Неолингвистика

Неолингвистика– тіл білімінің 20 ғасырдың басында Италияда пайда болған бір бағыты.Қазақ тілі. Энциклопедия. Алматы: Қазақстан Республикасы Білім, мәдениет және денсаулық сақтау министрлігі, Қазақстан даму институты, 1998 жыл, 509 бет. ISBN 5-7667-2616-3 Неолингвистер тілді жеке құбылыс ретінде танып, ондағы әрбір сөздің шығуы мен пайда болуында өзіндік себеп бар деп есептеді. Неолингвистикада, ең алдымен, лингвистикалық географияға мән беріледі. Неолингвистика өкілдерінің пайымдауынша, әлемде біртұтас тіл жоқ, тіл – диалектілік изоглостардың жиынтығы ғана болып табылады. Тілдердің бір-бірінен айқын ажыратылатын ерекше айырым белгілері жоққа тән. Неолингвистер тілдердің бір-біріне әсер етуін жоғары бағалады, бұл әсер тілдердің тарихи дамуында үздіксіз болатын құбылыс ретінде танылады. 
Неолингвитиканы зерттеушілер
Неолингвистиканы зерттеушілерде біртұтас көзқарас қалыптаспаған, көрнекті өкілдері – В.Пизани, Дж. Бартони, М.Бартоли, Дж.Фонфанте. Олар салыстырмалы-тарихи тіл білімінде қалыптасқан тарихилық принципінен бас тартып, “тілдердің одағын” зерттеуді негізгі ұстаным ретінде алға тартты. Тіл дамуының негізгі заңдылықтарын анықтаудан гөрі, жеке сөздердің шығу себептерін, олардың әр тілдегі кездесуін талдауды басты мәселе ретінде қарастырды.“Қазақстан”: Ұлттық энцклопедия/Бас редактор Ә. Нысанбаев – Алматы “Қазақ энциклопедиясы” Бас редакциясы, 1998 ISBN 5-89800-123-9Орысша-қазақша түсіндірме сөздік: Ғылымтану. Жалпы редакциясын басқарған э.ғ.д., профессор Е. Арын- Павлодар: ҒӨФ «ЭКО», 2006.ISBN 9965-808-78-3Звягинцев В.А., История языкознания XІX века в очерках и извлечениях, М., 1960Лоя Я., История лингвистических учений, М., 1968.
Сілтемелер
Лингвистика
Неолингвисттер
Дереккөздер

Санат:Қазақ тілі