Бірінші Афина теңіз одағы

Бірінші Афина теңіз одағы, сондай-ақ Делос одағы (Делос симмахиясы) — б.з.д. 478 жылы құрылғанThomas R. Martin.  Ancient Greece: From Prehistoric to Hellenistic Times. — New Haven and London: Yale University Press, 1996. — ISBN 978-0-300-08493-1. pp. 96, 105–106. грек полистерінің бірлестігі, оған 150-ден 330-ға дейінEric D. Nelson, Susan K. Allard-Nelson. The Complete Idiot's Guide to Ancient Greece  — Indianapolis, IN: Alpha, 2005. — ISBN 978-1-592-57273-1.  p. 197. мүше қала қатысқан. Бұл одақтың жетекшісі — Афина болды. Одақтың мақсаты — Платея түбіндегі гректердің жеңісімен аяқталған парсылардың Грекияға екінші жорығынан кейін, Парсы империясына қарсы күресті жалғастыру еді.Joseph Roisman, John C. Yardley. Ancient Greece From Homer to Alexander: The Evidence  — Malden and Oxford: Wiley-Blackwell, 2011. — ISBN 978-1-405-12776-9. 18: The Athenian Empire, pp. 246–266.

Делос одағы бастапқыда парсыларға қарсы қорғаныс мақсатында құрылып, тең құқықты полистерді біріктірді, олар Афинаның басшылығын мойындай отырып, қорғаныш іздеді. Бұл одақтың құрылуы Афинаның Анатолиядағы иониялық грек отарларына қолдау көрсету ниетіне байланысты болды.Zagorin, Perez (2009). Thucydides, An Introduction for the Common Reader. Princeton University Press. ISBN 9781400826797. p. 13. Делос одағы өзінің басты стратегиялық мақсатына жетті — Эгей теңізіндегі парсы күштерін толықтай қуып шықты. Нәтижесінде, келесі елу жыл бойы Парсы Грекия үшін елеулі қауіп төндірмейтін болды.

Алайда б.з.д. V ғасырдың ортасына қарай бұл альянс іс жүзінде Афина империясына айналды: Афина толық үстемдік орнатып, одақтастардың тәуелсіздігі барған сайын шектеліп отырды. Одақ мүшелері саясатты айқындау үшін өкілдік жиналысқа қатысып, коалицияға адалдық туралы ант беретін.

Бұл құрылым оның басты бәсекелесі — Пелопоннес одағына ұқсас еді. Спарта құрлықтағы ең қуатты мемлекет ретінде танымал болса, Афина теңізге бет бұрып, грек әлемінің басты теңіз алпауытына айналды. Спартаның Парсыға қарсы соғыстан шеттетілуінен кейін Афина Эгей теңізі мен Анатолия жағалауындағы бірқатар полистермен бірге грек одағының басына келді.

«Делос одағы» атауы қазіргі заманғы ғалымдар қолданатын түсінік: ол одақтың ресми жиналыстары өткен Делос аралының атауынан алынған. Бұл аралдағы Аполлон ғибадатханасында одақтың жиналысы өткізілетін. Ал ежелгі дереккөздерде одақ көбінесе жай ғана «афиналықтар мен олардың одақтастары» деп аталған.

Афина теңіз одағын құруда және оны кеңейтуде аса көрнекті рөл атқарған қайраткерлер — Аристид пен Кимон болды.

Одақтың екінші атауы — Делос одағы — Эгей теңізіндегі Киклад архипелагының ортасындағы шағын Делос (қазіргі Дилос) аралынан шыққан. Бұл арал одақтың қаржылық орталығы болды.Peter John Rhodes.  A History of the Classical Greek World: 478–323 BC — Malden and Oxford: Blackwell Publishing, 2006. — ISBN 978-0-631-22565-2. p. 18. Аполлон ғибадатханасында одақ мүшелері кеңеске жиналатын, сол жерде одақтың қазынасы да сақталған.Thucydides. The Peloponnesian War. 1.96.

Одақтың қазынасы бастапқыда Делос аралында сақталған болатын, алайда б.з.д. 454 жылыJames Artz. Natural Resources and 5th Century Athenian Foreign Policy: The Effect of Natural Resources on Fifth Century Athenian Foreign Policy and the Development of the Athenian Empire — Saarbrücken: VDM Verlag, 2008. — ISBN 978-3-639-08667-6. p. 2. Перикл одақтың қазынасын символдық мәні бар қадам ретінде Афина акрополіне көшірді.Eva C. Keuls. The Reign of the Phallus: Sexual Politics in Ancient Athen  — Berkeley: University of California Press, 1993. — ISBN 978-0-520-07929-8. p. 18.

Делос одағы құрылған сәттен бастап Афина оның басты әскери күші болды, ал одақтастардың көбі салықты (жарнаны) әскермен емес, ақшамен төлеуді жөн көрді. Уақыт өте келе Афина одақтың қаражатын өз мүддесіне пайдалана бастады, мысалы, өзінің теңіздегі үстемдігін нығайту үшін. Бұл жағдай әлсізірек одақтастармен қақтығыстарға алып келді — кей кездері бұл көтеріліске дейін жететін, мысалы, б.з.д. 465 жылы Фасос аралының бүлігі сияқты.

