Эрнест Егорович Лейст

Эрнест Егорович Лейст (1852-1918) - орыс геофизигі және метеорологы; Мәскеу университетінің профессоры.
 Өмірбаяны 
1852 жылы 19 қаңтарда (31) Ревелде, қолөнершінің отбасында дүниеге келген.

Ол Санкт-Петербургке көшіп, онда неміс тілінен сабақ беріп, репетиторлықпен айналысқан. 1872 жылы ол үй мұғалімі атағына, ал 1874 жылы - математика ғылымдарының мұғалімі атағына емтихан тапсырды. 1875 жылы ол сыртқы студент ретінде матрицалық сертификат алу үшін емтихан тапсырды және 1876 жылдың қаңтарында Дорпат университетінің физика-математика бөліміне оқуға түсті. Университетте оқумен қатар жеке гимназияда математика пәнінен сабақ берді. 1878 жылы желтоқсанда университет кеңесі оған «Анықталмаған теңдеулердің шешімдерінің саны» тақырыбындағы эссесі үшін алтын медаль берді. 1879 жылы ол «таза математика» мамандығына кандидат ретінде университетті алтын медальмен бітіріп, математика ғылымдарының аға оқытушысы лауазымына емтихан тапсырды.

1880-1884 жылдары ол Бас физикалық обсерваторияда ауа райының телеграфында және дауыл туралы ескерту бөлімінде физик болып жұмыс істеді және сонымен бірге Екатерина мектебінде физика пәнінен сабақ берді (1883 ж. Аяғына дейін). Ол өзінің негізгі міндеттерін мұрағат метеорологиялық материалдарды өңдеумен, кітапхана мен обсерватория мұрағатын басқарумен ұштастырды. Ол «Метеорологиялық бақылаулар каталогын» құрастырды, онда Ресейдің 1884 жылға дейін болған барлық метеорологиялық мекемелерінің тарихын жинақтады.

1884 жылы наурызда оны аға байқаушы Павловскіге (Константиновская) магниттік және метеорологиялық обсерваторияға ауыстырды, онда ол температура және геомагниттік зерттеулермен айналысты; 1886 жылдың қаңтарында оның директоры болды. Лейпциг университетінде кандидаттық диссертацияны қорғауға кандидаттық және бейнелеу ғылымдарының магистрін алды. 1890 жылы ол «Павловскідегі топырақтың температурасы туралы» эссе үшін Ломоносов сыйлығының лауреаты болды. 1893 жылдың ақпан айынан бастап ол Санкт-Петербург университетінде приват-доцент болып, физикалық географиядан дәріс оқыды. 1893 жылы «Топырақтың температурасы мен терең көлдердің төменгі суы арасындағы байланыс туралы» баяндамасы үшін Ресей географиялық қоғамының күміс медалімен марапатталды.

1894 жылдың маусым айынан бастап приват-доцент және Мәскеу университетінің Метеорологиялық обсерваториясының басшысы. Сол жылы ол магистрлік емтихан тапсырып, 1897 жылы 1 сәуірде Дерпт университетінде «Планеталардың жер үсті магниттік құбылыстарына әсері туралы» тақырыбында диссертация қорғады және физикалық географиядан магистр дәрежесін алды.

1899 жылдың 1 қыркүйегінен бастап, 1899 жылы 10 наурызда Мәскеу университетінде «Қалыпты және қалыптан тыс геомагнетизмнің географиялық таралуы туралы» докторлық диссертация қорғағаннан кейін және физикалық география докторы, төтенше профессор, 1902 жылдың қыркүйегінен бастап физикалық география және метеорология кафедрасында қарапайым профессор. 1903-1911 жылдары Мәскеу университетінің физика-математика факультеті Кеңесінің хатшысы, 1911-1917 жж. - ректордың көмекшісі.

1906 жылдың 1 қаңтарынан бастап жарамды мемлекеттік кеңесші. 1918 жылдан бастап Мәскеу университетінің құрметті профессоры.

