ალბერტ მეიერი

ალბერტ მეიერი (დ. 13 მარტი, 1870 – გ. 22 ოქტომბერი, 1953) — შვეიცარიელი ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი, თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის (PRD) წევრი.

სწავლის დასრულების შემდეგ მცირე ხნით მუშაობდა ციურიხის საჯარო მოხელედ, ხოლო 1897 წელს შეუერთდა გაზეთ Neue Zürcher Zeitung-ის რედაქციას. იქ იგი სათავეში ჩაუდგა კომერციულ განყოფილებას, ხოლო 1915 წელს დაიკავა მთავარი რედაქტორის თანამდებობა. 1907-1927 წლებში იყო ციურიხის მუნიციპალური საბჭოს წევრი, ხოლო 1915 წელს აირჩიეს ეროვნულ საბჭოში.

ფედერალურ მრჩევლად არჩევის შემდეგ, 1930 წელს ჩაიბარა შინაგან საქმეთა დეპარტამენტი. 1934 წელს გადავიდა ფინანსთა და საბაჟო დეპარტამენტში, ხოლო 1936 წელს იყო კონფედერაციის პრეზიდენტი. მისი მანდატის დიდი ნაწილი დაემთხვა დიდ დეპრესიას. იგი ეწინააღმდეგებოდა შვეიცარიული ფრანკის დევალვაციას, თუმცა 1936 წლის სექტემბერში ფედერალური საბჭოს უმრავლესობის გადაწყვეტილებით მოუხდა ამის მიღება. იგი ცდილობდა ფედერალური ფინანსების ყოვლისმომცველ რეფორმას, მაგრამ მხოლოდ გარდამავალი გადაწყვეტილების მიღწევა შეძლო და 1938 წლის ბოლოს გადადგა.

ბიოგრაფია
ოჯახი, სწავლა და კარიერა
იგი იყო ფერმერ იოჰან იაკობ მეიერის მეორე ვაჟი, რომელიც ციურიხის კანტონალური საბჭოს წევრი და ფელანდენის მერი იყო. დაწყებითი და საშუალო განათლება მშობლიურ სოფელში მიიღო, შემდეგ კი ციურიხის კანტონალურ სკოლაში სწავლობდა. ბაკალავრიატის შემდეგ სამართალსა და ეკონომიკას ეუფლებოდა ციურიხის, ბერლინისა და ლაიფციგის უნივერსიტეტებში. 1895 წელს მიიღო ლიცენზია და მუშაობა დაიწყო ციურიხის საფინანსო მდივნად. ორი წლის შემდეგ დატოვა საჯარო სამსახური და შეუერთდა გაზეთ „Neue Zürcher Zeitung“-ს. 1900 წელს დაქორწინდა ელისაბედ ფონ ორელიზე. 18-წლიანი სარედაქციო საქმიანობის შემდეგ, 1915 წელს დაინიშნა მთავარ რედაქტორად.

შვეიცარიის არმიაში მან ქვეითთა ლეიტენანტ-პოლკოვნიკის წოდებას მიაღწია. 1926-1930 წლებში იყო შვეიცარიის ტელეგრაფის სააგენტოს დირექტორთა საბჭოს წევრი.

კანტონალური და ფედერალური პოლიტიკა
მისი პოლიტიკური კარიერა 1907 წელს ციურიხის მუნიციპალურ საბჭოში არჩევით დაიწყო. 1915 წლის 27 ივნისს შუალედურ არჩევნებში აირჩიეს ეროვნულ საბჭოში. იქ მისი საქმიანობა ფოკუსირებული იყო ფინანსურ, მონეტარულ და ეკონომიკურ პოლიტიკაზე. მან წარმატებით შეუწყო ხელი მარეგულირებელი ოფისის შექმნას ფასიანი ქაღალდების ბაზარზე ბოროტად გამოყენების აღსაკვეთად. 1923-1929 წლებში იყო ეროვნული PRD-ის პრეზიდენტი, ხოლო 1927-1929 წლებში შვეიცარიის ეროვნული ბანკის საბჭოს წევრი.

