បឹងបទុម

|-
| colspan="2" style="background:#00EE21; text-align:center; padding:2px; border-bottom:1px #00FF00 solid;" |
កំណាព្យប្រស្នា បឹងបទុម (បទ នាគរាជប្លែងឬទ្ធិ មេពាក្យ៨)  
|-
| valign="top" style="padding:8px 8px 0px 8px; background:#F5FAFF;" | 
កំណាព្យប្រស្នា បឹងបទុម (បទ នាគរាជប្លែងឬទ្ធិ មេពាក្យ៨)  
(១)ដូនចាស់ខំជីកដីបានជាបឹង  បូជាបីព្រលឹងរូបសង្ខារ

រស់សុខមស្លាប់រមនាប៉ងថា   និព្វានថីបុប្ផាបទុមរីក។


(២)បន្ទុករាប់រយពាន់ដែលរ៉ាប់រង ដរាបរស់បំព្រងលាតពង្រីក

លូតពណ្ណរាយពីភក់ដែលខ្មៅព្រីក ដូចខ្មែរប្រឹងដុះរីកចំណេះដឹង។


(៣)ចំណុចដែលដូនចាស់សំគាល់ទុក សាយគមទើសនាំទុក្ខកើតកំហឹង

កើនកំហុលក្រហាយទាំងទទឹង ទទះទើសជាប់ឆ្អឹងប្រឹងបែកគម។


(៤)ប្របែកគ្នាប្រឹងដុះផុតផ្ទៃទឹក ផស្សផ្ទោងទាស់ពន្លឹកព្រោះគំនុំ

ព្រៃគំនិតគិតតែខ្ចីមិនទុំ ខ្ចោបមាំទាំទ្រនំអត្មាអញ។


(៥) អង្គត្មោលអញត្មិលគិតគូរពិនិត្យ គួរពំនាក់រាប់មិត្តកុំឈ្នះចាញ់

កល់ឈ្នាន់ចងចិត្តជាមិត្តសំឡាញ់ មេឃស្រឡះស្វិតស្វាញត្រងពន្លឺ។
 *រ.ដ្ឋា.ចា.ន់.ថន សូមតបន្តិចបើសិនជាមិត្តមិនថាអ្វី មិត្តមកកែខៃ ឬមកបំផ្លៃពាក្យហេតុអីគិតតែរឿងចាញ់ឈ្នះ  ពាក្យនោះអាក្រក់ពេកក្រៃលោកអើយ ចិត្តមិត្តជាពាលទៅហើយ សូមកុំតាំងឡើយខ្លួនជាបណ្ឌិត បើសិនជាមិត្តមានចិត្តល្អសរបរិសុទ្ធមែនពិត សូមបែអើតមកគិត ថែរក្សាពាក្យកាព្យ កេកាលត៏ដូនត៏តា ឲ្យស្រស់ល្អអស់ស្ចារ្យដូចជាបុប្ផារឺក៏ផ្ការីកទើបល្អមាននៃ..៕.
និពន្ធដោយ សុខគឹមហេង០២ ឧសភា ២០១១

Category:កំណាព្យ