Б.з.д. 431 жылы Делос одағының Спарта гегемониясына төндірген қаупі мен Афинаның одаққа үстемдікпен қарауы Пелопоннес соғысының басталуына себеп болды. Бұл соғыс б.з.д. 404 жылы аяқталып, одақ Спарта қолбасшысы Лисандрдың бұйрығымен таратылды.

Алайда б.з.д. IV ғасырдың бірінші жартысында Спартаның күшеюін бақылаған Афина теңіздегі үстемдігін қайта қалпына келтіру үшін бұл одақты жартылай қайта құрды — бұл жаңа бірлестік Екінші Афина одағы деп аталды және ол Шығыс Жерорта теңізіндегі теңіз билігін қайта нығайтуға бағытталды.Engen, Darel Tai (2010). Honor and Profit: Athenian Trade Policy and the Economy and Society of Greece, 415-307 B.C.E.  University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-11634-8. p. 58.

 Алғышарттар 
Грек-парсы соғыстарының алғышарттары — б.з.д. 550 жылдан кейін Ұлы Кир басқарған Ахемендік Парсы империясының Кіші Азиядағы грек қалаларын, әсіресе Ионияны жаулап алуына байланысты болды. Парсылар иониялықтарды басқаруда қиындықтарға тап болып, ақырында әрбір иониялық қалада билікке өздеріне бағынышты тирандарды қоюды жөн көрді.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 147–151.

Грек мемлекеттері бұған дейін де тирандармен басқарылып келгенімен, бұл басқару түрі сол кезеңде әлсірей бастаған еді.Fine, John Van Antwerp (1983).  The Ancient Greeks: A Critical History Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 0-674-03314-0. pp. 269–277. Б.з.д. 500 жылға қарай Иония парсы вассалдарына қарсы көтеріліске дайын болды. Жасырын қарсылық ақыры Милет қаласының тираны Аристагордың әрекетімен ашық көтеріліске ұласты. Ол б.з.д. 499 жылы Парсы қолдаған бір жорықтың сәтсіздігінен кейін өз орнын сақтау мақсатында Милетте демократия жариялады.Herodotus. The Histories. 5.37. Бұл әрекет бүкіл Ионияда, одан әрі Дорида мен Эолида аймақтарында да ұқсас төңкерістер тудырып, Иония көтерілісінің басталуына түрткі болды.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books.  ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 155–157.

Грек қалалары — Афина мен Эретрия — Аристагордың шақыруымен бұл қақтығысқа араласты. Олар көтеріліс барысындағы жалғыз жорық маусымында (б.з.д. 498) парсылардың өңірлік астанасы Сард қаласын басып алып, өртеп жіберуге қатысқан.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books.  ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 160–162.

Осыдан кейін Иония көтерілісі сыртқы көмексіз тағы бес жыл жалғасты, бірақ ақыры парсылар тарапынан толығымен жаншылды. Алайда тарихи тұрғыдан маңызды шешім қабылдаған І Дарий патша — көтерілісті басып тастағанына қарамастан — Афина мен Эретрияны жазалау міндеті әлі аяқталмаған іс деп есептеді.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 175–177. Өйткені Иония көтерілісі Дарий империясының тұрақтылығына елеулі қауіп төндірген еді, ал Балқан түбегіндегі грек полистері бұл тұрақтылықты алдағы уақытта да шайқалтуы мүмкін еді. Сондықтан Дарий бүкіл Грекияны жаулап алу туралы ойлана бастады — алдымен Афина мен Эретрияны жоюдан бастауды көздеді.

Келесі жиырма жыл ішінде Парсы Грекияға екі рет басып кіріп, бұл жорықтар грек тарихшыларының арқасында әлемдегі ең әйгілі шайқастардың кейбірін тудырды. Бірінші шапқыншылық кезінде Фракия, Македония және Эгей теңізіндегі аралдар Парсы империясына қосылды, ал Эретрия қаласы толығымен жойылды.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 183–186. Алайда бұл шапқыншылық б.з.д. 490 жылы Марафон шайқасында Афинаның шешуші жеңісімен аяқталды.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 187–194. Осыдан кейін І Дарий қайтыс болып, соғысты жалғастыру міндеті оның ұлы — І Ксеркске өтті.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 202–203.

Ксеркс б.з.д. 480 жылы Грекияға екінші рет басып кіріп, аса үлкен (бірақ жиі әсіреленіп сипатталатын) әскер мен флотты өзі бастап алып келді.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 240–244. Қарсыласуды таңдаған грек полистері («Одақтастар») құрлықтағы Фермопил және теңіздегі Артемисий шайқастарында бір мезгілде жеңіліс тапты.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 276–281. Осылайша, Пелопоннес түбегінен басқа бүкіл Грекия парсылардың қолына өтті. Бірақ парсылар одақтастардың флотын біржола жоюға ұмтылған кезде, олар б.з.д. 480 жылы Саламин шайқасында күйрете жеңілді.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 320–326.

