კარლ ოფმანი

კარლ ოგიუსტ ოფმანი (დ. 25 ნოემბერი, 1940 —  გ. 12 მარტი, 2022 ) —  მავრიკის პოლიტიკოსი, რომელიც მცირე ხნით, 2002-დან 2003 წლამდე, მავრიკის პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა.

მას შემდეგ, რაც მისმა ორმა წინამორბედმა ზედიზედ დატოვა თანამდებობა საკამათო ანტიტერორისტულ კანონპროექტზე ხელმოწერაზე უარის თქმის გამო, პარლამენტმა 2002 წლის 25 თებერვალს ოფმანი ქვეყნის მესამე პრეზიდენტად აირჩია. იგი ამ თანამდებობაზე მანამ მსახურობდა, სანამ პოლ ბერენჟე პრემიერ-მინისტრი გახდებოდა და 2003 წლის 1 ოქტომბერს ახალ პრეზიდენტს წარადგენდა.

განათლება და პროფესიული გამოცდილება
იმის გამო, რომ საშუალო განათლება უფასო არ იყო, მის ოჯახს შვიდი შვილის სწავლის ხარჯების დაფარვა არ შეეძლო. შესაბამისად, დაწყებითი სკოლის დასრულების შემდეგ, მან გადაწყვიტა სტიპენდიის მოსაპოვებლად ებრძოლა, რათა სწავლა გაეგრძელებინა. 1956 წელს მან მოიპოვა სახელმწიფო სტიპენდია მანქანათმშენებლობის შეგირდობისთვის და ადგილი დაიმკვიდრა პრესტიჟულ სამეფო კოლეჯსა და ფლორეალის ტექნიკურ კოლეჯში. პრაქტიკული ცოდნისა და გამოცდილების მისაღებად იგი მავრიკის რკინიგზის დეპარტამენტში გადიოდა წვრთნას, სადაც 1963 წლამდე დარჩა. იმავე წელს მას დაუკავშირდა გაზეთ „Daily Express“-ის გუნდი და ტექნიკოსად მუშაობა შესთავაზა. იგი ამ გამოცემაში 1979 წლამდე მუშაობდა, სანამ „Father Laval's Printing“-ის დირექტორის თანამდებობას შესთავაზებდნენ, პორტ-ლუისის რომის კათოლიკური ეპარქიის მფლობელობაში არსებული კომპანიის, სადაც მან 1983 წლამდე დაჰყო. 1983 წლიდან 1986 წლამდე იგი იყო ერთ-ერთი პოლიტიკური პარტიის კუთვნილი გამოცემის, „Daily Socialist“-ის დირექტორი. 1975 წელს მან ლონდონში, კლევერ ჰაუსში (Claver House), პოლიტიკურ და სოციალურ მეცნიერებათა დიპლომი აიღო.

სოციალური საქმიანობა
1957 წელს ოფმანი შეუერთდა ქრისტიან მუშა ახალგაზრდათა საერთაშორისო მოძრაობას (JOCI), სადაც იგი აქტიურად ჩაერთო მოძრაობის საერთო სტრატეგიის შემუშავებაში, რაც შეეხებოდა საინფორმაციო კამპანიასა და სასწავლო პროგრამებს. ეს პროგრამა მიმართული იყო ინდოეთის ოკეანის კუნძულებისა და აფრიკის კონტინენტის, ისევე როგორც საერთაშორისო ასპარეზზე მოღვაწე ახალგაზრდობის მხარდასაჭერად.

1964 წელს იგი JOCI-ის მავრიკის ფილიალმა შეარჩია პირველ საერთაშორისო სასწავლო კურსში მონაწილეობის მისაღებად. ამ გამოცდილებამ საფუძველი ჩაუყარა მას საერთაშორისო დონეზე უწიგნურობის, სიღარიბისა და სხვა სოციალური პრობლემების წინააღმდეგ საბრძოლველად.

