ხუან ალვარესი

ხუან ნეპომუსენო ალვარეს ჰურტადო დე ლუნა, საყოველთაოდ ცნობილი როგორც ხუან ალვარესი ( დ. 27 იანვარი, 1790 — გ. 21 აგვისტო, 1867) — გენერალი, სამხრეთ მექსიკის მრავალწლიანი რეგიონული ლიდერი და მექსიკის პრეზიდენტი ორი თვის განმავლობაში 1855 წელს, ლიბერალების მიერ ანტონიო ლოპეს დე სანტა-ანას გადაყენების შემდეგ. მისმა პრეზიდენტობამ დაუდო სათავე გარდამტეხ ეპოქას — „ლა რეფორმას“ (La Reforma).

ალვარესმა ძალაუფლება სამხრეთ მექსიკაში, ტიერა კალიენტეში მოიპოვა ადგილობრივი გლეხების მხარდაჭერით, რომელთა მიწებსაც ის იცავდა. იგი იბრძოდა დამოუკიდებლობის ომის გმირების, ხოსე მარია მორელოსისა და ვისენტე გერეროს გვერდით, ასევე მონაწილეობდა მისი დროის ყველა დიდ ომში: „ნამცხვრების ომიდან“ და მექსიკა-ამერიკის ომიდან დაწყებული, რეფორმის ომითა და საფრანგეთის მეორე ინტერვენციის წინააღმდეგ ბრძოლით დასრულებული. ლიბერალი რეფორმატორი, რესპუბლიკელი და ფედერალისტი — ის იყო 1854 წლის აიუტლას გეგმის მხარდამჭერი რევოლუციის ლიდერი, რამაც სანტა-ანას ხელისუფლებიდან ჩამოშორება და მექსიკის ისტორიის პოლიტიკური ეპოქის, „ლიბერალური რეფორმის“ დასაწყისი განაპირობა. ისტორიკოს პიტერ გუარდინოს თანახმად: „ალვარესი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო მექსიკის გლეხური მასების პოლიტიკურ ცხოვრებაში ჩართვის საქმეში... იგი მხარს უჭერდა მამაკაცთა საყოველთაო საარჩევნო უფლებასა და მუნიციპალურ ავტონომიას“.Peter Guardino, "Juan Álvarez" in Encyclopedia of Latin American History and Culture, vol. 1, p. 73. New York: Charles Scribner's Sons 1996.

ადრეული ცხოვრება
ხუან ალვარესი დაიბადა ქალაქ სანტა მარია დე ლა კონსეფსიონ ატოიაკში, 1790 წლის 27 იანვარს. მისი მშობლები იყვნენ ანტონიო ალვარესი სანტიაგო გალისიიდან და რაფაელა ჰურტადო აკაპულკოდან. განათლება მეხიკოში მიიღო იგნასიო ავილესის ხელმძღვანელობით, რომელსაც ალვარესმა მოგვიანებით საკუთარი პირველი ვაჟის აღზრდაც მიანდო.

მან მონაწილეობა მიიღო მექსიკის დამოუკიდებლობის ომში მისი დაწყებისთანავე, 1810 წელს. 1810 წლის 17 ნოემბერს იგი შეუერთდა ხოსე მარია მორელოსის ძალებს, როგორც გვადალუპეს პოლკის მეორე ბატალიონის წევრი, მომდევნო თვეში კი მას სერჟანტის წოდება მიენიჭა. ერთ წელზე ნაკლებ დროში იგი პოლკოვნიკად დააწინაურეს. ერთ-ერთი პირველი მნიშვნელოვანი დავალება, რომელიც მას მორელოსმა მიანდო, იყო დიდი რისკის ფასად მგზავრობა საკატულაში. მან მოიპოვა მორელოსის ნდობა და გახდა მისი პირადი ესკორტის წევრი, ხოლო 11 იანვარს მონაწილეობა მიიღო ესპანელი გენერლის, ფრანსისკო პარისის დამარცხებაში.

