Комако Кимура

Комако Кимура (木村 駒子, Кимура Комако, 1887–1980), сонымен қатар американдық газеттерде Комаку Кимура немесе Комаго Кимура деген атпен танымал, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жапондық сюжет, актриса, биші, театр менеджері және журналдың редакторы болған. Оның әдеби және театрлық жұмыстары Жапониядағы әйелдер құқығы мен әйелдердің сайлау құқығы қозғалысын қалыптастырды.

Ерте өмірі
Комако Кимура Токиода 1887 жылы 29 шілдеде дүниеге келген және үш әпке-қарындастың кенжесі болған. Ол көркемдік білімін жас кезінен алды және Нихон Байоды үш жасында, ал кабукиді бес жасында оқи бастады. Өрт сөндіру сорғысы сатушысының бас хатшысы болған оның әкесі барлық ақшасын несие акуласы бопсалаумен жоғалтты, оны жұмыс іздеп Тайваньға кетуге және сегіз жасында отбасынан бас тартуға мәжбүр етті. Комако өзінің би және театр жаттығуларын Кумамотодағы гастрольдік театрға қосылу арқылы отбасын асырау үшін пайдаланды. Жас кезінде ол Джунко Такедзаки құрған мектепте оқыды, онда қыздар тек жапондық дәстүрлі әйелі мен анасы болуға шақырылып қана қоймай, сонымен қатар «жеке тұлға болуға» үйретілді. Ол Гете, Байрон, Метерлинк, Уайлд және Эмерсон сияқты ер ойшылдарды мектепте оқығаннан кейін шабыттандырды. Оған швед феминисті Эллен Кейдің идеялары да үлкен әсер етті.

Мансап
Комако Кимура өз уақытында театр өміріндегі және әйелдердің сайлау қозғалысын ілгерілетудегі арандатушылық әрекеттері үшін даулы болды.

Ерте мансап
Комако Кимура мен Кимура Хидео 1908 жылы некесіз бала туды. Комако бұл үшін шеттетілді, бұл оның жұмысын қиындатты. Ол өзі социалистік болмаса да, ол Жапонияда ой мен өнердің ашықтығын қалаған, сондықтан ол социалистік журналға жазды Kumamoto hyóron. Алайда олар 1908 жылдың қаңтарынан кейін оның үйленбеген анасы туралы белгілі болғаннан кейін оның есімін мақалаларда жариялауға құлықты болмады. Сол сияқты, ол Императорлық актрисаларды даярлау мектебіне қабылданды, бірақ үйленбегені және баласы бар екені белгілі болғаннан кейін оны қуып жіберді.

Театр
Ол Токиодағы екі театрдың, Кимура Комако театрының және Токиваза театрының менеджері болды. Ол өзі бүкіл өмірінде 500 пьесада Шекспирлік кейіпкер ретінде және Ла Тоска, Монна Ванна және Камилла сияқты рөлдерде ойнады.

Ол сахнаны жақсы көрді, өйткені бұл ерлер басым болатын қоғамда әйелдердің өркендеуінің бірнеше жолы болды, өйткені «сахнада тек әйелдер ғана ер адамдармен бизнес туралы сөйлесу мүмкіндігіне ие» және бұл құқық олардың әйелдеріне де берілмейді. Сахнада және спектакльдерден кейін ол өзін кем санамады. Ол өз кезегінде оның пікірін тыңдайтын және оның ықпалында болған беделді ер адамдармен сөйлесе алатын.

Нағыз жаңа әйелдер қауымдастығы
Комако Кимура, тағы екі әйелмен бірге Нишикава Фумико (1882-1960) және Миядзаки Мицуко, олардың айырмашылықтарына қарамастан, Нағыз Жаңа Әйелдер Ассоциациясы деп аталатын қозғалыс құрды (жапон Шин-шинфужинкай). Олар бірге «Жаңа шынайы әйелдер» (жапон Шиншинфуджин тілінде) атты дәрістер мен журналдар жасады. Комаконың алғашқы сөзі 1913 жылы болды және ол «Әйелдерге деген сүйіспеншілік пен өзін-өзі тану» деп аталды. Ол New True Woman журналын Америкада, Жапонияда және Еуропада таратуға ұмтылды. Өзінің алғашқы журнал басылымында Комако заңды өзгертіп, қағаз бетінде ерлер мен әйелдерге тең құқықтар беруді жай қаламайтынын сипаттады. Оның мақсаты әйелдерді еркектермен тең дәрежеде білім алатын және енді өздері үшін шешім қабылдау үшін өмірінде ер адамдарға қарап отырудың қажеті жоқ ерік-жігері мен ойластырылған феминисті болуға үйрету болды. 

