მიგელ ანტონიო კარო

მიგელ ანტონიო კარო ( დ. 10 ნოემბერი, 1843 — გ. 5 აგვისტო, 1909) — კოლომბიელი მწერალი, მოაზროვნე, პოეტი და პოლიტიკოსი, რომელიც მსახურობდა კოლომბიის მე-4 პრეზიდენტად 1894 წლიდან 1898 წლამდე. კონსერვატიული პარტიის წევრი, კარო მსახურობდა კოლომბიის მე-2 ვიცე-პრეზიდენტად 1892 წლიდან 1894 წლამდე რაფაელ ნუნიესის დროს.

ადრეული ცხოვრება
მამამისი, ხოსე ეუსებიო კარო და მარიანო ოსპინა როდრიგესი იყვნენ კოლომბიის კონსერვატიული პარტიის დამფუძნებლები.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición; p. 74; Bogotá, Colombia; 1983 მამამისის კრიტიკამ პრეზიდენტ ხოსე ილარიო ლოპესის მიმართ განაპირობა მისი გადასახლება ნიუ-იორკში.Staff report (August 7, 1909). Miguel Antonio Caro Dead. New York Times

კაროს არ უსწავლია კოლეჯში ან უნივერსიტეტში. მიუხედავად ამისა, როგორც ავტოდიდაქტი, იგი ძალიან კარგად ერკვეოდა ეკონომიკაში, მსოფლიო ისტორიასა და ლიტერატურაში, სოციალურ მეცნიერებებში, იურისპრუდენციაში, ლინგვისტიკასა და ფილოლოგიაში. იგი ასევე ცნობილი იყო როგორც დიდი ორატორი, დებატერი და პოეტი. ამასთანავე, როგორც მეცნიერმა, მან ლათინურიდან თარგმნა ვერგილიუსის რამდენიმე ნაწარმოები. იგი დაინიშნა ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორად, აირჩიეს კონგრესში და დააფუძნა Academia Colombiana de la Lengua.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición; p. 136; Bogotá, Colombia; 1983

პოლიტიკური კარიერა
კარომ, როგორც ფილოსოფოსმა, მეცნიერმა და ორატორმა, გადამწყვეტი და მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 1886 წლის ახალი კონსტიტუციის მომზადებაში, შედგენასა და მიღებაში. ამ მნიშვნელოვანმა მიღწევამ მას უდიდესი პრესტიჟი მოუტანა პოლიტიკურ სფეროში.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición; Page 134; Bogotá, Colombia; 1983

1892 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების დროს კოლომბიის კონსერვატიული პარტია ორ მოძრაობად გაიყო: ტრადიციონალისტებად და ნაციონალისტებად. ნაციონალისტებმა პრეზიდენტობის კანდიდატად რაფაელ ნუნიესი, ხოლო ვიცე-პრეზიდენტად კარო წარადგინეს. ტრადიციონალისტებმა წარადგინეს მარსელინო ველესი და ხოსე ხოაკინ ორტისი. ლიბერალებს მონაწილეობა არ მიუღიათ. ცხადია, კონსერვატორებმა გაიმარჯვეს და ნაციონალისტებმა რაოდენობრივად გადააჭარბეს ტრადიციონალისტებს. ამრიგად, ნუნიესი და კარო აირჩიეს 1892-1898 წლების საპრეზიდენტო ვადით.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición; p. 135; Bogotá, Colombia; 1983

პრეზიდენტობა
ნუნიესმა გამოხატა მკაფიო სურვილი, რომ არ შემდგარიყო მისი ინაუგურაცია და პენსიაზე გასულიყო თავის მშობლიურ ქალაქ კარტახენაში. მიუხედავად ამისა, კარო დაჟინებით მოითხოვდა, რომ ნუნიესის ინაუგურაცია პენსიაზე გასვლამდე მომხდარიყო. ამრიგად, ნუნიესი დათანხმდა, მისი ინაუგურაცია კარტახენაში შედგა და მაშინვე გადადგა. შესაბამისად, კარომ, როგორც ვიცე-პრეზიდენტმა, დაიწყო პრეზიდენტის მოვალეობის შესრულება.

