რუკათმცოდნეობა

რუკათმცოდნეობა — კარტოგრაფიის შემადგენელი ნაწილი, ერთ-ერთი კარტოგრაფიული კონცეფცია, რომელიც შეისწავლის გეოგრაფიულ რუკებს, მათ სახეებს, თვისებებს, გამოყენების მეთოდებს, კარტოგრაფიულ წყაროებს და კარტოგრაფიის ისტორიას. იგი ჩამოყალიბდა XX საუკუნის 1920-იან წლებში, მ. ეკერტის შრომებში. თუმცა, როგორც თეორიული სისტემა (თეორია გეოგრაფიული რუკის შესახებ) შეიქმნა 1930-40-იან წლებში.

რუკათმღოდნეობის კონცეფციის ერთ-ერთ ფუძემდებლად ითვლება რუსული კარტოგრაფიის გამოჩენილი მოღვაწე კონსტანტინე სალიშჩევი, რომელმაც კარტოგრაფია განსაზღვრა, როგორც თეორია სინამდვილის კარტოგრაფიული ასახვის შესახებ (ანუ თეორია რუკის შესახებ). რუკათმცოდნეობის კონცეფცია შეიცავს კარტოგრაფიის ისეთ საკვანძო საკითხებს, როგორებიცაა: კარტოგრაფიული პროექციების თეორია, გენერალიზაციის თეორია, სახვითი სისტემებისა და საშუალებების თეორია, სისტემური კარტოგრაფირების თეორია, კარტოგრაფიის განვითარების ისტორია, რუკათა კლასიფიკაციის პრინციპები და კრტოგრაფიული წყაროთმცოდნეობა.

ლიტერატურა
გ. ლიპარტელიანი, „გეოგრაფიული კარტოგრაფიის ტერმინოლოგიური ცნობარი“, თბ., უნივერსალი, 2012.
თენგიზ გორდეზიანი, „კარტოგრაფიული კონცეფციები (თეორიული ანალიზი)“, თბ., გეოიდი 2011, 2012.

კატეგორია:კარტოგრაფია