მანუელ ბაკედანო

მანუელ ხესუს ბაკედანო გონსალესი (დ. 1 იანვარი, 1823 – გ. 30 სექტემბერი, 1897) — ჩილელი ჯარისკაცი და პოლიტიკოსი, რომელიც წყნარი ოკეანის მეორე ომის დროს არმიის მთავარსარდალი იყო და 1891 წლის სამოქალაქო ომის დროს ხანმოკლედ ჩილეს პრეზიდენტიც.

მანუელ ბაკედანო ესპანური (ნავარას) წარმოშობის იყო.GENEALOGIA DE LA FAMILIA BAQUEDANO, genealog.cl მან მონაწილეობა მიიღო კონფედერაციის ომში, 1851 და 1859 წლების რევოლუციებში, არაუკანიას ოკუპაციასა და წყნარი ოკეანის მეორე ომში. ის ასევე იყო სანტიაგოსა და კოლჩაგუას სენატორი. მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა არმიის რეორგანიზაციასა და სამხედრო აკადემიის დაარსებაში.

ადრეული ცხოვრება
მანუელ ბაკედანო სანტიაგოში დაიბადა, კავალერიის პოლკოვნიკ ფერნანდო ბაკედანოსა და ტერეზა გონსალეს დე ლაბრა ი როსის ვაჟი. სწავლობდა სასულიერო პირის ხუან რომოს სკოლაში და ჩილეს ეროვნულ ინსტიტუტში. ამ პერიოდში ის მთელი ცხოვრება მეგობრობდა ფედერიკო ერასურისთან და ეუსებიო ლილოსთან. ბაკედანო მხოლოდ 15 წლის იყო და ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლობდა, როდესაც კონფედერაციის ომი დაიწყო. 1838 წლის ივლისში ის სახლიდან გაიქცა, რათა ომში გამგზავრებულ ჯარებს შეერთებოდა. 1839 წელს მან მონაწილეობა მიიღო იუნგაის ბრძოლაში, სადაც 16 წლის ასაკში ლეიტენანტის წოდება მიიღო.

სამხედრო კარიერა
მანუელ ბაკედანო ჩილეში დაბრუნდა და სამხედრო წვრთნები დაასრულა. 1845 წლის 23 იანვარს იგი რეგულარულ ლეიტენანტად დააწინაურეს, გრენადიერებში ადიუტანტად მსახურობდა და 1850 წლის იანვარში სრული კაპიტნის წოდება მიენიჭა.

1851 წლის რევოლუციის დროს მანუელ ბაკედანომ გადამწყვეტი როლი ითამაშა 20 აპრილს მანუელ მონტის პრეზიდენტად არჩევის წინააღმდეგ აჯანყებულ ჯარებთან დაპირისპირებაში. ამ აჯანყებულებს პოლკოვნიკი პედრო ურიოლა მეთაურობდა, რომელსაც ახალგაზრდა ლიბერალები უჭერდნენ მხარს, რომელთა შორის იყო მისი მეგობარი ეუსებიო ლილო. სექტემბერში რევოლუციას მოჰყვა შეიარაღებული აჯანყება კონსეფსიონში, საზღვაო ფლოტში, ხოსე მარია დე ლა კრუსის მიერ კონტროლირებადი ჯარების მიერ. ბაკედანო გენერალ მანუელ ბულნესის ადიუტანტად დაინიშნა და 1851 წლის 8 დეკემბერს, ლონკომილას ბრძოლაში სამთავრობო ძალებში იბრძოდა. იქ ის მამამისს და ძმას, ელეუტერიო ბაკედანოს დაუპირისპირდა. ბრძოლის შემდეგ მან ნებართვა ითხოვა, მოენახულებინა ბრძოლაში დაჭრილი მამამისი, მოწინააღმდეგე არმიის გენერალური შტაბის უფროსი.

მანუელ მონტმა ბაკედანო 1852 წლის იანვარში სამთავრობო დაცვის სერჟანტ-მაიორის წოდებით დააწინაურა.