კაროს არასოდეს გამოუყენებია პრეზიდენტის ტიტული, არამედ იყენებდა „კოლომბიის ვიცე-პრეზიდენტის“ წოდებას, რომელიც განაგებს აღმასრულებელ ორგანოს. მიუხედავად იმისა, რომ იგი იყო კოლომბიის ლეგიტიმური და კონსტიტუციური პრეზიდენტი, იგი ასე იქცეოდა თავისი მენტორის, რაფაელ ნუნიესის პატივისცემის ნიშნად, რომლის ავადმყოფობამაც აიგი იძულა დაეთმო ყოველდღიური ძალაუფლება.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición; p. 137; Bogotá, Colombia; 1983

ლიბერალებისა და ტრადიციონალისტი კონსერვატორების მხრიდან მისი მთავრობისადმი ძლიერმა მტრობამ და შეუპოვარმა ოპოზიციამ აიძულა კარო, შემოეღო მკაცრი ცენზურის კანონი ოპოზიციის წინააღმდეგ. 1893 წლის 4 აგვისტოს, ბრძანებულებით და 1888 წლის 61-ე კანონზე დაყრდნობით, რომელიც ცნობილია როგორც „ცხენების კანონი“, მან გააჩუმა ოპოზიციური გაზეთები და შეზღუდა პრესის თავისუფლება. მომდევნო ბრძანებულებით კარომ დახურა ძირითადი ოპოზიციური და ლიბერალური გაზეთები El Redactor და El Contenporáneo და ქვეყნიდან გააძევა მათი დირექტორები სანტიაგო პერეს დე მანოსალბასი და მოდესტო გარსესი. ოპოზიციის სხვა ლიდერები და აქტივისტები დააპატიმრეს.

პრეზიდენტობის ექვსი წლის განმავლობაში კაროს მოუხდა ლიბერალების მიერ მოწყობილი გადატრიალების სამი მცდელობის ჩახშობა.

1894 წლის 22 იანვარს კოლომბიის ლიბერალურმა პარტიამ წამოიწყო ფართომასშტაბიანი შეტევა კაროს მთავრობის წინააღმდეგ. იმის გამო, რომ მისი მთავარი ლიდერები ქვეყნიდან იყვნენ გაძევებულნი ან დაკავებულნი, გაზეთები დახურული, ხოლო პრესისა და გაერთიანების თავისუფლება შეჩერებული, პარტიას სხვა ალტერნატივა არ დარჩენოდა, გარდა სამოქალაქო ომის დაწყებისა. ეს ამბოხება სწრაფად გავრცელდა მთელ ქვეყანაში, ძირითადად ბოიაკას, კაუკას, კუნდინამარკას, ბოლივარის (ბოლივარის დეპარტამენტი), ტოლიმასა და სანტანდერის (ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტი) შტატებში. მიუხედავად იმისა, რომ ამბოხებულებს უცხო ქვეყნები ეხმარებოდნენ, ისინი სასწრაფოდ დაამარცხეს პრეზიდენტ კაროს არმიებმა. 1895 წლის 15 მარტს სამოქალაქო ომი დასრულდა „ენსისოს“ ბრძოლაში, სანტანდერში.

თითქმის ერთი წლის შემდეგ, 1896 წლის იანვარში, ტრადიციონალისტებმა კაროს გაუგზავნეს ძალიან მკაცრი გაფრთხილება, რომელიც ცნობილია როგორც „21-ის მანიფესტი“, სადაც გამოხატავდნენ უკმაყოფილებას და მის მიერ ადმინისტრაციული საქმეების მართვის დაგმობას. მანიფესტის მთავარი ხელმომწერი იყო კარლოს მარტინეს სილვა და სხვა 20 გამოჩენილი პირი და პოლიტიკური ლიდერი. მათ მოუწოდეს კაროს, გაეუქმებინა საომარი მდგომარეობა, აღედგინა სამოქალაქო თავისუფლებები და გამოეჩინა დიდსულოვანი მიდგომა ლიბერალების მიმართ.

