ხოსე ჟილ ფორტული

ხოსე ჟილ ფორტული (დ. 25 ნოემბერი, 1861, ბარკისიმეტო, ლარა - გ. 15 ივნისი, 1943, კარაკასი) — ვენესუელელი მწერალი, ისტორიკოსი და პოლიტიკოსი, რომელიც ხანმოკლედ იყო ვენესუელის პრეზიდენტი მოვალეობის შემსრულებელი. როგორც პოლიტოლოგი და იურიდიული მეცნიერი, იგი მჭიდრო კავშირშია ვენესუელური პოზიტივიზმის მოძრაობასთან. ის დიქტატორ ხუან ვისენტე გომესის მოკავშირე იყო და მის რეჟიმს მხარს უჭერდა როგორც პოლიტიკურად, ასევე თავისი სოციალური და ისტორიული ნაშრომებით. 1913 წელს ფორტული ვენესუელას დროებით პრეზიდენტად დაინიშნა და თანამდებობას ერთ წელზე ნაკლები ხნის განმავლობაში იკავებდა.

ადრეული ცხოვრება
ფორტული დაიბადა ბარკისიმეტოში 1861 წლის 25 ნოემბერს. იგი გაიზარდა და განათლება მიიღო ელ-ტოკუიოში, სადაც 1880 წლის 2 ივლისს, ეგიდიო მონტესინოსის ხელმძღვანელობით, სკოლა "ლა კონკორდიასგან" ფილოსოფიის ბაკალავრის ხარისხი მიიღო. შემდეგ ის კარაკასში გადავიდა, რათა ვენესუელას ცენტრალურ უნივერსიტეტში პოლიტიკური მეცნიერებებისა და სამართლის შესწავლა გაეგრძელებინა, საიდანაც 1885 წელს პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი მიიღო. სტუდენტობის პერიოდში ფორტული ადოლფ ერნსტთან თანამშრომლობდა გაზეთ „La Opinion“-ში, სადაც აქვეყნებდა სვეტებს, რამაც საეკლესიო ხელისუფლებასთან დაპირისპირება გამოიწვია. ერნსტთან მისი ადრეული კავშირი იყო ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც ფორტული მოგვიანებით ვენესუელის პოზიტივისტური მოძრაობის ბირთვულ წევრად მიიჩნეოდა.

კარიერა
1886 წელს ფორტული საფრანგეთში, ბორდოში, კონსულად დაინიშნა. ის ევროპაში დიპლომატად 1896 წლამდე მუშაობდა და ამ პერიოდში რამდენიმე სხვადასხვა ქვეყანაში, მათ შორის ლივერპულსა და ფრანკფურტში, დიპლომატად მსახურობდა. ევროპაში მუშაობისას მან დაწერა წიგნების სერია, მათ შორის ნაშრომები საკონსტიტუციო სამართლის, სასჯელაღსრულების ფილოსოფიისა და პარიზში ცხოვრების შესახებ, ასევე რომანი და წიგნი ხმალოსნობის შესახებ.

1897 წელს ფორტული კარაკასში დაბრუნდა. ვენესუელაში მან მთავრობისგან გრანტი მიიღო ვენესუელას ისტორიის მოსამზადებლად და 1900 წელს კვლავ დიპლომატი გახდა და მუშაობდა ტრინიდადში, მექსიკაში, ლივერპულსა და პარიზში. 1905 წელს ის ბერლინში ვენესუელის საქმეთა რწმუნებული გახდა და დაასრულა ვენესუელის კონსტიტუციური ისტორიის ნაშრომის წერა. 3 წლის შემდეგ მან გამოაქვეყნა მისი გაგრძელება.

ფორტული 1907 წლის ჰააგის კონვენციის მონაწილე იყო და საზოგადოებრივი კამათის ცენტრში მოექცა, როდესაც მან წინააღმდეგობა გაუწია მთავრობის ბრძანებას, რომელიც საერთაშორისო ვალების პირობების შესახებ შუამდგომლობის წინააღმდეგ კონფერენციიდან გასვლას ეხებოდა. 1908 წლის ხუან ვისენტე გომესის გადატრიალების შედეგად ფორტული მთავრობის სასარგებლოდ დაბრუნდა.

1910-1911 და 1914-1916 წლებში ფორტული ვენესუელის ეროვნულ ასამბლეაში სენატორის თანამდებობას იკავებდა. 1913 წელს ის მთავრობის საბჭოს პრეზიდენტი იყო, მაშინ როდესაც ხუან ვისენტე გომესი სამხედრო კონფლიქტში იყო ჩართული, რამაც ის იმ დროინდელი ვენესუელის კონსტიტუციის მემკვიდრეობის დებულებების თანახმად, დროებითი პრეზიდენტი გახადა.

გავლენა
ფორტული კლასიფიცირებულია, როგორც ვენესუელური პოზიტივიზმის ერთ-ერთი კანონიკური ფიგურა. ამ მოძრაობამ მე-19 საუკუნის შუა ხანებში ვენესუელაში მოდერნიზმი წინ წაწია და ერთდროულად ასოცირდებოდა როგორც ინსტიტუტებისა და სახელმწიფოს განვითარებასთან, ასევე დიქტატორულ რეჟიმებთან სიახლოვესთან.  ფორტული მოძრაობის ძირითად წარმომადგენელად ითვლება, როგორც ვენესუელაში მოდერნიზმის ხელშეწყობის, ასევე ავტორიტარულ რეჟიმთან მჭიდრო კავშირის თვალსაზრისით. ის მჭიდრო კავშირშია ხუან ვინსენტე გომესის სხვა მოკავშირეებთან, მათ შორის სეზარ ზუმეტასთან, პედრო მანუელ არკაიასთან, ლაურეანო ვალენილა ლანცთან, ვიქტორინო მარკეს ბუსტილიოსთან.

1915 წელს ფორტული ვენესუელის პოლიტიკური მეცნიერების აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო.

რესურსები ინტერნეტში



სქოლიო

კატეგორია:ვენესუელელები
კატეგორია:ვენესუელის პრეზიდენტები
კატეგორია:პრეზიდენტები
კატეგორია:ვენესუელის პოლიტიკა
კატეგორია:პოლიტიკოსები