იგი ხელმძღვანელობდა ასეულს, რომელიც მორელოსმა სან-დიეგოს ფორტის კაპიტულაციის მისაღებად გაგზავნა. ამ დროს იგი ვერაგობის მსხვერპლი გახდა: ფორტის ესპანელმა მეთაურმა ალვარესის ძალებს ციხესიმაგრესთან მიახლოების საშუალება მისცა, რის შემდეგაც მათ ცეცხლი გაუხსნა. ალვარესის კაცების უმეტესობა დაიღუპა, თავად ალვარესი კი ორივე ფეხში დაიჭრა, თუმცა იგი ჯარისკაცმა დიეგო ეუხენიო სალასმა გადაარჩინა, რომელმაც დაჭრილი მეთაური სამშვიდობოს გაიყვანა, მიუხედავად იმისა, რომ თავადაც დაშავებული იყო.

ბრძოლების დროს ალვარესმა დაკარგა სახლი და ქონება, რომელიც ოცდათხუთმეტ პესოს შეადგენდა; მას უწევდა მიწის ნაყოფით თავის რჩენა, თუმცა ესპანელების წინააღმდეგ ბრძოლა არ შეუწყვეტია და დაიმსახურა ფსევდონიმი „გალიეგო“ (Gallego). 1821 წელს იგი შეუერთდა აგუსტინ დე იტურბიდეს „სამი გარანტიის არმიას“ და სამასი კაცით ალყაში მოაქცია აკაპულკო, სანამ საბოლოოდ, 15 ოქტომბერს, პორტი არ დაიკავა. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ მან მთავრობას გადადგომის ნებართვა სთხოვა, თუმცა უარი მიიღო და სანაცვლოდ აკაპულკოს ციხესიმაგრის მეთაურობა დაევალა.

მექსიკის პირველი რესპუბლიკა
მინი|ლიბერალი პრეზიდენტი ვისენტე გერერო, რომლისთვისაც ალვარესი იბრძოდა.
თავდაპირველად, 1822 წლის ბოლოს, როდესაც ვისენტე გერერო და ნიკოლას ბრავო მექსიკის პირველი იმპერიის წინააღმდეგ გამოვიდნენ, ალვარესი მათ შეუერთდა, ხოლო 1824 წლის კონსტიტუციის მიღების შემდეგ ზომიერ რესპუბლიკურ პარტიას მიემხრო. იგი ეწინააღმდეგებოდა ხალაპას გეგმას, რომელიც პრეზიდენტ ვისენტე გერეროს დამხობას ისახავდა მიზნად და იბრძოდა მის მხარდასაჭერად, თუმცა პრეზიდენტი გერერო საბოლოოდ მაინც დაამხეს.

1833 წლის მაისში იგი იბრძოდა ვალენტინ გომეს ფარიასის ლიბერალური ადმინისტრაციის წინააღმდეგ მიმართული კონსერვატიული ამბოხის მოსაგერიებლად, ხოლო მას შემდეგ, რაც გომეს ფარიასი სანტა-ანამ გადააყენა, ალვარესმა მის წინააღმდეგ სამხრეთი ააჯანყა. მიუხედავად ამისა მისი მოძრაობა წარუმატებელი აღმოჩნდა და მას ქვეყნიდან გაძევება მიესაჯა; მოგვიანებით ეს სასჯელი შეუცვალეს აკაპულკოში სხვა ამბოხების მშვიდობიანი გზით დაშოშმინების გამო.

მექსიკის ცენტრალისტური რესპუბლიკა
მან თავისი სამსახური შესთავაზა მთავრობას ფრანგების წინააღმდეგ 1838 წლის „ნამცხვრების ომის“ დროს, ხოლო 1841 წელს ანასტასიო ბუსტამანტეს წინააღმდეგ გამართულ ამბოხებაში მონაწილეობის შემდეგ, გამარჯვებულმა სანტა-ანამ ალვარესი დივიზიის გენერლის წოდებამდე დააწინაურა. იგი ახშობდა ინდიელთა აჯანყებებს ჩილაპას მთებსა და ინსურგენციებს — ტიერა კალიენტეში, რომლებიც ეთნიკური კონფლიქტების მახასიათებლებს იძენდნენ.