Келесі жылы, б.з.д. 479 жылы, грек одақтастары тарихтағы ең ірі грек әскерін жинап, Платея шайқасында парсы әскерін жеңді. Бұл шайқас парсы шапқыншылығының және Грекияға төнген қауіптің аяқталуын білдірді.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 342–355.

Сол күні (дәстүр бойынша) грек флоттары Самос аралы маңындағы Микале түбінде парсы флотының қалдықтарын талқандады.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. pp. 357–358. Бұл шайқас парсы шапқыншылығының соңғы нүктесі және грек-парсы соғыстарының жаңа кезеңі — грек қарсы шабуылының бастауы болды.Lazenby, John Francis (1993). The Defence of Greece: 490–479 BC. Liverpool: Liverpool University Press. ISBN 978-0-856-68591-0. p. 247. Микаледен кейін Кіші Азиядағы грек қалалары қайтадан көтеріліс жасап, енді парсылар оларды тоқтата алмай қалды.Thucydides. The Peloponnesian War. 1.89

Одақтастар флоты бұдан соң парсылардың бақылауында болған Фракиядағы Херсонеске (Қазіргі Галлиполи түбегі) бет алып, Сест қаласын қоршауға алып, басып алды.Herodotus. The Histories. 9.114–115 Келесі жылы, б.з.д. 478 жылы, одақтастар Византий (қазіргі Ыстамбұл) қаласын алуға күш жіберді. Қоршау сәтті аяқталғанымен, спарталық қолбасшы Павсанийдің әрекеттері көптеген одақтастардың наразылығын тудырып, ол ақырында кері шақыртылды.Thucydides. The Peloponnesian War. 1.95.

 Қалыптасуы 
Византийді алғаннан кейін Спарта соғысқа қатысуын аяқтауға ынталы болды. Спарталықтар Афинаның күшеюін өз билігіне төнген қауіп ретінде қабылдады. Сонымен қатар, олар Грекияның құрлықтағы бөлігінің және Кіші Азиядағы грек қалаларының азат етілуімен соғыстың мақсатына қол жеткізілді деп санады. Бұған қоса, Кіші Азия гректеріне ұзақ мерзімді қауіпсіздік орнату мүмкін емес деген ой да болған болуы мүмкін.Holland, Tom (2005). Persian Fire: The First World Empire and the Battle for the West. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-38698-4. p. 362.

Микале шайқасынан кейін спарталық патша Леотихид Кіші Азиядағы барлық гректерді Еуропаға көшіруді — оларды парсы үстемдігінен біржола босатудың жалғыз жолы ретінде — ұсынды.

Алайда Микаледегі афиналық қолбасшы Ксантипп бұл ұсынысқа ашу-ыза білдіріп, үзілді-кесілді қарсы шықты. Өйткені Иония қалалары Афинаның отарлары болған, ал егер оларды ешкім қорғамаса, афиналықтар міндетті түрде иониялықтарды қорғайды деді.

Осы сәттен бастап грек одағының басшылығы іс жүзінде Афинаның қолына өтті. Византийден кейін Спарта соғыстан ресми түрде шеттетілді, ал одақтың басшылығын Афина ашық түрде өз мойнына алды.

Ксеркстің шапқыншылығына қарсы соғысқан грек қала-мемлекеттерінің босаң альянсын бастапқыда Спарта мен Пелопоннес одағы басқарып келген. Алайда бұл мемлекеттер шеттетілгеннен кейін, парсыларға қарсы күресті жалғастыру үшін қасиетті Делос аралында жаңа одақ құруға арналған конгресс шақырылды. Осы себепті бұл бірлестік қазіргі заманғы тарихнамада «Делос одағы» деп аталады.

Фукидидтің айтуынша, одақтың ресми мақсаты — «олар (гректер) көрген зұлымдық үшін парсы патшасының жерін ойрандау арқылы кек алу» болған.

Шын мәнінде, бұл мақсат үш негізгі бағытқа бөлінді:

 болашақ шапқыншылыққа дайындық,
 Парсыдан кек алу,
 соғыстағы олжаны әділ бөлу жолдарын ұйымдастыру.

Одақ мүшелері ортақ қазынаға қарулы күшпен немесе ақшалай салықпен үлес қосу таңдауының бірін жасауға тиіс еді; көпшілігі ақшалай салық төлеуді жөн көрді. Одаққа мүше қалалар «бірдей дос пен жау» иеленуге ант беріп, бұл одақтың тұрақтылығын білдіру үшін темір кесектерін теңізге тастаған.

Афиналық саясаткер Аристид өмірінің қалған бөлігін осы одақтың істеріне арнады. Плутархтың айтуынша, ол бірнеше жылдан кейін Понт аймағында, жаңа мүшелердің төлем мөлшерін анықтап жүрген кезінде қайтыс болған.Plutarch. Aristeides. 26.

