Умәйя әулеті

Умәйя халифаты (араб.الخلافة الأموية) — феодалдық мемлекет, 661 жылы I Мұғауия құрған . Халықтың саны салыстырмалы түрде 33-тен 70 миллионға дейін. Умәйя әулеті өзінің Мавераннахр, Синд, Магриб және Пиреней түбегін (әл-Андалус) қоса алғанда мұсылман жауларының жерлерін мұсылман әлеміне жалғастырды.

Умәйяттар халифаты, өзінің өркендеген кезенде, 11 100 000 км2 жерді алып, әлемдегі ең үлкен империялардың біріне айналды. Әулет 750 ж Аббасидтер бастаған көтеріліс нәтижесінде құлатылды. Тірі қалған әулеттің өкілдері Кордовада өздерін әмірлік түрінде, содан кейін халифат түрінде орнықтырды, исламның Алтын ғасыры кезеңін бастаған әлемдік ғылым, медицина, философия және өнертабыс орталығына айналды.

Умәйя халифаты орасан көп этникалық және көп мәдениетті халықты басқарды. Халифат халқының көп бөлігін құрайтын христиандар мен еврейлер өз діндерін ұстануы мүмкін, бірақ мұсылмандар босатылған негізгі салықты (джизия) төлеуге мәжбүр болды. Алайда, мұнда тек әр түрлі әл-ауқат бағдарламаларына бағытталған, тек мұсылмандарға арналған зекетке салынатын салық болған. Белгілі лауазымдарда христиандар болды, олардың кейбіреулері Византия үкіметтерінде қызмет еткен отбасыларға тиесілі болды. Христиандарды пайдалану Сирия сияқты жаулап алынған провинцияларда үлкен христиан популяцияларының болуынан туындаған діни орналастыру саясатының бір бөлігі болды. Бұл саясат Муавияның танымалдылығын арттырып, Сирияны оның қуат базасы ретінде нығайтты.
 Тарих 
Исламға дейінгі кезеңде Умәйяттар немесе «Бану Умайя» Меккенің құрайыш тайпасының жетекші руы болды. VI ғасырдың аяғында Умәйяттар Сирияның барған сайын өркендеп келе жатқан құрайыштық сауда желілерінде үстемдік құрды және Араб шөлінің солтүстік және орталық кеңістігін бақылайтын көшпелі араб тайпаларымен экономикалық және әскери одақтастық құрып, кланға аймақтағы белгілі бір саяси күш берді. Абу Суфьян ибн Харб бастаған Умәйяттар Меккелік исламдық пайғамбар Мұхаммедке ﷺ қарсы оппозицияның негізгі жетекшілері болды, бірақ соңғысы 630 жылы Меккені басып алғаннан кейін Абу Суфян мен Құрайыштар исламды қабылдады. Өзінің ықпалды құрайыш тайпаларын татуластыру үшін Мұхаммед өзінің бұрынғы қарсыластарын, оның ішінде Абу Суфиянды жаңа тәртіпке қызықтырды. Әбу Суфиян мен Умәйяттар жаңа пайда болған мұсылман қауымдастығындағы жаңа саяси ықпалын сақтау үшін Исламның саяси орталығы Мединеге көшті.

632 жылы Мұхаммедтің қайтыс болуы мұсылман қауымы басшылығының сабақтастығын ашық қалдырды. Ансар көсемдері, 622 жылы Меккеден қоныс аударғаннан кейін Мұхаммедке баспана берген Мадинаның тумалары, Мұхажирундар, Мұхаммедтің алғашқы ізбасарлары және Меккеден келген қандастар өз тайпаларымен одақтасады деп қорқып, олардың кандидатураларын талқылады. бұрынғы Құрайыш элитасынан шыққан және мұсылман мемлекетін бақылауға алған. Мұхаджирлер өздерінің біреуіне, Мұхаммедтің ерте, қарт серігі Әбу Бәкірге адалдық танытып, ансариттік пікірталастарға нүкте қойды. Әбу Бәкір ансарлар мен құрайш элитасы үшін қолайлы болып саналды және халифа ретінде танылды (көсем ретінде ол Омеядтарға жағымдылық көрсетіп, оларға Сирияны мұсылмандардың жаулап алуында командалық рөлдер берді. Тағайындалғандардың бірі - Сирияда меншік иесі болған және сауда желілерін ұстаған Абу Суфиянның ұлы Язид.