მან გადაწყვიტა არ ებრძოლა მექსიკა-ამერიკის ომში, მიუხედავად იმისა, რომ მის განკარგულებაში სოლიდური არმია იყო. მოლინო-დელ-რეის ბრძოლის დროს (1847 წლის სექტემბერი), გენერალმა ანტონიო ლოპეს დე სანტა-ანამ გენერალ ხუან ალვარესს უბრძანა, დაახლოებით 3,000–4,000 კაციანი კავალერიით შეეტია აშშ-ის ფლანგისთვის, სანამ ამერიკული ჯარები მოლინო-დელ-რეისა და კასა-მატას პოზიციებს უტევდნენ. თუმცა, ალვარესის კავალერიას გადამწყვეტი იერიში არასოდეს წამოუწყია. სანამ ამერიკელები გადაჯგუფდნენ და წინ წაიწივნენ, მექსიკის ეროვნული გვარდიის ნაწილები დამარცხდნენ და პოზიციები საბოლოოდ დაიკარგა. ბრძოლის შემდეგ ორივე მხარემ მძიმე დანაკარგები განიცადა. იმდროინდელი ცნობები აღწერენ ამ შეტაკებას, როგორც უკიდურესად სისხლისმღვრელს, ასობით მსხვერპლით თითოეულ მხარეს. ზოგიერთი მოგვიანებითი ნარატივი აკრიტიკებდა ალვარესს და ამტკიცებდა, რომ მან რელიეფი კავალერიის იერიშისთვის შეუფერებლად მიიჩნია და ამიტომ შეიკავა თავი, რამაც უმოქმედობის შესახებ ბრალდებები გამოიწვია[7]. ალვარესმა წვლილი შეიტანა ქვეყნის სამხრეთში გერეროს შტატის ჩამოყალიბებაში და ასევე იყო მისი პირველი გუბერნატორი. იგი ებრძოდა „ხალისკოს გეგმას“, რომელმაც დაამხო პრეზიდენტი მარიანო არისტა და გზა გაუხსნა სანტა-ანას დაბრუნებას 1853 წელს.

აიუტლას გეგმა
300px|მინი|ბრძოლები აიუტლას გეგმის დროს
ალვარესი ეწინააღმდეგებოდა სანტა-ანას შემდგომ დიქტატურას ამიტომ 1854 წლის 20 თებერვალს მთავრობის წინააღმდეგ ამბოხება გამოაცხადა. ამბოხებულმა პოლკოვნიკმა ფლორენსიო ვილიარეალმა 1 მარტს, გერეროს შტატის ქალაქ აიუტლაში, რევოლუციური პროგრამა გამოაქვეყნა. პრეამბულამ ჩამოთვალა პრეტენზიები დიქტატურის წინააღმდეგ, რასაც ცხრა მუხლი მოჰყვა: 1. სანტა-ანას და მის ოფიცრებს ხალხის სახელით ერთმეოდათ ძალაუფლება; 2. მას შემდეგ, რაც ერის უმრავლესობა მიიღებდა გეგმას, რევოლუციურ მთავარსარდალს უნდა მოეწვია თითოეული შტატისა და ტერიტორიის წარმომადგენელთა ასამბლეა დროებითი მთავრობის ასარჩევად; 3. დროებით პრეზიდენტს ენიჭებოდა საკმარისი უფლებამოსილება მმართველობის ამოცანების შესასრულებლად და ეროვნული სუვერენიტეტის დასაცავად; 4. შტატებს, რომლებიც მიიღებდნენ გეგმას, უნდა ჩამოეყალიბებინათ ახალი მმართველობა, ამასთან ხაზი ესმეოდა რესპუბლიკის მთლიანობის ურღვევობას; 5. დროებით პრეზიდენტს უნდა მოეწვია კონგრესი; 6. სავაჭრო და სამხედრო საქმეები ადეკვატურად უნდა ყოფილიყო მართული; 7. უქმდებოდა გაწვევისა და პასპორტების შესახებ კანონები; 8. გეგმის მოწინააღმდეგეები განიხილებოდნენ, როგორც საფრთხე ეროვნული დამოუკიდებლობისთვის; 9. მოძრაობის სათავეში დადგნენ ნიკოლას ბრავო, ტომას მორენო და ხუან ალვარესი.  გეგმა რატიფიცირებული იყო აკაპულკოში რამდენიმე შესწორებით, მათ შორის დებულებით, რომელიც იძლეოდა ცვლილებების შეტანის საშუალებას ეროვნული ნების შესაბამისად, ხოლო რაც შეეხება ალვარესი მოძრაობის ხელმძღვანელად აირჩიეს.

