ალენ პოერი

ალენ ემილ ლუი მარი პოერი (ფრანგ. Alain Émile Louis Marie Poher; 17 აპრილი 1909 – 9 დეკემბერი 1996) — ფრანგი პოლიტიკოსი, სენატის პრეზიდენტი 1968 წლიდან 1992 წლამდე. ამ თანამდებობის საფუძველზე ორჯერ შეასრულა საფრანგეთის პრეზიდენტის მოვალეობა — 1969 და 1974 წლებში, შარლ დე გოლის გადადგომისა და ჟორჟ პომპიდუს გარდაცვალების შემდეგ. პოერი აფილირებული სახალხო რესპუბლიკურ მოძრაობასთან (MRP) 1966 წლამდე, შემდეგ დემოკრატიულ ცენტრთან (CD) და სოციალ-დემოკრატების ცენტრთან (CSD), რომელსაც შეუერთდა 1976 წელს.
პარიზის სამხრეთით მდებარე აბლონ-სიურ-სენის მკვიდრი, პოერი სენატის მრავალწლიანი წევრი (1946–1948; 1952–1995), სადაც თავდაპირველად წარმოადგენდა სენ-ე-უაზს 1968 წლამდე, შემდეგ კი ვალ-დე-მარნს. ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტი 1966 წლიდან 1969 წლამდე. როგორც სენატის უხანგრძლივესი ვადით პრეზიდენტი და მეხუთე რესპუბლიკის ერთადერთი არაარჩეული პრეზიდენტი, პოერი მე-20 საუკუნის ფრანგული პოლიტიკის გავლენიანი ფიგურა. კანდიდატი 1969 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, მეორე ტურში დამარცხდა პომპიდუსგან.
გარდაიცვალა 87 წლის ასაკში 1996 წელს, სენატიდან გადადგომიდან ერთი წლის შემდეგ.
ადრეული კარიერა
დაბადება აბლონ-სიურ-სენში, დღევანდელ ვალ-დე-მარნში, ბრეტანიიდან წარმოშობილ ოჯახში.
დამთავრება ლიცეუმ ლუი-ლე-გრანი და ლიცეუმ სენ-ლუი პარიზში, შემდეგ სამართლის შესწავლა. 19 აგვისტო 1938 წელს ქორწინება ენრიეტა ტუგლერზე (1907–2004) ლა ბოლ-ესკუბლაკში, ორი ქალიშვილი: მარი-აგნეს (დაბადებული 1940) და მარი-ტერეზ (1944–2002).
ადმინისტრაციული კარიერის დასაწყისი 1938 წელს — უმცროსი აღმასრულებელი თანამდებობის პირი ფინანსთა სამინისტროში. მეორე მსოფლიო ომში ჭრილობა საბრძოლო მოქმედებებში სამხედრო ხაზზე გერმანული შემოსევის წინააღმდეგ ბრძოლის დროს. შემდგომში ფრანგული წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრი ნაცისტური გერმანიის წინააღმდეგ.
საფრანგეთის განთავისუფლების შემდეგ რამდენიმე პოლიტიკური თანამდებობა სენატში შესვლამდე: თავმჯდომარე ფინანსთა სამინისტროს განთავისუფლების კომიტეტში (20 ივლისი 1944-დან); სოციალური სერვისების უფროსი, ფინანსთა სამინისტრო (1 იანვარი 1945-დან); აბლონ-სიურ-სენის მერი (18 მაისი 1945-დან).
მინი|მარცხნივ|ალენ პოერი 1949 წლის თებერვალში, როგორც გერმანიისა და ავსტრიის საქმეთა საფრანგეთის გენერალური კომისარი
აგრეთვე გენერალური კომისარი გერმანულ და ავსტრიულ საქმეებში (1948–1950); სახელმწიფო მდივანი ბიუჯეტში პრემიერ-მინისტრ რობერ შუმანის მეორე მთავრობაში და პრემიერ-მინისტრ ანრი კეიის პირველ მთავრობაში (1948); სახელმწიფო მდივანი შეიარაღებულ ძალებში (საზღვაო ფლოტი) პრემიერ-მინისტრ ფელიქს გაიარის მთავრობაში (1957–1958); საფრანგეთის მერების ასოციაციის პრეზიდენტი (1974–1983).
