Тоқырау жылдарындағы Қазақстан

Социализмнің кеңестік жолына наразылық көріністері
Шартты түрде тоқырау жылдары деп аталып жүрген кезең 1960 жылдардың ортасынан бастап, 1980 жылдардың ортасына дейінгі мерзімді қамтиды. Бұл кезеңде социалистік бағдардағы мемлекеттер арасында жетекші рөл аткарып келген Кеңес Одағының ықпалы бұрынғыға қарағанда солғындады. Жыл өткен сайын КОКП-ның халықаралықаренадағы беделі түсіп, дүниежүзілік арандатушы фактор кейпінде көріне бастады. Югославия, КХДР, ҚХР, сол кезде социалистік бағдарға бейім болған Египет тектес мемлекеттер КСРО-дан іргесін аулақтатып әкетті. Қоғамдық- әлеуметтік даму барысында тоқырау белгілері айқынырақ біліне бастағандықтан, КСРО-ға ең жакын деген мемлекеттерде де социализмнің кеңестік жолынан бас тартуға бейім күштер байқалды.
Қоғамның  саяси  өмірі.  70-жылдардың  бас  кезі  жаңашыл   үрдістердің  едәуір  әлсіреуімен,  қоғамдық   құрылыс  принциптері  мен  формаларының  тоқырауға  ұшырауымен  ерекшеленеді. Саяси  өмір  принциптеріне  түзетулер   енгізген  мұндай   бетбұрыстың  пайда  болуы  ең  алдымен  1968  жылдың   тамыз  айында  бес ел   әскерлерінің  Чехословакия   жеріне   енгізілуіне  байланысты  болатын.  Өйткені  дәл   осы  елде   партияны   жаңартуға,  қатып-семген  қоғамдық  жүйені  өзгертуге ,  нарықтық  қатынастар  орнату  жолымен  экономикалық  реформалар  жүргізуге  бағытталған  барынша  ауқымды  ұмтылыстар  орын  алған  еді.Шынтуайттап  келгенде ,  онда  социализмнің  «сталиндік», «кеңестік»  нұсқасын  жою  және  демократиялық  қоғам  орнату  туралы  мәселе  көтерілді. А.Дубчек  бастаған  ЧКП  басшылығының  бұл  бағытына  халықтың  көпшілік  бөлігі  қолдау  көрсетті .  Алайда  мемлекеттік –монополистік  социализмнің  қуатын  шайқауды  және  демократиялық  балама  күштер  жеңісін  қамтамасыз  етуді  мұрат  тұтқан  бұл  ұмтылыс  1968  жылы «Прага  көктеміне»   қарсы  төндірілген  «интернационалистік  акцияның»  салдарынан  іске  аспай  қалды.  ЧКП   қатарындағы  керітартпа   күштерге   көрсетілген  қолдау  бұл   күштердің   КОКП   басшылығында  да  жеңіске   жеткендігін  айғақтап  берді.   Осының   нәтижесінде    60-жылдар   ортасындағы  бетбұрыс   төрешіл  керітартпа   күштердің   темір   құрсауында   қалды.  Бұл   оқиғаның   ізі  суымастан  «ревизионизмге»   қарсы  басталған   идеологиялық   науқан   ЧКП   дамуындағы   дағдарысты  жоюға,  бірқатар  басқа   коммунистік   партиялардағы  оппортунистік   күштерге  теориялық  соққы  беруге,  партия,  оның   социалистік  қоғамдағы   жетекші рөлі   туралы  «маркстік-лениндік»   тұжырымдаманы  қайта  қалпына  келтіруге  жәрдемдесуге  тиіс  болды.
Алайда  тарих  тәжірибесі  коммунистік   құрылыстың  КОКП  Бағдарламасында  белгіленген  міндеттері  өзіне  сай  саяси  және  практикалық  шешімдер  таба  алмағандығын  көрсетті.  Ал  мұның  өзі  көптеген  сұрақтардың  жауабын  кемелденген  социализм  тұжырымдамасынан   іздеу  қажеттілігін   алдын-ала  аңғартты.  Социализмді  бірте-бірте   жетілдіру   идеясы  саяси  бағыттың   өзегіне  айналды.
