ფილიპ ეტერი

ფილიპ ეტერი (დ. 21 დეკემბერი, 1891 — გ. 23 დეკემბერი, 1977) — გამოჩენილი შვეიცარიელი იურისტი და ადვოკატი, რომელმაც შვეიცარიის პოლიტიკურ ისტორიაში წარუშლელი კვალი დატოვა. მისი კარიერის ყველაზე მნიშვნელოვან მიღწევას წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ იგი ოთხჯერ იქნა არჩეული შვეიცარიის პრეზიდენტად 1939 წლიდან 1953 წლამდე პერიოდში. ამავდროულად, 1934 წლიდან 1959 წლამდე, იგი იყო შვეიცარიის ფედერალური საბჭოს გავლენიანი წევრი კონსერვატიული სახალხო პარტიიდან.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ფილიპ ეტერი დაიბადა 1891 წლის 21 დეკემბერს შვეიცარიის ქალაქ მენცინგენში. იგი ოჯახში ოთხი შვილიდან უმცროსი იყო. მამამისი, იოზეფ ანტონ ეტერი, მეკასრეობის ოსტატი გახლდათ, ხოლო დედა, იაკობეა ეტერი, მაღაზიას ფლობდა და ვაჭრობას ეწეოდა. ფილიპი ტრადიციულ კათოლიკურ გარემოში აღიზარდა, რამაც მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მის შემდგომ მსოფლმხედველობაზე.

მენცინგენში სავალდებულო სასკოლო განათლების მიღების შემდეგ, მან სწავლა ცუგის კანტონურ სკოლაში განაგრძო. მოგვიანებით იგი აინზიდელნის სააბატოს სკოლაში გადავიდა, სადაც საშუალო განათლების დასამთავრებელი ეტაპი — „მატუზა“ დახურა. აკადემიური გზა მან ციურიხის უნივერსიტეტში სამართლის შესწავლით განაგრძო, რის შემდეგაც შვიცის კანტონში ადვოკატის სტატუსი მიიღო და უფლება მოიპოვა, ეწარმოებინა იურიდიული პრაქტიკა.

პოლიტიკური კარიერა
თავისი მმართველობის პერიოდში მას შინაგან საქმეთა დეპარტამენტი ებარა, ხოლო 1939 წლიდან 1953 წლამდე შვეიცარიის კონფედერაციის პრეზიდენტად ოთხჯერ იქნა არჩეული. იგი ცუგის კანტონალურ პარლამენტში კონსერვატიული სახალხო პარტიის სახელით იყო წარდგენილი.

1922 წლისთვის ფილიპ ეტერმა აღმასრულებელ საბჭოში გადაინაცვლა, სადაც მან განათლებისა და სამხედრო დეპარტამენტი ჩაიბარა. 1927-1928 წლებში იგი ცუგერლანდის ამანის პოზიციას იკავებდა, ხოლო 1930 წელს სენატში იქნა არჩეული. 1934 წლის 28 მარტს იგი შვეიცარიის ფედერალურ საბჭოში აირჩიეს, სადაც 1959 წლის 31 დეკემბრამდე მსახურობდა. პოლიტიკურად იგი შვეიცარიის ქრისტიან-დემოკრატიულ სახალხო პარტიასთან იყო აფილირებული. ფრაიბურგელი ფედერალის, ჟან-მარი მიუზის მოულოდნელი გადადგომის შემდეგ, ფედერალურმა ასამბლეამ 1934 წლის 28 მარტს ბუნდესრატში პირველად აირჩია 43 წლის კონსერვატორი ცუგიდან. ეტერმა შინაგან საქმეთა დეპარტამენტი ჩაიბარა, რომლის მნიშვნელობაც მისი მმართველობის განმავლობაში საგრძნობლად გაიზარდა, განსაკუთრებით კეთილდღეობის სახელმწიფოს განვითარების ხარჯზე.

ომამდელ წლებში ეტერმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა ე.წ. „სულიერი ეროვნული თავდაცვის“ კონცეფციის ჩამოყალიბებაში. მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი ატარებდა მკვეთრად კონსერვატიულ, ნაცისტური გერმანიისადმი შემგუებლურ და მეგობრულ პოლიტიკას, ხოლო იტალიის მიმართ განსაკუთრებით დამთმობი პოზიცია ეკავა. 1945 წლის შემდგომი ეკონომიკური და სოციალური რეკონსტრუქციის ფაზაში მან შეძლო ახალი მიდგომების დანერგვა. მისი პოლიტიკური მოღვაწეობა დაღდასმული იყო ცენტრალური შვეიცარიული სამშობლოს სიყვარულითა და კათოლიკურ-კონსერვატიული მსოფლმხედველობით, რომელიც, სხვა საკითხებთან ერთად, გაჟღენთილი იყო ანტიებრაული და ანტისემიტური სტერეოტიპებით. ეტერი, რომელიც ქრისტიანული, კორპორატიული ავტორიტარული სახელმწიფოს იდეას წარმოადგენდა, XX საუკუნის შვეიცარიის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს და გამორჩეულ პოლიტიკურ ფიგურად მიიჩნევა.

მეორე მსოფლიო ომის დროს შვეიცარიის ქმედებების ერთ-ერთი ყველაზე სამარცხვინო ასპექტი ნაცისტური დევნისგან თავშესაფრის მაძიებელი ებრაელებისადმი დამოკიდებულება იყო. ებრაელი ლტოლვილების მიმართ შვეიცარიის პოლიტიკა განსაკუთრებით გამკაცრდა ფილიპ ეტერის მიერ 1942 წლის აგვისტოში გამოცემული დეკრეტის შემდეგ, სადაც ნათქვამი იყო, რომ მომავალში უფრო მეტი უცხოელი სამოქალაქო ლტოლვილის უკან გაბრუნება გახდებოდა საჭირო, მაშინაც კი, თუ ამის შედეგად მათ სერიოზული საფრთხე დაუპირისპირდებოდათ, მათ შორის საფრთხე სიცოცხლისა და ფიზიკური ხელშეუხებლობისთვის.

