) រដ្ឋាភិបាលបានប្រកាស​ពីការសម្រេចជោគជ័យជាស្ថាពរ​ក្នុង​ការកសាង​សេដ្ឋកិច្ច​ប្រទេសជប៉ុនឡើងវិញ (គេប្រើពេលមិនដល់១០ឆ្នាំផង ចំណែកខ្មែរវិញជិត៣០ឆ្នាំហើយ…….)។ ពេលនោះ​ខូណុស្កិ​បានធ្វើអោយ​បុគ្គលិក​និង​ឧស្សាហកម្មទាំងមួលភ្ញាក់ផ្អើល ដោយប្រកាសនូវ​មហិច្ចតាពង្រីក​សាជីវកម្មប៉ាណាសូនិក​ក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំ។ គម្រោងការណ៍នេះ​ស្នើអោយ​បង្កើនការលក់ប្រចាំឆ្នាំអោយបាន៤ដង បង្កើតចំនួនបុគ្គលិក៦០% និងបង្កើនមូលធនក្រុមហ៊ុនពី ៣ពាន់លានយ៉េនទៅ១០ម៉ឺនលានយ៉េន។ ខូណុស្កិ​បាននិយាយថា «ខ្ញុំធានាថា​ប្រកដជាជោគជ័យ។ ព្រោះថា​តួលេខនេះ​តំណាងអោយ​តំរូវការ​របស់ប្រជាជន ដែលពួកគេទាំងនោះ​ចុះកិច្ចសន្យា​មើលមិនឃើញនឹងភ្នែកមួយ​ជាមួយយើង»។ ខូណុស្កិ​បានសម្រេចគោលដៅ​ដែលមើលទៅមិនគួរអោយទៅរួចនេះ​ ក្នុងរយៈពេលតែ៤ឆ្នាំជាង​ប៉ុណ្ណោះ។
នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៥០ សេដ្ឋកិច្ចជប៉ុន​ដែលរីកលូតលាស់​ជាលំដាប់​បាននាំមក​នូវ​សម័យការផុសផុល​(ប៊ូម Boom) ក្នុងការលក់​បរិក្ខារអគ្គីសនី​ប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះ។ ក្រុមហ៊ុនផលិត​ឧបករណ៍អគ្គីសនីធុនធ្ងន់​ចាប់ផ្ដើមប្រលូកក្នុងវិស័យនេះដែរ ដែលធ្វើអោយមានការប្រកួតប្រជែងតម្លៃ​យ៉ាងស្វិតស្វាញ។ បរិក្ខារ​តាមផ្ទះ​ថ្មីៗ​ចេញជាបន្ដបន្ទាប់ ដែលធ្វើអោយ​ផ្ទះកាន់តែមានផាសុកភាព​និងស្រួលរស់នៅ។ អ្នកគ្រប់គ្នាចង់បានអ្វីដែលគេអោយឈ្មោះថា «វត្ថុទិព្វទាំង៣»គឺ ទូរទស្សន៍ ម៉ាស៊ីន(ឬ​យន្ត)បោកខោអាវ និង ទូរទឹកកក។ ខូណុស្កិ​បានប្រមើលឃើញ​សយន្តសម័យនៃយុគ​អគ្គីសនីកម្ម ហើយបានពង្រឹង​បណ្ដាញលក់​និងធ្វើអោយមានស្ថេរភាពទីផ្សារ​របស់ខ្លួន​តាមរយៈការបង្កើតចំណងស្អិតរមួត​ជាមួយអ្នកលក់រាយ។
នៅខែមិថុនា ១៩៥៨ (អាយុ៦៣ឆ្នាំ) ក្នុងពិធីរៀបចំឡើង​នៅស្ថានទូតហុល្លង់នៅតូក្យូ ខូណុស្កិ​បានទទួលមេដៃកិត្តិយសជា Commander in the Order of Orange-Nassau ពីម្ចាស់ក្សត្រីនៃប្រទេសហុល្លង់ សម្រាប់ «ការរួមចំណែក​ដ៏បវរ ក្នុងការបំរើការដល់កិច្ចសហប្រតិបត្តិការសេដ្ឋកិច្ច​និងការជំរុញចំណងមិត្តភាព»។ រង្វាន់នេះ​ជារង្វាន់ឧត្តមជាងគេ​របស់ប្រទេសហុល្លង់​សម្រាប់ជនបរទេស។ រង្វាន់នេះត្រូវបានផ្ដល់ដល់ខូណុស្កិ​ដោយសារតែ​កិច្ចព្រមព្រៀង​សហប្រតិបត្តិការបច្ចេកទេស​និងកិច្ចសហការ​ជាមួយក្រុមហ៊ុនហ្វីលីព​ដែលបានរួមចំនែក​ក្នុង​ការរឹតចំណង​មិត្តភាពរវាង​ប្រទេសទាំង២។ លោកបន្តធ្វើការរឹងចំណង​មិត្តភាពនេះ ដោយបង្កើតនិងធ្វើជាប្រធាន​សហគមន៍ជប៉ុន-ហុល្លង់នៅតំបន់ខាន់សៃ (Japan-Netherlands Society of the Kansai) ក្នុងឆ្នាំ១៩៥៩។