 Одақ мүшелері 
Делос одағына / Афина империясына (шамамен б.з.д. 478–404 жж.) мүше болған қала-мемлекеттерді екі негізгі топқа бөлуге болады:

 Одақтастар (симмахия) — олар туралы мәліметтер Афина салық тізімдерінің (б.з.д. 454–409 жж.) тас тақталарында кездеседі. Бұл мемлекеттер одақтық салық — симмахиялық форос — яғни ақшалай жарна төлеген.
 Қосымша одақтастар — олар жайлы деректер эпиграфиялық (тас жазбаларда) немесе тарихи шығармаларда кездеседі. Бұл мемлекеттер өз үлесін кемелермен, ағашпен, астықпен немесе әскери көмекпен қамтамасыз еткен.

Одақ құрамында тұрақты және кездейсоқ мүшелер, толық бағынышты және шынайы ерікті одақтастар болған.

Әрбір қаланың төлеген салығының мөлшері аттикалық сандармен жазылған. Салықтың алуанның бірі (бірден алпысыншы бөлігі) қаланың қамқоршы құдайы Афинаға бағышталған.Empire of the owl: Athenian imperial finance By Loren J. Samons Page 36 ISBN 3-515-07664-6. (2000) Мүше болу тек иониялықтармен немесе грек қала-мемлекеттерімен шектелмейді. Батыс Грекиядағы одақтас қалалар Шығыстағы Фракиялық, Геллеспонттық, Аралдық, Карийлік және Иониялық форос тәрізді қаржы аймақтарына жатқызылмайды; бұл аймақтар біршама бұрынғы Ахемен әулеті сатраптықтары — Скудра, Геллеспонттық Фригия, теңіздің осы бетіндегі Яуна, Кария және теңіздің арғы бетіндегі Яунаға ұқсас.

Мүшелерді осы қаржылық аймақтар бойынша топтастыру алғаш рет б.з.д. 443/2 жылғы тізімде пайда болды.Ancient Greece: Social & Historical Documents from Archaic Times to the Death of Socrates  by Matthew Dillon. Page 274. ISBN 978-0-415-21755-2. (2000) Б.з.д. 438 жылдан кейін Карийлік форос Иониялық аймақтың құрамына енді, ал шамамен б.з.д. 425 жылдан кейін Геллеспонттық аймақтан бөлініп, Троада жағалауын қамтитын жаңа Актайос форосы құрылды.

Сицилия жорығы кезінде, сақталған үзіндіге қарағанда, Афина мемлекеті Ұлы Грекияға (Magna Graecia) арналған қаржылық аймақ құрған. Оқуға болатын есімдер мыналар: Наксостікілер, Катанеліктер, Сикулдер, Регийліктер.The concept of neutrality in classical Greece By Robert A. Bauslaugh. Page 147. ISBN 978-0-520-06687-8. (1991)

Қазіргі уақытқа дейін Понт форосына қатысты сілтемелер тек б.з.д. 425/4 және 410/09 жылдарға тиесілі тізімдерде ғана кездеседі.

Қызығы сол, қазіргі заманғы тарихнамада бұл одақ «Делос одағы» деп аталса да, Делос аралынан одаққа тікелей қатысты жазбалар әлі табылған жоқ. Қазынаның Делос аралынан көшірілгені туралы ақпарат тек б.з.д. 454 жылғы алғашқы аттикалық салық тізімінің хронологиясы негізінде белгілі, ал бұл туралы Фукидид айтпайды.Thucydides: narrative and explanation By Tim Rood. Page 233. ISBN 0-19-815256-6. (1998) Ол тек қазынаның және афиналық билік/одақтың орталығының Делоста орналасқанын хабарлайды (Фукидид, I.96–97).

Афиналықтар мен олардың одақтастары туралы алғашқы эпиграфиялық жазба шамамен б.з.д. 475 жылға тиесілі және Дельфыдан табылған; бұл жазба бөлшектер түрінде сақталған және одақтастардың есімдері не оқуға келмейді, не мүлдем аталмайды. Б.з.д. 475–454 жылдар аралығында эпиграфиялық деректерде үзіліс бар, дегенмен «афиналықтар мен олардың одақтастары» тіркесі тарихи еңбектерде (мысалы, Фукидид I.109, Мысырдағы жорық) үнемі кездеседі.

Қала аттары көрсетілген кейбір жазбалардың нақты орналасуы әлі де талқыланып келеді. Афиналық клерухиялар мен Амфиполь секілді отарлар Афина мемлекетінің тікелей бөлігі ретінде қарастырылады және Делос одағының мүшелері болып саналмайды.

 Одақтың құрылымы және көтерілістер 
Одақ мәңгілікке арналған симмахия (өзара әскери көмек туралы келісім) ретінде құрылды. Ол сауданы дамытып, көлік жолдарының қауіпсіздігін қамтамасыз етті, сондықтан оны көпестер мен қолөнершілер кеңінен қолдады. Одақтың құрылуындағы басты мақсат — Парсыға қарсы бірігу — шамамен б.з.д. 449 жылы жасалған Каллий бітімімен жүзеге асты деп есептеледі.Афины // Словарь античности = Lexikon der Antike / сост. Й. Ирмшер, Р. Йоне ; пер. с нем. В. И. Горбушин, Л. И. Грацианская, И. И. Ковалёва, О. Л. Левинская ; редкол.: В. И. Кузищин (отв. ред.), С. С. Аверинцев, Т. В. Васильева, М. Л. Гаспаров и др. — М.: Прогресс, 1989. — С. 64. — 704 с. — ISBN 5-01-001588-9. Осы сәттен бастап Афинаның одақты өз протекторатына айналдыруға ұмтылысы айқын көріне бастады.

