ხოსე ლუის ბუსტამანტე ი რივერო

ხოსე ლუის ბუსტამანტე ი რივერო (დ. 15 იანვარი, 1894 – გ. 11 იანვარი, 1989) — იურისტი, მწერალი, პოლიტიკოსი და დიპლომატი, რომელიც პერუს 44-ე პრეზიდენტი იყო 1945 წლიდან 1948 წლამდე. იგი თანამდებობიდან გადააყენეს 1948 წლის პერუს სახელმწიფო გადატრიალების დროს. ჰააგის საერთაშორისო სასამართლოს პრეზიდენტი 1967 წლიდან 1970 წლამდე.

ადრეული წლები
ხოსე ბუსტამანტე დაიბადა არეკიპაში. მისი მშობლები იყვნენ მანუელ ბუსტამანტე ი ბარედა, იურისტი და საოლქო პროკურორი არეკიპაში და ვიქტორია დე რივერო ი რომერო. ხოსე დაქორწინდა მარია ხესუს რივერაზე 1923 წელს. მან ადრეული განათლება მიიღო არეკიპაში, კოლეჯიო სან ხოსეში და მოიპოვა იურიდიული ხარისხი მშობლიურ ქალაქში სან აგუსტინ დე არეკიპას ეროვნული უნივერსიტეტიდან და დოქტორის ხარისხი Universidad Nacional San Antonio Abad-დან კუსკოში. პროფესორისა და იურიდიული მეცნიერის გამორჩეული კარიერის შემდეგ, ბუსტამანტე დაინტერესდა პოლიტიკით.

გადატრიალება ლეგიას წინააღმდეგ
ბუსტამანტემ პოლიტიკურ სიმწიფეს მიაღწია, როგორც მანიფესტის ავტორმა, რომელმაც 1930 წლის გადატრიალება დაიწყო და პრეზიდენტი აუგუსტო ლეგია თანამდებობიდან გადააყენა. მან მალევე დაიმსახურა ლეგიას მემკვიდრის, ლუის მიგელ სანჩეს სეროს ნდობა და ახალი კარიერა 1934 წელს დიპლომატის რანგში დაიწყო, სადაც პერუს წარმოადგენდა ბოლივიაში (1934–1938, 1942–1945) და ურუგვაიში (1939–1942) პერუს მინისტრად.

1945 წელს ის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობდა „ეროვნული დემოკრატიული ფრონტის“ კანდიდატად, რომელიც ზომიერი, მემარცხენე-ცენტრისტული პარტია იყო და ვიქტორ რაულ ჰაია დე ლა ტორეს APRA-სა და პერუს კომუნისტურ პარტიას უერთდებოდა. მის მოწინააღმდეგეებს წარმოადგენდა „ლეგიონის პატრიოტიკა ინდეპენდიენტეს“ კანდიდატი, გენერალი ელოი გ. ურეტა. ბუსტამანტემ მარტივად გაიმარჯვა არჩევნებში, რომელიც ბოლო ათწლეულების განმავლობაში პერუს მიერ ჩატარებული ყველაზე სუფთა არჩევნები იყო.

პრეზიდენტობა
პრეზიდენტობის პირველი შვიდი დღის განმავლობაში ბუსტამანტემ აღადგინა პრესის თავისუფლება და სრული სამოქალაქო უფლებები და გაათავისუფლა ყველა პოლიტიკური პატიმარი. მან ასევე გაასუფთავა სამხედროები, გააუქმა აზარტული თამაშების ლიცენზიები და კონტროლი აიღო ეროვნული ხაზინის ხარჯებზე. მისი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საერთაშორისო შეთანხმება იყო პერუს სუვერენიტეტის ზღვამდე 200 მილის სიგრძის დადგენა, დოქტრინა, რომელიც ფართოდ იყო აღიარებული საერთაშორისო სამართალში. მისი პრეზიდენტობის პერიოდში ასევე განხორციელდა არაერთი პროგრესული რეფორმა.Trevitt, Vittorio (Published in History Today Volume 68 Issue 10 October 2018), A New Peru The rise and fall of José Luis Bustamante’s left-wing presidency Paige, Jeffery M. (1978) Agrarian Revolution, p. 151 Crow, Joanna (2022), Itinerant Ideas Race, Indigeneity and Cross-Border Intellectual  Encounters in Latin America 1900-1950, p. 306

პრეზიდენტის რანგში ბუსტამანტე იმედოვნებდა, რომ სამხედროებისა და ოლიგარქიის ძალაუფლების შეზღუდვით უფრო დემოკრატიულ მთავრობას შექმნიდა. თუმცა, მალევე წარმოიშვა კონფლიქტი პრეზიდენტსა და ჰაია დე ლა ტორეს შორის. APRA პარტიის მხარდაჭერის გარეშე ბუსტამანტეს პრეზიდენტობა მნიშვნელოვნად შეზღუდული აღმოჩნდა.