1967  жылы   Қазан  революциясының  50 жылдығына  арналған  салтанатты   мәжілісте  сөйлеген   сөзінде-ақ  Л.И.Брежнев  кеңес  халқы   жүріп  өткен  тарихи  жолдың  басты  қорытындысы  кемелденген  социализмнің  орнатылуы  болып  табылады   деп  мәлімдеген  болатын.  Бұл  «тұжырымдаманың»  өзінен   бұрынғы   теориялық  қисындамалардан  айырмашылығы  социализмнің  қоғам  дамуының  едәуір  ұзаққа  созылатын   кезеңі  екендігін  мойындауынан   көрініс   тапты.  Осы  тұрғыдан  алғанда  «коммунизмге  қарай  алып  адыммен   секіру»   идеясынан   бас  тарту  жағдайға  байыпты  баға  беру   көрінісі  болғандығы   шүбәсыз. Бірақ  бұл  «тұжырымдама»  30 – 40-жылдары  мерейі  үстем  болған,  өтпелі   кезеңнің   бүкіл   проблемалары  шешіліп   бітті,  социалистік   мұраттар   негізінен  жүзеге  асты   және  осының   бәрі   дәлелденген   деп   санайтын   әлеуметтік-экономикалық   даму  пайымына  арқа  сүйеді.  Осының  салдарынан  социализмді   жетілдіру  жолдарын  іздестіру  ісі  (егер  мұндай  іздестіру  жүргізілсе),  ескірген    түсініктер  аясында  ғана  қанат  жаюға  мүмкіндік   алды.  Социализмнің    іркіліссіз  және    қайшылықсыз  үдере  өркендеуі  теориясы   экономикалық  және   әлеуметтік   жетістіктерді  зорайтып   көрсетуге,  шындықты   боямалап   жеткізуге  итермеледі,  қоғам  өзегіне  енген  қайшылықтардың,  тоқыраушылықтың,  төрешілдіктің   асқыну  себептерін  жабулы  күйінде  қалдырды.  Қоғамның  даму  процесі  өткен  кезеңдегі   жетістіктермен  салыстырыла    қарастырылғандықтан,  сөздер  мен    ұғымдар  бірте-бірте  шындыққа  мүлде  жанаспайтын   мазмұнға  ие  болып,  теория  да  шынайы  мән-мағынасынан   айырыла   бастады.
Қиялдағыны   қолдағыдай  етіп   көрсетуге  тырысушылықтың  барынша  асқындаған   көрінісі   КРСО-ның  1977  жылғы  Конституциясында  орын  алды.   КОКП  Орталық  Комитетінің  мамыр  (1977ж.) пленумы  мақұлдаған   Конституция  жобасы   бүкілхалықтық  талқылауға    ұсынылды.  Талқылау  барысында  не  бары  400  мыңға  жуық   ұсыныс  келіп  түсті.  1977   жылғы  қазанның   7-сі  күні  тоғызыншы  сайланған  КСРО  Жоғарғы  Кеңесінің   кезектен   тыс   жетінші   сессиясы  Негізгі  Заңның  тексін  қабылдады.  Бұл  күн   КСРО   Конституциясы  күні  болып  жарияланды.
Неміс автономиясы мәселесі
Волга  бойындағы  неміс  автономиясы  таратылғаннан  кейін  оның  мыңдаған  азаматтары  Қазақстан  жеріне  көшіп  келген  еді.  КОКП  ОК-нің  1979  жылдың   көктемінде  олар  үшін  Қазақстан   аумағында   неміс  автономиялық   облысын  құру  туралы  шешімі  қазақ  халқының   мүдделерін  тұтастай  аяққа   басудың   көрінісі  болып  табылады.  Қазақстан   Компартиясы  ОК-нің  бұрынғы  бірінші  хатшысы  Д.А.Қонаевтың   куәлік  етуіне  қарағанда,  мұндай  ұсыныс   КСРО  МХК  төрағасы  Ю.Андропов  тарапынан  жасалған  екен.  Бұл  мәселе  қойылғанда  қатынасып  отырған  Қазақстан   басшылығы  үнсіз   қалады.  Бұл  аз  болғандай,  Қазақстан  аумағында   неміс  автономиясын  құру  жөнінде  комитет  құрылып,  оған  Қазақстан  Компартиясы  ОК-нің  хатшысы  А.Коркин   басшылық  етті.  Комитеттің   шешімі  бойынша,  болашақ  автономияның  әкімшілік  орталығы   Ақмола  облысындағы   Ерейментау  қаласы  болуға  тиіс  деген     ұйғарым  жасалды.  Автономия  құрамына  сондай-ақ  Ақмола,  Павлодар,  Қарағанды,  Көкшетау  облыстарының  бірнеше  аудандары  енгізілуге  тиіс  болды.  Неміс  автономиясының   құрылуы  туралы  хабар  Қазақстан  жеріне,  әсіресе  оның   солтүстік  бөлігіне,  лезде  тарап  кетті.