სანტა-ანამ მკაცრი ზომები მიიღო ამბოხების წინააღმდეგ, რაც მოიცავდა რევოლუციონერთა ქონების კონფისკაციას, მტრულად განწყობილი ქალაქების გადაწვას და შეიარაღებული რევოლუციონერი მეთაურების სიკვდილით დასჯას.  სანტა-ანა პირადად წარუძღვა თავის ჯარებს აკაპულკოსკენ, თუმცა ქალაქის აღება ვერ შეძლო და იძულებული გახდა მეხიკოში დაბრუნებულიყო. მან განაგრძო ბრძოლა, მაგრამ რევოლუცია კვლავ ვრცელდებოდა და 1855 წლის აგვისტოსთვის სანტა-ანა გადადგა. მისმა მემკვიდრემ მარტინ კარერამ, დედაქალაქში სცადა ყოფილიყო კომპრომისული კანდიდატი და დაიწყო აიუტლას გეგმის პუნქტების შესრულება, თუმცა ალვარესი და სხვა ლიდერები მას არ ენდობოდნენ — მას განიხილავდნენ, როგორც სანტა-ანას რეჟიმის ნარჩენს და მცდელობას რევოლუციის შესუსტებისა თუ მისი მითვისებისა. ერთი თვის უშედეგო მოლაპარაკებების შემდეგ კარერა გადადგა და მმართველობის ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა გადაეცა მეხიკოს გარნიზონის სარდალს, რომულო დიას დე ლა ვეგას, რომელიც მხარს უჭერდა აიუტლას გეგმას და ხუან ალვარესის ჩამოსვლას ელოდა.

ალვარესმა და მისმა არმიამ ჩილპანსინგოს 1855 წლის 8 სექტემბერს მიაღწიეს. ამავდროულად, მისი ლეიტენანტი ინგნასიო კომონფორტი ლაგოსში იმყოფებოდა და ცდილობდა დაერწმუნებინა სხვა, დამოუკიდებელი რევოლუციონერი ლიდერები, ეღიარებინათ ალვარესის ლიდერობა. ეს მიზანი მიღწეული იყო და ალვარესმა განაგრძო მარში იგუალასკენ, კუერნავაკაში გარკვეული დროით დარჩენის განზრახვით. იგუალაში, 1855 წლის 24 სექტემბერს, აიუტლას გეგმის მე-2 მუხლის შესაბამისად, მან გამოსცა დეკრეტი თითოეული შტატისა და ტერიტორიიდან თითო წარმომადგენლის დანიშვნის შესახებ და მოუწოდა მათ შეკრებილიყვნენ კუერნავაკაში 4 ოქტომბერს დროებითი პრეზიდენტის ასარჩევად. წარმომადგენლები შესაბამისად შეიკრიბნენ; ასამბლეის პრეზიდენტი იყო ყოფილი ლიბერალი პრეზიდენტი ვალენტინ გომეს ფარიასი, ხოლო ერთ-ერთი მდივანი — მექსიკის მომავალი პრეზიდენტი ბენიტო ხუარესი. იმავე დღეს მათ ალვარესი პრეზიდენტის თანამდებობაზე აირჩიეს.

პრეზიდენტობა
200px|მინი|მარჯვნივ|პრეზიდენტი ხუან ალვარესი
პრეზიდენტმა დაიწყო კაბინეტის ფორმირება და აიუტლას გეგმის ერთ-ერთი მეთაური, იგნასიო კომონფორტი, ომის მინისტრად აირჩია. მელჩორ ოკამპო დაინიშნა ურთიერთობათა მინისტრად, გილერმო პრიეტო — ხაზინის მინისტრად, ხოლო ბენიტო ხუარესი — იუსტიციისა და საეკლესიო საქმეთა მინისტრად. მიგელ ლერდო დე ტეხადა დაინიშნა განვითარების მინისტრად.

