ფრანსისკო კაამანიო

ფრანსისკო კაამანიო (დ. 11 ივნისი, 1931 — გ. 16 თებერვალი, 1973) — დომინიკელი სამხედრო პირი და პოლიტიკოსი, რომელსაც 1965 წლის სამოქალაქო ომის დროს დომინიკელთა რესპუბლიკის კონსტიტუციური პრეზიდენტის პოსტი ეკავა. ომის განმავლობაში, რომელიც 1963 წლის 24 აპრილს დაიწყო, კაამანიო იყო ერთ-ერთი ლიდერი იმ მოძრაობისა, რომელიც მიზნად ისახავდა დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტის, პროფესორ ხუან ბოშის აღდგენას, რომელიც 1963 წლის სექტემბერში სამხედრო გადატრიალების შედეგად დაამხეს.

კაამანიო იყო გენერალ ფაუსტო კაამანიო მედინას ვაჟი.მამამისი ხუან პაბლო მედინა დე ლოს სანტოსის ბიძაშვილი იყო, რომელიც ყოფილი პრეზიდენტის, დანილო მედინა სანჩესისა და წარმომადგენელთა პალატის სპიკერის, ლუსია მედინა სანჩესის მამაა.

ადრეული წლები
ფრანსისკო ალბერტო კაამანიო დენიო დაიბადა 1932 წლის 11 ივნისს, სან-ხუან-დე-ლა-მაგუანაში. იგი იყო გენერალ ფაუსტო კაამანიო მედინას ვაჟი, რომელიც 1986 წელს გარდაიცვალა. მამამისი რაფაელ ლეონიდას ტრუხილიოს დიქტატურის დროს გამოჩენილი სამხედრო პირი იყო და მიღებული ჰქონდა რეჟიმის უმაღლესი ჯილდოები. 1952 წლიდან 1955 წლამდე მას შეიარაღებული ძალების სახელმწიფო მდივნის თანამდებობაც კი ეკავა.

კაამანიოს ოჯახი წარმოშობით სან-ხუან-დე-ლა-მაგუანადანაა. მის სამხედრო საგვარეულო ხეს სხვა სამხედრო პირებიც აკავშირებს, მათ შორის მისი ბიძა პედრო პლუტარკო კაამანიო მედინა (1889-1893) და ხორხე კასიმირო ფერნანდეს მედინა, რომელიც დომინიკის არმიის გამოჩენილი ვიცე-პოლკოვნიკი იყო. ხაზგასმული სამხედრო ნათესაობის გავლენით, ფრანსისკო ალბერტომ თავი გამოიჩინა თავისი ქვეყნის სამხედრო ინსტიტუტებისადმი ეფექტური და მონდომებული სამსახურით. იგი ახალგაზრდა ასაკში შევიდა დომინიკის სამხედრო-საზღვაო ძალებში, სადაც ენსინის (ოფიცრის პირველი წოდება) ხარისხით დაამთავრა სწავლა და სამხედრო იერარქიაში სწრაფად დაწინაურდა. ტრუხილიოს ეპოქის ბოლო წლებში კაამანიო ხელმძღვანელობდა ეროვნული პოლიციის „თეთრჩაფხუტიანთა“ კორპუსს.

1958 წელს კაამანიომ ცოლად შეირთო მარია პაულა ასევედო გუსმანი, რომელიც „ჩიკიტას“ სახელით იყო ცნობილი. წყვილს სამი შვილი შეეძინა: ალბერტო ალექსანდრე, ფრანსის ალექსანდრე და პაოლა ალექსანდრა.

1965 წლის ომი
სამოქალაქო ომის დროს, რომელიც 1865 წლის 24 აპრილს დაიწყო, იგი იყო ერთ-ერთი ლიდერი იმ მოძრაობისა, რომელიც მიზნად ისახავდა დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტის, დოქტორ ხუან ბოშის აღდგენას, რომელიც 1963 წლის სექტემბერში სამხედრო გადატრიალების შედეგად დაამხეს. ლოიალისტების ეს ფრაქცია ცნობილი გახდა „კონსტიტუციონალისტების“ (Constitucionalistas) სახელით, რადგან მათ სურდათ მმართველობის კანონიერ და კონსტიტუციურ ფორმასთან დაბრუნება, მოქმედი სამხედრო ხუნტის საპირისპიროდ.

იმ პერიოდში, როდესაც „კონსტიტუციონალისტებმა“ აჯანყების პირველ დღეებში წარმატებით დაიკავეს და შეინარჩუნეს კონტროლი სანტო-დომინგოზე, აშშ-ის პრეზიდენტმა ლინდონ ჯონსონმა გასცა ამერიკული სამხედრო ინტერვენციის ბრძანება, სახელწოდებით „Operation Power Pack“. ოფიციალურ მიზეზად იქ მყოფი ამერიკის მოქალაქეების სიცოცხლის დაცვა დასახელდა. თუმცა, გადაწყვეტილების მიღებისას ალბათ უფრო მნიშვნელოვანი ფაქტორი იყო შიში იმისა, რომ „კონსტიტუციონალისტები“ არადემოკრატიული მოძრაობა იყო, რომელიც ქვეყანაში კომუნისტურ რეჟიმს დაამყარებდა.