1979  жылғы  маусымның  16-сы  таңертең  қазақ  жастарының  топтары  Ақмоланың  орталығындағы  Ленин  алаңына  көптеп  жинала  бастады.  Жастрадың  қолдарында  «Қазақстан   бөлінбейді!»,  «Неміс  автономиясына  жол  жоқ!»  деген  жазуы  бар  тақтайшалар   болды.  Көп  ұзамай  қала  орталығы  демонстранттарға  лық  толды.  Осы  оқиғаны  көзімен  көргендердің  айтуына  қарағанда,  митингіде  сөйлеушілердің   сөзі  дәйекті  де  байсалды  болды.  Олар  Қазақстанның  кеңес  республикасы  және  көп  ұлтты  Кеңес  Одағының   құрамдас  бөлігі  екендігін  айтқан.  Бұл  жерде  ондаған  жылдар  бойына  қазақтар,  орыстар,  украиндар,  немістер,  татарлар  және  көптеген  басқа  халықтардың   өкілдері    қоян-қолтық  бірлесіп  еңбек  етті.  Енді  келіп  осындай  республикада  оның  Жоғарғы  Кеңесімен,  халқымен  ақылдаспастан,  ойда  жоқта   неміс  автономиясы  құрылмақшы.  Митингіге   қатысушы  бір  студент:  «Біз   Кремльдің  мұндай    шешімін   айыптаймыз», - деді.  Облыс   басшыларының    митингіні  тез  арада    таратып    жіберуге   тырысқан   әрекеті   іске   аспады.  Митингіге    қатысушылар  шет   түзеп,  қала   көшелерімен  ұрандатып  өтті.
Келесі   шеру    маусымның   19-ы  болды.  Митингіге  қатысушылардың   алдына   облатком   төрағасы   Жұмахметов  пен  облыстық  партия   комитетінің   бірінші  хатшысы  Морозов  шықты.  Өзінің   ұзаққа   созылған    шашыраңқы   сөзінде  Морозов   қалай  дегенмен   Ақмола   облысында  ешқандай     автономия   құрылмайтындығына   жұрттың    көзін   жеткізе   білді.  Дегенмен   жұрт   дүрлігіп  қалған   еді.   Толқулар   басқа  елді   мекендер  мен   облыстарға   қанат  жайды.  Алайда    біраз   уақыттан  соң   дүрлігіс   саябыр    тартты.
Бірақ  республика  басшылығы  мен  МХК  бұл  шерулер  туралы  ақпаратта   таралмауы  үшін  қолдан  келгеннің   бәрін  істеді.  Баспасөз   де  бұл  оқиғалар  туралы  жұмған  аузын  ашқан  жоқ.   Алайда  Ақмолада  1979  жылы  болып   өткен  толқулар  туралы  қауесет   республикада   ұзақ  уақытқа   дейін  тыншымады.
Халықаралық   жағдайы
Қоғамдық  өмір  дамуындағы  демократиялық  және   төрешіл   бетбағыттар  күресі  әсерінен   туындаған  саяси  жүйенің   қайшылықты,  күрделі  сипаты  сыртқы  саясатқа  да  қайшылықты  сипат  дарытты.   70-жылдардың  бас  кезінде  әлемдегі  саяси  ахуалдың  жұмсаруы,  халықаралық   шиеленістің  бәсеңдеуі тән   болды.  1973  жылы  Вьетнамдағы  соғыс  аяқталды.  Хельсинкиде  жалпыеуропалық  кеңестің  шақырылуы  барлық   бейбітшілік   сүйгіш   күштердің  қомақты   табысына   айналды.  Еуропалық  33  мемлекеттің,  АҚШ  пен  Канаданың   басшылары  қол  қойған   қорытынды  актіде   мемлекетаралық  қатынастар   жаңа  айқындамалар   тұрғысынан   реттеліп,  мемлекеттердің  адам   хұқын  қорғау    жөніндегі   күш-жігері  біріктірілді.