Әбу Бәкір Омардың мұрагері (634-644 жылдары билік құрды) Құрайыш элитасының ықпалын Мұхаммедтің әкімшілік пен әскери жақтағы жақтастарының пайдасына шектеді, бірақ соған қарамастан Әбу Суфянның ұлдарына 638 жылы жаулап алынған Сирияда өз орнын алуға мүмкіндік берді. 639 жылы провинцияның бас қолбасшысы Умар Әбу Убайда ибн әл-Джаррах қайтыс болды, ол езидтерді Сирияның Дамаск, Палестина және Иордания аудандарына губернатор етіп тағайындады. Көп ұзамай Язид қайтыс болды, Омар оның орнына ағасы Муавияны тағайындады. Омардың Абу Суфиянның ұлдарына деген ерекше қатынасы оның отбасына деген құрметі, олардың қуатты Бану Калб тайпасымен одақтасуының Хумстағы ықпалды гимиарит қоныстанушыларына қарсы тепе-теңдік ретінде күшеюі, өздерін тектілік немесе тектіліктің жоқтығы жағынан өздерін құрайыштарға тең санайтындығынан болуы мүмкін. сол кездегі лайықты үміткер, әсіресе Әбу Убайда мен Язидті өлтірген Амуас обасының фонында. Муавияның басшылығымен Сирия бейбіт, ұйымдасқан және бұрынғы Византия билеушілерінен жақсы қорғалған.

Мағауияның жеке әулеті «Суфиянидтер» (Әбу Суфьянның ұрпақтары) 661 - 684 жылдар аралығында немересі Муавия II пайда болғанға дейін билік жүргізді. Муавия I патшалығы ішкі қауіпсіздік пен сыртқы экспансиямен ерекшеленді. Ішкі майданда бір ғана ірі көтеріліс - Хужра ибн Адидің Куфадағы көтерілісі жазылды. Хужр ибн Ади Әли ұрпақтарының халифатқа деген талаптарын қолдады, бірақ оның қозғалысын Ирактың губернаторы Зияд ибн Әби Суфян оңай басады. Сахаб (Мұхаммедтің серігі) болған Хужрды Муавие Әлиді қолдағаны үшін өлім жазасына кесті.

Византия және Омеяд халифаты шамамен 650 ж
Муавия сонымен бірге Сирияның христиандарымен бейбіт өмір сүруге шақырды, оның билігіне «христиандар үшін де, арабтар үшін де бейбітшілік пен өркендеуді» берді және оның жақын кеңесшілерінің бірі Джон Дамаскенің әкесі Сарджун ибн Мансур болды. Сонымен бірге ол Византия империясына қарсы үздіксіз соғыс жүргізді. Оның тұсында Родос пен Крит оккупацияланып, Константинопольге қарсы бірнеше шабуылдар басталды. Олар сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, Мардайлықтар тұлғасында масихи христиандар көтерілісіне тап болған Муавия Византиямен бейбітшілікке келді. Муавия сонымен бірге Солтүстік Африкада (Қайроудың негізі) және Орта Азияда (Кабулды, Бұхара мен Самарқандты жаулап алу) әскери экспансияға жетекшілік етті.

680 жылы Муавиядан кейін оның ұлы Язид I таққа отырды. Бұл мұрагерлік таққа отыруға көптеген әйгілі мұсылмандар, ең алдымен Мұхаммедтің серіктесінің ұлы Абдулла ибн аз-Зубайр және Әлидің кіші ұлы Хусейн ибн Али қарсы болды. Осыдан шыққан қақтығыс Екінші Фитна деп аталады. Ибн әл-Зубайр Мединадан Меккеге қашып кетті, сонда ол қайтыс болғанға дейін оппозицияда болды. Куфаның тұрғындары Хусейнді өз қалаларына шақырып, Омеядтарға қарсы бас көтерді. Алайда, Язид I Куфаны басып алу арқылы бұл одақтың алдын алды, Хусейн мен оның отбасы Кербала шайқасында Куфуға бара жатқанда ұстап алынды, Хусейн мен оның отбасы өлтірілді. Хусейннің өлімі туралы хабар оппозицияның одан әрі қозғалуына түрткі болды, олардың біреуі Мединада, екіншісі Басрада Хариджиттердің айналасында болды. 683 жылы Язидтің әскері Аль-Харр шайқасында БАҚ оппозициясын басып-жаншып, содан кейін Меккені қоршауға алды. Осы науқан кезінде Мединадағы Үлкен мешіттің де, Меккедегі Қағбаның да кеңінен талан-таражға салынуы және жойылуы қатты наразылық тудырды және осы кезеңнің кейінгі оқиғаларында Омеядтарды айыптаудың басты себебі болды.
Омейяд халифаты Әділ Халифаттың агрессиялық саясатын жалғастырып, Солтүстік Африканы, Пиреней түбегінің оңтүстік бөлігін, Орта Азияны, Синд, Табаристан мен Джурджанды жаулап алды.