პრეზიდენტობა
კონსტიტუციონალისტების მხრიდან რამდენიმეთვიანი ბრძოლის შემდეგ, რომლებიც რიცხობრივად და შეიარაღებით ჩამოუვარდებოდნენ მოწინააღმდეგეთა გაერთიანებულ ძალებს, კაამანიო და მისი მომხრეები დათანხმდნენ შერიგების შეთანხმებას, რამაც დაასრულა კონსტიტუციონალისტების მთავრობის მმართველობა.

მომდევნო თვეებში მუდმივი მუქარებისა და თავდასხმების ფონზე, კაამანიო დათანხმდა შეერთებული შტატების მთავრობის შუამავლობით მიღწეულ შეთანხმებას. კონსტიტუციონალისტი პრეზიდენტი კაამანიო და მისი მეტოქე, ლოიალისტი პრეზიდენტი ანტონიო იმბერტ ბარერა, 1965 წლის 30 აგვისტოს გადადგნენ. ისინი შეცვალა ერთმა დროებითმა პრეზიდენტმა, ექტორ გარსია-გოდოიმ.

დომინიკის დროებითმა პრეზიდენტმა, ექტორ გარსია-გოდოიმ, პოლკოვნიკი კაამანიო სამხედრო ატაშედ გაგზავნა გაერთიანებულ სამეფოში დომინიკის საელჩოში. იქ ყოფნისას მას დაუკავშირდნენ კუბის ოფიციალური პირები, რის შემდეგაც იგი კუბაში გაიქცა პარტიზანული ჯგუფის ჩამოსაყალიბებლად. მას ჰყავდა ამაური ხერმან არისტის ხელმძღვანელობით მოქმედი მხარდამჭერი ჯგუფი, რომელსაც დომინიკის რესპუბლიკაში კაამანიოს რაზმების წარმატებული გადასხმისთვის პირობები უნდა შეექმნა.

გარდაცვალება
1973 წლის დასაწყისში, რამდენიმეწლიანი იატაკქვეშა საქმიანობის შემდეგ, კაამანიო სათავეში ჩაუდგა ამბოხებულთა მცირე ჯგუფის გადასხმას პლაია-კარაკოლესში, ასუას მახლობლად, საიდანაც ისინი ცენტრალური კორდილიერების მთებში გადავიდნენ. მათი მიზანი იყო გლეხთა რევოლუციის წამოწყება პრეზიდენტ ხოაკინ ბალაგერის დასამხობად. ბალაგერის მთავრობა ამ პერიოდში რეპრესიული და მკაცრად ცენტრალიზებული იყო, რაც ბევრს რაფაელ ტრუხილიოს რეჟიმს აგონებდა, რომლის დროსაც ბალაგერი დიქტატორის ერთ-ერთი მარიონეტი პრეზიდენტი და ახლო მრჩეველი იყო."¡Necesitamos una nueva restauración!." Dominicano Libre 
Agosto / Septiembre 2006. Retrieved on August 9, 2007.  ბალაგერის რეგულარული არმიის წინააღმდეგ რამდენიმეკვირიანი პარტიზანული ბრძოლისა და გლეხობის მხრიდან ინტერესის არქონის შემდეგ, ამბოხებულთა ჯგუფი დომინიკის არმიამ ალყაში მოაქცია და გაანადგურა ბრძოლაში, რომელშიც მძიმე არტილერია და თვითმფრინავებიც კი მონაწილეობდნენ. კაამანიო დაიჭრა, სამთავრობო ძალებმა იგი ტყვედ ჩაიგდეს და მალევე, სასამართლოს გარეშე, სიკვდილით დასაჯეს. 

დაახლოებით ოცი წელი გავიდა, სანამ დომინიკის მთავრობამ კაამანიო ოფიციალურად აღიარა გმირად ქვეყანაში კანონიერი მმართველობის აღდგენის მცდელობისთვის. დღეს სანტო-დომინგოში ერთ-ერთი გამზირი „Presidente Caamaño“ მის სახელს ატარებს. ასევე, მის პატივსაცემად სანტო-დომინგოს მეტროს ერთ-ერთ სადგურსაც მისი სახელი ჰქვია.

ლიტერატურა
Hamlet Hermann, Francis Caamaño (1983)
Richard W. Mansbach, Dominican Crisis, 1965 (1971)

სქოლიო

კატეგორია:პრეზიდენტები
კატეგორია:დომინიკელთა რესპუბლიკის პოლიტიკოსები
კატეგორია:დომინიკელთა რესპუბლიკის პრეზიდენტები