Өзгерістер   жағдайында  Қазақстан   өзінің  халықаралық   байланыстарын    нығайтуға   мүмкіндік  алды.  Өзге  елдермен   мәдени  және  экономикалық  қатынастар  күшейе  түсті.  Алдыңғы  бесжылдықтарда  Қазақстан   кәсіпорындары  өндіретін  тауарларды  сыртқа   шығару   ұлғая    түсті.  Алайда   Қазақстаннан   шетке   шығарылатын   өнімдер   тізімі   технологиялық   жаңалықтардан  емес,  негізінен    шикізаттық   қуат   көздерінен,  мәселен,  түсті  металдардан,  хром  кені  мен   темір  балқытпаларынан,  жұқа  болат   тақталарынан,  мұнайдан,  т.б.  тұратын  еді.
Қазақстан  металл  кесетін  станоктарды,  жол  құрылысы   жабдықтарын,  электровоздарды,  жиһазды,  киімді,  тағам   өнімдерін,  электр  тауарларын,  т.б.  сырттан  тасыды.
Қазақстанның   шетелдермен   мәдениет  саласындағы   байланысы   қарқынды    дамыды.   Қазақстандық  жүздеген  маман   әлемнің   көптеген  елдерінде – Иракта,  Египетте,  Үндістанда,  Монғол  Халық  Республикасында,  Финляндияда,  Ауғанстанда   жұмыс  істеді.  Ғылыми  байланыстар  да  сирек   құбылыс  болған  жоқ.  Қазақ  КСР   Ғылым  академиясы   шетелдердің   ғылыми   мекемелерімен  бірлесе  отырып,  31   проблема  мен    жеке   тақырыптарды   зерттеуге   қатынасты.  Химия  ғылымдары   институтының   қызметкерлері   өздерінің     чехословакиялық   және   болғарлық  әріптестерімен  берік    қатынастар  орнатты.  АҚШ,  Франция,  Италия  ғалымдарымен  байланыс  жүзеге  асырылды.
Қазақстанда  кеңес-сирия  достығының   күндері,  Францияның  КСРО-дағы  күндері  өткізілді.  Қазақтың   Құрманғазы  атындағы  Мемлекеттік   ұлт   аспаптары   оркестірінің  әртістері,  КСРО   халық   әртістері  Е.Серкебаев  пен  Б.Төлегеновалар   Францияның   музыка  сүйер  қауымын  өздерінің    қайталанбастай  тамаша   әуез  өнерімен  тәнті  етті.  Қазақ   операсы  мен  балетінің,  көркемсурет   пен   графикасының,  қолданбалы   өнерінің   шеберлері   Еуропа,  Азия, Африка  елдерінде  өнер  көрсетті.
Алайда  сыртқы  саясат  саласындағы  қарыспа  шешімдер,  біліктілік   жағынан  төмен  және  шала  ойластырылған  идеология  мемлекетаралық  қатынастарды   қалыптастыру  жолында  көптеген  тастүйін  кедергілердің  бой  көрсетуіне  себепші  болды.
Екі  әлеуметтік-саяси  жүйе  арасындағы   текетірестіктің   өрши   түсуіне   шынайы   дүниені   айқын  тануға   бөгеті   мол   «дұшпан  бейнесі»  дейтін  түсінік   май  тамызды.  «Саяси   күрестің  күшеюі»  туралы  жолнұсқа  (тезис)  орнына  «идеологиялық   күрестің   күшеюі»  дейтін  екінші  бір   жолнұсқа  келді.  Осының  салдарынан  екінші   жақ  та  әскери  күшін  еселей   өсіріп,   қарулануға   жұмсалатын   қаржы   көлемін  үсті-үстіне  ұлғайта  түсті.  Әскери   шығындардың  негізгі  ауыр  салмағы  екі  аса   ірі   мемлекетке – АҚШ    пен   КСРО-ға  түсті.  Бұл  шығындар  ең  алдымен   осы  екі  мемлекеттің  азаматтарын  тұралатар  жүкке  айналды.  Ұлы  мемлекеттік  тәкаппарлық  жанталаса  қарулануды  күшейтуге,  ядролық  мүлік  қоймасын  жаңарта  жасақтауға  сүйреді.  Қазақ  халқының  ұлы  перзенттері  Абай,  Шәкәрім,  Мұхтар  Әуезов  дүниеге  келіп,  өсіп-өнген  жерлерде,  яғни  Семей, Павлодар, Қарағанды  облыстарының  түйіскен  тұсында  орналасқан  Семей  ядролық  полигоны  Қазақстан  жерін  молынан  қамтыды.  Ядролық  заряд  мұнда  алғаш  рет  1949  жылғы  тамыздың  29-ында  сыннан  өткізілді.  Ғалымдардың  пікірі  бойынша,  әрбір  эксперементтік  қондырғы  мен  оны  жер  астында  сынақтан  өткізу  құны  орта  есеппен  30  миллион  сомға  тең.  Әскерлер  ұзақ  жылдар  бойы  жұмған  аузын  ашпай,  кейіннен  полигонның  жергіліктің  халықтың  денсаулығына  бәлендей  зияны  жоқ  деп  мәлімдесе  де  полигон  айналадағы  табиғатқа,  адамдардың  денсаулық  жағдайына  аса  қатерлі  еді.