ადმინისტრაციის პირველი ღონისძიება იყო ორგანული სტატუტის შემუშავება, რომელიც დროებითი კონსტიტუციის როლს შეასრულებდა. ალვარესს სჭირდებოდა ფედერალური მთავრობის უფლებამოსილებების გაძლიერება და მექსიკის ქრონიკული ფინანსური კრიზისის შემსუბუქება. პრეზიდენტმა გამოსცა დეკრეტი, რომლის მიხედვითაც, აღმასრულებელი ხელისუფლების ვაკანსიის შემთხვევაში, იგი სახელმწიფო საბჭოს უნდა შეევსო. 15 ოქტომბერს მან ასევე გამოაცხადა ამნისტია ყველა სამხედრო დეზერტირისთვის, რომელთა რიცხვიც სანტა-ანას მიერ გატარებული გაწვევის ღონისძიებების გამო საკმაოდ დიდი იყო.  16 ოქტომბერს გაჟღერდა მოწოდება კონგრესის შეკრების შესახებ დოლორეს იდალგოში 1856 წლის თებერვალში, რათა მომხდარიყო ერის ორგანიზება რესპუბლიკური, დემოკრატიული და წარმომადგენლობითი ფორმით, რაც ეფუძნებოდა 1841 წლის ტაკუბაიას საფუძვლების (Bases of Tacubaya) დეკრეტს. კონგრესი საბოლოოდ დათქმულ დროს შეიკრიბა, თუმცა ამ დროისთვის ალვარესი უკვე გადამდგარი იყო პრეზიდენტობიდან.

მექსიკის ისტორიის მანძილზე მილიტარიზმისგან მომდინარე არეულობების გამო, კაბინეტში გაჩნდა იდეა სამხედრო ძალების დაშლისა და ყველაფრის თავიდან დაწყების შესახებ; ოკამპო და ხუარესი ამას ემხრობოდნენ, ხოლო კომონფორტი წინააღმდეგი იყო — მას სამხედრო კლასის რეფორმირება სურდა და არა მისი განადგურება. ეს იყო მხოლოდ ერთი მაგალითი იმ აზრთა სხვადასხვაობისა, რომელიც კაბინეტში არსებობდა; კომონფორტი საზოგადოების თვალში სხვა მინისტრებთან შედარებით უფრო ზომიერ ფიგურად აღიქმებოდა. კაბინეტში მიმდინარე მუდმივმა დაპირისპირებამ 7 დეკემბერს რადიკალი ოკამპოს გადადგომა გამოიწვია, მისი თანამდებობა კი მიგელ მარია არიოხამ დაიკავა.

ამავდროულად, მთელ რესპუბლიკაში კონსტიტუციური უწესრიგობა სუფევდა. ახალი ადგილობრივი მთავრობები, რომლებიც აიუტლას გეგმის მე-4 მუხლით შეიქმნა, საკუთარ ტერიტორიებზე თითქმის სრულ სუვერენიტეტს იჩემებდნენ. ფედერალურმა მთავრობამ ამ ტენდენციის წინააღმდეგ მკაცრი ზომები მიიღო: სამხედრო გუბერნატორებსა და გენერალურ კომანდანტებს აეკრძალათ ხაზინის საქმეებში ჩარევა ან საბაჟო სახსრების მითვისება. ალვარესი, რომელიც მანამდე კუერნავაკადან მართავდა ქვეყანას, ახლა თავის ჯარებთან ერთად მეხიკოში გადავიდა. მისი ჯარისკაცების, ე.წ. „პინტოსების“ (pintos - ლაქიანები), სავარაუდო სისასტიკემ უნდობლობა და განგაში გამოიწვია, რასაც მოჰყვა ხმები, თითქოს ალვარესის დამხობას კომონფორტის სასარგებლოდ აპირებდნენ.