Ол 1917 жылы Америкаға барған кезде, ол Жапонияда бес жыл бойы сайлау құқығына қол жеткізу үшін еш нәтижесіз жұмыс істеді. Қаржыландыру проблемалары, үкіметтің қарсыласуы және Жапонияда әйелдер құқығы қозғалысы үшін прецеденттің болмауы Комакоға үлкен жетістіктерге жетуге кедергі болды.

Ол Америкаға өзінің жеке киімін көрсету үшін киімдері мен макияжын қолданғаны үшін сүйсінетін американдық әйелдерден шабыт алу үшін келді. Ол жапон қоғамын әйелдерді бір сағат ішінде шаштары мен киімдерін мәжбүрлеп сәйкестікке мәжбүрлейді деп сынады, содан кейін дәстүрлі жапондық киімнің шектеулі сипатына байланысты олар күндіз еркін қозғала алмады. Сапар барысында ол Конгресстің алғашқы әйел мүшесі Жанетт Ранкинмен, сондай-ақ президент Вудроу Вилсонмен кездесті. [16] Ол сондай-ақ 1917 жылы 27 қазанда Нью-Йорктегі сайлау құқығы шеруімен танымал.

Америка және одан тыс жерлерде
Соттан кейін біраз уақыттан кейін Кимуралар Америкаға көшіп, сегіз жыл бойы сол жерде өмір сүрді. Осы уақыт аралығында Комако өзінің актерлік мансабын жалғастырды және әйелдердің сайлау құқығын қорғады. Атап айтқанда, ол Карнеги Холл мен Бродвейде өнер көрсетті.

Олар 1925 жылы Америкаға оралды және ол медитация және тыныс алу техникасы туралы бірнеше кітап жазды, оның ішінде «Өнер биі оқулығы» және «Каннон өнері».

Жеке өмір
Комако өзінің күңі болу үшін ата-анасына ақша ұсынған адамға тұрмысқа шыға жаздады, бірақ ол үйленбей тұрып қашып кетті. Бірнеше ақпарат көздері оны үйлену күні қашып кетті деп мәлімдейді, бірақ бұл газеттер үшін сенсациялық алыпсатарлық болды ма, белгісіз. Ол Кумамотодағы алғашқы телефон операторынан мұғалімге дейін әртүрлі рөлдерде жұмыс істей берді, ал оның құрбысы соя соусын жасап байыған Кимура Бансаку қолдады. Ол осы уақытта үш жыл бойы Нагояда гейша ретінде оқыған болуы мүмкін. Алайда, ол әлі де актриса ретінде жарқын да қанық өмір сүргісі келді. Ол Калифорния, Беркли Университетінде діни білім алып, кейінірек емдеуде гипноз сияқты әдістерді қолдана отырып жұмыс істеген Бансакудың немере інісі, ажырасқан ағасы Кимура Хидеоға ғашық болды. 1908 жылы ақпанда олардың Шодзи есімін иеленген некесіз ұлы болды. Комаконың айтуынша, оның аты «өмір мен өлім» дегенді білдірген, өйткені «ол адамның тарихын жинақтайды». 

Отбасы 1909 жылы мамырда Токиоға қоныс аударды, олар заңды түрде некеге тұрды және 1911 жылдың күзіне дейін тағы бір бала туды. Комако ол жерде актерлік сабақтарға қатысқан, бірақ 1912 жылы бір жасар қызы қайтыс болған кезде оны тастап кеткен. Кимуралар қалаға көшіп келді. Нью-Йорк, 1917 жылғы сайлау құқығынан кейін біраз уақыттан кейін жапондық физикалық тәртіпті көрсетіп, діни рәсімдер өткізді.

Мұра
Комако Кимураның хаттары, сөйлеген сөздері жапондық сайлау қозғалысының ажырамас бөлігі болды, оның нәтижесі 1945 жылғы сайлау туралы заңға жапон әйелдеріне дауыс беруге мүмкіндік беру болды. 

Сонымен қатар, оның әйелдердің ерлермен теңесуіне деген ұмтылысы, оның дәуіріндегі гендерлік рөлдермен шектелген, феминистік мәтіндер мен идеяларда әлі де талқылануда.