პერუს ელიტის თვალსაჩინო წევრის (და APRA პარტიის მწარე სარედაქციო მტრის) ულტრაკონსერვატორი რედაქტორის, ფრანსისკო გრანა გარლანდის მკვლელობამ პოლიტიკური კრიზისი გამოიწვია, რომელიც მაშინვე APRA-ს მთავრობაზე გავლენას დააბრალეს. პრეზიდენტი ბუსტამანტე ი რივერო იძულებული გახდა კრიზისის დასაძლევად სამხედრო კაბინეტი დაენიშნა.

1948 წლის ოქტომბერში აჯანყებულმა მეზღვაურებმა და ოფიცრებმა ხუთი სამხედრო გემი დაიკავეს, მათი მეთაურები დააკავეს ან დახვრიტეს, ხოლო სასტიკი დაბომბვის საფარქვეშ დესანტი ნაპირზე გაგზავნეს. ნაპირზე მყოფმა მეზღვაურებმა საზღვაო აკადემია, საზღვაო შეიარაღების საწყობი და „რეალ ფელიპეს ციხესიმაგრე“ დაიკავეს. მას შემდეგ, რაც მთავრობის ერთგულმა ჯარებმა აჯანყება ჩაახშეს, პრეზიდენტმა ბუსტამანტემ ყველა სამოქალაქო უფლება შეაჩერა.

მისი თქმით, აჯანყება APRA პარტიის მიერ იყო დაგეგმილი. პრეზიდენტის ბრძანებით, სამთავრობო ჯარებმა დაიკავეს APRA-ს შტაბ-ბინა, ჩამოართვეს მისი გაზეთის, „La Tribuna“-ს, შტაბ-ბინა და რამდენიმე ცნობილი აპრისტა დააპატიმრეს. სამხედრო კაბინეტისთვის ეს ნაბიჯები საკმარისი არ აღმოჩნდა. ომისშემდგომმა ეკონომიკურმა პრობლემებმა და ძლიერი პროფკავშირების მიერ გამოწვეულმა დაპირისპირებამ 1948 წლის 29 ოქტომბერს სამხედრო გადატრიალება გამოიწვია, რის შედეგადაც გენერალი მანუელ ა. ოდრია ახალი პრეზიდენტი გახდა. ბუსტამანტე იმავე დღეს ემიგრაციაში წავიდა და არგენტინაში გადაიყვანეს.

პრეზიდენტობის შემდგომი პერიოდი
ემიგრაციაში ყოფნისას ბუსტამანტე ბუენოს-აირესში, მადრიდსა და პარიზში ცხოვრობდა. 1956 წლის 9 თებერვალს, როდესაც ოდრია ჯერ კიდევ ხელისუფლებაში იყო, ბუსტამანტე პერუში დაბრუნდა, რამაც პერუელების დიდი გაოცება გამოიწვია. 1960 წელს ის ჰააგაში საერთაშორისო სასამართლოს წევრად აირჩიეს და 1967 წლიდან 1969 წლამდე მის პრეზიდენტად მუშაობდა.

1969 წელს, საერთაშორისო იურისტად აღიარების გამო, ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციამ ბუსტამანტე შუამავლად დანიშნა სალვადორსა და ჰონდურასს შორის სასაზღვრო კონფლიქტში, რომელიც ცნობილია როგორც ფეხბურთის ომი, რომელიც 1980 წლის 30 ოქტომბერს პერუს ლიმაში სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერის შემდეგ მშვიდობიანად დასრულდა.

პერუს ყოფილი პრეზიდენტის რანგში, ბუსტამანტე საბოლოოდ 1980 წლიდან 1989 წლამდე სამუდამო სენატორად აირჩიეს, როგორც ეს 1979 წლის პერუს კონსტიტუციით იყო დადგენილი.

ის ლიმაში 1989 წელს, 94 წლის ასაკში, 95 წლის დაბადების დღემდე ოთხი დღით ადრე გარდაიცვალა.

გამოქვეყნებული ნამუშევრები
ხოსე ბუსტამანტე იყო რამდენიმე სასამართლო და სხვა მსგავსი ნაშრომის ავტორი, რომელიც ამჟამად პერუს ეროვნულ ბიბლიოთეკაში ინახება. მის გამოქვეყნებულ ნაშრომებს შორისაა:
 Arequipa (1947)
 Tres años de lucha por la democracia en el Perú (1949)
 Panamericanismo e iberoamericanismo (1951)
 Artesanía textil en el Perú (1952)
 Mensaje al Perú: Perú, estructura social (1960)
 La Corte Internacional de justicia (1964)
 Una visión del Perú (1972)
 Derecho del mar (1972)

რესურსები ინტერნეტში


სქოლიო

კატეგორია:მამაკაცები
კატეგორია:პერუელები
კატეგორია:იურისტები
კატეგორია:მწერლები
კატეგორია:პოლიტიკოსები
კატეგორია:დიპლომატები
კატეგორია:პრეზიდენტები
კატეგორია:პერუს პრეზიდენტები