ជាបន្តបន្ទាប់មកទៀត ខូណុស្កិ​បានទទួលមេដាយកិត្តិយសជាច្រើនទៀត​ក្នុងកិច្ចរួមចំនែក​រឹត​ចំនង​មិត្តភាពជាមួយប្រទេសដទៃទៀតដូចជា Medalie De Honra Ao Merito Cultural Award ពីប្រទេសប្រេស៊ីលក្នុងខែមេសាឆ្នាំ១៩៦៨, Commandeur de L’Ordre de la Couronne Award ពីព្រះរាជាបែលហ្ស៊ិក ក្នុងខែតុលាឆ្នាំ១៩៧២ និង Panglima Mangku Negara និងងារជាTan Sri ពីព្រះចៅម៉ាឡេស៊ី​ក្នុងខែកុម្ភៈឆ្នាំ១៩៧៩។

នៅឆ្នាំ១៩៥៩ (អាយុ៦៤ឆ្នាំ) ដោយត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ក្នុងការពង្រីក​ពាណិជ្ជកម្មទៅក្រៅប្រទេស ខូណុស្កិបានស្ថាបនា សាជីវកម្មអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតាប្រចាំអាមេរិក (Matsushita Electric Corporation of America ហៅកាត់ថា MECA) នាទៅក្រុងញូយ៉ក។ នេះជាក្រុមហ៊ុនលក់ក្រៅប្រទេសទី១ហើយ​របស់ប៉ាណាសូនិក​នៅក្រោយសង្គ្រាម។ លោកបាន​ទទូចអោយ​អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងអស់​របស់លោក​នៅទីនោះ អោយសម្រាប់ខ្លួនតាមប្រទេសថ្មីនេះ នឹងផ្ដល់អោយនូវផលិតផល​ទាំងឡាយណា​ដែលប្រជាជន​អាមេរិក​កោត​សរសើរ។ ក្នុងកំឡុង​ពេលដដែលនេះ លោកក៏បានស្ថាបនារោងចក្រនៅបរទេស រួមមាន ក្រុមហ៊ុនNational Thai (ថៃ) (ក្រុមហ៊ុនផលិតដំបូងគេនៅបរទេស)នៅឆ្នាំ១៩៦១ និង ក្រុមហ៊ុនMatsushita Electric (តៃវ៉ាន់)នៅឆ្នាំ១៩៦២។

 សុបិន្តគ្មានព្រំដែន 
នៅក្នុងអង្គប្រជុំ​ប្រចាំឆ្នាំស្ដីពីគោលនយោបាយគ្រប់គ្រង​នៅឆ្នាំ១៩៦១ (អាយុ៦៥ឆ្នាំ) ខូណុស្កិ​បានថ្លែងសុន្ទរកថា​ក្រើនរំលឹក​និង​បានប្រកាសថាក្រុមហ៊ុន​បានសម្រេចគោលដៅ​របស់គម្រោងផែនការ៥ឆ្នាំ​របស់ខ្លួន ហើយកំពុងតែឈានជើងចូល​ក្នុងដំណាក់កាលលូតលាស់ថ្មីមួយ។ ជាចុងបញ្ចប់ លោកបានធ្វើអោយគេអង្គមីទិញ​ភ្ញាក់ផ្អើល ដោយប្រកាស​ពីការលាលែងដំណែងរបស់លោក។ លោកមានប្រសាសន៍ថា «ខ្ញុំទើបតែធ្វើពិធីអបអរខួប​គម្រប់៦៥ឆ្នាំ​របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានគិតជាយូរមកហើយពីពេលវេលា​សមគួរសម្រាប់ខ្ញុំចុះចេញីតំណែង ហើយពេលវេលានោះ​វាបានមកដល់ហើយ។ ខ្ញុំនឹងបន្តជួយទ្រទ្រង់​ក្រុមហ៊ុន​ពីខាងក្រោយឆាក​ក្នុងឋានៈជាប្រធានកិត្តិយស។»
នៅឆ្នាំ១៩៦៣ ខូណូស្កិ​លេចមុខលើកញ្ចាក់ទូរទស្សន៍ NHK (ទូរទស្សន៍សាធារណៈរបស់ជប៉ុន) ដោយនិយាយជាមួយនាយករដ្ឋមន្ត្រី​ អ៊ីកិដា ហាយ៉ាតុ។ ខូណូស្កិ​បានទំនុកបម្រុង​ការអប់រំផ្នែកស្មារតី​និងការអភិវឌ្ឍ​ធនធានមនុស្ស ដែលលោកពោលថា​ការធ្វើបែបនេះ​ជាបញ្ហាអាយុជីវិតរបស់ជាតិ​នាពេលអនាគត។ វិចារ​របស់លោក​ទទួលបានប្រជាប្រិយភាព​យ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់​ពីសាធារណជន។

ពេលដែល​ជោគជ័យរបស់​ក្រុមហ៊ុនម៉ាត្សឹស៊ីតាអគ្គីសនី (Matsushita Electric)​ចាប់ផ្ដើម​សាយភាយទៅបរទេស «ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ» ចាប់ផ្ដើមទទួលបានការទទួលស្គាល់ថាជា​សហគ្រិនឆ្នើមម្នាក់របស់ពិភពលោក។ បុគ្គលសំខាន់ៗ​ពីបរទេស​ជាច្រើននាក់​មកទស្សនាក្រុមហ៊ុននេះ រួមមាន អគ្គមេធាវីអាមេរិក រូបឺត ខេនណឺឌី (Robert Kennedy), នាយករដ្ឋមន្ត្រីឥណ្ឌា ឥណ្ឌីរ៉ា គន្ធី (Indira Gandhi) និង​ប្រធានាធិបតីយូហ្គោស្លាវី ទីតូ (Tito)។ ខូណុស្កិ​ជូនពួកគេដើរ​ទស្សនា​អាគារ​ក្រុមហ៊ុនដោយខ្លួនលោកផ្ទាល់ និងតែង​និយាយផ្លាស់ប្ចូរយោបល់​ជាមួយពួកគេ។

បណ្ដាញព័ត៌មានបរទេស​រំពេចនោះ​បានបង្វែរ​ចំណាប់អារម្មណ៍​មកលើ​ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក​និង​ស្ថាបនិករបស់វា។ នៅខែកុម្ភៈ ១៩៦២ រូបថត​ខូណុស្កិ​ត្រូវបានបោះផ្សាយលើក្របមុខរបស់​ទស្សនាវដ្ដីថាម (TIME) ដែលជាទស្សវដ្ដី​ពត៌មានប្រចាំសប្ដាហ៍ដ៏ល្បីនៅអាមេរិក។ ខូណុស្កិ​និងភរិយាមុមិណុ ត្រូបានគេអញ្ជើញទៅចូលរួម «ពិធីជប់លៀងប្រចាំសតវត្សរ៍» ដើម្បីអបអរសាទរខូបគំរប់​៤០ឆ្នាំ​របស់ទស្សនាវដ្ដីថាមនៅញូវយ៉ក ជាមួយមនុស្សល្បីៗ​ដទៃទៀត។
ជាងនេះទៅទៀត​នៅខែកញ្ញា ១៩៦៤ ខូណុស្កិត្រូវបានគេលើក​ឡើង​ក្នុងទស្សនាវដ្ដីឡៃហ្វ (LIFE) និងត្រូវបានពណ៌នាជា «ឧស្សហករកំពូល» «អ្នករកលុយបានច្រើនជាងគេ» «ទស្សនវិទូ» «អ្នកបោះផ្សាយទស្សនាវដ្ដី» និង «អ្នកនិពន្ធសៀវភៅលក់ដាច់ជាងគេ»ជាដើម។ ទស្សនាវដ្ដីនេះ​លើកតម្កើង​ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ និងបាននាំកិត្តិស័ព្ទដល់ក្រុមហ៊ុន​ម៉ាត្សឹស៊ីតាអគ្គីសនី។

នៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំ១៩៦៣ ខូណុស្កិ​បានទៅចូលរួម​ក្នុង​សន្និសិទគ្រប់គ្រងអន្តរជាតិលើកទី១៣ (13th International Management Conference) ឧបត្ថម្ភដោយ​ក្រុមប្រឹក្សា​អង្គការអន្តរជាតិ​និង​វិទ្យាសាស្ត្រ​នៅទីក្រុងញូវយ៉ក។ នៅក្នុង​ការបង្ហាញជូន​ពីទស្សនវិជ្ជាគ្រប់គ្រង​របស់លោក លោកបានសង្កត់ធ្ងន់​លើ​គោលគំនិតគ្រប់គ្រង ការប្រកួតប្រជែងដោយយុត្តិធម៌ សហត្តិភាព (រួមរស់ជាមួយគ្នា) និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមក។

ពេលដែលចំនូលរបស់​ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក​ដាំក្បាលចុះ​ជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ១៩៥០ ខូណុស្កិ​បានអញ្ជើញ​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុនលក់និងចែកចាយទាំងអស់របស់ប៉ាណាសូនិក​នៅទូទាំង​ប្រទេសជប៉ុន​អោយចូលរួម​សន្និសិទរយៈពេល៣ថ្ងៃ​នៅរមណីយដ្ឋានអុនសេនអាតាមី ខាងត្រូង​ក្រុងតូក្យូ។ ក្រុមហ៊ុនលក់និងចែកចាយ​ទាំងនោះ​បន្ទោស​ដល់សាជីវកម្ម​អំពី​វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចរបស់​ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ នាយកប្រតិបត្តិ​របស់ប៉ាណាសូនិក​បានច្រានចោលទំនួលខុសត្រូវ ដោយបានចោទទៅវិញថា​បញ្ហាមកពីក្រុមហ៊ុនលក់ទាំងនោះ​ចាត់ចែងមិនបានល្អ។ ដើម្បីបញ្ចៀស​ការបែកបាក់គ្នា នៅថ្ងៃចុងក្រោយ​ខូណុស្កិ​បានថ្លែងទៅកាន់អ្នកទាំងនោះថា៖ «ខ្ញុំយល់ពីស្ថានភាពអ្នកទាំងអស់គ្នា។ យើងកុំឈ្លោះគ្នាទៀតអី។ ក្រុមហ៊ុនរបស់យើងគួរតែត្រូវបានស្ដីបន្ទោស​មែន។ ខ្ញុំនឹងព្យាយាម​អោយអស់ពីសមត្ថភាព​ក្នុងការកែខៃ​ស្ថានការណ៍ឡើងវិញ ដោយមានជំនួយការពីអ្នកទាំងអស់គ្នា»។ សេចក្ដីអង្វរក​ដ៏រញ្ជួលចិត្តនេះ​ធ្វើអោយអ្នកទាំងនោះ​ស្ងាត់មាត់ឈឺង ហើយបានសច្ចា​ថានឹងធ្វើការជាមួយគ្នាឡើងវិញជាភក្ដីភាព​ចំពោះ​ខូណុស្កិ។
នៅចុងបញ្ចប់នៃ​សន្និសិទនេះ ខូណុស្កិ​បានលើកបដាដោយខ្លួនឯង​បង្ហាញទៅ​ប្រធានក្រុមហ៊ុនទាំងនោះ ដោយមានពាក្យស្លោក «សហត្ថិភាពនិងវិបុលភាពទៅវិញទៅមក»។ បន្ទាប់ពីនោះ​ខូណុស្កិបានត្រឡប់​ពីការចូលនិវត្តន៍ មកធ្វើជានាយកផ្នែកលក់របស់សាជីវកម្ម ជាបណ្ដោះអាសន្ន និងបានស្ដារឡើងវិញនូវប្រព័ន្ធលក់និងចែកចាយ​បានជាស្ថាពរ។ លោកបានរៀបចំក្រុមហ៊ុនលក់ឡើងវិញ និងបានបើកលទ្ធភាព​អោយមានការទិញលក់ដោយផ្ទាល់​រវាង​ក្រុមហ៊ុនលក់​និងផ្នែកផលិតកម្ម និងបានបង្កើតអោយមាន​ផែនការក្រេឌីត​សំរាប់អតិថិជន។ ដោយមាន​វិធានការណ៍ទាំងនេះ ការលក់របស់ក្រុមហ៊ុន​ចាប់ផ្ដើមរីកចំរើន​ឡើងវិញ​ជាបណ្ដើរៗ។