La Reforma-ს ინაუგურაცია
ალვარესის კაბინეტი, რომელიც მოიცავდა პროგრესულ გუბერნატორებს — ბენიტო ხუარესსა და მელჩორ ოკამპოს, ასევე პოეტ გილერმო პრიეტოს, წარმოადგენდა ლიბერალების ახალ თაობას, რომელიც დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ გაიზარდა. მათ განიზრახეს უპრეცედენტო რეფორმების გატარება იმ პერიოდში, რომელიც ალვარესის ადმინისტრაციით დაიწყო და საბოლოოდ ცნობილი გახდა, როგორც „ლა რეფორმა“ (La Reforma). რეფორმების კულმინაცია იყო 1857 წლის კონსტიტუცია და ღია კონფლიქტი ამ ზომების მოწინააღმდეგეებთან, რაც საბოლოოდ მხოლოდ 1867 წელს დასრულდა.

პროცესი დაიწყო „ხუარესის კანონით“ (Ley Juarez), რომელმაც მექსიკის სამღვდელოებას ჩამოართვა დამოუკიდებელი სამართლებრივი პრივილეგიები (fueros), რომლებითაც ისინი აქამდე სარგებლობდნენ კანონიკური და სამოქალაქო სამართლის საფუძველზე. „ხუარესის კანონს“ წინ უძღოდა მამა ხავიერ მირანდას გახმაურებული საქმე. 1855 წლის 20 ნოემბერს ყოფილი კონსერვატორი მინისტრი, მამა მირანდა, პუებლაში საკუთარ სახლში დააპატიმრეს. იგი მეხიკოში გადაიყვანეს და სან-იპოლიტოს ყაზარმებში მოათავსეს. ტექნიკურად ეს უკანონო იყო, რადგან იმ დროს მთავრობას არ შეეძლო მღვდლის დაპატიმრება საეკლესიო ხელისუფლების თანხმობის გარეშე. კონსერვატიული პრესა აღშფოთდა, ლიბერალურმა პრესამაც კი გააკრიტიკა დაპატიმრება, როგორც თვითნებური ქმედება და მოითხოვა მირანდას გასამართლება და მთავრობის მხრიდან დაპატიმრების მოტივების განმარტება. პუებლას ეპისკოპოსმა მთავრობას პროტესტი განუცხადა, თუმცა უშედეგოდ. მთავრობის ერთადერთი პასუხი იყო მირანდას გადაყვანა სან-ხუან-დე-ულუას ციხესიმაგრეში, ვერაკრუსის ნავსადგურში. არსებობდა ეჭვი, რომ დაპატიმრება მირანდას პოლიტიკური შეხედულებების გამო მოხდა.

„ხუარესის კანონი“ მიიღეს 1855 წლის 22 ნოემბერს. საეკლესიო ტრიბუნალებს ჩამოერთვათ სამოქალაქო სამართლის საქმეების განხილვის უფლება. მათ ნება დაერთოთ, გაეგრძელებინათ სამღვდელოების გასამართლება მხოლოდ კანონიკური სამართლის ფარგლებში. მამა მირანდას საქმის გათვალისწინებით, კონსერვატორებმა ეს ღონისძიება შეაფასეს, როგორც მკაცრი ანტიკლერიკალური კანონების გატარების საშუალება, რაც გულისხმობდა მღვდლების დაპატიმრებას უმცირესი საბაბით და მათ გასამართლებას სამოქალაქო სასამართლოებში. კანონის მოწინააღმდეგეები სამთავრობო დეპუტატებს ფარისევლობაში სდებდნენ ბრალს, რადგან ისინი კანონის წინაშე თანასწორობას უჭერდნენ მხარს, თუმცა საკუთარ იმუნიტეტს ინარჩუნებდნენ.

არქიეპისკოპოსმა გააპროტესტა ეს ზომა და წამოაყენა წინადადება, რომ საეკლესიო პრივილეგიების (fuero) საკითხი რომის პაპისთვის გადაეცათ, რაც მთავრობამ უარყო. კონსერვატორ გენერლებს, სანტა-ანასა და ბლანკოს, ოფიციალურად ჩამოერთვათ უფლებამოსილება, ხოლო ლიბერალები — დეგოლიადო და მორენო — გენერლებად დაინიშნენ. კომონფორტი იმუქრებოდა, რომ გადადგებოდა და მხოლოდ მთავარსარდლის თანამდებობას დაიტოვებდა. ალვარესმა თავის მდივნებს დაავალა წარედგინათ წინადადებები მოქმედების გეგმის შესახებ, ასევე მათ დაევალათ საბჭოს ორგანული სტატუტის პროექტის მომზადება. ამავდროულად, კონსერვატორებმა პრეზიდენტის თანამდებობაზე მხარი ზომიერ კომონფორტს დაუჭირეს.