Афиналықтар одақ істерін басқа одақтас мемлекеттердің өкілдерінің қатысуымен басқарғанымен, шешуші ықпалға ие болды — себебі олар ұсақ қалалардың өкілдері есебінен өздеріне көпшілік дауыс жинай алатын (барлық одақтас мемлекеттерге дауыс беру құқығы тең берілген еді). Алғашында одаққа мүше мемлекеттерге кемелермен көмек көрсету немесе ақша төлеу (форос) ұсынылған болатын; алайда көп ұзамай теңіз күштері мен экипаждың жарақтандырылуын біріздендіру үшін мүшелердің көбі ақшалай салық төлеуді жөн көрді. Бұл жарналарды бөлу ісі Аристидке тапсырылды, ол өмірінің соңына дейін альянс істерімен айналысты және Плутархтың айтуынша, жаңа мүшелер үшін төлем мөлшерін анықтап жүрген кезінде қайтыс болған.

Тек ірі мемлекеттер — мысалы, Самос, Хиос, Лесбос, бәлкім Фасос пен Наксос — салықты дербес төлейтін бірліктер ретінде танылды. Қалған қалалар үш округке бөлінді: Аралдық, Иониялық және Геллеспонттық; кейінірек бұларға тағы екеуі қосылды: Фракиялық және Карийлік. Сондай-ақ одақтың алғашқы он жылында Кимон Скирос аралын жаулап алып, Эвбеядағы Каристосты одаққа қосуға мәжбүр етті және ол жерге афиналық отарларды орналастырды.Thucydides. The Peloponnesian War. 1.98. Уақыт өте келе, әсіресе көтерілістерді басуға байланысты, Афина одақтың қалған бөлігіне де толық бақылау орнатты. Уақыт өте келе, әсіресе көтерілістерді басу барысында, Афина одақтың қалған бөлігіне өз гегемониясын орнатты. Бұл үдерістің қалай жүргенін Фукидид былай деп сипаттайды:
«Бүлік пен одақтан шығудың барлық себептерінің ішінде ең бастылары — форос (салық) пен кеме жіберудегі берешектер, сондай-ақ әскери міндеттерді орындамау болды. Афиналықтар бұл мәселеде өте қатаң әрі талапшыл еді, және үздіксіз еңбекке үйренбеген, әрі оған бейілді емес адамдарға қысым жасаумен жиі наразылық туғызатын.
Басқа қырынан қарағанда да, афиналықтар бастапқыдағыдай халықшыл басшылар болудан қалған. Олар өз мойнына тым көп жүктеме алған жағдайда, одақтан шығып кеткісі келген кез келген мемлекетті оңай бағындырып отыратын. Афиналықтар одақтың басқа мүшелеріне кемелер мен адамдардың орнына ақшалай төлем төлеуді ұсынды — және бұл үшін бағынышты қалалардың өздері кінәлі еді, өйткені олар әскери қызметтен жалтарғысы келіп, елден кетіп жатты.

Сөйтіп, Афина одақтастарынан алынған қаражат есебінен өз теңіз флотын ұлғайтып жатқанда, одаққа қарсы кез келген көтеріліс, әдетте, жеткілікті ресурстар мен тәжірибелі әскери басшылардың жетіспеушілігіне ұшырап отырды.»Thucydides. The Peloponnesian War. 1.99

 Демократияның үстемдік орнатудағы рөлі 
Афинаның теңіз одағындағы гегемон ретіндегі билікті кеңейтуі мен грек кеңістігіндегі ұлы алпауытқа айналуы саяси-әлеуметтік тұрғыдан дамыған аттикалық демократияның қалыптасуымен тығыз байланысты болды. Б.з.д. 461 жылғы Эфиальт реформалары демократияның жолын ашып, мүліксіз азаматтар — феттер (егіншілік пен қолөнерде жалдамалы жұмысшы ретінде немесе Афина флотын күшейтудің басталуынан бері триер кемелерінде ескекші ретінде табыс табатындар) — үшін саяси өмірге қатысу мүмкіндігін қалыптастырды.

Феттер үшін Афинаның теңіздегі абсолютті және кең ауқымды үстемдігі — олардың тіршілік етуінің негізі болды. Сондықтан теңіз одағы Аттика үшін тек әскери пайдамен ғана шектелмей, экономика мен сауда үшін де маңызды еді. Одан да маңыздысы — феттер арасындағы демократиялық даму нәтижесінде саясиланған әлеуметтік база одақты Афинаның таза билік құралына айналдыруды алға жылжытты.Christian Meier: Athen. Ein Neubeginn der Weltgeschichte. Vom Autor durchgesehene und erweiterte Taschenbuchausgabe. Goldmann, München 1995. ISBN 3-442-12852-8.

