მანუელ მურილიო ტორო

მანუელ მურილიო ტორო ( დ. 1 იანვარი, 1816 — გ. 26 დეკემბერი, 1880) — კოლომბიელი სახელმწიფო მოღვაწე, რომელიც ორჯერ მსახურობდა კოლომბიის შეერთებული შტატების (დღევანდელი კოლომბია) პრეზიდენტად: პირველად 1864-დან წლიდან 1866 წლამდე, ხოლო მეორედ 1872-დან 1874 წლამდე.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd.; Italgraf; Segunda Edición; Page 77; Bogotá, Colombia; 1983

ბიოგრაფიული მონაცემები
მურილიო დაიბადა ქალაქ ჩაპარალში, ტოლიმაში, 1816 წლის 1 იანვარს. მან სამართლის ხარისხი ბოგოტას უნივერსიტეტში მიიღო. იგი გარდაიცვალა ბოგოტაში, კუნდინამარკაში, 1880 წლის 26 დეკემბერს.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd.; Italgraf; Segunda Edición; Page 80; Bogotá, Colombia; 1983

ადრეული კარიერა
მისმა სტატიებმა ყოველდღიურ პრესაში ყურადღება მიიპყრო ხოსე იგნასიო დე მარკესის კონსერვატიული მთავრობისადმი (1837–1840 წწ.) ენერგიული ოპოზიციის გამო. ამ უკანასკნელი წლის რევოლუციის შემდეგ იგი გახდა Gaceta Mercantil de Santa Marta-ს რედაქტორი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა და გზა გაუკაფა კოლომბიის ლიბერალური პარტიის (Partido Liberal Colombiano) ტრიუმფს 1849 წლის არჩევნებში. იგი აირჩიეს წარმომადგენელთა პალატაში და მალე მოიპოვა მჭევრმეტყველი ადამიანის რეპუტაცია. პრეზიდენტ ხოსე ილარიო ლოპესის ადმინისტრაციის დროს იგი მიიწვიეს სახელმწიფო მდივნად, შემდეგ კი ხაზინის მდივნად.

როგორც ხაზინის მდივანმა, მან დაამკვიდრა ინდუსტრიის თავისუფლება და პროვინციული შემოსავლების დეცენტრალიზაცია, რითაც მოამზადა ნიადაგი მომავალი ფედერალური ინსტიტუტებისთვის. ამავდროულად, იგი პრესაში იცავდა ადმინისტრაციას და ინიციატორი იყო მის მიერ გატარებული პროგრესული რეფორმების უდიდესი ნაწილისა, როგორიცაა მონობის გაუქმება, სიკვდილით დასჯის გაუქმება პოლიტიკური დანაშაულებისთვის და რამდენიმე ფისკალური მონოპოლიის გაუქმება. იგი მხარს უჭერდა პრესის თავისუფლებას და სამოქალაქო კოდექსის რეფორმას.

1852 წელს იგი რესპუბლიკის ვიცე-პრეზიდენტობის წარუმატებელი კანდიდატი იყო. როდესაც ლიბერალურმა პარტიამ ძალაუფლება დაკარგა, იგი დაუბრუნდა ჟურნალისტიკას და, გარდა იმ მოკლე პერიოდისა, როდესაც სანტანდერის შტატის აღმასრულებელი ხელმძღვანელი იყო, ენერგიულ ოპოზიციას უწევდა კონსერვატიულ მთავრობას. როდესაც პრეზიდენტი მარიანო ოსპინა როდრიგესი გადააყენეს და რიონეგროს დამფუძნებელმა კონვენციამ 1863 წლის 4 თებერვალს ფედერაცია გამოაცხადა, მურილიო დაინიშნა წარმომადგენლად ევროპაში, მოგვიანებით კი — შეერთებულ შტატებში.

