Әлмея

Әлмея немесе әлма (масри عالمة, [almeh], дәлірек айтқанда [alime],  «білікті немесе білімді әйел»; ; ) — биші, әнші және жоғары дәрежелі әйел музыкант, ол араб Мысырдағы бай және ауқатты мырзалардың әйелдерін гаремде көңілдерін көтеру керек еді.

 Әлеуметтік мәртебесі 
Иесі мен оның қонақтары әдетте әлмеялардың өнерлерін басқа бөлмеден (немесе үйдің ауласынан) тыңдады. Әлмеялар салыстырмалы түрде лайықты әлеуметтік мәртебеге ие болды, салтанаттар мен ойын-сауықтарға қатысып, сондай-ақ жерлеу рәсімінде аза тұтып жалданатын. XIX ғасырдың кейбір тарихшылары оларда Мысыр мен Персияның ежелгі бишілерінің мұрагерлерін, ал кейде Исида пір әйелдердің ұрпақтарын көрді. Олар тарихи және батырлық аңыздардың кең спектрін білетін. Бір-біріне үйрете отырып, олар араб поэзиясының ежелгі және классикалық түрлерін, музыка мен дәстүрлі араб әндерін табыс етіп отырды. Әлмея болу үшін қызға әдемі дауыс, әдеби арабша сөйлеу, әр түрлі аспаптарда ойнауды алу және өзі қалыптасқан жағдайға бейім әндерде импровизация жасай алу керек болды.

Сондай-ақ, әлмеялар әдепті, косметикалық құралдарды пайдалану және жасау, тоқу және кесте тігу өнерін үйренді. Көптеген әлмеялар емші және акушерлік мамандықты игерді. Олар жақпа, булау мен сұйық дәрі (микстура) қалай дайындауға болатынын білді және осыған байланысты жиі мыстан беделіне ие болды. Британдық саяхатшы және шығыстанушы Эдвард Уильям Лейн XIX ғасырдың І-жартысында әлмеялар туралы:

ХІХ ғасырда «әлмея» сөзі «хауази» (, ghawāzī) сөздерінің синонимі ретінде қолданыла бастады, олар негізінен үлкен қалаларда көше мен алаңдарда билеп, сезімталдықты қоздыруға сенген көшпелі сығандар болған эротикалық бишілер. Олардың өнеріне Мысырлық Мұхаммед Әли 1834 жылы тыйым салған. Хауазиға тыйым салудың нәтижесінде мұндай бишілер әлмеялар сияқты түр көрсетуге мәжбүр болды.

Almée сөзі француз тіліне аударылған, кейінірек француз тіліндегі термин Солтүстік Африканы мекендейтін халықтар арасында XIX ғасырдағы еуропалық шығыстанудағы «іш биімен» байланысты болды.

 Әлмея XIX ғасырдағы Еуропа өнерінде 
Бұл мысырлық бишілер көптеген еуропалық суретшілер мен музыканттар үшін шабыт көзі болды, олар тірі көргеннен гөрі олар туралы көп естіді; шын мәнінде, әлмеялар көшелерде немесе бейтаныс адамдардың алдында өнер көрсетпеді. Еліктірген сол бишілердің көпшілігі іс жүзінде көше бишілері, мәртебесі төмен әйелдер немесе эротикалық бишілер (хауази) болды.

Француз суретшісі Жан-Леон Жеромда әлмия сияқты хауазилердің көп бейнесі тиесілі. Солардың ішіндегі ең әйгілісі - «Шахмат ойнап отырған әлмея» (1870).
Варьете бишілерін бейнелеген Анри де Тулуз-Лотрек картинасының қарапайым атауы - «La Goulue Dansant, la Danse Mauresque (Les Almées)».
Әлмея кейіпкер ретінде Жорж Бизенің «Жәмилә» операсында бар. Сондай-ақ оның фортепианолық шығармасы - «Әлмея биі» (1875) бар.
Артюр Рембо «Ол әлмея ма?..» өлеңін жазды. Алғаш рет Рембоның өлімнен кейін оның «Өлеңдер жинағы» (1895) кітабында жарияланды.
Алис Ги 1900 жылы «Danse du pas des foulards par des almées» фильмін түсірді.
Иннокентий Аненскийдің «Алыс қолдар» өлеңінде: «Бірақ мен қалғып қыза білемін, Сиқырлы жіпті тастаймын, Және мен әлмеяны түсімде көремін, сені ренжітетін сөздер»; "Но знаю, дремотно хмелея, Я брошу волшебную нить, И мне будут сниться, алмея, Слова, чтоб тебя оскорбить".

 Тағы қараңыз 
Қайна - араб Шығысындағы күң-әншілер.

Санат:Гарем
Санат:Іш биі
Санат:Мысыр мәдениеті
Санат:Би тарихы