Дәрігерлер  мен  фельдшерлерге  рактан,  лейкоздан  және  ионданушы  радиацияға  байланысты  туындаған  басқа  да  аурулардан  қайтыс  болғандарға  дәл  диагноз  қоюға  тыйым  салынды.  КСРО  Денсаулық  сақтау  Министрлігі  бұл  аймақта  медициналық  зерттеулер  жүргізуге  де  тыйым  салды,  ал  әскери  дәрігерлер  жүргізген  тексерістердің  нәтижесі  аса   құпия  сақталып,  ядролық  полигон  әрекеті   салдарынан  келген  зардап  көлемі  туралы   мәліметтер  жасырын  ұсталды.
Адамдарға  деген  осыншалық  безбүйрек  көзқарас    салдарынан  полигон  маңайында  тұратын  халықтың  әр  түрлі   ауруларға  шалдығуы   жиілей  бастады.  Сәуле  ауруының  нышандары,  мәсеплен,  Семей  облысында  Абай  ауданының, Қарағанды  облысындағы  Егіндібұлақ  ауданының  тұрғындарының   бойынан  көптеп  кездесті.  Бірақ  полигонның  халықтың  денсаулығына  төндіріп  отырған  қатері  туралы   оқта-текте  үн  көтергендердің  дабылы  естілусіз  де  ескерусіз   қалып  жатты.  «Империалистік  қатерден»  үрейленген  мемлекет  қарулануды  жалғастыра  берді.
1969-1970  жылдары  Маңғыстау  облысының  аумағында  да  халықтан  жасырын  түрде  кен   жыныстарында  үш  бірдей   жерасты    ядролық   сынағы  өткізілді.
Саяси  және  идеологиялық  жағдайдың  ушығуына  социалистік  достық  одақ  елдері  ішіндегі   күрделі   қарым-қатынастар  да  әсер  етті. Қытай  Халық  Республикасы  өзінің  «қытайлық  ерекше»  жолын  іздестіре  бастады. Оның  үстіне  ҚХР-дың   Кеңес  Одағымен  қарым-қатынасы  1960  жылдардың  ортасынан  бастап  салқын  тартқан  еді.  Екі  ел  арасындағы  экономикалық,  саяси  өзара  байланыстар  айтарлықтай  шектелді.  1964  жылы  әскери  қарама-қарсылық  күшейе  түсті. Екі  мемлкеттің  де  шекарасына  сан  жағынан  орасан  зор  әскер  әкелінді.  Мысалы,  кеңес  шекарасындағы    қытай  әскерлерінің   саны  1967  жылы  400  мың  адамға  жетті.  Кеңес  әскерлері  болса  Монғолияға  қарай  жылжып,  Қиыр  Шығыс  пен  Забайкальеге  орналастырылды.  1969  жылғы  масуымның  13-і  Даман  аралығында  екі  ел  арасында  әскери  қақтығыс  болып,  оның  барысында  екі  жақтан  да  көп  адам  қаза  тапты.  Дәл  екі  айдан  соң  тамыздың  13-,  Семей  облысындағы  Жалаңашкөл  бойында  келесі  ірі  әскери  қақтығыс  болып,  адамдар  тағы  да  шығынға  ұшырады.  Кеңес  басшылығы   Қытай  ядролық  объектілеріне  алдын-ала  ескерту  соққыларын  беру  жоспарын   жасай   бастады.  Ядролық  соғыс  қауіпті  шынайы  сипат  ала  бастады.  Бұл  қатер  КСРО  мен  Қытай  басшыларын  келіссөз  жасауға  мәжбүр  етті.  Қыркүйектің  11-і  Пекин  әуежайында  А.Н. Косыгин   мен  Чжоу  Эньлай  арасында  болған  кездесу  ядролық  жанжалды    болдырмауда  шешуші  рөл  атқарды.  Соғыс  қауіпі  жойылды,  бірақ  бұдан  КСРО  мен  ҚХР  арасындағы   қатынас   жақсарып  кеткен  жоқ.  Екі   ел   ұзақ  уақыт  бойына  бір-біріне  қырғи    қабақ   қарап  келді.