1916 жылы ол өзінің бастамасымен ұйымдастырылған геофизикалық комиссияны басқарды. 1918 жылдың көктемінде ол профессор В.А.Михельсонмен бірге Мәскеу метеорологиялық қоғамын құрды.

1918 жылы Германияға, Бад-Наухаймға емделуге кетті, ол жерде 1918 жылы 13 қыркүйекте қайтыс болды.
 Ғылыми зерттеулері 
1898 жылы Париж геомагниттік обсерваториясының директоры профессор Т.Муро Курск магниттік аномалиясын зерттеуге қатысу үшін Парижден Ресейге екі аптаға шақырылды. Муро ресейлік зерттеушілердің алдыңғы бақылауларын растады және анықталған аномалия жер магниті теориясын «төңкереді» және темір кендерінің орасан зор қорларымен байланысты деген қорытынды жасайды. Профессор Леист пен П. Г. Попов оған ғылыми зерттеулер жүргізуде ғылыми көмек көрсетеді.

«Курск земство» компаниясы Германияда сатып алынған магниттік өлшеу құралдары мен ұңғымаларды бұрғылауға қажетті жабдықты сатып алуға Leist ақшасын бөлді. Лейстің нұсқаулары бойынша. ұңғыманы бұрғылау басталды. Леистаның есептеуі бойынша, кен Жер бетінен 200 метр тереңдікте орналасуы керек еді. Алайда алғашқы бұрғылау кезінде ол табылмады және земство жұмысы тоқтатылды.

Алайда, Лейст, аномалияның темір кендерімен байланысты екендігіне сенімді бола отырып, зерттеулерді өз есебінен жалғастырды. Ол жыл сайын шілде-тамыз айларында жазғы каникул кезінде 14 жыл бойы атылды. Ол Мәскеудің натуралистер қоғамындағы жұмысының жеке кезеңдері туралы үнемі хабарлап отырды, оның 1894 жылдан бастап толық мүшесі болды (1899 жылдан бастап қоғам хатшысы, 1913 жылдан бастап құрметті мүшесі). 1910 жылы ол Курск магниттік аномалиясының магниттік түсірілім деректерін талдау бойынша өзінің жеке жұмысын жасаған 4500 «абсолютті» анықтамалары негізінде аяқтады және нәтижелерін Мәскеу физика және биофизика институтына есеп берді.

1905 жылы Лейст 1906-1907 жылдары Қырымдағы ауаның электрленуі мен радиоактивтілігін зерттеді. магнитті тұтылу кезінде Самарқанд облысында магниттік және метеорологиялық зерттеулер жүргізілді; 1912 жылы Феодосияда гамма-сәулелерді зерттеді. 1914 жылы оның басшылығымен Шенкурск қаласында уақытша магниттік обсерватория салынды, ол 1914-1916 жж. Ресейдің солтүстігін магниттік түсіруге негіз болды.
 Марапаттары 
 Станиславтың бұйрығы, 2-ші өнер. (1893)
 Сент-Анн ордені, 2-сурет. (1901)
 Владимирдің ордені 4-өнер. (1904)
 Санкт-Петербург ордені 3-ші өнер. (1909)
 1-ші Станислав ордені. (1912)
 Ұрпақтары 
 ұлы - Эрнест Эрнестович Лейст, Красная Пресня жеміс-көкөніс фабрикасының заң кеңесшісі, (1886, Павловск - 09/17/1938), 1938 жылдың күзінде ВКП (б) мен Кеңес үкіметінің басшыларына қарсы террорлық шабуыл жасады деген айыппен тұтқындалып, сотталды. Сонымен бірге, 1956 жылы қайтыс болғаннан кейін Коммунарка ауылында атылды
 немересі - Олег Эрнестович Лейст (1925-2003, Мәскеу), заңгер және заңгерhttps://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9B%D0%B5%D0%B9%D1%81%D1%82,_%D0%AD%D1%80%D0%BD%D0%B5%D1%81%D1%82_%D0%95%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87
 Дереккөздер