1965 წელს, ამ სასწავლო კურსიდან დაბრუნების შემდეგ, იგი დაინიშნა აფრიკული კვლევების კომისიის წევრად. 1966 წლიდან 1968 წლამდე იგი პასუხისმგებელი იყო JOCI-ის საქმიანობის კოორდინაციაზე ინდოეთის ოკეანის კუნძულებზე, ხოლო 1966-1969 წლებში იყო აფრიკული გუნდისა და აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. სწორედ 1966-1969 წლების პერიოდში, როდესაც იგი ინდოეთის ოკეანის კუნძულების საქმიანობას კოორდინირებდა, სამსახურიდან ორწლიანი შვებულება აიღო, რათა მთელი ძალისხმევა სოციალური და მოხალისეობრივი საქმიანობისთვის მიეძღვნა. ამ პერიოდის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მოვლენა იყო 1967 წელს გამართული JOCI-ის ინდოეთის ოკეანის კუნძულების შეხვედრა, რომელსაც, სხვა მონაწილეებთან ერთად, სამხრეთ აფრიკელი დელეგატიც ესწრებოდა, აპართეიდის პერიოდის მიუხედავად. კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ღონისძიება იყო 1968 წელს იაუნდეში, კამერუნში გამართული აფრიკის კონტინენტის პირველი შეხვედრა, რომელიც ექსკლუზიურად JOCI-ის აფრიკული გუნდის მიერ იყო ორგანიზებული. ამ გუნდს თავად ოფმანი და აფრიკელი დელეგატები — ფრანს ტევი სედალო, მათიას დოსუმონი და ფრედერიკ ჟან ნჟუგლა შეადგენდნენ. ამ შეხვედრის მოსამზადებლად მან სამნახევარი თვე უშუალოდ ადგილზე იმუშავა.

1969 წელს, დაქორწინების შემდეგ, მან დატოვა JOCI და პორტ-ლუის ეპისკოპოსმა მას მავრიკში ერისკაცთა სამოციქულო კომისიის პრეზიდენტობა მიანდო. გაზეთ „Daily Express“-ში მუშაობისას იგი ეპარქიის პოპულარიზაციას ეწეოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მდგომარეობა პროფესიული და ფინანსური თვალსაზრისით ძალიან ხელსაყრელი იყო, იგი მაინც არ შეესაბამებოდა მის მისწრაფებებსა და JOCI-ში მიღებულ გამოცდილებას.

პოლიტიკური კარიერა
ოფმანი 1976 წლიდან 2002 წლამდე აქტიურ პოლიტიკურ მოღვაწეობას ეწეოდა. 1976 წლის საყოველთაო არჩევნებზე იგი გი ოლივრის პარტიის, „მავრიკის დემოკრატიული კავშირის“ (UDM), კანდიდატი იყო №1 საარჩევნო ოლქში, თუმცა „მავრიკის მებრძოლი მოძრაობის“ (MMM) მეტოქეებთან ( ჯეკ ბიზლალი, ჯერომ ბულე და რაჯნი დიალასი) დამარცხდა. ამის შემდეგ მან დატოვა UDM და 1978 წელს ჰარიშ ბუდჰუს პარტიის, „მავრიკის სოციალისტური პარტიის“ (PSM), რიგებში ჩაირიცხა. 1982 წლის ივნისის საყოველთაო არჩევნებზე იგი MMM-PSM კოალიციის კანდიდატი იყო №17 საარჩევნო ოლქში, სადაც პირველად აირჩიეს საკანონმდებლო ასამბლეის წევრად. 1983 წლის აგვისტოს საყოველთაო არჩევნებზე იგი აირჩიეს MSM-ლეიბორისტული პარტიის კოალიციის წევრად №16 საარჩევნო ოლქში. 1987 წლის საყოველთაო არჩევნებზე, მიუხედავად იმისა, რომ №16 ოლქში MSM-ლეიბორისტული კოალიციის სახელით იყრიდა კენჭს, იგი არ აირჩიეს, თუმცა პარლამენტში მაინც მოხვდა „საუკეთესო დამარცხებულის“ სისტემით გამოყოფილი 8 მანდატიდან ერთ-ერთით. 1991 წლის სექტემბერში იგი №16 ოლქში MSM-MMM კოალიციის კანდიდატად აირჩიეს, სადაც დაამარცხა თავისი მეტოქეები: სერ გაეტან დიუვალი, მარი-ფრანს რუსეტი და მოტიპატ ფოუდური. თუმცა, 1995 წლის საყოველთაო არჩევნებზე, როგორც MSM-RMM კოალიციის კანდიდატი, იმავე ოლქში დამარცხდა ლეიბორისტულ-MMM კოალიციის მეტოქეებთან — ლალასთან, საკარამთან და არუფ-პარფესთან.

