ვალტერ სიმონსი

ვალტერ სიმონსი (დ. 24 სექტემბერი, 1861 – გ. 14 ივლისი, 1937) — გერმანელი იურისტი და პოლიტიკოსი. 1920-1921 წლებში ეკავა ვაიმარის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა, ხოლო 1922-1929 წლებში იმპერიული სასამართლოს (Reichsgericht) პრეზიდენტად მსახურობდა.

ადრეული ცხოვრება
ვალტერ სიმონსი დაიბადა 1861 წლის 24 სექტემბერს ელბერფელდში (დღევანდელი ვუპერტალი), პრუსიის რაინის პროვინციაში. მისი ოჯახი ჰუგენოტების შთამომავალი იყო, რომლებიც რაინის მხარეში 1685 წლის შემდეგ დასახლდნენ. ვალტერის მამა ლუდვიგ სიმონსი (1831–1905), აბრეშუმის მწარმოებელი იყო. ხოლო დედას ერქვა ელენე სიმონსი, დაბადებით კილმანი (1842–1916).

ვალტერ სიმონსი ელბერფელდის გიმნაზიაში სწავლობდა, რომელიც 1879 წელს აბიტურიუმით (სიმწიფის ატესტატით) დაასრულა. სწავლა გააგრძელა სტრასბურგის, ლაიფციგისა და ბონის უნივერსიტეტებში, სადაც სამართალს, ეკონომიკასა და ისტორიას დაეუფლა. სიმონსზე მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია რუდოლფ ზომმა. 1882 წელს სიმონსმა ჩააბარა რეფერენდარის გამოცდა (Referendarexamen), რის შემდეგაც სამხედრო სამსახური გაიარა. 1888 წელს ჩააბარა პრუსიის ასესორის გამოცდა () და შემდგომში მოსამართლის ასისტენტად მსახურობდა ბონსა და ზოლინგენში. 1890 წელს, ზოლინგენში, მან ცოლად შეირთო ერნა რულე (1870–1954). მათ სამი ვაჟი და ოთხი ქალიშვილი შეეძინათ.

საჯარო სამსახური
1893 წელს სიმონსი ველბერტის რაიონული სასამართლოს მოსამართლე გახდა. 1897-1905 წლებში იგი მსახურობდა თიურინგიის ქალაქ მაინინგენის რეგიონალური სასამართლოს მრჩევლად. 1905 წელს იგი კილში გადავიდა, სადაც ზემდგომ რეგიონალურ სასამართლოში მუშაობდა, თუმცა იმავე წელს ბერლინში, იმპერიის იუსტიციის უწყებაში გადაინაცვლა მდივნის პოზიციაზე.

1907 წელს სიმონსი დაწინაურდა საიდუმლო სამთავრობო მრჩევლისა და მომხსენებელი მრჩევლის პოზიციებზე, სადაც მას საერთაშორისო სამართალი ებარა. სიმონსმა წარმოადგინა იმპერია რამდენიმე საერთაშორისო კონფერენციაზე, ხოლო 1911 წელს საგარეო საქმეთა უწყებაში გადავიდა, სადაც საიდუმლო ლეგაციის მრჩეველი და იურისტ-კონსულტანტი გახდა. 1917 წელს სიმონსი ნამდვილ საიდუმლო მრჩევლად დაწინაურდა, ხოლო 1918 წელს მონაწილეობდა ბრესტ-ლიტოვსკის მოლაპარაკებებში. 1918 წლის 15 ოქტომბერს, ნოემბრის რევოლუციამდე მცირე ხნით ადრე, კანცლერმა მაქსიმილიან ფონ ბადენმა სიმონსი საერთაშორისო სამართლის საკითხებში რაიხსკანცლერის მრჩევლად დანიშნა. მას ახლო კავშირი ჰქონდა კანცლერთან და მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა 1871 წლის კონსტიტუციის რეფორმაში, რამაც რაიხსტაგის პოზიციები გააძლიერა. სიმონსი ასევე მუშაობდა რომ ვილჰელმ II გადეყენებინა ნათესავის სასარგებლოდ და მონაწილეობდა შინაგან საქმეთა სამინისტროში გამართულ მოლაპარაკებებში ახალი კონსტიტუციის თაობაზე.