នៅឆ្នាំ១៩៦១ (អាយុ៧០ឆ្នាំ) ខូណុស្កិ​បានព្រមានថា​សេដ្ឋកិច្ចជប៉ុន​រីកចំរើនលឿនពេកហើយ ហើយលោកយល់ឃើញពីសារសំខាន់​ក្នុងការកសាង​រចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុង​ដ៏រឹងមាំមួយ​ដែល​អាចជួយអោយ​ក្រុមហ៊ុន​រួចរានមានជីវីត​បន្ទាប់ពី​វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច​ដែលនៅរង់ចាំនៅខាងមុខ។ ដូចដែរអ្វី​ដែល​លោក​បានបារម្ភ សេដ្ឋកិច្ចជប៉ុន​បានដើរថយក្រោយវិញ​នៅឆ្នាំ១៩៦៤ បន្ទាប់ពីតូក្យូអូឡាំពិច​បានបញ្ចប់ទៅ។ ខូណុស្កិគាំទ្រ​គំនិតអំពី «ទំនប់ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រង» ពេលដែលសេដ្ឋកិច្ចជប៉ុន​មកដល់ចំនុចរបត់។ គំនិតរបស់ខូណុស្កិ​នេះបង្ហាញពី​វិធីរក្សា​សហគ្រាសអោយនៅដដែល​ទៅជាមានបំរែបំរួលលក្ខខណ្ឌ​ពាណិជ្ជកម្មឥតព្រាងទុក​ និងបាន​បង្ហាញបច្ចេកទេស​មានប្រយោជន៍​ដើម្បីសម្រេចគោលដៅតាមផែនការក្នុងការរក្សា​អោយមានការរីកលូតលាស់​គ្រប់កាលៈទេសៈនោះ។ ពាណិជ្ជកម្មមួយ​អាចរក្សា​ការរីកលូតលាស់​ជាប់ និងអាចការពារខ្លួនទល់នឹង​បម្រែបម្រួលបរិស្ថានជុំវិញ ដោយសាងសង់ទំនប់​និងអាងស្តុកនៅគ្រប់ផ្នែកទាំង​អស់​របស់ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រង​ខ្លួន ដូចជា «ទំនប់បរិក្ខារ» «ទំនប់មូលធន» ដែលអាចធានាអោយពួកគេ​រីកចំរើនស្ថិតស្ថេរ។
នៅខែកក្កដា១៩៧៣(អាយុ៧៩ឆ្នាំ) ពេលដែលក្រុមហ៊ុន​ប្រារព្ធខួបកំនើតទី៥៥ ខូណុស្កិចូលនិវត្តន៍​ពីសកម្មភាពសកម្មៗ និងកាន់តំណែងជាទីប្រឹក្សាប្រតិបត្តិ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមានអាយុជិត៨០ឆ្នាំ​ហើយ។ ក្នុងកំឡុងពេល៥៥ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំបានសំរេច​នូវការងារដែលខ្ញុំគួរតែធ្វើ ហើយខ្ញុំចូល​ចិត្ត​អង្អែលខ្នង(សរសើរ)ខ្លួនឯង​ថាបានធ្វើការបានល្អណាស់»។ បន្ទាប់មក​លោកបាន​ថ្លែងអំណរគុណដល់​បុគ្គលិកទាំងអស់ដែលបានទ្រទ្រង់​ក្រុមហ៊ុន និងបានលើកទឹកចិត្ត​អោយពួកគេ​ជំនះ​ការលំបាក​នាពេលអនាគតទៀត។ ខូណុស្កិ​ចាប់ផ្ដើម​ចំណាយពេលវេលា​អភិវឌ្ឍទ្រឹស្ដីទស្សនវិជ្ជា​របស់លោក​និងសរសេរសៀវភៅ។ លោកបាន​បោះពុម្ភសៀវភៅ​ដ៏មានប្រជាប្រិយចំនងជើងថា «人間を考える» (អង្គគ្លេស៖Thoughts on Man, ខ្មែរ៖ គំនិត​អំពីមនុស្ស)។ សៀវភៅនេះនិយាយពីការក្រឡេកមើល​ធម្មជាតិនិងចរិតលក្ខណៈប្រែប្រួលរបស់មនុស្ស។ បន្ទាប់មកនៅឆ្នាំ១៩៧៤ លោកបានបោះពុម្ភសៀវភៅ «崩れゆく日本をどう救うか» (Japan at the Brink តើជួយប្រទេស​ជប៉ុន​ដែលកំពុង​ដួលរលំដោយរបៀបណា) ដែលនិយាយពីវិស័យអប់រំល្អ​និងនយោបាយពង្រីក​សេដ្ឋកិច្ចនាំជប៉ុន​អោយរួចផុត​ពីការដើរថយក្រោយនៃ​សេដ្ឋកិច្ច​និងវិបត្តិប្រេងកាតឆ្នាំ១៩៧៣។ សៀវភៅនេះលក់ដាច់យ៉ាងខ្លាំង បានចំនួនជាង២សែនច្បាប់។