Осылайша, аттикалық демократия теңіз одағының ұйымдастырушылық құрылымына айтарлықтай ықпал етті. Сонымен қатар, афиналықтар өздерінің мемлекеттік құрылымын билік құралы ретінде экспорттауға тырысты. Демократиялық конституция одақтан шыққан қалаларға — мысалы, Колофон жағдайында — жаза ретінде міндеттеліп енгізілді.

Бұған жағдай жасаған екі негізгі фактор болды:

 Көтеріліске қатысқан полис азаматтарын мақсатты түрде жазалап, таңдаулы түрде жою
 Афина шенеуніктерінің уақытша тағайындалуы мен феттерді қоныстандыру, олар афиналық демократия үлгісін жаңа ортада орнықтыруға қызмет етті.

Олигархияларды жою мен демократия орнату Афина мен оның одақтастарының кедей топтары арасындағы ортақ мүддені қалыптастыруда айтарлықтай тиімді болды, тіпті Афинаның үстемдігі басқа жағынан жақтырмаушылық туғызса да.Wolfgang Schuller: Die Herrschaft der Athener im Ersten Attischen Seebund. de Gruyter, Berlin – New York 1974. ISBN 3-11-004725-X (zugleich Habilitationsschrift, Freie Universität Berlin 1971).

Самос мысалында, Шуллер мемлекеттік құрылым түрі мен одаққа адалдық арасындағы байланысты дәлелдейді.«Демократиялық Самос» Мысыр жорығының сәтсіз аяқталған қиын-қыстау кезеңінде Афинаның сенімді одақтасы болды; алайда б.з.д. 453 жылы болған олигархиялық төңкерістен кейін, ол Афинамен барған сайын қарама-қайшылыққа түсе бастады, ақыры одақтан шығып кетті. Осыған байланысты Периклдің Самосты қайта бағындырғаннан кейін бірден қабылдаған шарасы – демократияны қалпына келтіру болды […].

Кейінірек, болжам бойынша Сицилия апатының нәтижесінде, б.з.д. 412 жылы олигархиялық қуғыншылар билікті қайта тартып алуға қол жеткізді, бірақ оларға қарсы Афинаның көмегімен ұйымдастырылған демократиялық көтеріліс сәтті өтті. Осы көтерілістің арқасында демократиялық Самос кейінгі уақытта, ең ауыр күндердің өзінде, Афинаның ең сенімді одақтасы ретінде танылды және сондықтан б.з.д. 405 жылы оған афиналық азаматтық құқық беріліп, марапатталды.

 Наксостағы көтеріліс 
Одақтан шығуға алғаш әрекет жасаған мүше шамамен б.з.д. 471 жылы — Наксос аралы болды.Brand, Peter J. (2020). "Athens & Sparta: Democracy vs. Dictatorship" (PDF).  p. 28. University of the People. Алайда арал жеңіліс тапқан соң, кейінгі ұқсас көтерілістер негізінде пайымдағанда, қорған қабырғаларын бұзуға, флотынан айырылуға және Одақтағы дауыс беру құқығынан айырылуға мәжбүр болған деп есептеледі.

 Фасостағы көтеріліс 
Б.з.д. 465 жылы Афина Стримон өзенінің бойында Амфиполь отарын құрды. Бұл әрекет одақ мүшесі Фасос үшін алаңдаушылық туғызды — олар Афинаның Фракиядағы алтын кен орындарына қызығушылық танытып отырғанын байқады. Бұл кеніштер Фасосқа тиесілі болатын және олардан айырылу қала экономикасына елеулі соққы болар еді. Сол себепті Фасос тұрғындары одақтан шығатынын және Парсыға қосылатынын жариялады. Сонымен қатар, олар Спартадан көмек сұрады, ал Спарта Аттикаға басып кіруге келісім берді. Алайда бұл жорық жүзеге аспай қалды — өйткені сол кезде Спартада жойқын жер сілкінісі болып, тарихтағы ең ірі илоттар көтерілісі басталды.Thucydides. The Peloponnesian War.

Екі жылдан астам уақытқа созылған қоршаудан кейін Фасос афиналық қолбасшы Аристидке берілді және одаққа қайта кіруге мәжбүр болды. Қаланың қорған қабырғалары қиратылды, ал фасостықтарға жыл сайынғы салық түріндегі айыппұл салынды. Бұдан бөлек, олардың Фракиядағы жерлері, әскери кемелері мен кен орындары Афинаға тәркіленді. Фасостың қоршауы — Афина одағының одақтық бірлестіктен Фукидидтің сөзімен айтқанда, гегемонияға айналғанының айқын белгісі болды.