გადადგომა
მინი|ალვარესი გადადგა იგნასიო კომონფორტის სასარგებლოდ იმ იმედით, რომ უფრო ზომიერი სახელმწიფო მოღვაწე უკეთ შეძლებდა ლიბერალური რეფორმების განხორციელებას.
ალვარესი სერიოზულად განიხილავდა პრეზიდენტობიდან გადადგომას და ხელისუფლების კომონფორტისთვის გადაცემას, თუმცა ამ უკანასკნელის მტრები ალვარესს თანამდებობაზე დარჩენისკენ მოუწოდებდნენ. 4 დეკემბერს ალვარესმა მოიწვია ლიბერალური პარტიის ყველაზე გამოჩენილი წევრები რჩევის მისაღებად. იგი მერყეობდა და მომდევნო დღეს მიიღო მთელი სამინისტროს გადადგომის გადაწყვეტილება, ხოლო ახლის ჩამოსაყალიბებლად ლუის დე ლა როსას მოუხმო. ალვარესის პრეზიდენტობის დარჩენილ პერიოდში მინისტრთა პორტფელები ცარიელი დარჩა.

გუანახუატოში, 6 დეკემბერს, მანუელ დობლადო ხუან ალვარესის მთავრობის წინააღმდეგ გამოვიდა და ახალ პრეზიდენტად ზომიერი იგნასიო კომონფორტი დაასახელა. მის პროკლამაციაში ალვარესი რელიგიაზე — იმ ერთადერთ რამეზე თავდასხმაში იყო დადანაშაულებული, რაც მექსიკელებს აერთიანებდა. ეს ქმედება ზედმეტი აღმოჩნდა, რადგან სანამ ამბოხის ამბავი დედაქალაქამდე მიაღწევდა, ხანდაზმულმა პრეზიდენტმა ალვარესმა, რომელიც ვერც ადმინისტრაციულ დავალებებს ეგუებოდა და ვერც მეხიკოს კლიმატს, გადადგომა გადაწყვიტა, რაც 8 დეკემბერს გამოაცხადა. ალვარესი შეხვდა კომონფორტს და 11 დეკემბერს პრეზიდენტის თანამდებობა ოფიციალურად გადასცა მას.

შემდგომი ცხოვრება
ალვარესმა დედაქალაქი 18 დეკემბერს სამხედრო ესკორტით დატოვა და გერეროში გაემგზავრა, სადაც კომონფორტის ადმინისტრაციის წინააღმდეგ მიმართულ აჯანყებებს ებრძოდა. იგი აგრძელებდა ბრძოლას ლიბერალური საქმისთვის რეფორმის ომის დროს, სადაც მისი ოპერაციების ბაზას სამხრეთ შტატები წარმოადგენდა. 1861 წელს დაწყებული საფრანგეთის მეორე ინტერვენციის დროს, იგი პრეზიდენტ ხუარესს ბრძოლის გაგრძელებას ურჩევდა; ხუარესმა გამოსცა ბრძანება, რომლის მიხედვითაც მის აღმოსავლეთ ძალებს ალვარესისთვის უნდა დაეჯერებინათ ცენტრალურ მთავრობასთან კავშირის გაწყვეტის შემთხვევაში. მან იცოცხლა 1866 წელს ფრანგების უკანდახევამდე და 1867 წლის ივნისში მექსიკის მეორე იმპერიის დაცემამდე. ალვარესი იმავე წლის 21 აგვისტოს გარდაიცვალა.

იხილეთ აგრეთვე
მექსიკის პრეზიდენტი

რესურსები ინტერნეტში
 Biographical details at Letras Libres .

სქოლიო

კატეგორია:მექსიკელი გენერლები
კატეგორია:დაბადებული 1790
კატეგორია:გარდაცვლილი 1867
კატეგორია:XIX საუკუნის მექსიკელები