ខូណុស្កិជឿថា​នៅសតវត្សរ៍ទី២១ ជប៉ុននិងប្រទេស​នៅអាស៊ីដទៃទៀត​នឹងគ្រប់គ្រង​ធនធាន​ពិភពលោកភាគច្រើន។ លោកបានបណ្ឌុះនូវគំនិត​ពីសេដ្ឋកិច្ច​និងនយោបាយថ្មី​ដូចជា រដ្ឋដែលគ្មានពន្ធនិងប្រព័ន្ធ​ផ្សេងៗទៀត​ដែលនឹង​រៀបចំជប៉ុនអោយដើរតួនាទី​ដែលខ្លួនគួរធ្វើ។ លោកបានទៅទស្សនកិច្ច​សាធារណរដ្ឋ​ប្រជាមានិត​ចិនដោយមានការ​អញ្ជើញ​ពី​សមាគមមិត្តភាពជប៉ុន-ចិន (Japan-China Friendship Association) ដែលនៅទីនោះ​លោកបានជួបនិយាយ​ជាមួយមន្ត្រី​រដ្ឋាភិបាល​នានា អំពីចំនាប់អារម្មណ៍របស់​លោក​ចំពោះការរីកចំរើន​របស់​ប្រទេសនេះ ហើយបានប្រាប់ពួកគេថា​សតវត្សរ៍​ទី២១​ជាយុគប្រកបដោយ​វិបុលភាព​សម្រាប់អាស៊ី និយមថាជប៉ុន​មានកាតព្វកិច្ចជួយធ្វើទំនើបកម្ម​របស់ចិន។ ជាលទ្ធផល​នៃទស្សនកិច្ចនេះ ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក​បានឧបត្ថម្ភ​សន្និសិទផ្លាស់ប្ដូរបច្ចេកវិទ្យា​អេឡិចត្រូនិចដែលធ្វើឡើង​នៅទីក្រុង​ប៉េកាំង។

នៅឆ្នាំ១៩៧៨ (អាយុ៨៥ឆ្នាំ) ខូណុស្កិបាន​ថ្លែងថា «បើសិនជាយើង​បានដាក់គោលដៅ​របស់យើង​លើ​ភាពសំបូរហូរហៀរ​ខាងសំភារៈនិងស្មារតីសំរាប់​ពលរដ្ឋ​របស់យើង យើងត្រូវតែហ្វឹកហាត់​គ្រូបង្រៀន​អំពីភារកិច្ច​នេះដែរ»។ លោកបាន​ចំនាយប្រាក់ ៧ពាន់លានយ៉េន​ពីមូលនិធិ​ផ្ទាល់ខ្លួនលោក​ដើម្បី​ស្ថាបនា​វិទ្យាស្ថានម៉ាត្សឹស៊ីតា​សំរាប់រដ្ឋបាល​និងគ្រប់គ្រង (Matsushita Institute of Government and Management) ដែលបាន​បើកទ្វារនៅ​ខែមេសាឆ្នាំ១៩៨០។ គោលបំណង​របស់វិទ្យាស្ថាននេះ​គឺ​ធ្វើការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​ពីគំនិតគ្រឹះនានា​ដែលនឹង​ជួយ​ជំរុញនិង​អភិវឌ្ឍ​ជប៉ុន​នៅសតវត្សរ៍ទី២១ និងអភិវឌ្ឍអ្នកដឹកនាំ​ដែលមានសមត្ថភាពធ្វើអោយ​គំនិត​ទាំងនេះ​លេចជារូបរាង។

