სალვადორ ხორხე ბლანკო

ხოსე სალვადორ ომარ ხორხე ბლანკო (დ. 5 ივლისი, 1926 — გ. 26 დეკემბერი, 2010) — დომინიკელი პოლიტიკოსი, იურისტი და მწერალი, რომელიც 1982-1986 წლებში დომინიკელთა რესპუბლიკის 48-ე პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა. იგი იყო სენატორი „დომინიკის რევოლუციური პარტიიდან“ (PRD). მან პოლიტიკური კარიერა 1963 წელს, სანტიაგოს სამოქალაქო კავშირის კომიტეტის მდივნის პოზიციით დაიწყო, ხოლო 1964 წელს PRD-ს შეუერთდა.

ადრეული წლები და განათლება
ხორხე ბლანკო დაიბადა სანტიაგოში 1926 წლის 5 ივლისს, დილია ლიმბერტ ბლანკო პოლანკოსა (დ. 1900, ტამბორილი, – გ. 1988, სანტიაგო) და პედრო მარია ხორხე არიასის (დ. 1898, ლისეი – გ. 1982, სანტიაგო) ოჯახში. მან დაწყებითი განათლება ერსილია პეპინის სკოლაში მიიღო, ხოლო საშუალო განათლება ულისეს ფრანსისკო ესპაიატის სახელობის ლიცეუმში. იურიდიული ფაკულტეტი სანტო-დომინგოს ავტონომიურ უნივერსიტეტში დაამთავრა. 1951 წელს მან მოიპოვა დოქტორის ხარისხი მადრიდის კომპლუტენსეს უნივერსიტეტში, საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით. ხორხე ბლანკო ასევე მუსიკოსი იყო და ვირტუოზულად უკრავდა ისეთ ინსტრუმენტებზე, როგორიცაა ფორტეპიანო და ჩელო.

1957 წლის 27 დეკემბერს ხორხემ იქორწინა ასელა მერა დე ხორხეზე. წყვილს ორი შვილი შეეძინა: ორლანდო ხორხე მერა და დილია ლეტიცია ხორხე მერა. დილია ლეტიცია იურისტია, ხოლო ორლანდო ხორხე მერა „დომინიკის რევოლუციური პარტიის“ (PRD) გენერალური მდივანი გახდა.

1961 წელს, რაფაელ ლეონიდას ტრუხილიოს დიქტატურის დამხობის შემდეგ, მან გახსნა იურიდიული ფირმა და დაუყოვნებლივ ჩაება პოლიტიკურ ცხოვრებაში, როგორც „ეროვნული სამოქალაქო კავშირის“ წევრი. 1963 წელს, პრეზიდენტ ხუან ბოშის წინააღმდეგ მოწყობილი სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, იგი შეუერთდა სამოქალაქო მოძრაობას, რომელიც დომინიკის კონსტიტუციური წესრიგის აღდგენას ისწრაფოდა.

1964 წელს იგი შეუერთდა „დომინიკის რევოლუციურ პარტიას“ (PRD), სადაც სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა პოლიტიკურ კომისიასა და ეროვნულ აღმასრულებელ კომიტეტში.

პრეზიდენტობა
ხორხე ბლანკომ პრეზიდენტის თანამდებობაზე თავისივე პარტიის წევრი, იაკობო მაჰლუტა აზარი შეცვალა 1982 წელს, მას შემდეგ რაც გაიმარჯვა იმავე წლის არჩევნებში სლოგანით: „ხალხი საუკეთესოსთანაა, ხალხი სალვადორთანაა“. მიუხედავად მათი საერთო პოლიტიკური კუთვნილებისა, გუსმანის მმართველობის პერიოდი (მაჰლუტამდე) ხასიათდებოდა მწვავე დაპირისპირებით ხორხე ბლანკოსთან, რომელიც სენატიდან ხელმძღვანელობდა პარტიულ ოპოზიციას მოქმედი ადმინისტრაციის წინააღმდეგ. დაუმტკიცებელი, თუმცა ფართოდ გავრცელებული ხმები და კონსპირაციული თეორიები გუსმანის ოჯახის მრჩევლებს კორუფციაში ადანაშაულებდნენ, განსაკუთრებით 1982 წლის ივლისში პრეზიდენტის სავარაუდო თვითმკვლელობის შემდეგ.