დროებითი პენსია
1854 წლის დასაწყისში ბაკედანომ ანგოლის ქალაქის სამხედრო კომენდანტის თანამდებობა დაკარგა ყაზარმებში მომხდარი აჯანყების ინციდენტის გამო, რომელშიც მისი რეალური მონაწილეობა არასოდეს დაზუსტებულა. შემდეგ ბაკედანომ აქტიური სამსახური დატოვა და თავისი დანაზოგით ლოს-ანჯელესის მახლობლად, ლა ლახაში მდებარე პატარა სანტა ტერეზა ჰასიენდა შეიძინა.

მთავრობამ მისი გადადგომა არ მიიღო და 1855 წლის მარტში ვალპარაისოს სამხედრო სარდლობის ადიუტანტად დანიშნა. აპრილში, სააპელაციო საჩივრის შემდეგ, იგი არაუკოში ეკვივალენტურ თანამდებობაზე გადაიყვანეს, რათა თავის მამულთან უფრო ახლოს ყოფილიყო. იმავე წლის აგვისტოში იგი არაუკოში ქალაქის #3 მილიციის მეთაურად დაინიშნა. 1855-დან 1869 წლამდე მან თავი მიუძღვნა თავისი მიწის პროდუქტიულ სასოფლო-სამეურნეო საკუთრებად გადაქცევას, რამაც მას ხუთ წელიწადში მცირე ქონება მოუტანა.

დაბრუნება სამხედრო ცხოვრებაში
ბაკედანო სამხედრო ცხოვრებას 1859 წლის ივნისში დაუბრუნდა, როდესაც მთავრობამ კონსეფსიონში მომხდარი რევოლუციის ჩასახშობად გამოიძახა. გაწეული სამსახურისთვის იგი რიგით სერჟანტ-მაიორად დააწინაურეს. შვიდი წლის შემდეგ, 1866 წლის ოქტომბერში, იგი პოდპოლკოვნიკად დააწინაურეს. ამ თანამდებობაზე ლოს-ანჯელესში მსახურობდა და ამას სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოსთან აერთიანებდა.

1868 წლის ბოლოს, არმიამ კვლავ გამოიძახა მისი სამსახური არაუკანიას ოკუპაციასთან დაკავშირებით, რათა შეეწინააღმდეგებინათ კილაპანისა და მაპუჩეს სხვა ბელადების მიერ ხელმძღვანელობით მოქმედი ადგილობრივი აჯანყების წინააღმდეგ. სასაზღვრო ძალების მეთაურის, გენერალ ხოსე მანუელ პინტოს ბრძანებით, მან მონაწილეობა მიიღო მრავალ კონფლიქტში მალიეკოსა და რენაიკოში, 1869 წლის იანვრიდან მაისამდე. იქ სამსახურის შედეგად, იმავე წლის სექტემბერში მას დაევალა კაზადორესის კაბალიოს კავალერიის პოლკის მეთაურობა - იგივე თანამდებობა, რაც მის მამას ეკავა - და გადაიყვანეს სანტიაგოში. 1870 წლის ივლისში იგი პოლკოვნიკის წოდებამდე ავიდა, 1872 წლის აპრილში სრული პოლკოვნიკის წოდებამდე, ხოლო 1876 წლის ივნისში ბრიგადის გენერალამდე. ამ ათწლეულის განმავლობაში ფედერიკო ერასურის ზანარტუს მთავრობამ იგი ეროვნული გვარდიის გენერალური ინსპექტორის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნა, ხოლო 1875 წელს სანტიაგოში გენერალ-მთავარ მეთაურად. არაუკანიაში გაწეულმა სამხედრო სამსახურმა და მისმა პიროვნებამ მას რეპუტაცია მოუტანა ლიბერალურ მთავრობებსა და ქალაქის მოსახლეობაში.