70-жылдардың  соңы  мен  80-жылдардың  бас  кезінде  Кеңес  Одағында   қос  қабат   қайшылықты  жағдай  қалыптасты:  оның  бұрын-соңды  еш  уақытта  дәл  осындай  аса  қуатты  қорғаныс  қабілеті   болып   көрмеген  еді,  бірақ  нақ   осыған  байланысты   соғыс  қатері,  ядролық  шабуылға  ұшырау  қауіпі  бұрынғыдан  да  анғұрлым  ұлғая  түсті. 
Бұл  кезде  әлемдік  социализмнің   даму  қамқорының  бәсеңдеуі  байқалды.   Әлеуміттк-экономикалық  және  саяси  салаларда  қолайсыз  бетбағыттар  пайда  болып,  тереңдей  түсті.  Шығыс  еуропа  елдерінде  орныққан  тотолитарлық  құрылыстар  саяси  басшылық   пен  мемлекеттік  басқару  функцияларын  бір  уысқа  шоғырландыра  келіп,  бірті-бірте  өзін  халық  бұқарасына  қарсы  қойды.  Бұған,  мәселен,  Польшада  болып  өткен  оқиғалар  айғақ  бола  алады.  Мұнда  1956  жылдан  1980  жылға  дейінгі  аралықта  төрт  рет  дау-жанжал    туындады.  Ол  поляк  Біріккен  Жұмысшы  партисяның  нақ  өзі   мен  оның  әлеуметтік  тірегі  болып  саналатын  жұмысшы  табы  арасында  өрестеді.  Бұл    тоңтерістік   әкімшіл - әміршіл   жүйенің   теориясы  мен   идеологиясының  дағдарысқа  ұшырағандығының   белгісі  еді.  Алайда  мұндай  «дабылдардың»  бірді – біріне    лайықты  жауап  берген  жоқ.  Жаңартуға  ұмтылыстар  оппортунизм,  ревизионизм,  яки  «капитализмге  қайта  оралу»   деп  бағаланды.
Мұнда  ел басқару  жүйесін  сақтап  қалудың    барлық  құралдары,  тіпті   әскери  жағдай  енгізу   де  түгел  қолданылды.  Қасарыспа  қасаңдық  пен    идеологиялық   шалықтау  шылауында  қалған  КСРО   мен   социолистік  қосын   елдері  басшыларының  басым   көпшілігі  қоғамдық  құрылысты  түбегейлі   өзгерту  міндеттерін  шешу  биігіне   өре  жеткізе  алмады.  Идеологиялық  қысым  көрсету  мен  әр   түрлі  жазаларға   ден  қою  социализм  дәуіріндегі   рухани  өмірдің  басты  нышандарына  айналды.