នៅឆ្នាំ១៩៨៥ (អាយុ៩០ឆ្នាំ) ខូណុស្កិ​ត្រូវបាន​អញ្ជើញទៅធ្វើជា​អ្នកប្រគល់រង្វាន់ Japan Prize គឺរង្វាន់ដែល​ខ្លួនលោកផ្ទាល់​ផ្ដួចផ្ដើមគំនិត​និងបង្កើត។ Japan Prize ផ្ដល់រង្វាន់​ជាកិត្តិយស​ដល់អំពើ​ដែល​ជំរុញការរីកចំរើន​វិស័យវិទ្យាសាស្ត្រ​បច្ចេកវិទ្យា សន្តិភាព​និងវិបុលភាព។

នៅថ្ងៃទី២៧ មេសា ១៩៨៩ ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ ស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក​បានលាចាកពិភពលោក​ដែលលោកបានកែខៃ​យ៉ាងច្រើនឥតគណនា នៅជន្មាយុ៩៤ឆ្នាំ។

 ពាក្យពេជន៍មានតំលៃរបស់​ម៉ាត្សឹស៊ីតា​ ខូណុស្កិ 
 មនុស្ស​រាល់គ្នា​មានផ្លូវមួយសំរាប់​ខ្លួនដើរ។ ផ្លូវនោះ​អាចរីកធំ រួមតូច ឡើងចុះ។ មានពេលខ្លះ​យើងដើរ​វង្វេង​ទិសដៅ​ទាំងប្រថុយប្រថាន។ ប៉ុន្ដែ​ជាមួយនឹង​ការតាំងចិត្តពុះពារ​និង​ការជឿជាក់លើខ្លួនឯង យើងប្រាកដ​ជាជ្រើសរើស​​ផ្លូវត្រឹមត្រូវដើរបាន។ នោះហើយទើប​ជា​សេចក្ដីសប្បាយរីករាយ​យ៉ាងពិតប្រាកដ។
 យុវភាពជា​ចិត្តគំនិត។ ប្រសិនបើ​ក្នុងចិត្តយើង​ពោរពេញដោយ​ស្វាមីភក្ដិ សេចក្ដីសង្ឃឹម និង​វីរភាព ហើយយើងប្រឹងប្រែង​អោយអស់ពីសមត្ថភាព​ក្នុងជីវភាព​ប្រចាំថ្ងៃ​របស់យើង នោះ​យុវភាពនោះ​នឹងនៅ​ជាមួយ​អ្នកជារៀងរហូត។

ជ័យលាភី និងរង្វាន់កិត្តិយស
 Grand Cordon of the Order of the Sacred Treasure
 Grand Cordon of the Order of the Rising Sun (29 April 1981)
 Grand Cordon of the Order of the Paulownia Flowers
 Knight Commander of the Order of the Defender of the Realm (Panglima Mangku Negara which carries the title "Tan Sri")
 Medal with Blue Ribbon
 Medal with Dark Blue Ribbon

 អានបន្ថែម 
 Matsushita Leadership by John Paul Kotter, Simon and Schuster (1998)

 Matsushita Konosuke (1894-1989) His Life & His Legacy: A Collection of Essays in Honor of the Centenary of His Birth by Matsushita Konosuke, PHP Research Institute(1994)

 The Matsushita Perspective, A Business Philosophy Handbook, Published by PHP Institute, Inc. First edition 1997.
 Michi wo hiraku
 មើលផងដែរ 
Panasonic (bicycles)

ឯកសារយោង

 តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ 
The Founder, Konosuke Matsushita