Буи

Буи — Қытайдағы азшылық ұлттардың қатарына жататын халық. Өз атаулары - буюэи, буи, буёй. Ескі әдебиетте олар  чжунцзя, туцзя, бэньди, шуйху, ицзу деп аталады. 1953 жылы ең көп кездесетін өз атауы буи – бүкіл ұлттың біртұтас есімі ретінде қабылданды. Саны 2,7 млн ​​адам (1992). Негізінен  Цяньнан және Цянси автономиялық округтерінде (Гуйчжоу провинциясы) және  Юньнань және Сычуань провинцияларында тұрады. Сондай-ақ Вьетнамның солтүстігінде (Лаокай, Хазянг және Лайтяу провинциялары) тұрады.
Қытайдың ресми түрде танылған 56 халқына және Вьетнамның 54 ресми мойындалған халқына кіреді.

 Тілі 
Тілі буи, тай тілдеріне жатады, оңтүстік, орталық, батыс диалектілеріне бөлінген. Қытай тілі де кеңінен таралған.
Бұрын буилардың өз жазу тілі болмаған. Қытай Халық Республикасы құрылғаннан кейін латын әліпбиіне негізделген жазу жүйесі жасалды.

 Діні 
Негізінен дәстүрлі нанымдарды ұстанады, кейбірі католицизм мен протестантизмді ұстанады.

 Тарихы 
нобай|оңға|200px|Үйінің ауласындағы Буи әйелі 
Буйлердің этногенезі мен тарихы әлі толық зерттелмеген. Ең кең тараған теория - буилар чжуандармен бірге қазіргі Наннин қаласының аймағындағы Граней провинциясынан қоныс аударған. Буй мен чжуанның этникалық туыстық байланысын да нақты түрде айтуға болады. Янцзы өзенінің оңтүстігіндегі аймақта өмір сүрген юэ тайпалары олардың этногенезінің негізгі қабаты болды. Буи мен чжуан арасындағы туыстық олардың барлық материалдық және рухани мәдениетін талдаумен расталады. Чжуан халқы мекендеген қазіргі Гуанси-Чжуан автономиялық ауданының аймағы чжуан-дун тобына жататын халықтардың қалыптасу аймағының бір бөлігі болғанына ешқандай күмән жоқ. Буилар - байырғы халық, кем дегенде Гуйчжоудың оңтүстік аймақтарының ең ертеден белгілі халқы. Демек, чжуан-дон тобының халықтарының қалыптасу ауқымына қазіргі Гуйчжоу провинциясындағы буилар алып жатқан аумақтар да кірді. Олай болса, буилардың ерте тарихы, кейінгі барлық тарих сияқты, буи мен чжуанның бірлескен тарихы деп айтуға болады. Бұл халықтардың атаулары — чжуан мен чжунцзя, сол кезде Қытай әдебиетінде қазіргі буи деп аталған, Қытай шежірелерінде шамамен бір уақытта пайда болған.

 Кәсіптері 
Негізгі кәсібі – суармалы егістік және қолмен атқарылатын егіншілік. Тау беткейлерінде жүгері, тәтті картоптың әртүрлі сорттары егіліп, көкөніс, бидай, арпа, рапс, қант қамысы, мақта, рами өсіріледі. Үлкен аумақтарды темекі алып жатыр. Бұл аудандарда бидай, арпа, рапс негізгі күздік дақылдар болып табылады. Қосалқы шаруашылық (буйвол, бұқа, шошқа), құс шаруашылығы, тоқымашылық, тас және ағаш өңдеу, ұсталық.
Қолөнер айтарлықтай дамыды. Әр ауылдың өз ұсталары, ағаш ұсталары, тас қалаушылары бар. Әйелдер иіру мен тоқымашылықты меңгерген, әр отбасында дерлік тоқыма станогы бар. Бамбук тоқу да кең тараған. Кестелеу (адамдардың, гүлдердің, жануарлардың бейнелері), тас ою (құлпытас, т.б.) және ағаштан ою өнері дамыған.