Халифаттың барлық жерлерінің жоғарғы иесі - тікелей мұрагері жоқ меншік иесі қайтыс болғаннан кейін жаулап алынған, тәркіленген немесе оның меншігіне өткен жер қорын басқарған мемлекет болды. Мемлекет жер иелерінен жер салығын (ушр және харадж) алып отырды.
Халифаттың Африканың солтүстік-батыс базаларынан бастап, Вестгот патшалығының жағалаудағы аймақтарына бірқатар шабуылдар Иберияның көп бөлігін Омейядтардың (711 жылдан басталды) одан әрі Оңтүстік-Шығыс Галлияға (759 ж. Нарбоннадағы соңғы бекінісі) тұрақты басып алуына жол ашты. 732 жылы Пуатье шайқасында араб әскерлері франктерден жеңілгеннен кейін Хишамның билігі Батыс экспансиясының аяқталуына себеп болды. 739 жылы Солтүстік Африкада ірі Бербер бүлігі басталды, бұл Халифа Хишам кезінде ең үлкен әскери сәтсіздік болған шығар. Халифаттан тыс алғашқы мұсылман мемлекеттерінің кейбірі осыдан пайда болды. Бұл сонымен қатар Марокко тәуелсіздігінің бастамасы болып саналады, өйткені Марокко 20 ғасырға дейін ешқашан Шығыс Халифасының немесе басқа да шетелдік державаның қол астында болмайды. Осыдан кейін Аль-Андалустағы Омейядтар билігі күйреді. Үндістанда араб әскерлері 8-ші ғасырда Оңтүстік Үндістан Чалукия әулеті мен Солтүстік Үндістандағы Гурджара-Пратихара әулетінен жеңіліп, арабтар Үндістаннан қуылды.

Мемлекетті орталықтандыру үшін пошта қызметі қалпына келтірілді, орталық қазынашылық және мемлекеттік мұрағат (диван аль-хатим) құрылды. Жаулап алынған халықтардың исламды жаппай қабылдауы және жергілікті мұсылман емес халыққа тиесілі жерлердің мұсылмандардың қолында шоғырлану процесі үкімет кірістерінің күрт төмендеуіне әкелді. 700 жылы Ирактың губернаторы Хаджад ибн Юсуф (694-714) заң қабылдады, оған сәйкес жаңадан қабылданған мұсылмандар джизия төлеуден босатылмады, ал жерді мұсылмандарға беру оларды хараж төлеуден босатпады. Бұл ережені халифа Умар ибн Абдул-Азиз 718-719 жж. Жойды. Халифа Умардың ізбасарлары Майядқа қарсы наразылықтардың жаңа толқынын тудырған өзінен бұрынғылардың саясатын қалпына келтірді. Абу Муслим бастаған көтеріліс нәтижесінде билік Аббасидтерге өтті.
Дәстүрлі мұсылман дереккөздерінде «қауымдастықтың бірігу жылы» деп аталған Куфадағы Муавияны тану, әдетте, оның халифатының басталуы болып саналады . Оның таққа отыруымен саяси астана мен халифа қазынасы Муавия билігінің орталығы Дамаскке көшірілді.Сирияның Омейяд халифатының метрополиясы ретінде пайда болуы Муавияның провинциядағы жиырма жылдық консолидациясының, оның басқа провинциялардағы гарнизон қалаларында оқшаулануына қарама-қарсы салыстырмалы түрде үлкен араб тұрғындарының бүкіл провинция бойынша географиялық таралуының және кең спектакльге қарсы Квуда Кальбалар басқарған бір рулық конфедерацияның нәтижесі болды. Ирактағы бәсекелес тайпа топтары. Византия империясының және олардың Гасанид патшаларының қарулы күштеріне біріктірілген Сириядағы бұрыннан келе жатқан христиан араб тайпалары, тарихшы Юлий Вельхаузеннің пікірінше, ирактық әріптестеріне қарағанда «тәртіп пен мойынсұнуға көбірек дағдыланған».Муавия әскери компоненттердің тұтастығын қамтамасыз ету үшін кальбиттер Ибн Бахдалдың және Киндит асыл адамы Шурахбил ибн Симттің, сондай-ақ Құрайш қолбасшылары ад-Даххак ибн Қайс әл-Фихри мен кілтті Валид ибн әл-Сияхтың көрнекті қолбасшысының ұлы Абд ар-Рахманмен бірге қуатты көсеміне сүйенді. . Муавияны оның негізгі сириялық күштері Византияға жыл сайынғы немесе екі жылдық құрлықтық және теңіздік шабуылдарымен басып алды, бұл оларға жауынгерлік тәжірибе мен соғыс олжаларын берді, бірақ тұрақты территориялық жаулап алуларын қамтамасыз ете алмады.Өзінің билігінің аяғында халифа Византия императоры IV Константинмен (668–685 жж.) отыз жылдық бітім жасасып, Омеядтарды империяға алтын, жылқы және құл түрінде жыл сайын алым төлеуге міндеттеді [56].
 Мәдениеті 
Астанасы Дамаск (Шам) қаласы болды. Ислам мәдениетінің, ғылым мен өнердің дамуына жағдай жасалды. Экономикалық қатынастарды реттеу үшін алтын динар мен күміс дирхем енгізілді. Нәтижесінде сауда мен қолөнер айтарлықтай дамыды.
 Cілтемелер 
 Арабтар
 Араб халифаты
 Дамаск

 Дереккөздер 

Санат:750 жылы таратылғандар
Санат:Араб әулеттері
Санат:Араб халифаты
Санат:Сауд Арабиясы тарихы
Санат:Ислам тарихы
Санат:Мұсылман әулеттері
Санат:Солтүстік Африка тарихы
Санат:Хилафаттар