Владимир Владимирович Вакуленко

Владимир Владимирович Вакуленко  ( 1 шілде 1972 жыл, Капитоловка, Харьков облысы, Украина КСР - 2022 жылғы 24 наурыздан ерте емес және 2022 жылғы 12 мамырдан кеш емес, Изюм ауданы, Харьков облысы)  — украина әдебиет қайраткері, прозаик, ақын, аудармашы. Он үш кітаптың авторы, әдеби сыйлықтардың лауреаты. 2010 жылдан бері Википедияның редакторы. 

Автордың журналдарда, антологияларда, альманахтарда ересектерге де, балаларға да арналған басылымдарда көптеген жарияланымдары бар. Бірнеше баспа жобаларының құрастырушысы және бірлескен құрастырушысы, көптеген әдеби іс-шаралар мен фестивальдердің ұйымдастырушысы және қатысушысы.
2022 жылы туған жері Капитоловка ауылын орыс әскерлері басып алу кезінде қаза тапқан.

 Өмірбаяны 
1972 жылы 1 шілдеде Харьков облысы Изюм ауданы Капитоловка ауылында дүниеге келген. 1979-1987 жылдары Капитолов орта мектебінде, 1987-1989 жылдары Краснооскольская орта мектебінде оқыды. 1989-1990 жылдары Изюмдегі №24 СПТУ-да кондитер-аспаз мамандығын алып шықты.
1991 жылдың қаңтарынан 1992 жылдың тамызына дейін Кеңес Армиясы қатарында әскери борышын өтеп жүргенде мүгедек болып демобилизацияланған.

Жазуды жас кезінен, 2001 жылы бастаған. 2003 жылдан 2006 жылға дейін «Кремьянц» Изюм әдеби бірлестігінің мүшесі, 2005 жылы Константиновский атындағы «Прометей» әдеби бірлестігінің мүшесі болды. 2005-2006 жылдары - «Кремянец» әдеби бірлестігі төрағасының орынбасары, Изюм, «Криница» балалар мен жасөспірімдер газетінің бас редакторы болды. 2009 ж. қаңтар-шілде – «DzeRkaLo»  аударма журналының бас редакторы. «Өнер жүздері» журналының тілшісі (2009). Бірнеше журналдар мен альманахтардың үйлестірушісі және құрастырушысы.

2006 жылдың күзінен бастап Львов облысында тұрады. Ирина Дементьевамен бірге ол баспаға дайындалып, оның шығармалары жарияланған ««Изюмская гора»» альманахын (2007) шығарды.
«Цифрлық романтизм» (1, 2 том) 2006, 2007, «Демалыс-2» (2007), «Каромболь» (2008), «Украинаның 100 жас авторы» антологиясында (2006) және «Ї» №46 (2007), «Уақыт шыны» № 44, 50 (2007, 2009), «Жаңа проза» (10 том) 2008 ж.), «Бейсенбі» №30 (2008), «Часник» №2 (2008 ж.), «Стых» №24 (2008), «ШО» № 1/2 (2009), «Кривбасстың курьері» № 230/231 (2009), «Арт Грани» (№ 2, 3, 4, 5, 6, 2009 ж.), «Отражение» (№2, 2009 ж.), «ДзеркаЛо» (№1, 2009 ж.), «Птахас» (№5, 2009 ж.), « Литера-Н» (No3, 2009 ж.) журналдарында, сондай-ақ «Запад-Восток» интернет-журналында No 5, 7, 8 (2008, 2009 ж.) жарияланған.

Соғыс басталған кезде ол кәмелетке толмаған мүгедектігі бар ұлын тәрбиелеу үшін Изюм ауданы Капитолевка селосында тұрған. Владимир Вакуленкоға орыстар наурыз айында тінту жүргізді. Ол кезде әкесі мен Ұлы Виталиймен бірге тұрды. Бір күн бұрын Владимир мен оның аутизммен ауыратын 14 жасар ұлы Виталийді тергеуге алды. Сол күні оны қатты соққыға жығып, үш сағаттық тергеуден кейін үйіне жіберген. Жазушы басқыншылардан өзінің украиншыл позициясын жасырмады. Соғыс жылдарында ол өз еркімен қызмет етті, әскерилерге көмектесті, балаларға арналған кітаптар мен ертегілер жазды.