პირველი პრეზიდენტობა
მურილიომ კენჭი იყარა კოლომბიის პრეზიდენტად 1864 წლის საერთო არჩევნებში, სადაც წარმოადგენდა კოლომბიის ლიბერალურ პარტიას (Partido Liberal Colombiano). კოლომბიის კონსერვატიულმა პარტიამ ამ არჩევნებში მონაწილეობისგან თავი შეიკავა. მურილიოს ორი სხვა ლიბერალი მეტოქე ჰყავდა: ტომას სიპრიანო დე მოსკერა და სანტოს გუტიერესი. მურილიომ გაიმარჯვა არჩევნებში და აირჩიეს პრეზიდენტად 1864-1866 წლების საპრეზიდენტო ვადით. მისი ადმინისტრაციის დროს, რომელიც გამოირჩეოდა შემრიგებლური სულისკვეთებით, დამონტაჟდა პირველი ტელეგრაფის ხაზები.

საპრეზიდენტო ვადის დასრულების შემდეგ ის აირჩიეს ფედერალურ სენატში. პრეზიდენტ მოსკერას ზოგიერთი თვითნებური ღონისძიებისადმი ოპოზიციის გამო, იგი სხვებთან ერთად დააპატიმრეს მოსკერას ბრძანებით, როდესაც 1867 წლის მარტში კონგრესი დაიშალა. მოსკერას გადაყენების შემდეგ, 1867 წლის 25 მაისს, მურილიო იყო კუნდინამარკას საკანონმდებლო ორგანოს წევრი, მოგვიანებით კი მცირე ხნით კვლავ წარმომადგენელი შეერთებულ შტატებში და უზენაესი სასამართლოს მოსამართლე. ყველა ამ თანამდებობაზე იგი გამოირჩეოდა იმ დოქტრინების თანმიმდევრული ერთგულებით, რომლებსაც იგი ჟურნალისტისა და კანონმდებლის რანგში ქადაგებდა.

მეორე პრეზიდენტობა
მურილიომ მეორედ იყარა კენჭი კოლომბიის პრეზიდენტად 1872 წლის საერთო არჩევნებში, სადაც კოლომბიის ლიბერალურ პარტიას წარმოადგენდა. მას ნაწილობრივ კონსერვატიული პარტიაც დაეხმარა. მურილიოს ჰყავდა ორი სხვა მეტოქე: მანუელ მალიარინო და ხულიან ტრუხილიო ლარგაჩა. მურილიომ გაიმარჯვა არჩევნებში და აირჩიეს პრეზიდენტად 1872-1874 წლების საპრეზიდენტო ვადით. ამ არჩევნებში გამარჯვებით მურილიო გახდა პირველი სამოქალაქო პირი, რომელიც კოლომბიის პრეზიდენტად მეორედ აირჩიეს.

გვიანდელი კარიერა
მისმა მემკვიდრემ პრეზიდენტის თანამდებობაზე, სანტიაგო პერეს დე მანოსალბასმა, მიუხედავად იმისა, რომ საპირისპირო პარტიას ეკუთვნოდა, იგი საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად გაგზავნა ვენესუელაში საზღვრების მომწესრიგებელი საკითხის მოსაგვარებლად გუსმან ბლანკოს წინადადების შესაბამისად. ვინაიდან მურილიო დიდი ოსტატობით ეპაექრებოდა ვენესუელელი კომისრის მიერ წამოჭრილ ყველა საკითხს, შეთანხმება ვერ მოხერხდა. მურილიო კვლავ აირჩიეს სენატორად 1878 წელს და დაიკავა ადგილი კონგრესის მომდევნო სესიაზე, თუმცა ავადმყოფობამ ხელი შეუშალა მას 1880 წლის სესიებზე დასწრებაში და იმავე წელს გარდაიცვალა.

მთავარი მიღწევები
მურილიომ დააფინანსა, მხარი დაუჭირა და მიიღო კანონმდებლობა რელიგიის თავისუფლების, შეკრების თავისუფლებისა და პრესის თავისუფლების შესახებ. მან ასევე დააარსა პრესისა და ტელეგრაფის ეროვნული ინსტიტუტი და კარტოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტი.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd.; Italgraf; Segunda Edición; Page 79; Bogotá, Colombia; 1983

იხილეთ აგრეთვე
 კოლომბიის პრეზიდენტი

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1816
კატეგორია:გარდაცვლილი 1880
კატეგორია:კოლომბიის პრეზიდენტები
კატეგორია:XIX საუკუნის ჟურნალისტები