Өнеркәсіптегі  жағдай
КСРО-дағы   саяси  ахуалдың  өзгеруі  экономикалық  реформалар  мүмкіндігін  айтарлықтай  тарылтты,  ал  кейіннен   олардың   мүлдем  тежелуіне   әкеп   тіреді.  Оның  үстіне  шаруашылық  жүргізу  тәжірибесі  бірте-бірте  социализм  туралы   қасарыспа  қасаң  түсініктер   салдарынан  туындаған,  күні  біткен   шептерге   сырғи  берді.  Осының   нәтижесінде   республика   тарихи  прогрестен   біртіндеп  шетқақпайлана  берді.  Реформалардың  қусырылуы  70-жылдардың  басында  кейінгі   кезеңдердегідей   ауыр   сезіле   қойған  жоқ.  170-тен  астам   өнеркәсіп  кәсіпорны   мен  цех,  оның  ішінде  Лисаков  кен-байыту  комбинаты,  Шерубай-Нұра   шахтасы,   Талдықорған  аккумулятор   зауыты,  бірқатар  жеңіл   және  тамақ  өнеркәсібі   кәсіпорындары  бой  көтерді.  Павлодар  облысында  Екібастұз   отын-энергетика  кешенінің  Ертісте  Шүлбі  СЭС-інің   құрылысы  басталды.  Трактор  және  ауылшаруашылық  машиналарын  жаса,  мал  шаруашылығы   мен   жем  өндіру  машиналарын   шығару  салалары   озыңқы  қарқынмен  дамыды.  Мұнай  өндіру көлемі   ұлғайды.  Бұл  сала  әсіресе  Маңғыстауда  жедел   өркендеді.  1975  жылға  қарай  республиканың  барлық  кәсіпорындары  дерлік  энергиямен  қамтамасыз  етілді.  Минерал  тыңайтқыштар   өндіру – 1,8  есе,  сары  фосфор – 1,5   есе  өсті,  оның  үстіне  республиканың  фосфор  өнеркәсібі   КСРО  бойынша  алдыңғы  қатарға  шыға  бастады.
Мұнайдың   едәуір   көлемін  сыртқа   шығару   халық  шаруашылығына  қажетті  сырттан  тасылатын  тауарларды   көбірек  сатып  алуға  мүмкіндік   туғызып,  экономикалық  дамудағы  жаңсақтардың  ащы  зардабын  тежей  тұруға  жәрдемдесті.  Бірақ  70-жылдардың  екінші  жартысынан  бері  қарай  мұндай  теріс   бетбағыттар   барған  сайын  айқын  аңғарыла  түсті.
Тежеліс  тетігінің   өзегіне  айналған  сөз  бен  іс  арасындағы  алшақтық  әр  қилы  сипаттарда  көрініс  тапты.  Бұған  төмендегі  мысалдар  жақсы  дәлел  бола  алады.  КОКП – нің   XXIV – XXVI  съездерінде   ғылыми-техникалық   прогресс    туралы   көп  айтылды.  Осыған  орай  ғылым  мен  техниканы   тұтастыру  формасы  ғылыми - өндірістік  бірлестіктер  құру  деп  танылды.  60 – 70 – жылдар   ұласқан  тұста  дүниеге  келген   мұндай  бірлестіктер  жаңа  техниканың  жасалуына  ғана  емес,   оның  халық  шаруашылығына  таралуына  да  жәрдемдесті.  Ғылыми - өндірістік  бірлестіктердің  құрамына   ғылыми  және   өндірістік  бөлшектер  енгізілді,  яғни  ғалымдардың,  конструкторлардың,  инженерлер  мен   жұмысшылардың  күнделікті  еңбегін  бір  орталыққа  тоғыстыруға  ұмтылыс  жасалды.   Қазақстанның  халық  шаруашылығындағы  өндірістік  және  ғылыми-өндірістік   бірлестіктер  саны  1971-1985  жылдар  ішінде  28-ден  162-ге,  осы  принциптермен   жұмыс  істейтін   кәсіпорындар  97-ден  610-ға  дейін  жетті.  Барлық  шығарылған  өнім  көлемінің   46,7  проценті  және  өнеркәсіп  пен  өндірісте  жұмыс  істеушілердің  46,8  проценті  ғылыми-өндірістік  бірлестіктер  үлесіне  тиді.  Бірақ  іргетасы  берік  дұрыс  шешімдер  тәжірибеге  енгізілген  сәттен  бастап  өмігшеңдігінен  айырылып  қалатын.  Мұның  себебі   мынады:  КСРО-да  ғылыми-техникалық  революция  рухында  түбегейлі  өзгерістер  жүргізу  қажеттігі  сөз  жүзінде  мойындалғанымен,  іс  жүзінде  бұрынғы  басқару  әдістерін  қолдану  жалғастырыла  берді.  Ғылыми-техникалық  прогресті  тұсауламай   тұра  алмаған  мемлекеттік-монополистік  меншік  экономиканың  тиімді  дамуына  мүмкіндік  бермеді.  Сондықтан  өндірістік  бірлестіктер  құру  ісі  ғылыми-техникалық  саясатта    монополиялық  бетбағыттардың  пайда  болуына  әкеп   тіреді