Важа Пшавела

Важа Пшавела ( — Лука Павлович Разикашвилидің () лақап аты; 26 маусым 1861 ж., Чаргали — 10 маусым 1915 ж., Тбилиси) — 19 ғ-дың атақты грузин жазушысы және ақын, грузин әдебиетінің классигі, Бачана Разикашвилидің үлкен ағасы.

 Өмірдерек 
Дін қызметкері отбасында туған. Телав діни училещесін бітірген. Гори мұғалімдер семинариясында оқып жүріп, грузин халықшылдарымен  жақындасқан. Ауылдық мектептің мұғалімі болған. Санкт-Петербург университетінің заң факультетіне еркін тыңдаушы болып түсті. Бірақ оқуға қаражаты болмағандықтан, 1884 ж. еліне қайтты. Важа Пшавела әдебиетке 80 жылдардың орта шенінде араласты. 36 поэма, 400-ге жуық өлең, бірнеше пьеса, көптеген әңгімелер, этнографиялық, публицистикалық және әдеби-сын мақалалар жазды. Ол буржуазилық қоғамның алаяқтары мен патша өкіметінің итаршыларын  аяусыз шенеді. 1905 ж. бірінші орыс революциясын үмітпен қарсы алды. Алайда Важа Пшавела шығармаларының идеялық жағынан көп қайшылықтары болды.Ақын патриархтық-рулық  қоғамды дәріптеді.

 Еңбектері 
Ол өз дәуіріндегі  әлеуметтік күресті, халықтың ұлттық мақсат мүддесін, тілек-мұратын терең ашып көрсете алмады. Важа Пшавела поэмаларының көпшілігі тау халықтары өміріндегі  ерлік хикаяларға құрылған. "Алуда Кетелаури", "Бахтриони", "Қонақ пен қожайын", "Жыланқор" поэмаларының тақырып өзегі - Отан мен халыққа деген сүйіспеншілік, еркіндіті аңсау. Ол табиғат құбылыстарын шебер бейнелейді. Важа Пшавела шығармалары орыс ақындарының В.Державин, Б.Пастернак, С.Спаский т.б. аудармалары арқылы совет халқының иілігіне айналды, шетел тілдеріне де аударылды.Қазақ Совет Энциклопедиясы, Алматы, 1976ж., 8  том

Дереккөздер