1929 წელს ფედერალურ საბჭოში ორი ვაკანსია გაჩნდა. PRD კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა მთავრობაში სოციალისტების შესვლას. მიუხედავად იმისა, რომ პარტიის ოფიციალური კანდიდატი ოსკარ ვეტშტეინი იყო, 1929 წლის 12 დეკემბრის არჩევნებზე კათოლიკე-კონსერვატორების მხარდაჭერით ალბერტ მეიერმა გაიმარჯვა (მეოთხე ტურში 112 ხმით ვეტშტეინის 87-ის წინააღმდეგ). ერთდღიანი ფიქრის შემდეგ მან თანამდებობა მიიღო.

ფედერალური მრჩეველი
250px|მინი
1930 წლის 1 იანვარს მან ჩაიბარა შინაგან საქმეთა დეპარტამენტი, თუმცა დიდი დეპრესიის გამო კულტურა და მეცნიერება მეორეხარისხოვანი გახდა ფინანსური პრობლემების ფონზე. 1934 წლის 1 მაისს მეიერი გადავიდა უფრო გავლენიან, ფინანსთა და საბაჟო დეპარტამენტში. იგი მიიჩნევდა, რომ დეფლაციის დასაძლევად აუცილებელი იყო ოქროს სტანდარტისა და სტაბილური გაცვლითი კურსის შენარჩუნება, რის გამოც კატეგორიულად გამორიცხავდა ფრანკის დევალვაციას, რასაც საექსპორტო ინდუსტრია ითხოვდა.

1936 წელს, როდესაც მეიერი კონფედერაციის პრეზიდენტი იყო, მან მძიმე პოლიტიკური მარცხი განიცადა. 24 სექტემბერს საფრანგეთმა მოახდინა ფრანკის დევალვაცია, რის შემდეგაც მეიერმა წინააღმდეგობა ვეღარ გაწია. ორი დღის შემდეგ ფედერალურმა საბჭომ (ხუთი ხმით ორის წინააღმდეგ) გადაწყვიტა შვეიცარიული ფრანკის 30%-ით დევალვაცია. პრეზიდენტი იძულებული გახდა დამორჩილებოდა კოლეგიის გადაწყვეტილებას და 27 სექტემბერს რადიომიმართვით აეხსნა ეს საზოგადოებისთვის.

მისი კიდევ ერთი მიზანი იყო ფინანსური რეჟიმის რეფორმა, რათა შეეცვალა 1915 წლიდან მოქმედი დროებითი რეგულაციები. 1936 წელს პარლამენტმა დაამტკიცა მისი წინადადება ომის გადასახადის გაზრდისა და ხარჯების შემცირების შესახებ. თუმცა, საბოლოო გადაწყვეტილების მიღწევა ვერ მოხერხდა და 1938 წელს პარლამენტმა მისი პროექტი უარყო. საბოლოოდ, შემუშავდა ახალი, სამწლიანი გარდამავალი რეჟიმი, რომელიც ხალხმა და კანტონებმა 1938 წლის 27 ნოემბერს დაამტკიცეს.

სხვა საქმიანობა
250px|მინი
რეფერენდუმის შემდეგ მეიერმა გადაწყვიტა საქმიანობის დასრულება და 6 დეკემბერს გამოაცხადა, რომ წლის ბოლოს გადადგებოდა. იგი დაბრუნდა ციურიხში, სადაც 1944 წლამდე იყო „Neue Zürcher Zeitung“-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი. 1939-1943 წლებში ხელმძღვანელობდა გოტფრიდ კელერის საზოგადოებასა და ფონდს. 1946 წელს მძიმედ დაავადდა. იგი გარდაიცვალა 1953 წლის ოქტომბერში და დაკრძალულია ციურიხში, ფლუნტერნის სასაფლაოზე.

ალბერტ მეიერი იყო ფელანდენის საპატიო მოქალაქე. მის პატივსაცემად მშობლიურ ქალაქში დადგმულია ვალტერ ჰიურლიმანის მიერ შექმნილი ბრინჯაოს ქანდაკება.

რესურსები ინტერნეტში
 Albert Meyer en la base de datos Dodis de los Documentos Diplomáticos de Suiza
 Perfil de Albert Meyer con los resultados electorales en la página web del Consejo Federal Suizo
 Альберт Мейер на сайте Федерального совета Швейцарии
 Биография на «Historischen Lexikon der Schweiz» на французском, немецком и итальянском языках.

სქოლიო

კატეგორია:შვეიცარიის პრეზიდენტები