Майк Николс

Майк Николс (, туған кездегі есімі — Михаил Игорь Пешковский ; 6 қараша, 1931, Берлин, Германия — 19 қараша, 2014, Нью-Йорк, АҚШ) — америкалық театр және кинорежиссёр, кинопродюсер, актер және комедиант.

Николс киноның сан алуан жанрында шеберлік танытып қана қоймай, актерлердің тәжірибе деңгейіне қарамастан, олардың ішкі әлеуетін мейлінше аша білетін ерекше қабілетімен танылды.
Ол Американың ойын-сауық саласындағы төрт негізгі сыйлықты — «Эмми», «Грэмми», «Оскар» және «Тони» (EGOT) марапаттарының барлығын иеленген әлемдегі 21 адамның бірі. Оның басқа да марапаттарының қатарында үш «BAFTA» сыйлығы, 1999 жылғы Линкольн орталығының құрметі, 2001 жылғы Ұлттық өнер медалі, 2003 жылғы Кеннеди орталығының сыйлығы және 2010 жылғы Америка киноөнері институтының (AFI) өмірлік жетістіктері үшін берілетін марапаты бар. Оның фильмдері жалпы алғанда «Оскар» сыйлығына 42 рет ұсынылып, 7 мәрте жеңіске жеткен.

Николс өзінің шығармашылық жолын 1950 жылдары Чикагодағы «The Second City» театрының негізін қалаған «The Compass Players» комедиялық импровизациялық труппасында бастады. Кейіннен ол өзінің серіктесі Элейн Мэймен бірлесіп, «Nichols and May» комедиялық дуэтін құрды. Олардың сахналық импровизациялары Бродвейде үлкен табысқа кенеліп, жарыққа шыққан үш альбомының әрқайсысы «Үздік комедиялық альбом» номинациясында «Грэмми» сыйлығына ұсынылды. Оның ішінде екінші альбомдары — «An Evening with Mike Nichols and Elaine May» 1962 жылы осы марапатты жеңіп алды. Дуэт тарағаннан кейін Николс спектакльдер қоюға көшіп, қысқа уақыт ішінде өзінің инновациялық театрлық қойылымдарымен танымал болды.

Оның Бродвейдегі режиссерлік дебюті 1963 жылы Роберт Редфорд пен Элизабет Эшли басты рөлдерді сомдаған Нил Саймонның «Парктегі жалаң аяқ» (Barefoot in the Park) қойылымынан басталды. Ол Бродвейде спектакльдер қоюды жалғастырып, «Luv» (1964) және «Оғаш жұп» (The Odd Couple, 1965) туындылары үшін «Тони» сыйлығын иеленді. Ал 2012 жылы Филип Сеймур Хоффман ойнаған Артур Миллердің «Коммивояжердің өлімі» (Death of a Salesman) пьесасын жаңадан сахналап, «Үздік драма режиссурасы» номинациясында өзінің алтыншы «Тони» марапатын алды. Оның режиссер ретіндегі соңғы жұмысы Гарольд Пинтердің «Сатқындық» (Betrayal, 2013) пьесасы болды. Николс өзінің жемісті мансабында Бродвейде 25-тен астам спектакль қойып немесе оларға продюсерлік етті.

«Warner Bros.» студиясы Николсты өзінің алғашқы туындысы — «Вирджиния Вулфтан кім қорқады?» (1966) фильмін түсіруге шақырды. Бұдан кейін ол «Түлек» (The Graduate, 1967) фильмін жарыққа шығарып, бұл жұмысы үшін «Үздік режиссер» номинациясында «Оскар» сыйлығын иеленді. Сонымен қатар Николс «Айла-шарғы 22» (Catch-22, 1970), «Тән құмарлығы» (Carnal Knowledge, 1971), «Дельфин күні» (1973), «Силквуд» (1983), «Іскер қыз» (1988), «Шыңырау жиегіндегі хаттар» (1990), «Қасқыр» (1994), «Құстар торшасы» (1996), «Негізгі түстер» (1998), «Жақындық» (2004) және «Чарли Уилсонның соғысы» (2007) сияқты маңызды фильмдерді басқарды. Бұған қоса, ол HBO арнасына арналған «Эпилог» (Wit, 2001) телефильмі мен «Америкадағы періштелер» (Angels in America, 2003) мини-сериалын түсірді. Осы екі еңбегі үшін де ол «Үздік режиссура» номинациясында «Эмми» сыйлығына лайық деп танылды.

 Дереккөздер 

 Сыртқы сілтемелер 


Санат:Үздік режиссёр үшін Оскар сыйлығының иегерлері
Санат:Алтын глобус сыйлығының иегерлері
Санат:BAFTA марапаты иегерлері
Санат:Эмми сыйлығының иегерлері
Санат:Тони сыйлығының иегерлері
Санат:Грэмми сыйлығының иегерлері