კარო ამით იმდენად იმედგაცრუებული და შეურაცხყოფილი დარჩა, რომ 1896 წლის 12 მარტს პრეზიდენტის თანამდებობიდან გადადგა. კარომ მის შემცვლელად გენერალი გილერმო კინტერო კალდერონი დანიშნა და თავისი ოჯახის მამულში, სოპოში გაემგზავრა. გენერალმა კინტერო კალდერონმა მთავრობის მინისტრად ოპოზიციური ჯგუფის წარმომადგენელი, აბრაამ მორენო დანიშნა. ამან განარისხა კარო და მან 1896 წლის 17 მარტს კვლავ დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა.Arismendi Posada, Ignacio; Gobernantes Colombianos, trans. Colombian Presidents; Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición; Page 138; Bogotá, Colombia; 1983

პოლიტიკურად აქტიური ნათესავები
მიგელ ანტონიო კარიოს ორი პოლიტიკურად აქტიური შთამომავალია ხუან ანდრეს კარიო და სერხიო ხარამილიო კარიო.

სერხიო ხარამილიო კარიოSergio Jaramillo Caro არის კოლომბიელი პოლიტიკოსი. იგი ახლახან მსახურობდა მშვიდობის საკითხებში უმაღლეს კომისრად პრეზიდენტ ხუან მანუელ სანტოსის დროს, ტერორისტულ დაჯგუფება FARC-თან სადავო სამშვიდობო მოლაპარაკებებში 2012 წლიდან 2016 წლამდე. მანამდე იგი მთავრობაში მსახურობდა თავდაცვის მინისტრის მოადგილედ, ასევე ეკავა ეროვნული უსაფრთხოების მრჩევლის თანამდებობა 2010 წლიდან 2012 წლამდე.

ხუან ანდრეს კარიო რივერა არის ამერიკელი პოლიტიკოსი, რომელიც მსახურობდა ტრამპის ადმინისტრაციაში თეთრი სახლის ხელმძღვანელად პუერტო-რიკოს ენერგიის აღდგენის საკითხებში კონტრადმირალ პიტერ ბრაუნის დაქვემდებარებაში, ასევე იყო შეერთებული შტატების ენერგეტიკის დეპარტამენტის უფროსი მრჩეველი. მისი უფლებამოსილების პერიოდში ფედერალურმა მთავრობამ გამოაცხადა 9,6 მილიარდი ფედერალური ენერგიის აღდგენის ფონდებიდან პუერტო-რიკოს ენერგოქსელის გასაცოცხლებლად. ხუანი წარმოადგენდა თეთრი სახლის ენერგეტიკულ პრიორიტეტებს აღდგენით დელეგაციებში, რომლებიც ფოკუსირებული იყო ინფრასტრუქტურის აღდგენაზე, ეკონომიკურ გამოცოცხლებასა და ფარმაცევტული წარმოების დაბრუნებაზე. ხუანი გააკრიტიკეს 2020 წლის არჩევნების დროს ამომრჩეველთა გაყალბების შესახებ უარყოფილი პრეტენზიების გავრცელებაში მონაწილეობის გამო. ხუანი იყენებს ესპანურ სახელწოდების წესებს: პირველი ანუ მამის გვარი არის კარიო, ხოლო მეორე ანუ დედის გვარი არის რივერა.

იხილეთ აგრეთვე
 კოლომბიის პრეზიდენტი

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1845
კატეგორია:გარდაცვლილი 1909
კატეგორია:კოლომბიის პრეზიდენტები
კატეგორია:კოლომბიის ვიცე-პრეზიდენტები