შუმანის მრავალწლიანი მოკავშირე და პოლიტიკური მოსწავლე, პოერის ხელახალი არჩევა სენატში 1952 წელს, სადაც დარჩა 40 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, 1995 წლამდე. სენატორად განაგრძო სამსახური მთავრობაში (სახელმწიფო მდივანი შეიარაღებულ ძალებში, საზღვაო ფლოტის საკითხებზე, პრემიერ-მინისტრ ფელიქს გაიარის მთავრობაში 1950-იანი წლების ბოლოს), მერის მოვალეობებთან ერთად მშობლიურ ქალაქ აბლონ-სიურ-სენში. შუმანის მსგავსად, ცნობილი ძლიერი პროევროპული ინტეგრაციის პოზიციებით; ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტი 1966 წლიდან 1969 წლამდე.
სენატის პრეზიდენტი
მინი|მარცხნივ|პოჰერი (მარჯვნივ) ესაუბრება გასტონ მონერვილს, მის წინამორბედს სენატის პრეზიდენტად, 1969 წლის აპრილში.
პოერის მოღვაწეობა პრემიერ-მინისტრ მორის კუვ დე მიურვილის გოლისტური მთავრობის დროს, შარლ დე გოლის ახლო მოკავშირე. ზოგიერთი ამ პერიოდს მოიხსენიებს როგორც პირველ კოჰაბიტაციას. მიუხედავად მკვეთრი პოლიტიკური განსხვავებებისა, პოერს ფართოდ მიეწერება სამთავრობო თანამშრომლობის ნიმუში.
საფრანგეთის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი
მეხუთე რესპუბლიკის კონსტიტუციით დადგენილი მემკვიდრეობის წესის თანახმად, სენატის პრეზიდენტი იღებს ეროვნული პრეზიდენტის უფლებებსა და მოვალეობებს პრეზიდენტის გარდაცვალების ან გადადგომის შემდეგ; თანამდებობის პირი ხდება ad interim სახელმწიფოს მეთაური შემდეგ ვადამდელ საპრეზიდენტო არჩევნებამდე.

პოერის პირველი მოვალეობის შესრულება დროებით პრეზიდენტად 29 აპრილს 1969 წელს, შარლ დე გოლის გადადგომის შემდეგ. წინათ შარლ დე გოლის ერთ-ერთი ყველაზე შესამჩნევი პოლიტიკური ოპონენტი და მთავარი როლი წარმატებულ "არა" კამპანიაში მისი პრეზიდენტობის ბოლო რეფერენდუმში. დროებითი პრეზიდენტობის დროს პოერმა განაგრძო სენატის პრეზიდენტად მოღვაწეობა. თუმცა, ამ დროს ცხოვრობდა ელისეს სასახლეში მოქმედი პრეზიდენტის სახით.

თავდაპირველად პოერმა სცადა გენერალ მარი-პიერ კენიგის დაქირავება პრეზიდენტობის კანდიდატად და შესთავაზა სრული მხარდაჭერა. კენიგმა თუმცა უარი თქვა მონაწილეობაზე, მიუთითა ცუდ ჯანმრთელობაზე და განაცხადა, რომ ერთი გენერალი არ უნდა შეცვალოს მეორე გენერალი სახელმწიფოს მეთაურის თანამდებობაზე. კენიგის უარის შემდეგ პოერმა თავად გამოაცხადა კანდიდატურა. ხელსაყრელი გამოკითხვების წყალობით განიხილებოდა როგორც ყველაზე ძლიერი ოპონენტი ჟორჟ პომპიდუსთან და ერთადერთი არა-გოლისტური კანდიდატი, რომელსაც რეალური შანსი ჰქონდა არჩევნების მოგებისა. მრავალწლიანი პარტიული მანქანის არარსებობამ თუმცა ზიანი მიაყენა შანსებს.