წყნარი ოკეანის ომი
"ჩვენის მსგავსი არმია, რომელიც თავგანწირვით, პატრიოტიზმითა და დიდი სამოქალაქო ღირსებებით არის ჩამოყალიბებული, დაუმარცხებელია; ეს არის მოქალაქეების არმია, რომლებიც ლომებად გარდაიქმნენ და გამარჯვება სწყურიათ. თუ ჩვენ გავიმარჯვეთ, ეს ჩვენი ჯარისკაცებისა და მოქალაქეების წინაშე უნდა დავაფასოთ." გენერალ მანუელ ბაკედანოს გამარჯვების გამოსვლა, აპრილი, 1881.
როდესაც 1879 წლის აპრილში პერუსა და ბოლივიის წინააღმდეგ წყნარი ოკეანის ომი დაიწყო, ბაკედანო კავალერიის გენერალი მეთაური იყო. 1879 წლის ნოემბერში მან თავისი ჯარები პისაგუაში ქვეითი ჯარის მეთაურის, გენერალ ერასმო ესკალას ბრძანებით გადმოსცა. ეს მანევრი ისტორიაში პირველ ამფიბიურ გადმოსვლად ითვლება.

მან მონაწილეობა მიიღო პირველ სამ სახმელეთო კამპანიაში: ტარაპაკა, ტაკნა და არიკა, ასევე ლიმაში და დაგეგმა ლოს-ანჯელესის ბრძოლა. გენერალ ესკალას გადადგომის შემდეგ, ომის მინისტრ რაფაელ სოტომაიორ ბაეზასთან დავის გამო, სოტომაიორმა ბაკედანო მთავარსარდლად დანიშნა იმ მოლოდინით, რომ ბაკედანოს, როგორც მეთაურის, შესაძლებლობები მას საშუალებას მისცემდა აღედგინა წესრიგი და მორალი ჯარებში.

ბაკედანოს სამხედრო რეპუტაცია გაიზარდა მისი გამორჩეული ხელმძღვანელობითა და 1881 წლის იანვარში ჩორილოსისა და მირაფლორესის ბრძოლებში მონაწილეობით. იქ, მისი მეთაურობით მყოფი ჯარისკაცების ძალისხმევის წყალობით, პერუს დედაქალაქი ერთ თვეზე ნაკლებ დროში დაიკავეს. ბაკედანო ჩილეში დაბრუნდა, როდესაც პრეზიდენტ ანიბალ პინტოს მთავრობამ ჯარის შენახვის მაღალი ხარჯების გამო არმიის უმეტესი ნაწილის სამშობლოში დაბრუნება გადაწყვიტა. ის ვალპარაისოში 1881 წლის მარტში ჩავიდა, სადაც დიდმა ხალხმა მიიღო; ზეიმი სანტიაგოშიც განმეორდა.

გენერლობა
ბაკედანოს სამხედრო სტრატეგია ამ ომში ძირითადად ფრონტალურ შეტევაში შედიოდა, რათა გაერღვიათ ხშირად ზედმეტად გაფართოებული მტრის ხაზები. მიუხედავად იმისა, რომ მას სტრატეგიაში მცირე გამოცდილება ჰქონდა, მას იხსენებენ, როგორც გენერალს, რომელიც პირადად ხელმძღვანელობდა ბრძოლებს, რომლებიც გადამწყვეტი გამარჯვებებით მთავრდებოდა.Vial Correa, Gonzalo. Chilenos del bicentenario: Manuel Baquedano. ის მკაცრი დისციპლინის დამცველი იყო: ჩორილოსის ბრძოლაში მან ჯარისკაცი სიმხდალისთვის დახვრიტა. ჯიუტი ბუნების გამო, გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, ის არანაირ კამათს არ იტანდა.

ტაკნას ბრძოლის შემდეგ, როდესაც მისი ტაქტიკა საჯაროდ გააკრიტიკეს გაზეთ „ელ მერკურიო დე ვალპარაისოში“, განრისხებულმა ბაკედანომ რეპორტიორი დააპატიმრა და სამხედრო ხომალდ „აბტაოზე“ იზოლირებულად მოათავსა. ისტორიკოსმა ფრანსისკო ენსინამ, ბაკედანოს გამბედაობის აღიარების მიუხედავად, იგი აღწერა, როგორც „ღარიბ იდეებიანი“ და ტაქტიკის ცუდი ოსტატი. ბაკედანოს მთავარმა პოლიტიკურმა მეტოქემ, ხოსე ფრანსისკო ვერგარამ, ასევე აღნიშნა მისი ტაქტიკური სისუსტეები, მაგრამ აღიარა, რომ მირაფლორესში გამარჯვება ნაწილობრივ მის მიერ ბრძანებული წარმატებული ალყაში მოქცევის დამსახურება იყო.

შემდგომი ცხოვრება
ბაკედანო სამხედრო ცხოვრებიდან 1881 წლის მაისში გადადგა. მას ორჯერ შესთავაზეს საპრეზიდენტო კანდიდატურა, მაგრამ ორივე შემთხვევაში კამპანია წარმატებული არ აღმოჩნდა. 1881 წლის აგვისტოში მიღებული კანონით, დომინგო სანტა მარიას მთავრობამ მას მიანიჭა უვადო ჯილდოები, ანაზღაურება და შემწეობა აქტიური მთავარსარდლის დონეზე.

ის ორი ვადით, 1882-1888 წლებში, სანტიაგოს სენატორად აირჩიეს, ხოლო კოლჩაგუას მიერ კიდევ ორი ​​ვადით, 1888-1894 წლებში. ამ თანამდებობებიდან მან მონაწილეობა მიიღო არმიის რეორგანიზაციაში და იყო არმიისა და საზღვაო ძალების მუდმივი კომისიის წევრი, აქტიურად მონაწილეობდა გენერალური შტაბისა და სამხედრო აკადემიის შექმნაში. 1889 წლის აპრილში პრეზიდენტმა ხოსე მანუელ ბალმასედამ ის ევროპაში მისიით გაგზავნა, საიდანაც 1890 წლის ნოემბერში დაბრუნდა. დაბრუნების შემდეგ მას კვლავ შესთავაზეს პრეზიდენტობის კანდიდატურა, მაგრამ კვლავ უარი თქვა.

1891 წლის ჩილეს სამოქალაქო ომის დროს ბაკედანო არცერთ პოლიტიკურ პარტიას არ მიემხრო. თუმცა, მას შემდეგ, რაც ბალმასედას ძალები ლა პლასილას ბრძოლაში დამარცხდნენ და განადგურდნენ, ცხადი გახდა, რომ პრეზიდენტს აღარ შეეძლო იმედი ჰქონოდა, რომ თავის მიმდევრებს შორის საკმარის ძალას იპოვიდა ხელისუფლებაში შესანარჩუნებლად. 1891 წლის 29 აგვისტოს ბალმასედამ ოფიციალურად გადასცა ძალაუფლება გენერალ ბაკედანოს, რომელმაც 30 აგვისტოს კონგრესის ლიდერების მოსვლამდე სანტიაგოში წესრიგის დაცვა სცადა. შემდეგ მან ძალაუფლება 31 აგვისტოს საზღვაო ფლოტის კაპიტან ხორხე მონტს გადასცა და სამუდამოდ გადავიდა პირად ცხოვრებაზე.

ლიმა დამპყრობელი ქარიზმატული ომის ლიდერის, ბაკედანოს კოალიციიდან გამორიცხვა ხსნის, თუ რატომ დაიწყო ჩილემ მალე სამოქალაქო ომი ორ ეტატისტურ ფრაქციას შორის.

ის გარდაიცვალა საკუთარ სახლში, სანტიაგოში, 1897 წლის 30 სექტემბერს, 74 წლის ასაკში.

მემორიალი
იყო ბაკედანოს საცხენოსნო ქანდაკება Edificio Telefónica-ს ავ-პროვიდენსიაში, სანტიაგოში.

ჩილეში რამდენიმე ადგილი ატარებს ბაკედანოს სახელს: ბაკედანოს მეტრო და პლაზა ბაკედანო სანტიაგოში; ბაკედანოს ქუჩა იკიკეში; და Cordón Baquedano ქედი ჩილეს Tierra del Fuego-ში. ჩილეს საზღვაო ძალების ორმა გემმა მიიღო მისი სახელი: ფრეგატი General Baquedano (PF-09) და Corvette Baquedano.

2021 წლის 12 მარტს, პლაზა ბაკედანოში მდებარე ქანდაკება აღსადგენად მოხსნეს, მას შემდეგ, რაც მისი დაზიანების რამდენიმე მცდელობა განხორციელდა.

რესურსები ინტერნეტში
 Official Chilean Army Biography 

სქოლიო

კატეგორია:ჩილელები
კატეგორია:პოლიტიკოსები
კატეგორია:ჯარისკაცები
კატეგორია:პრეზიდენტები