ხორხე ბლანკოს არჩევისას არსებობდა იმედი, რომ ნეოპატრიმონიალური მმართველობის სტილი საბოლოოდ და მკვეთრად დასრულდებოდა, რადგან ბლანკო ორივე პალატაში PRD-ის უმრავლესობით მოდიოდა (17 სენატორი 27-დან და 62 დეპუტატი 120-დან). თუმცა, ორმა მოვლენამ ნათლად აჩვენა ბლანკოს მმართველობის შეზღუდვები და მისი სირთულეები. 1984 წლის აპრილში, საერთაშორისო სავალუტო ფონდის (IMF) მიერ დამტკიცებული ეკონომიკური სტაბილიზაციის პროგრამის ფარგლებში ფასების მკვეთრმა ზრდამ გამოიწვია მასობრივი არეულობა, რასაც ათეულობით ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. ამან შელახა ადმინისტრაციის რეპუტაცია სამოქალაქო და ადამიანის უფლებების სფეროში, იმ სფეროში, სადაც PRD ყველაზე მეტად ცდილობდა ხაზი გაესვა თავისი განსხვავებულობისთვის ბალაგერის წინა რეჟიმთან. შემდეგ, 1985 წლის ნოემბერში, შიდაპარტიული პრაიმერიზი, რომელიც მიზნად ისახავდა PRD-ის დემოკრატიული ერთგულების დემონსტრირებას საპრეზიდენტო კანდიდატის შერჩევისას, უშედეგოდ დასრულდა სასტუმრო „კონკორდში“ მომხდარი სროლის გამო, სადაც ბიულეტენების დათვლა მიმდინარეობდა. ხორხე ბლანკო დომინიკელთა რესპუბლიკას მართავდა დრამატული ეკონომიკური სირთულეების პერიოდში, რაც დიდწილად საერთაშორისო სისტემით იყო განპირობებული. 1985 წელს, 1965 წლის სამოქალაქო ომის შემდეგ პირველად, ქვეყანამ ეკონომიკური ზრდის უარყოფითი მაჩვენებელი დააფიქსირა.Jonathan Hartlyn, The Struggle for Democratic Politics in the Dominican Republic, the University of North Carolina Press, 1998 ამ კრიზისის საპასუხოდ მან გარკვეული ნეოლიბერალური ეკონომიკური პოლიტიკა გაატარა.https://ebrary.net/99332/political_science/neoliberal_globalization_cultural_shift

პრეზიდენტობის შემდგომი პერიოდი და სასამართლო პროცესი
1986 წელს, უფლებამოსილების ვადის ბოლოს, სალვადორ ხორხე ბლანკო ბევრის მიერ დომინიკელთა რესპუბლიკის ერთ-ერთ ყველაზე იმედისმომცემ პოლიტიკურ ლიდერად მიიჩნეოდა. თუმცა, ხანგრძლივი დაკითხვისა და შეიარაღებული ძალებისთვის აღჭურვილობის შესყიდვისას უკანონო კომისიებთან დაკავშირებული კორუფციის ბრალდებით დაპატიმრების ბრძანების შემდეგ, 1987 წლის 30 აპრილს ხორხე ბლანკო ვენესუელის საელჩოში გაიქცა და პოლიტიკური თავშესაფარი მოითხოვა. გულის სპაზმის გამო იგი სანტო-დომინგოს კლინიკაში მოათავსეს, მაშინ როდესაც ვენესუელის მთავრობამ მისი მოთხოვნის უპასუხოდ დატოვება ამჯობინა. მას შემდეგ, რაც ხორხე ბლანკომ აღიარა, რომ მისი დაპატიმრების ორდერი არსებობდა, მას სამკურნალოდ ამერიკის შეერთებულ შტატებში გამგზავრების უფლება დართეს. პრეზიდენტმა ხოაკინ ბალაგერმა, რომელიც მისი მემკვიდრე გახდა, 1988 წლის ნოემბერში ხორხე ბლანკო კორუფციის ბრალდებით გაასამართლა. პროცესს (დაუსწრებლად) უძღვებოდა პროკურორი მარინო ვინიციო კასტილიო. რამდენიმეთვიანი სასამართლო განხილვის შემდეგ, რომელიც ტელევიზიით გადაიცემოდა, სალვადორ ხორხე ბლანკოს მრავალმილიონიანი ჯარიმა და 23 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. 2001 წლის მაისში უზენაესმა სასამართლომ საქმე გადასინჯა და დაადგინა, რომ პროცესი წარიმართა პრეზიდენტ ხორხე ბლანკოს უფლებების დარღვევით, რის გამოც განაჩენი გაუქმდა. ხორხე ბლანკო ყოველთვის უარყოფდა ბრალდებებს და აცხადებდა, რომ მისი „კოშმარი“ ხოაკინ ბალაგერის მხრიდან პოლიტიკური დევნის შედეგი იყო.BBC News, May 11, 2001

გარდაცვალება
2010 წლის 25 ნოემბერს ექს-პრეზიდენტი ექიმ აბელ გონსალესის სახელობის მოწინავე მედიცინის ცენტრის გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში გადაიყვანეს. იგი საწოლიდან გადმოვარდა და თავი დაარტყა, რამაც ძლიერი შინაგანი სისხლჩაქცევა გამოიწვია. 2010 წლის 26 დეკემბერს, გამთენიისას, 37-დღიანი კომატოზური მდგომარეობის შემდეგ, იგი გარდაიცვალა.

რესურსები ინტერნეტში
Biography and tenure by CIDOB Foundation (in Spanish)

სქოლიო

კატეგორია:დომინიკელთა რესპუბლიკის პრეზიდენტები
კატეგორია:სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაურები, რომლებიც მოგვიანებით დააპატიმრეს
კატეგორია:დაბადებული 1926
კატეგორია:დაბადებული 5 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2010
კატეგორია:გარდაცვლილი 26 დეკემბერი