 Өмір салты 
 Елді мекендері мен дәстүрлі баспаналары 
нобай|оңға|200px|Гуйчжоудың батысындағы Буй ауылы
Буй ауылдары көбінесе тау баурайында немесе өзен бойында созылған. Елді мекенде көшелерге бөлінбеген. Ауыл мен оған іргелес жатқан жерлердің табиғи шекарасы бар (тау жотасы, өзен). Әдетте ауылда екі-үш фамилияға біріктірілген 30-ға жуық туысқан отбасы тұрады. Үйлері бір немесе екі қабатты, қабырғалары ағаштан жасалған. Оңтүстік аймақтарда қабырғалары бамбуктан жасалған үйлер бар. Төбесі плиткамен, шифермен немесе шөппен жабылған. Екі қабатты үйдің бірінші қабаты мал шаруашылығына лайықталған, екіншісі тұрғын үй. Бір қабатты үй мен екі қабатты үйдегі тұрғын қабаттың құрылғысы бірдей. Бөлмелері 3-5, кейде 7 бөлмеден тұрады, ішкі қабырғалары ағаштан немесе бамбуктан жасалған. Үйдің ортасында қонақ бөлмесінің рөлін атқаратын үлкен бөлме бар, ол сонымен қатар жиі асхана ретінде қызмет етеді. Бөлмелерде үстелдер, орындықтар және шкафтар бар. Ата-баба құрбандық орны орналасқан қабырғаның артында әдетте отбасының үлкен мүшелері үшін жатын бөлме ретінде қызмет ететін шағын бөлме бар. Қонақ бөлменің бүйірлерінде ішкі бүйірлік бөлмелер бар. Бір бүйірлік бөлмеде тамақ пісіруге арналған ошақ бар, кейбір ауылшаруашылық құралдары, ұнтақтағыштар сақталады, басқа бүйірлік бөлме жатын бөлме ретінде қызмет етеді.

 Дәстүрлі тағамдары 
нобай|оңға|200px|Буи асханасы
Тамақты әйелдер дайындайды. Ауылшаруашылық жұмыстары кезінде буилар күніне үш рет (сағат 8-де, сағат 12-де және жұмыстан кейін, кешкі сағат 7-де), ауылшаруашылық жұмыстарынан бос уақыттарында - екі рет тамақтанады (сағат 11-де және кешкі 6-да). Тағамдарды тастан жасалған және балшықпен жағылған пешке немесе темір штативке қоятын темір қазандарда пісіреді. Олар таяқшалармен тамақтанады. Кептірілген асқабақ тұрмыстық ыдыс ретінде кеңінен қолданылады. Азық-түлік әртүрлі өлшемдегі бамбуктан тоқылған себеттерде сақталады. Олар негізінен күрішті, жүгеріні, сондай-ақ көкөністер мен жабайы шөптерді жейді. Тамақтың әдетте өткір-қышқыл дәмі болады, әртүрлі дәмдеуіштерді қосады (әсіресе бұрыш). Буилар күріштен жасалған өнімдерді жақсы көреді, сиыр, қой етін жейді, әсіресе шошқа етін жақсы көреді. Дастарханның сәні - балық, әсіресе жаңа піскені, ит еті деликатес болған. Олар күріштен жасалған шарап ішкенді ұнатады, бұрын шарап әр отбасында, әсіресе мерекелерде, тойларда және т.б. дайындалған.

 Дәстүрлі киімдері 
Буилар барлық жерде бірдей киім киеді. Маталар жергілікті индиго мен көк түске боялған. Әйелдер мақта иіруге шебер, олардың барлығы дерлік мата тоқуды біледі, киімді өздері тігеді. Ерлердің киімдері чжуан киімдерінен айтарлықтай ерекшеленбейді. Әйелдер шалбар мен жеңдері кестеленген жылы жемпір киеді.нобай|оңға|200px|Буи әйелдері
Ерлер мен әйелдердің кең тараған бас киімі – басына сәлде түрінде байланған кесінді мата. 
Бяньданынань аймағының буи әйелдер киімі бірқатар ерекшеліктерімен ерекшеленеді. Мұндағы әйелдер әлі күнге дейін қыртысы көп ұзын белдемше киеді. Белдемшенің матасы батик әдісімен боялған, жемпірлерін кестелеу үлгісі неғұрлым бай. Бұл аймақта әйелдер киімі де жас ерекшелігіне қарай ерекшеленеді.
Жасөспірім қыздар шалбар мен тізеге дейін қысқа халат киеді. Мұндай киімді олар 14-16 жасқа дейін киіп, 17 жастан кейін олар жемпір, тігілмеген белдемше, алжапқыш киеді. Егер бұрын қыз 14-16 жасқа толмаған кезде тұрмысқа шықса, онда ол шалбар мен халатпен жүре берді, бірақ оған ересек әйелдің киімі міндетті түрде берілді.

Ерлер мен әйелдер жалаң аяқ жүреді немесе күріш сабанынан, шөптен жасалған сандалдар және мата аяқ киім киеді. Әйелдердің матадан тігілген аяқ киімдері кестемен безендірілген. Қазір сатып алынған аяқ киім жиі пайдаланылады. Буиларда әшекейлердің ішінде ең көп таралғаны үлкен күміс қол білезіктер, әртүрлі күміс шаш қыстырғыштары.

 Фольклоры 
Ауызша ән, күй, би фольклоры қазіргі заманда ұлттық сюжеттермен өз тілінде және қытай тілдерінде қалыптасқан музыкалық драма қалыптасқан. Буйлар түрлі-түсті кестелерімен және батик өнерімен танымал.

 Сілтеме 


 Дереккөздер 


Санат:Қытай этникалық топтары
Санат:Вьетнам халықтары