 Одақтың сыртқы саясаты 
Б.з.д. 461 жылы Кимон остракизмге ұшырап, оның саяси ықпалы демократтар — Эфиальт пен Периклге өтті. Бұл Афинаның сыртқы саясат бағытының толық өзгеруіне алып келді: Афина Спартамен одақты бұзып, оның жаулары — Аргос пен Фессалиямен одақ құрды. Сондай-ақ, Спарта басқаратын Пелопоннес одағынан Мегара шықты да, Афинамен одақтасты. Бұл Афинаға Коринф мойнағы арқылы қос қабырғадан тұратын қорғаныс жүйесін салуға мүмкіндік берді, ол Пелопоннестен келетін шабуылдарға тосқауыл болды. Одан он жыл бұрын, ықпалды шешен Фемистоклдің қолдауымен афиналықтар өз қаласын Пирей портымен жалғайтын Ұзын қабырғаларды салған болатын. Бұл құрылыс Афинаны құрлықтан шабуылға ұшыраудан іс жүзінде қорғануға мүмкіндік берді.

Б.з.д. 454 жылы қолбасшы Перикл Делоста орналасқан одақ қазынасын Афинаға көшірді — бұл әрекет сырт көзге Парсыдан сақтану үшін жасалғандай көрінді. Алайда Плутархтың мәліметінше, Периклдің көптеген қарсыластары бұл қазынаның Афинаға көшуін қаражатты басып алу, яғни оны күрделі құрылыс жобаларын қаржыландыру үшін пайдалану ретінде бағалаған. Сол уақыттан бастап Афина одақ мүшелерінен кемелер, адамдар мен қару-жарақтың орнына тек ақшалай жарна ала бастады.

Афинада құрылған жаңа қазына әрдайым одақтас мемлекеттердің қорғанысына бағытталған жоқ. Мысалы, осы қаражаттың есебінен Перикл Акропольдегі Парфенон ғимаратын қайта салды және басқа да қорғаныспен тікелей байланысты емес шығындарды жүзеге асырды. Осылайша, Афиналық одақ біртіндеп одақтан империяға айнала бастады.

 Парсыға қарсы соғыстар 
Б.з.д. 460-жылдары Парсыға қарсы соғыс қайта басталды. Б.з.д. 460 жылы Мысырда көтеріліс шықты. Бұл көтерілісті грек тектес жергілікті көсемдер — Инарос пен Амиртей басқарды. Олар Афинадан көмек сұрап, Афина қолбасшысы Перикл оларға бастапқыда Кипрге шабуыл жасауға арналған 250 кеме жіберді — бұл Парсыға зор шығын келтірер еді.

Алайда төрт жылдан кейін бұл көтеріліс ахемен қолбасшысы Мегабиз тарапынан басып тасталды, және афиналық әскердің көп бөлігі тұтқынға түсті. Исократтың айтуынша, Афина мен оның одақтастары бұл жорықта шамамен 20 000 адамнан айырылған. Қазіргі зерттеушілер бұл санды 50 000 адам мен 250 кемеге, оның ішінде кейінгі қолдаушыларды қоса, жеткізеді.John Fuller. From the Earliest Times to the Battle of Lepanto // A Military History of the Western World — New York: Funk and Wagnalls, 1954–1957. — Vol. Volume I. p. 56. Қалғандары Киренаға қашып, кейін үйлеріне оралған.

Бұл оқиға — Афина билігінің Делостың қазынасын өз қаласына көшіруінің ресми себебі болды. Бұл шешім одаққа Афинаның бақылауын одан әрі күшейтті.

Парсылар жеңіске жеткен соң, Кипрдегі бақылауын қалпына келтіру үшін флот жіберді. Бұған жауап ретінде Афина б.з.д. 451 жылы остракизмнен оралған Кимонның басшылығымен 200 кеме аттандырды. Кимон Китион қаласын қоршау кезінде қайтыс болды, бірақ соған қарамастан афиналық флот Кипрдің Саламин маңында құрлықта да, теңізде де парсыларға қосарлы жеңіс әперді.

Бұл шайқас парсылармен болған соңғы ірі қақтығыс болды. Көптеген дереккөздер б.з.д. 450 жылы Каллий бітімі деп аталатын бейбіт келісім жасалды деп жазады. Алайда кейбір зерттеушілер бұл келісімді кейінірек ойлап табылған, Афинаның беделін арттыру мақсатында жасалған миф деп есептейді.

Қалай болғанда да, екі тарап уақытша бітімге келгені анық, бұл Афинаға Грекия ішіндегі оқиғаларға назар аударуға мүмкіндік берді.

 Грекиядағы соғыстар 
Осыдан көп ұзамай Пелопоннес одағымен соғыс басталды. Б.з.д. 458 жылы афиналықтар Эгина аралын қоршауға алып, сол уақытта мегаралықтарды коринфтіктерден қорғау үшін тым жас немесе керісінше, тұрақты әскери қызметке жарамсыз қариялардан құралған әскер жіберді. Келесі жылы спарталық әскер Беотияға келіп, фивылықтардың қуатын қалпына келтіріп, Афинаны тежемек болды. Афиналықтар олардың кері шегіну жолын кесіп тастады, және Танагра шайқасында жеңіске жеткен спарталықтар Ұзын қабырғалар әлі салынып бітпеген Афинаға қарай беттеді. Алайда афиналықтар Танаграда әдейі жеңілгендей көрініп, спарталықтарға Мегарида арқылы үйлеріне қайтуға мүмкіндік берді.

