Чамалалдар

Чамалалдар — Ресейдегі этникалық топ. Негізінен Дағыстанның Цумадин ауданында тұрады (7,2 мың адам). Жалпы саны 9,5 мыңға жуық адамды құрайды.

 Тілі 
Олар нах-дағыстан отбасының чамалал тілінде сөйлейді. Диалектілер: гакварин және гигатлин. Авар, орыс, ішінара шешен тілдері кең таралған. Мектептерде оқыту авар тілінде.

 Діні 
Сенушілер — сүнниттік мұсылмандар.

 Тарихы 
Чамалалдың шығу тегі толық белгісіз. Тарихи деректерден чамалалдар алғашында Дидури әскери федерациясының құрамында болғаны, кейін Дидо әскери-саяси одағының құрамына кіргені белгілі. VIII ғасырдан IX ғасырға дейін ислам чамалал аумағына біртіндеп еніп келді. Сонымен бірге Грузиядан келген миссионерлер христиан дінін уағыздай бастады, бірақ бұл дін берік орныққан жоқ. XIII - XIV ғасырларда халық сунниттік исламның дәстүрлері мен әдет-ғұрыптарын көбірек қабылдады, бірақ бірнеше ғасырдан кейін ғана бұл дін жалпыға бірдей қабылданды.

Өмір сүрудің басында (б.з.д. VI-XI ғғ.) чамалал халқы авар мемлекеттерімен өте байланысты болды, олардың бір бөлігі Аббасидтер халифаты мен Шивранның билігінде болды, ал екінші бөлігі Авар хандығының қамқорлығында болды. Бұл ішінара этностың мәдениеті мен тарихын қалыптастырды. Осыдан кейін чамалалдар көптеген ғасырлар бойы қалыптасқан тәуелсіз «еркін қоғамды» ұйымдастырды. Тек XVIII ғасырда ғана кейбір жазба еңбектерде «чамалалдар» туралы айтыла бастады.

1837 жылы Чамалалдар Шамиль имаматының құрамына кірді. Кавказ соғысынан кейін Шәмілдің басшылығымен халықтың жерлері Ресейге қосылып, Әнді округінің Каратин-Технутсал учаскесінің қарамағында болды. 

1929 жылы Чамалалдар елді мекендерінен тұратын Цумадин ауданы құрылды. Бұл округке Кенхи ауылы мен оның маңындағы елді мекендер кірмеді, олар Шешенстанның құрамына кірді. Бұл бөліну әртүрлі этникалық проблемалардың туындауына әкелді.

 Кәсібі 
Чамалалдар шаруашылықтың мал шаруашылығы және егіншілік түрімен сипатталады, онда қой шаруашылығының шалғындық түрі басым, ал егіншілік екінші дәрежелі рөл атқарады. Дәстүр бойынша олар дәнді дақылдар: күздік арпа, күздік бидай, жүгері (XIX ғасырдан бастап) сепкен. Бау-бақша (алма, алмұрт, қара өрік, өрік, т.б.), ара шаруашылығы, жүзім шаруашылығы (Әнді Қойсу өзенінің аңғарында) жақсы дамыған.

1978 жылы бұл жерге Қырғызстанның таулы аймақтарынан қодастар әкелінді (қазір олардың саны 15 мыңға дейін өсті). Олар Дағыстан мен Шешенстанның таулы жағдайларына жақсы бейімделген.

Қолөнер бұйымдарына мата жасау, киіз, кілем жасау, мыс ыдыстар, ағаш ыдыстар, күміс өңдеу, ұсталық, тері мен тері өңдеу жатады. Шешенстанға, қалалар мен Дағыстанның астықты аудандарына маусымдық жұмыс дамыған. Қазіргі кәсіптерге мал шаруашылығы, егіншілік, бау-бақша, бау-бақша, ішінара ара шаруашылығы мен қолөнер жатады.

 Тұрмыс салты 
 Елді мекендері мен дәстүрлі баспаналары 
Елді мекендер топтастырылған, сатылы, қарауыл мұнараларымен қоршалған. Әрбір елді мекен 5-12 кварталдардан, бастапқыда тухум қоныстарынан тұрды.
Әр кварталдың өз мешіті болды, елді мекеннің орталығында жұма мешіті орналасқан. Кеңес өкіметі жылдарында елді мекендер кеңейді. Елді мекендердің жаңа бөлігі шашыраңқы орналасқан.

Үйлері тас, бір, екі және үш қабатты, төртбұрышты, көшеден кіреберісі бар бір немесе көп бөлмелі болды. Үйлердің төбелері сазды, жалпақ, кейіннен шиферден немесе төбе жабынынан жасалған шатырлы, бір жарым қабатты — биік, жерге тереңдетілген қоймасы бар үйлер пайда болды.

 Дәстүрлі киімдері 
Ерлерге арналған костюм ұзын іш көйлек, шалбар, тон немесе жеңсіз күрте, жеңі бар күртеше, қой терісінен жасалған папаха мен киіз етік, киіз немесе былғары аяқ киімнен тұрды. Қыста жүннен тоқылған шұлықтар киілді. Бешметтер мен черкескілер де костюмнің ажырамыс бөлігі болды.

Әйелдер костюміне дененің астына киетін ұзын көйлек, оның үстіне қара түсті материалдан жасалған көйлек және шалбар кірді. Әдетте басына орамал немесе чухта киді. Чамалал әйелдері әртүрлі әшекейлерді пайдаланды. Бұл күміс монеталар, сырғалар, күміс және мыс алқалар, мойнына кулондар, әртүрлі табиғи тастан жасалған моншақтар, білезіктер болды.
Көйлектеріне кең белдіктер тағып, кестелермен әшекейледі, әрбір әшекей эстетикалық немесе діни мағынаға ие болды.

Ерлердің негізгі атрибуты белбеудегі қанжар болды. Сондай-ақ мыс немесе күмістен жасалған тар белдіктер, черкеск - газырлар тән болды.

 Дәстүрлі тағамдары 
Күнделікті тағамға хинкал мен бұршақ пайдаланылды. Негізгі тағам бидайдан, арпадан, жүгері ұнынан табада пісірілетін нан болды. Ірімшік, қалақай, сүзбе, ет, картоп қосылған жалпақ бәліштерді де пісірді. Ұннан сүтті немесе сүтсіз түрлі ботқалар дайындалды. Сондай-ақ ботқаны сұлы жармасынан дайындалған. Болашақта пайдалану үшін олар етті кептірді, жеуге жарамды емдік шөптерді қосып, шұжық жасады. Сусындардан олар буза дайындады.

Асхана ыдыстарын – қасықтарды, тостағандарды, қамыр илеуге арналған науаларды, сүзгіштерді, т.б. жергілікті шеберлер ағаштан жасады.

 Фольклоры 
Шамалалдар бай ән мен би фольклорын жасады. Әндер авар тілінде орындалады. Негізгі музыкалық аспаптар: пандур (жануарлардың ішегінен жасалған ішекті ішекті аспап), зурна,  бубен.

Негізгі күнтізбелік рәсім – бірінші борозда мерекесі. Тау аруағына сену, халықтық демонология, әулиелер мен ата-бабалар культі сақталған. Емшілік, көріпкелдік, жаңбыр мен күнді шақыру ырымдары, сиқырдың алуан түрлері кең тараған.

 Дереккөздер 

Санат:Ресей этникалық топтары
Санат:Дағыстан халықтары