Орта ғасырлардағы өнер

Сәулет өнері
XII ғасырдың аяғынан бастап
мырзалардың өктемдігінен құтылған
қала тұрғындары сауда үйлерін, ратушалар, соборлар, ауруханалар, қонақ үйлерін сала бастады.
XII-XV ғасырлардағы құрылыстар готикалық деген ат алды.
Құрылысшы шеберлігінің одан әрі
өсе түсуі ауыр доға тәріздес күмбездерді неғүрлым жеңіл, шошақ күмбезбен алмастыруға мүмкіндік берді.
Енді қалың қабырғаның керегі болмай қалды. Қаракөлеңке роман храмынан өзгешелігі - готикалық соборлар үлкен терезелерімен жарқырап көрінеді. Қайталанып келетін аркалары, сәнді құрама күмбездері,
тіреулермен безендірілген биік мұнаралары - осылардың бәрі аспанмен
тілдескендей әсер беретін. Ең үлкен
готикалық собор мұнараларының
биіктігі 150 метрге жетіп, [[Египет
пирамидалары|Египет
пирамидаларынан]] да асып
түсті. Сәнді, аса үлкен собордың ішінде діндарлар құдіретті Құдай алдында өздерін
дәрменсіз және мүсәпір сезінуге, өздерінің бүкіл ойын, сезімін соған арнауға тиіс болды. Сонымен бірге келушілер
собордың сәулеттілігі мен
әсемдігін сүйсіне тамашалады. Собор үзақ уақыт бойы
калалардағы бірден-бір үлкен
ғимарат болды. Онда тек
шіркеу жоралғылары ғана
емес, сонымен қатар кала халқының жиналыстары өткізілді. Діни тақырыптағы театр ойындары
көрсетілді, мұнда профессорлар дәріс оқыды, мемлекеттер арасындағы келіссөздер жүргізілді.
Ортағасырльщ ғимараттар қазірдің өзінде де оны жасаушы шеберлер ой-қиялдарының шексіздігімен сүйсіндіреді. Готикалық соборларды салуға көптеген адам, тіпті сәулетшілердің, тас қалаушылардың, ағаш шеберлерінің, әйнекшілердің бүтіндей ұрпағы
қатынасты.

Мүсін өнері
Дінбасылардың пікірі бойынша, өнер сауатсыздар үшін «інжіл» міндетін, христиан кітаптарында айтылатын окиғаларды бейнелеу,
суреттеу, сенімін арттыру, тозақ азабымен үрейлендіру қызметін атқаруға тиіс болды. Өнер шығармалары шіркеудің тапсырмасы бойынша жасалды, бірақ оны халықтан шыққан шеберлер тудырды. Діни
тақырыпқа арналған мүсіндер арқылы олар өмір жөніндегі өз түсінігін көрсетті, адамның адамгершілігін және сезім байсалдылығын
дәріптеді. Шеберлерде әсіресе, ананың балаға деген сүйіспеншілігін
суреттеуге құштарлық басым болды. Бұл Құдай-ананың көптеген бейнелерінен көрінді (Батыс Еуропада оны «мадонна», «менің қожайы-
ным» деп атады).
Адам денесінің сүлулығын дәріптеген антикалық өнерге қарағанда, орта ғасыр суретшілері адамның ой байлығын, сезімі мен көңіл
күйін ашуға көбірек ұмтылды. Роман шеберлері адам денесін көбіне
жүдеу, бет-бейнесін кескінсіз, титықтаған етіп бейнеледі. Адамның
қиналысын немесе шаттығын барынша жеткізу үшін олар адам
бейнесіне көбіне рабайсыз пішін берді.
Роман мүсіндеріне қарағанда, готикалық мүсіндерде адам бейнесі
дәлірек берілген, киім қыртыстары, адам денесінің кескін-пішіні айқын байқалады. Дарынды шеберлер өмірде көргендерін нанымды бере
білген. Адамның сырт келбетімен қатар, ішкі сұлулығына зейін қоюшылық байқалады.
Бейнелеу өнері
Роман храмдарының қабырғалары суретке толы
болатын, ол суреттерден құлшылық етушілерге «әулиелер» мен
құдайдың сұсты бейнелері карап тұратын. Ал готикалық соборлардың кабырғаларында бейнелеу өнеріне орын аз берілді. Аса үлкен
терезелері қорғасын құрсаулармен бекітілген мөлдір шыны сынықтарынан құрастырылған суретті әшекейге толы болатын. Витраж арқылы храм ішіне түскен күн сәулесі колоннада, төбе мен еденде жалт-жұлт ойнап, храмға ерекше салтанатты көрік берді.
Бейнелеу өнерінің аса зор жетістігі кітап миниатюрасы болды. Ашық
салынған суреттерде орта ғасырлар адамы өмірінің барлық жағы
бейнеленді. Суретшілер көпке дейін болжай алмай, алыстағы мен жақындағыны көлемі жағынан бірдей етіп бейнеледі, сондықтан да нәзік
нөрсенің өзі де түрпайы сияқты болып көрінетін. Витражда, миниатюраларда шаруалар мен қолөнершілердің еңбек үстіндегі жағдайы көрсетілді.
Халықтың өз еңбегінің маңыздылығын және бағалылығын түсінуі осыдан көрінді.Орта  ғасырлардағы дүние жүзі тарихы. - Алматы: Атамұра,2007.ISBN 9965-34-625-9

Дереккөздер

Санат:Тарих
Санат:Дүние жүзі тарихы
Санат:Ортағасырлар