1918 წლის ნოემბერში სიმონსი საგარეო საქმეთა უწყების სამართლებრივი დეპარტამენტის ხელმძღვანელი გახდა. 1919 წელს, როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრ ულრიხ ფონ ბროკდორფ-რანცაუს ნდობით აღჭურვილი პირი, სიმონსი ვერსალის სამშვიდობო კონფერენციაზე გერმანიის დელეგაციის გენერალური კომისარი და სახელმწიფო მდივნის მოადგილე იყო.

ვინაიდან სიმონსი არ ემხრობოდა გერმანიის მიერ ვერსალის ხელშეკრულების ხელმოწერას, იგი გადადგა დაკავებული თანამდებობიდან და გერმანიის მრეწველთა კავშირის მმართველი დირექტორი გახდა. 1920 წელს სიმონსმა დატოვა პან-გერმანული ლიგა, რომლის აღმასრულებელ საბჭოშიც 1903–1907 წლებში მსახურობდა.

პოლიტიკური კარიერა
სიმონსი არასოდეს ყოფილა რომელიმე პოლიტიკური პარტიის წევრი.1920 წლის ივნისიდან 1921 წლის მაისამდე ფერენბახის კაბინეტში საგარეო საქმეთა მინისტრად მსახურობდა. წარმოადგენდა რაიხს სპას კონფერენციასა და 1921 წლის ლონდონის კონფერენციაზე.

1922 წლის იანვრიდან მაისამდე სიმონსი გერმანია-პოლონეთის მოლაპარაკებების დელეგატი იყო ზემო სილეზიის საკითხზე. 1922 წელს დააარსა ე.წ. „სესიზო-წრე“ (), რომელსაც სახელი მისი თანადამფუძნებლების — ჰანს ფონ სექტის, სიმონსისა და ვილჰელმ ზოლფის პატივსაცემად ეწოდა; ეს იყო სალონური ფორმატის შეხვედრები ბერლინის სასტუმრო Kaiserhof-ში.

1920-იან წლებში სიმონსი ასევე თავმჯდომარეობდა მოლტკეების საგვარეულო ფონდს, რომელიც ფლობდა კრაიზაუს მამულს. მოგვიანებით, სწორედ ამ მამულის სახელი ეწოდა „კრაიზაუს წრეს“ — დისიდენტურ ჯგუფს, რომელიც ნაცისტურ რეჟიმს უპირისპირდებოდა.
რაიხსგერიხტის პრეზიდენტობა
მინი|მარცხნივ|სიმონსი 1925 წელს
1922 წლის 1 ოქტომბერს, რაიხსპრეზიდენტ ფრიდრიხ ებერტის ინიციატივით, სიმონსი ლაიფციგში რაიხსგერიხტის პრეზიდენტად დაინიშნა. 1925 წელს, ებერტის გარდაცვალების შემდეგ, პაულ ფონ ჰინდენბურგის ფიცის დადებამდე, სიმონსი დროებით ასრულებდა სახელმწიფოს მეთაურის მოვალეობას.

მას შემდეგ, რაც 1925 წლის გერმანიის საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურში გამარჯვებული ვერ გამოვლინდა, თავად სიმონსიც განიხილებოდა რაიხსპრეზიდენტობის პოტენციურ კანდიდატად, თუმცა მან ნომინაციაზე უარი განაცხადა.