იგი თანმიმდევრულად იკავებდა ეკონომიკური დაგეგმარებისა და განვითარების მინისტრის (1983 წლის აგვისტო), ადგილობრივი თვითმმართველობისა და კოოპერატივების მინისტრის (1984–1986), სოციალური უზრუნველყოფის, ეროვნული სოლიდარობისა და რეფორმების ინსტიტუტების მინისტრის (1988 წლის იანვარი – 1991) და საპარლამენტო მდივნის (Government Chief Whip, 1988–1991) თანამდებობებს. 1987 წლიდან 1991 წლამდე იგი იყო პარტია MSM-ის (მავრიკის სოციალისტური მოძრაობა) გენერალური მდივანი, რომლის დაარსებაშიც თავად მიიღო მონაწილეობა, ხოლო 1996 წლიდან 2000 წლის თებერვლამდე პარტიის ლიდერის მოვალეობას ასრულებდა.

მისი ერთ-ერთი პირველი მისია ვაშინგტონში (როგორც ეკონომიკური დაგეგმარებისა და განვითარების მინისტრისა) იყო მსოფლიო ბანკისა და საერთაშორისო სავალუტო ფონდის დარწმუნება, რომ არ მოეთხოვათ საჯარო მოხელეთა შტატების მკვეთრი შემცირება და არ გაეუქმებინათ უფასო განათლება და ჯანდაცვა. დღეს ქვეყნის მიერ წარმოებული მთლიანი დოვლათის 44% მოსახლეობას უბრუნდება უფასო განათლების, ჯანდაცვის, სოციალური დაცვისა და სხვა სერვისების სახით, როგორიცაა ახალგაზრდობა და სპორტი, ქალთა უფლებები, კოოპერატივები, საბინაო უზრუნველყოფა, ხელოვნება, კულტურა და ა.შ.

პრეზიდენტი
2002 წლის თებერვალში ეროვნულმა ასამბლეამ იგი ქვეყნის პრეზიდენტად აირჩია. ამ თანამდებობას იგი 2003 წლის ოქტომბრამდე იკავებდა.

პირადი ცხოვრება და გარდაცვალება
ოფმანი დაქორწინებული იყო მარი როუზ დანიელ მუტუზე. მათ ორი ვაჟი შეეძინათ, ჟილ ბერნარი და ჰანს ერიკი. ორივე მათგანს ჰყავს საკუთარი ოჯახი. ოფმანს ხუთი შვილიშვილი დარჩა: პოლ ალექსანდრე, მარკ ფილიპი, ვიქტორია, ადრიანა და ქლოი.

ოფმანი 2022 წლის 12 მარტს, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

იხილეთ აგრეთვე
მავრიკის პრეზიდენტი

სქოლიო

კატეგორია:მავრიკის პრეზიდენტები
კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1940
კატეგორია: გარდაცვლილი 12 მარტი
კატეგორია: გარდაცვლილი 2022