ឧទ្ទេស

(បា.),(សំ.)(អ៊ុត-ទេស)(ឧទ្ទេឝ) ការ​សម្តែង; ការ​និយាយ​ពន្យល់; សេចក្ដី​ពន្យល់; ពាក្យ​អធិប្បាយ, សេចក្ដី​អធិប្បាយ; បាលី; មាតិកា ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង​ដើម​សព្ទ​ដទៃ អ. ថ. អ៊ុត-ទេសៈ, ដូច​ជា ឧទ្ទេស​ន័យ ទំនង​នៃ​សេចក្ដី​ពន្យល់ ។ ឧទ្ទេស​បទ បទ​នៃ​ឧទ្ទេស ។ ឧទ្ទេស​ភត្ត ភត្ត​ដែល​សង្ឃ​ឬ​ភត្តុទ្ទេសក៍​ចាត់​ភិក្ខុ​ឲ្យ​ទៅ​ទទួល (ព. វិ. ពុ.) ។ ឧទ្ទេស​សិក្សា ការ​រៀន​បាលី ឬ​ការ​រៀន​សេចក្ដី​អធិប្បាយ ។ ឧទ្ទេសាចារ្យ អាចារ្យ​អ្នក​បង្រៀន​បាលី (មើល​ក្នុង​ពាក្យ អាចារ្យ ផង) ។ល។

បាលីដែលសំដែងឡើងទុកជាគោលនៃសិក្ខាបទ ហៅថា ឧទ្ទេស។