 Вакуленконың күнделігі 
Оккупацияның алғашқы күндерінде жазушы күнделігін енді ғана жүргізе бастағанда қонақ бөлменің терезесінен орыс танкісін көреді. Ол өзінің сезімін, болған оқиғаларды, басқыншылардың наубайхананы тонап кеткенін, ұрланған велосипедтерді т.б. жазды. Ауылда интернет жоқ, электр жарығы үзіліспен берілгендіктен Владимир жай қаламмен тез жаза бастады. 
Капитоловка ауылының жергілікті тұрғындарының бірі Владимир туралы хабарды ресейліктерге жеткізді. Олардың өзіне келетінін сезген Владимир күнделігін, өзін ұрлау қарсаңында оны толтырып, жасырады.
Бақшадағы шие ағашының астынан орын таңдағаннан кейін ол күнделікті көміп тастап, әкесіне күнделік көмілген жерді айтып кетеді.  Келесі күні оның күнделік беттерінде сипатталған қорқыныштары расталды. Екі орыс солдаты оралып, Владимирді көлікке отырғызып алып кетеді, бұл жолы ол үйге оралмады.

2022 жылдың қыркүйек айының соңында украиналық жазушы және журналист Виктория Амелина Ресейдің әскери қылмыстары туралы айғақтарды жинау үшін Изюм ауданына келді. Ол Владимир Вакуленконың үйіне келгенде, әкесі қонаққа ұлының бөлмесін көрсетіп, күнделік туралы айтады.
Виктория олар іздей бастаған жерінің сол жағын сәл қазып, полиэтилен пакетке оралған қатты нәрсеге тап болды. Табылған зат Харьков әдеби мұражайына берілді.

28 тамызда Харьков мұражайында Вакуленконың таңдамалы өлеңдері және оның әріптестері, достары мен куәгерлерінің әңгімелерінен тұратын «Мен әлі ораламын...» атты кітаптың тұсаукесері өтті. Сонымен қатар, осы соғыстың ең қатал жағдайында күнделігін Әдебиет мұражайында сақтаулы тұрған түпнұсқа дәптерді әркім өз көзімен көре алады.

Кітапты «Украиналық ПЕН», «Виват» баспасы және Харьков әдеби мұражайы «Возрождение» халықаралық қорының қолдауымен дайындады. Басылымның бастамашысы және алғы сөздің авторы-жазушы Виктория Амелина (1 шілдеде Ресей армиясының Краматорскіге 27 маусымда соққан жарақатынан қайтыс болды).

Владимир Вакуленконың күнделігі тек Украинада ғана емес, басқа елдерде де танымал болып, адамдар бұрын білмейтін авторға қызығушылық танытты.

 Қаза болуы 
Владимир 2022 жылдың наурыз айында жоғалып кетті. Оны соңғы рет Изюм маңындағы Капитоловка ауылында көрген. Жазушының ата-анасы 24 наурызда оның үйіне бес ер адам келіп үстіндегі ескі жемпір мен тәпішкесімен алып кеткенін айтты.
Қыркүйек айында украин әскері Изюм қаласын азат етіп, қаладан жаппай жерленген бейітті тапты. Жергілікті жерлеу қызметі марқұм туралы деректер жазылған журналдың мәліметі бойынша 319-қабірде жерленген жазушының фамилиясын анықтады.
Қазір жазушының қайтыс болғаны туралы мәлімет ДНК сараптамасы арқылы расталды.

 Марапаттары 
3 дәрежелі Қызметі үшін ордені (22.01.2024 ж.; қайтыс болғаннан кейін)

 Дереккөздер 

Санат:Украина жазушылары
Санат:Украина ақындары
Санат:Украин Викимедиашылары