ლუის ადოლფო სილეს სალინასი

ლუის ადოლფო სილეს სალინასი (დ. 21 ივნისი, 1925 – გ. 19 ოქტომბერი, 2005) — ბოლივიელი იურისტი, პოლიტიკოსი და ადამიანის უფლებათა დამცველი, რომელიც 1969 წლის აპრილიდან სექტემბრამდე ბოლივიის 49-ე პრეზიდენტი იყო. მანამდე, 1966 წლიდან 1969 წლამდე, რენე ბარიენტოსის პრეზიდენტობის დროს, იგი ბოლივიის 31-ე ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა.

წარსული და ადრეული ცხოვრება
ლა-პასში დაბადებული ლუის ადოლფო სილესი ყოფილი პრეზიდენტის, ერნანდო სილეს რეიესის (1926–1930) ვაჟი და კიდევ ერთი ბოლივიელი პოლიტიკოსისა და ორგზის პრეზიდენტის, ერნან სილეს სუასოს (1956–1960 და 1982–1985) ნახევარძმა იყო. იურისტის განათლება მშობლიურ ქვეყანაში მიიღო, ესპანეთში კი დოქტორის ხარისხიც მიიღო. სილესი საბოლოოდ შეუერთდა მცირერიცხოვან პარტიას „Partido Democrata Cristiano“ (ქრისტიან-დემოკრატიული პარტია), რომელმაც 1966 წლის არჩევნებში რენე ბარიენტოსს მხარი დაუჭირა. ეიზენჰაუერის სტიპენდიანტებმა 1955 წელს ლუის ადოლფო სილესი ბოლივიის წარმომადგენლად აირჩიეს.

ბოლივიის ვიცე-პრეზიდენტობა
სილესი გენერალ ბარიენტოსის ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატად იყრიდა კენჭს და ამ თანამდებობაზე ფიცი მას შემდეგ დადო, რაც მათი სიითი შემადგენლობის უმრავლესობაში გაიმარჯვა.Vicepresidency of Bolivia 

ბოლივიის პრეზიდენტობა
სილესი პრეზიდენტი გახდა მას შემდეგ, რაც ბარიენტოსი 1969 წლის 27 აპრილს ქალაქ არკესთან ახლოს, კოჩაბამბაში ვერტმფრენის ჩამოვარდნის შედეგად დაიღუპა.

სილესის პრეზიდენტობა ხანმოკლე იყო და შეფერხდა შეიარაღებული ძალების გავლენიან მეთაურთან, გენერალ ალფრედო ოვანდოსთან უთანხმოებით. ეს უკანასკნელი 1970 წელს პრეზიდენტობის ამბიციებს ავლენდა, როდესაც ის ბარიენტოსის მემკვიდრედ უნდა კენჭისყრა. თუმცა, ოვანდოსა და ბარიენტოსს შორის 1967-69 წლების პერიოდში რიგ მნიშვნელოვან საკითხებზე არსებულმა უთანხმოებამ ბარიენტოსის ბევრი ერთგული მიმდევარი, მათ შორის ვიცე-პრეზიდენტი სილესი, არ მოეწონა. ამ მიზეზების გამო, ოვანდოს მუდმივი ჩარევის გამო უკმაყოფილების გარდა, სილესი, როგორც ჩანს, მხარს უჭერდა ლა-პასის მერის, არმანდო ესკობარ ურიას, ბარიენტოსის ნამდვილ მემკვიდრედ და მემკვიდრედ წარდგენილ მოულოდნელ კანდიდატურას (ბოლივიის კანონმდებლობა არ იძლეოდა მოქმედი პრეზიდენტის პირდაპირ ხელახლა არჩევის უფლებას). ეს გენერალ ოვანდოს ფრთხილად შემუშავებული გეგმების ჩაშლის საფრთხეს უქმნიდა.

სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად დამხობა
საბოლოოდ, გენერალმა ოვანდომ გადაწყვიტა, არჩევნებს არ დალოდებოდა და 1969 წლის 26 სექტემბერს სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყო, რითაც სილესი დაამხეს და მასთან ერთად ისიც, რაც ბოლივიური დემოკრატიიდან (ან მისი გარეგნობიდან, ყოველ შემთხვევაში) დარჩა.

შემდგომი წლები
ჰიუგო ბანზერის დიქტატურის (1971–1978) დროს ბოლივიაში დაბრუნებულმა სილესმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ადამიანის უფლებების დამცველად. 1980 წელს მან პრეზიდენტობის კანდიდატად იყარა კენჭი, თუმცა დიდი მხარდაჭერის მოპოვება ვერ შეძლო. შედარებით მცირე პარტიის ლიდერობის მიუხედავად, სილესი ხმამაღლა ეწინააღმდეგებოდა ლუის გარსია მესას 1980–1981 წლების დიქტატურას.

გარდაცვალება
დემოკრატიული პრინციპების დაცვისადმი ურყევი პოზიციისთვის პატივსაცემი სილესი 2005 წლის 19 ოქტომბერს ლა-პასში გარდაიცვალა.

რესურსები ინტერნეტში
 https://web.archive.org/web/20120801012320/http://historia.ibolivia.net/node/313
 http://www.guardian.co.uk/news/2005/oct/25/guardianobituaries.bolivia

სქოლიო

კატეგორია:მამაკაცები
კატეგორია:ბოლივიელები
კატეგორია:იურისტები
კატეგორია:პოლიტიკოსები
კატეგორია:ადამიანის უფლებების დამცველი აქტივისტები
კატეგორია:პრეზიდენტები
კატეგორია:ბოლივიის პრეზიდენტები