Екі айдан кейін Миронид басқарған афиналықтар Беотияға басып кіріп, Энофита шайқасындағы жеңістің арқасында Фивыдан басқа бүкіл аймаққа бақылау орнатты.

Б.з.д. 449 жылы Парсымен бейбіт келісім жасалғаннан кейін жағдай Афина үшін қолайсыз бағытта өрбіді. Б.з.д. 447 жылы Коронея шайқасындағы жеңілістен кейін олар Беотиядан бас тартуға мәжбүр болды. Эвбея мен Мегарада көтерілістер басталды. Нәтижесінде Эвбея салық төлейтін одақтас мәртебесінде сақталып қалды, бірақ Мегара біржола жоғалтылды. Бұдан кейін Афина мен Пелопоннес одағы арасында отыз жылға есептелген бейбіт келісім жасалды. Алайда бұл келісім тек б.з.д. 431 жылға дейін ғана сақталды, сол жылы Пелопоннес соғысы басталды.

Соғыстың барысында көтеріліске шыққандарға Митиленаның тағдыры ескерту болды — бұл қала Лесбос аралының негізгі халқы болатын. Көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін афиналықтар аралдағы барлық ер адамдарды өлтіруді бұйырды. Алайда кейін ойланып, бұл бұйрықты кері қайтарып, көтеріліс жетекшілерінен 1000 адамды ғана жазалады. Аралдың жері Афинадан көшіп келген қоныстанушыларға беріліп, олар Лесбосқа орналастырылды.

Мұндай қатыгездік тек көтерілісшілерге ғана емес, бейтарап қалғандарға да бағытталған еді. Фукидид Милос аралының мысалын келтіреді — бұл кішкентай арал соғыс кезінде бейтараптық ұстанып, Спарта тарапынан құрылған болатын. Афиналықтар милостықтарға: Афинаға қосылу немесе жаулап алыну деген таңдау қойды. Мелос қарсылық танытқанымен, қала қоршауға алынып, басып алынды: ер адамдар түгел өлтірілді, ал әйелдер құлдыққа сатылды (қараңыз: Мелос диалогы).
 Афина империясы (б.з.д. 454-404 жылдар) 
Б.з.д. 454 жылға қарай Делос одағына Афина империясы деп сипаттама беруге толық негіз болды. Сол жылғы ең маңызды оқиғалардың бірі — Делос одағының қазынасын Делос аралынан Афинаға көшіру еді. Бұл оқиға көбіне одақтан империяға өтудің басты белгісі ретінде қарастырылады. Алайда, ол шынымен де маңызды болғанымен, афиналық империализмнің қалыптасуын тек осы бір оқиға арқылы ғана түсіндіру дұрыс емес — бұл құбылысты бүкіл кезеңді тұтас түрде қарастыра отырып бағалау қажет.

Пелопоннес соғысы басталғанда, тек Хиос пен Лесбос қана Афинаға кеме беруді жалғастырып жатқан еді, бірақ бұл мемлекеттер ол кезде тым әлсіз болып, сырттан қолдау болмаса, одақтан шыға алмайтын жағдайда еді. Лесбос бірінші болып көтеріліс жасамақ болды, бірақ толығымен сәтсіздікке ұшырады. Хиос — Делос одағының Афинадан кейінгі ең қуатты мүшесі — Сицилия жорығынан кейін көтеріліске шықты. Ол бірнеше жыл бойы табысқа жетіп, бүкіл Ионияны көтеріліске шабыттандырды. Соған қарамастан, Афина бұл көтерілістерді ақыры баса алды.

Афина империядағы билігін күшейту мақсатында, Перикл б.з.д. 450 жылы арнайы саясат бастады — клерухиялар (яғни, жартылай отарлар) құру. Бұл мекендер Афинамен байланыста қала отырып, одақ аумағында гарнизон ретінде қызмет етті. Сонымен қатар, Перикл Афина империясын басқару үшін бірқатар қызметтер енгізді:

 проксениялар — Афина мен одақтас мемлекеттер арасындағы жақсы қатынасты сақтау үшін;
 эпископтар мен архонттар — салық жинауды қадағалау үшін;
 эллинотамийлер — жиналған жарналарды Афина атынан қабылдау үшін.

Афина империясы онша тұрақты болмады, және 27 жылға созылған соғыстан кейін, Спарта, Парсы мен Афинаның ішкі шиеленістерінің көмегімен, ақыры оны жеңе алды. Алайда бұл жеңіліс ұзаққа созылмады. Б.з.д. 377 жылы Екінші Афина теңіз одағы құрылды — бұл теңізде өзін-өзі қорғау одағы болды және оны тағы да Афина басқарды.

Дегенмен, афиналықтар ешқашан бұрынғыдай толық билігін қалпына келтіре алмады, ал олардың жаулары бұрынғыдан да күшті әрі әртүрлі бола түсті.Thucydides. The Peloponnesian War. 101.

 Дереккөздер 

Санат:Ежелгі Грекия
Санат:Ежелгі Грекия тарихы
Санат:Пелопоннес соғысы