ეტერი ასევე იყო წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის (ICRC) ასამბლეის წევრი. აღნიშნული დეკრეტის გამოცემიდან ორი თვის შემდეგ იგი დაესწრო ასამბლეის სხდომას, სადაც უნდა განეხილათ, გამოექვეყნებინათ თუ არა საჯარო მიმართვა ომში ჩაბმული მხარეებისადმი ჰუმანიტარული პრინციპების შეხსენების მიზნით. წინადადების პროექტი ოთხ ძირითად საკითხს მოიცავდა: მშვიდობიანი მოსახლეობის დაბომბვას, ეკონომიკური ბლოკადის შედეგებს, დეპორტირებული სამოქალაქო პირების ბედსა და სამხედრო ტყვეებისადმი მოპყრობას. ეს იყო ერთადერთი სხდომა, რომელსაც ეტერი დაესწრო. მაქს ჰუბერი შეხვედრას ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო არ ესწრებოდა, თუმცა ადგილზე იყვნენ კარლ იაკობ ბურკჰარდტი და მარგარიტ კრამერი. სხდომა ოთხი ქალისა და ცხრამეტი მამაკაცისგან შედგებოდა. მარგარიტ კრამერი დარწმუნებული იყო, რომ კომიტეტს მორალური ვალი ჰქონდა, ხმამაღლა დაეფიქსირებინა პოზიცია, თუმცა ბურკჰარდტი მიიჩნევდა, რომ კულისებს მიღმა მუშაობა უფრო ეფექტური იქნებოდა.

ფილიპ ეტერმა საჯარო მიმართვის წინააღმდეგ გაილაშქრა. საბოლოოდ, კომიტეტის წევრები მის ავტორიტეტს დაემორჩილნენ და ერთხმად შეთანხმდნენ, რომ მიმართვა არ გაეკეთებინათ. დევიდ ფორსაითმა განაცხადა: „წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი დაჰყვა შვეიცარიის ეროვნულ ინტერესებს, როგორც ეს ბერნში იყო განსაზღვრული, და ამით მსხვერპლად შეწირა ორგანიზაციის დამოუკიდებლობა და ჰუმანიტარული ღირებულებები“. 

უკაცრავად, ჩემი შეცდომაა — წინა პასუხში ინსტინქტურად ბულეტებს მივმართე. აი, ფილიპ ეტერის ოჯახური ცხოვრების დეტალური აღწერა ბულეტების გარეშე, თხრობითი სტილით:

პირადი ცხოვრება
მინი|ფილიპ ეტერი ცოლთან და ათ შვილთან ერთად
1918 წელს ფილიპ ეტერმა ცოლად შეირთო ფერმერის ქალიშვილი, მარია ჰეგლინი. მათ ათი შვილი შეეძინათ, რომელთაგან ბევრმა შვეიცარიის საზოგადოებრივ და პროფესიულ ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი ადგილი დაიკავა. მათი უფროსი ქალიშვილი, მარია, რომელიც 1919 წელს დაიბადა, ჰაინრიხ შტოკმანზე დაქორწინდა და ხუთი შვილი ეყოლა. უფროსმა ვაჟმა, ფილიპ ანტონ ეტერმა, 2012 წლამდე იცოცხლა, თუმცა მას ოჯახი არ შეუქმნია და შთამომავლობა არ დაუტოვებია.Death notice of Philipp Anton Etterhttps://www.todesanzeigenportal.ch/todesanzeige/Philipp/Anton/Etter/ იოზეფ ეტერი ცნობილი კომპანია „Nestlé“-ს ადვოკატად მუშაობდა, ხოლო ალოის ეტერი, რომელიც ასევე იურისტი იყო, ხელმძღვანელობდა „Landis+Gyr“-ის იურიდიულ დეპარტამენტს და დაქორწინებული იყო მარგრიტ შპეკზე.

აღსანიშნავია მონიკა რეგინა მარია ეტერის მოღვაწეობაც, რომელიც პოლიტიკაში ჩაება და 1974-1978 წლებში ბერნის დიდ საბჭოში ქრისტიან-დემოკრატიულ სახალხო პარტიას წარმოადგენდა.https://www.kath.ch/newsd/katholikin-bundesratstochter-grossraetin-monika-etter-im-menzinger-familiengrab-beigesetzt/ ოჯახის კიდევ ერთმა წევრმა, რომუალდ ეტერმა, სასულიერო გზა აირჩია და აინზიდელნის სააბატოში ბენედიქტელი მოძღვარი გახდა. ანალოგიურად, მონაზვნად აღიკვეცა ლეონორე ეტერიც. ფრიც ეტერმა კი ოჯახი ნიდერლანდელ ჰეილინ ვან დერ სნელთან შექმნა, რის შედეგადაც მათ ოთხი შვილი შეეძინათ. ოჯახის მეათე შვილი მარგარეტ ეტერი იყო. ფილიპ ეტერი თავად 1977 წლის 23 დეკემბერს, ბერნში, 86 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

რესურსები ინტერნეტში
Philipp Etter in History of Social Security in Switzerland

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1891
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1977
კატეგორია:პრეზიდენტები
კატეგორია:შვეიცარიის პრეზიდენტები
კატეგორია:შვეიცარიელი პოლიტიკოსები