Генотеизм

Генотеизм, энотеизм ( лат. henotheismus гр. ἑνόςἑνός нысаны εἱ̃ς «бір» + θεός «құдай») немесе кафенотеизм  - Макс Мюллер енгізген термин, ең жоғары және құдіретті құдайлардың бірін құрметтейтін немесе пантеизмнен ерекшеленетін діни сананың күйін білдіреді.

Генотеизмнің монотеизмнен ( μονος «жалғыз») айырмашылығы - ең құдіретті бір құдайды таңдау басқа құдайларды қастерлеу мен табынуды қазіргі пантеоннан алып тастамайды. Генотеизммен барлық құдайлардың бір нақты құдайда діни-философиялық бірігуін шатастырмау керек, оны біз, мысалы, Зевске кейінгі орфикалық гимндерде кездестіреміз  . Генотеизм политеизм мен монотеизмнің арасында аралық орынды алады. Ол политеизм мен монотеизм кезеңдері бойынша өтеді және біріншіге немесе екіншісіне қарай эволюцияға тенденцияларды қамтиды.

Дінтануда «генотеизм» ұғымымен қатар монолатизмнің бір құдайға табынуының қосымша айырмашылығы ретінде басқа құдайларға табынуға тыйым сала отырып, бір жоғарғы құдайға қызмет ету  - « монолатрия » ұғымы қолданылады. әлеуметтік топ көрсетілген.

Дереккөздер
Генотеизм//Брокгауз бен Ефронның энциклопедиялық сөздігі