1922-დან 1926 წლამდე სიმონსი ხელმძღვანელობდა სამოქალაქო სენატს, ხოლო 1926-დან 1929 წლამდე — სისხლის სამართლის სენატს. იგი ასევე იყო გერმანიის რაიხის სახელმწიფო სასამართლოს პრეზიდენტი. სიმონსი გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (SPD) კრიტიკის ობიექტი გახდა იმის გამო, რომ იგი გმობდა SPD-ს წევრ მოსამართლეებს.
სიმონსი ეწინააღმდეგებოდა ცალკეული ადმინისტრაციული სასამართლოს შექმნას და მკაცრად აკრიტიკებდა 1923 წელს იმპერიის ეკონომიკური სასამართლოს მიერ ჩამოყალიბებულ კარტელების სასამართლოს, რომელსაც კარტელების მიმართ მტრობაში სდებდა ბრალს.

1928 წელს, პრეზიდენტ ჰინდენბურგთან და ჰერმან მიულერის მთავრობასთან იმპერიის რკინიგზის დირექტორთა საბჭოს წევრების დანიშვნასთან დაკავშირებული კონფლიქტის შემდეგ, სიმონსი 1929 წელს გადადგა.

შემდგომი კარიერა
1926 წლიდან სიმონსი იყო ლაიფციგის უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი საერთაშორისო სამართლის დარგში და „გერმანიის საერთაშორისო სამართლის საზოგადოების“ პრეზიდენტი. ასევე აქტიურ და გავლენიან ფიგურას წარმოადგენდა ლუთერანულ ეკლესიაში; სიმონსი იყო პირველი არათეოლოგი, რომელიც სათავეში ჩაუდგა „ევანგელურ-სოციალისტურ კონგრესს“ (1925–1936) და 1930 წლის შემდეგ გახდა „გერმანიის ევანგელური ეკლესიის კომისიის“ წევრი. 1920 წელს სიმონსმა ბერლინში დააფუძნა „გერმანიის უმაღლესი პოლიტიკური სკოლა“, სადაც წლების განმავლობაში საბჭოს წევრი იყო. 1929-1930 წლებში სიმონსი ბერლინის უმაღლეს სავაჭრო სასწავლებელში სახელმწიფო და საერთაშორისო სამართლის ლექტორად დაინიშნა.

1933 წელს ნაცისტების მიერ ხელისუფლების ხელში ჩაგდების შემდეგ, სიმონსი საქმიანობას მხოლოდ ეკლესიასა და „ბახის ახალ საზოგადოებაში“ აგრძელებდა, რომელსაც 1930 წლიდან ხელმძღვანელობდა. სიმონსის ზოგიერთი საჯარო გამოსვლა, მაგალითად, 1935 წელს იოჰან სებასტიან ბახის იუბილეზე, ასევე მისი გვიანდელი პუბლიკაციები საერთაშორისო სამართლის შესახებ, მიუთითებს გარკვეულ მხარდაჭერაზე ნაციონალ-სოციალისტური მუშათა პარტიის (NSDAP) პოლიტიკის, გერმანიისა და იტალიის საგარეო კურსისა და ესპანური ფალანგის მიმართ.

სიმონსი გარდაიცვალა 1937 წლის 14 ივლისს პოტსდამში. იგი იყო ჰანს სიმონსის მამა, ერნსტ რუდოლფ ჰუბერის სიმამრი და ვოლფგანგ ჰუბერის ბაბუა. სიმონსი დაკრძალულია ვილმერსდორფის ტყის სასაფლაოზე.
ჯილდოები
1931 წელს ვალტერ სიმონსს მიენიჭა გერმანიის რაიხის არწივის ფარი. ეს იყო ვაიმარის რესპუბლიკის უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდო, რომელიც გაიცემოდა განსაკუთრებული კულტურული, სამეცნიერო ან საზოგადოებრივი მიღწევებისათვის. სიმონსმა ეს პატივი დაიმსახურა გერმანიის სამართლებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის.
რესურსები ინტერნეტში

 Genealogy FactGrid Item:Q17814

 სქოლიო 

კატეგორია:დაბადებული 24 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1861
კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
კატეგორია:გერმანელი იურისტები
კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:გერმანიის პრეზიდენტები
კატეგორია:ლაიფციგის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრები