Өсімдіктердің ылғал сіңіруі

Төменгі сатыдағы өсімдіктер субстраттан ылғалды бүкіл
талломы (вегетативті ағза) арқылы, ал жаңбыр тамшыларын,
шық, түман ылғалын бүкіл денесімен сіңіреді. Қыналар өздерінің
қурғақ салмағынан 2-3 есе көп ылғалды бойында сақтай алады.
Өсімдіктердің тамыр жүйелерінің айналасында ылғал қоры
азайған кезде өсімдік тамырлары өсу арқылы беткі ауданын
үлкейтеді. Далалы және шөлді аймақтардағы өсімдіктерден
эфемерлі тамыр жүйелерін байқауға болады. Олар топырақ
ылғалды кезде тез өсіп, қүрғақшылық басталғанда тез қурап
кетеді.

Өсімдіктерде тамыр жүйелерінің шашақтануы бойынша
экстенсивті және интенсивті тамыр жүйелерін ажыратады.
Экстенсивті тамыр жүйесі топырақ қабатына терең енгенімен,
әлсіз шашақтанады. Мұндай тамыр жүйелері көптеген дала және
шөл өсімдіктерінде (сексеуіл, жантақ) кездеседі (10 сурет).
Интенсивті тамыр жүйе топырақтың аз ғана бөлігін
алғанымен, шашақтануы күшті болады (көптеген шымды астық
тұқымдастарда, бидайда, қара бидайда).

Жоғарыда айтылғандай құрғақ жердегі өсімдіктердің тамыр
жүйесі жақсы дамыған, мысалы, теректің тамыр жүйесі 2-3 метр,
Қара сексеуілдікі 8 метр, жанғақтікі 15 метр, эвкалиптікі 152 метр
тереңдікке дейін топырақ қабатына енеді. Шөлде өсетін
өсімдіктердің жалпы салмағының 9/10 бөлігі жердің астында
болса, сулы жердегі өсімдіктердің салмағы керісінше жердің
бетінде, яғни топырақтың үстіңгі қабатында шоғырланады.
Шөлдегі бүталардың жапырақтары қатты әрі кіші, қабығы тығыз
болып келеді. Бүл ерекшеліктер өз кезегінде өсімдіктің
бойьщдағы судың булануын азайтады. Ал көптеген өсімдіктердің
жапырақтары нәзік, әрі жүқа болады. Олар ылғал бар кездері
Жалырақ жаяды да, қүрғақшылық кездері түсіп қалады.

Ылғалдылыққа байланысты өсімдіктерді бірнеше экологиялық топтарға бөледі:
Гидатофиттер ( - су) - көп бөлігі немесе толығымен суда өсетін өсімдіктер (элодея, көзшешек, шылаң, балдырлар). Судан шығарған кезде бұл өсімдіктер тез қурап
кетеді. Бұларда жапырақ саңлауы (устьица) және кутикула болмайды. Гүлді гидатофиттердің тамыр жүйелері қатты редукцияланған немесе мүлдем болмайды. Суды және минералды тұздарды бүкіл денесімен сіңіреді. Гүлді өркендері гүлдері судың бетіне шығарады (кейде тозаңдану су астында да жүреді)да, тозаңданған сон қайта суға көміледі. Жемістерінің пісіп жетілуі су астында жүреді (валлиснерия, элодея, шылаң).

Гидрофиттер  - су) - жартылай суда, яғни өзең, көл, теңіз жағалауларында, батпақты жерлерде өсетін өсімдіктер (қамыс, қоға). Оларда гидатофиттерге қарағанда механикалық және өткізгіш ұлпалары жақсы дамыған, аэренхима жақсы байқалады. Гидрофиттерде жапырақ саңылаулары (устьица) бар эпидермис те дамыған.

Гигрофиттер - ылғалды, сулы, phyton- өсімдік) - ылғалды жерде өсетін өсімдіктер. Бүларға жоғары температура және ылғалды ауадағы тропикалық өсімдіктер жатады. Сондай-ақ, гигрофиттерге салқын және қоңыржай аймақтарда, көлеңкеде өсетін және батпақ өсімдіктері жатады. Ауаның ылғаддылығы жоғары болғандықтан оларда булану процесінің жүруі нашар. Сондықтан су алмасу жақсы журу үшін жапырақтарында тамшы түрінде суды бөлетін rugamogmap немесе сулы саңылаулар жақсы жетілген. Жапырақтары көбіне жүқа, кутикула нашар жетілген болып келеді. Жарықты гигрофиттерге папирус, күріш және т.б. жатады. Мезофиттер ( - орташа, аралық) - ылғалдылығы орташа ортаның өсімдіктері. Бүларға көптеген шалғындық, орман өсімдіктері, жапырақты ағаштар, ауыл шаруашылық дақылдары мен арамшөптер жатады.Ксерофиттер' ( - қүрғақ) - құрғақ жерде өсетін өсімдіктер. Ксерофиттер суккулентптер мен склерофиттер болып бөлінеді:Суккуленттер ( - жуан, шырынды) -  ылғалы тапшы аймақтарда, ылғал қорын сабағында немесе жапырағында сақтап өсетін өсімдіктер (сабағы - кактус, сүттіген, жапырағы - алоэ, агава). Кейбір кактустар сабағында 1000-3000 кг суды сақтай алады.Склерофиттер ( - қатты) - жапырақтары мен сабақтары қатты, құрғақшылыққа төзімді өсімдіктер. Суккуленттерден айырмашылығы, склерофиттер ылғал қорын жинамайды, керісінше оларда белсенді булану жүреді.Склерофиттерге шөл, жартылай шөл, дала өсімдіктері (сексеуіл, жаңғақ, жусан, ақселеу) жатады. Әдетте олар аласа, бірақ тамыр жүйелері жақсы дамыған болады. Жапырақтары көбіне майда, қүрғақ, қабыршақты, тікенді немесе қатты тарамдалған, түкті болып келеді.


Суық және ылғалды аймақтарда өсетін өсімдіктерді психрофиттер ( - салқын, мұздай), ал суық және қүрғақ жерде өсетін өсімдіктерді - криофиттер ( - аяз,мұз) деп атайды. Ал жылжымалы қүмды жерде өсетін өсімдіктерді псаммофиттер'' деп атайды. Мүндай өгсімдіктердің өз ерекшеліктері бар. Бүталы және ағашты псаммофиттердің қүмға көмілген күшті қосалқы тамырлары бар. Шөптесін өсімдіктер ұзын, тез өсетін жер асты өркендерін түзеді (құм қоғасы). Псаммофиттердің көпшілігі - эфемерлер, яғни даму циклы қысқа (2-6 аптадан 5-6 айға дейін) біржылдық өсімдіктер. Тасты, жартасты жерде өсетін өсімдіктерді (балдырлар, қыналар, мүктер және кейбір жоғары сатыдағы өсімдіктер - папоротниктер, бетеге, қоңыраугүл, арша,қарағай) петрофиттер деп атайды.

Экология (оқулық) - Алматы, 2008 - ISBN 9965-32-223-6 

 Дереккөздер 

Санат:Экология