მოკლე ვადის განმავლობაში თანამდებობაზე პოერის მთავარი ამოცანა მოახლოებული არჩევნების ზედამხედველობა, რომელშიც თავად იღებდა მონაწილეობას. თუმცა, ამ პერიოდში გადადგა რამდენიმე მნიშვნელოვანი ნაბიჯი; განსაკუთრებით, გაათავისუფლა შარლ დე გოლის მრავალწლიანი კონფიდენტი ჟაკ ფოკარი, გენერალური მდივანი აფრიკულ საქმეებში და, არაოფიციალურად, გოლისტური საიდუმლო სამსახურების უფროსი, რომელიც დაბრუნდა ელისეში პომპიდუს არჩევის შემდეგ.
პოერმა აგრეთვე დაავალა საფრანგეთის სახელმწიფოს კონტროლირებადი რადიოსა და ტელევიზიის ქსელების დირექტორებს შეენარჩუნებინათ საჯარო მედიის პოლიტიკური ნეიტრალიტეტი და თავი შეეკავებინათ რომელიმე კონკრეტული პარტიის ინტერესებში მოქმედებისგან. მისმა მემკვიდრეებმა მიჰყვეს ამ პრეცედენტს. აგრეთვე დაავალა დიდი პოლიციის ძალების გადაჯგუფება პარიზში 1968 წლის მაისის მოგვთიანების შემდეგ. მიღწევებმა დაეხმარა პოერს, წინათ დიდწილად უცნობ საზოგადოებისთვის, მნიშვნელოვანი პოპულარობის განვითარებაში დროებითი პრეზიდენტობის პერიოდში, არჩევნებში დამარცხების მიუხედავად.
Force de dissuasion-ის გამოყენებასთან დაკავშირებით 1969 წელს მოგვიანებით დაწერა: "როგორც შეიარაღებული ძალების მეთაური, უნდა მიმეღო ცნობილი კონვერტი, რომელიც შეიცავდა ატომური იარაღის 'გამოყენების ინსტრუქციას'. თუმცა, გენერალ დე გოლის სამხედრო შტაბის უფროსი (...) გაუჩინარდა. შეუპოვარი ძებნის შემდეგ, რომელიც გაგრძელდა სამი დღე, პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც საფრანგეთი მოკლებული იყო ბირთვული პასუხის ნებისმიერ შესაძლებლობას, საბოლოოდ იპოვეს."
ხელახალი მოვალეობის შესრულება ad interim სახელმწიფოს მეთაურად 1974 წელს პომპიდუს თანამდებობაზე გარდაცვალების შემდეგ. ამჯერად თუმცა არ გამოვიდა საკუთარი ვადისთვის და გადადგა ვალერი ჟისკარ დ'ესტენის არჩევის შემდეგ ფრანსუა მიტერანის წინააღმდეგ.
პოლიტიკური კარიერა
ფრანგული რესპუბლიკის დროებითი პრეზიდენტი: 28 აპრილი – 20 ივნისი 1969, 2 აპრილი – 27 მაისი 1974
სამთავრობო ფუნქციები
სახელმწიფო მდივანი ბიუჯეტში: 5 სექტემბერი – 20 ნოემბერი 1948
სახელმწიფო მდივანი საზღვაო ფლოტში: 11 ნოემბერი 1957 – 14 მაისი 1958
საარჩევნო მანდატები
ევროპის პარლამენტი
ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტი: 1966–1969
სენატი
სენატორი სენ-ე-უაზისა და ვალ-დე-მარნისთვის: 1946–1948, 1952–1995
საფრანგეთის სენატის პრეზიდენტი: 1968–1992
ადგილობრივი
აბლონ-სიურ-სენის მერი: 1945–1983
სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 1996 კატეგორია:სოციალ-დემოკრატების ცენტრის პოლიტიკოსები კატეგორია:საფრანგეთის მოქმედი პრეზიდენტები კატეგორია:მეოთხე რესპუბლიკის ფრანგი სენატორები კატეგორია:მეხუთე რესპუბლიკის ფრანგი სენატორები კატეგორია:1969 წლის საფრანგეთის საპრეზიდენტო არჩევნების კანდიდატები კატეგორია:ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტები კატეგორია:ინჟინრები კატეგორია:ფრანგული წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრები