MiG MFI 1.44/1.42

მიკოიანის პროექტი 1.44/1.42ასევე ცნობილია, როგორც „ობიექტი/იზდელიე 1.44/1.42". თვითმფრინავი ასევე ცნობილია სახელწოდებით „MiG-MFI". მიუხედავად იმისა, რომ MFI ერთ დროს არაოფიციალურად იწოდებოდა „MiG-35"-ად, MiG ამჟამად ამ აღნიშვნას იყენებს MiG-29-ის მოწინავე ვერსიისთვის. (; ნატოს კოდური სახელწოდება: Flatpack) — მრავალფუნქციური გამანადგურებლის ტექნოლოგიების დემონსტრატორი, შემუშავებული მიქოიან-გურევიჩის საკონსტრუქტორო ბიუროs მიერ. თვითმფრინავი დაპროექტებული იყო საბჭოთა კავშირის MFI (многофункциональный фронтовой истребитель, „მრავალფუნქციური ფრონტის ხაზზე მებრძოლი გამანდაგურებელი") პროგრამის ფარგლებში —  აშშ-ის მოწინავე ტაქტიკური გამანადგურებლის (ATF) პროგრამის საპასუხოდ.

MFI პროექტის მთავარი მიზანი იყო  მეხუთე თაობის რეაქტიული გამანადგურებლის მრავალი მახასიათებელის ინტეგრირება, როგორიცაა სუპერმანევრირება, სუპერკრუიზი და მოწინავე ავიონიკა, ასევე რადარის სიგნალის შემცირების გარკვეული დონემდე.

დიზაინის შემუშავების ხანგრძლივი პროცესი ხასიათდებოდა განმეორებითი და ხანგრძლივი გადადებებით სსრკ-ის დაშლის შემდეგ ფინანსების ქრონიკული ნაკლებობის გამო, ცხრა წლით დაგვიანებით MiG 1.44-მა პირველი ფრენა განახორციელა 2000 წლის თებერვალში და იმავე წელს გაუქმდა მისი პროგრამა. MFI პროექტი ჩანაცვლდა უფრო თანამედროვე და ხელმისაწვდომი sukhoi PAK FA პროგრამით, რომლის შედეგადაც შეიქმნა სუხოი Su-57.

 განვითარება  
მინი|მარჯვნივ|MiG 1.44-ის ფრენის კონცეპტუალური ნამუშევარი

 ადრეული დიზაინი  
MiG 1.44-ს საწყისები 1980-იანი წლების დასაწყისს უკავშირდება, როდესაც აშშ-ის საჰაერო ძალებმა მოწინავე ტაქტიკური გამანადგურებლის (ATF) პროექტის ფარგლებში დაიწყო McDonnell Douglas (ახლა უკვე Boeing) F-15 Eagle -ის მემკვიდრის შემუშავება, რამაც საბოლოოდ გამოიწვია სუპერმმანევრირებადი და სტელს, თუმცა ძვირადღირებული Lockheed Martin F-22-ის შექმნა (რომელმაც პირველი ფრენა 1997 წელს განახორციელა). შესაბამისად, საბჭოთა კავშირის მთავრობამ საბრძოლო საკონსტრუქტორო ბიუროებს დაავალა ამერიკული საფრთხის დასაპირისპირებლად და sukhoi su27-ის ჩასანაცვლებლად შესაბამისი გამანადგურებლის შემუშავება. 1983 წელს პროექტი ოფიციალურად დამტკიცდა, როგორც I-90 (, ). ამ პერიოდში გამანადგურებელი თვითმფრინავების მომავალი თაობის მახასიათებლები ჯერ კიდევ არ იყო საყოველთაოდ განსაზღვრული; აშშ ისწრაფოდა სპეციალიზებული საჰაერო უპირატესობის გამანადგურებლისკენ ATF-ით, ხაზს უსვამდა სტელს და კინემატიკურ მახასიათებლებს, ხოლო საბჭოთა მხარე ფოკუსირდებოდა „მრავალფუნქციურობაზე" — მრავალფუნქციურ გამანადგურებელზე განსაკუთრებული საჰაერო-სახმელეთო შესაძლებლობებით, ასევე ხაზს უსვამდა კინემატიკურ მახასიათებლებს, მათ შორის ზემმანევრირებას თავდასხმის მაღალ კუთხეებზე და გაზრდილ ზებგერით გამძლეობას.Gordon 2021, p. 7Gordon 2001, pp. 6, 12.Barrie 1996, p. 24.

მიკოიანი მუშაობდა ორ პარალელურ პროექტზე: ერთი ფოკუსირდებოდა MFI სახელწოდების მძიმე მრავალფუნქციურ დიზაინზე, ხოლო მეორე — LFI (Lyogkiy Frontovoy Istrebitel, „მსუბუქი ფრონტის გამანადგურებელი") სახელწოდების მსუბუქ ტაქტიკურ გამანადგურებელზე. ხარჯების მინიმიზაციისთვის დიზაინებს უნდა რაც შეიძლება მეტი საერთო კომპონენტი.Gordon 2001, p. 12.

ამასთანავე, პროექტების კვლევა-განვითარების ფაზის პროგრესირებასთან ერთად ხარჯები იზრდებოდა, რაც ჩვეულებრივ დაკავშირებულია მოწინავე საავიაციო პროექტების სირთულესთან. შედეგად, საბჭოთა მთავრობამ 1983 წელს შექმნა გაერთიანებული სამუშაო პროგრამა ეფექტურობის მაქსიმალურად გაზრდისა და ყველა კლასის თვითმფრინავისთვის გამოსაყენებელი ტექნოლოგიების შემუშავების მიზნით. მიქონიან-გურევიჩის საკონსტრუქტურო ბიურო გახდა პროგრამის მთავარი კონტრაქტორი. საკონსტრუქტორო ბიურომ მალე ჩამოაყალიბა ახალი გამანადგურებლების საწყისი სპეციფიკაციები.

მიკოიანმა განაგრძო MFI-ისა და LFI-ის წინასწარი დიზაინი მრავალი ინსტიტუტის მონაწილეობით, რომლებმაც ხელი შეუწყვეს დიზაინების პროგრესულ განსაზღვრას. TsAGI (Tsentralniy Aerogidrodinamicheskiy Institut, „ცენტრალური აერო- და ჰიდროდინამიკის ინსტიტუტი") პასუხისმგებელი იყო საჰაერო გვირაბის ტესტის შედეგების შეგროვებაზე, რომლებიც, თეორიულ კვლევებთან ერთად, გადამწყვეტი მნიშვნელობის იყო განვითარების ამ ფაზაში. ინსტიტუტმა მიკოიანს MFI-სთვის კანარდების ჩართვა ურჩია, რადგან კანარდები უზრუნველყოფს დიდ მანევრირებადობასა და სალტულ ძალას — ეს უკანასკნელი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო, ვინაიდან MFI წარმოადგენდა სტატიკურად არასტაბილურ კონსტრუქციას. დელტა ფრთებს ჰქონდა ფრთის წინა წახნაგის 40–45°-იანი ნაკეცი. ამ პერიოდში ინჟინრებმა განახორციელეს საჰაერო გვირაბის ტესტირება MFI-ის აეროდინამიკის დახვეწისა და რადარული კვეთის ფართობის (RCS) გადამოწმების მიზნით.

MFI-ს ექნებოდა ცვლადი ძრავის შესასვლელი პანდუსი, განთავსებული წინა ფიუზელაჟის ქვეშ — მსგავსი Eurofighter Typhoon-ისა; ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო თვითმფრინავის ბუნების გათვალისწინებით, ვინაიდან უეცარი მანევრების დროს ძრავაში ჰაერის უწყვეტ მიწოდებას უზრუნველყოფს. ძრავებთან დაკავშირებით კვლევა ჩატარდა ბიძგის ვექტორიზაციაზე, რამაც საშუძველი მოამზადა მანევრირებადობის მნიშვნელოვნად გაუმჯობესებისა და მოკლე აფრენა-დაფრენის მახასიათებლებისთვის.Gordon 2001, p. 13. დიზაინის მექანიკური და აეროდინამიკური ასპექტების გარდა, ინჟინრებმა განლაგებისა და სპეციფიკაციების დახვეწის მიზნით ასობით საკითხი გამოიკვლიეს. 1987 წელს მიკოიანმა და თანამშრომელ ინსტიტუტებმა MFI-ისა და LFI-ის წინადადებები განხილვისთვის წარადგინეს.

MFI-ის საწარმოო ვერსია 1.42 განკუთვნილი იყო იარაღის განყოფილებით, რადარული კვეთის ფართობის შემცირების მიზნით, თუმცა ტექნოლოგიების დემონსტრატორი 1.44 ასეთი განყოფილებით არ იყო აღჭურვილი.Gordon, Yefim and Komissarov. Sukhoi Su-57: Famous Russian Aircraft. Crécy Publishing Ltd, 2021..

 სრულმასშტაბიანი განვითარება 
მინი|MiG 1.44 ტექნოლოგიური დემონსტრატორის მხატვრული კონცეფცია
მიუხედავად იმისა, რომ MFI-ისა და LFI-ის დიზაინებმა კრიტიკული განხილვა გაიარა, ბიუჯეტური შეზღუდვების გამო მიკოიანმა LFI-ის განვითარება შეაჩერა MFI-ის განვითარებისთვის სახსრების გასათავისუფლებლად, რომელიც იმ დროისთვის უკვე Izdeliye (იზდელიე — პროდუქტი) 1.42-ად გადაირქვა სახელი. მთავარი პროექტის ინჟინერის გეორგი ა. სედოვის ხელმძღვანელობითა და კოორდინაციით მიკოიანი სრულმასშტაბიანი საპროექტო სამუშაოებს შეუდგა. LFI-ის შეჩერების გამო, 1.42-მა მრავალფუნქციური მიდგომა მიიღო, ანუ უნდა შეესრულებინა როგორც საჰაერო-საჰაერო, ისე საჰაერო-სახმელეთო მისიები.Gordon 2001, pp. 13–14. TsAGI ჯერ კიდევ საპროექტო სამუშაოების ნაწილი იყო — რადიომართვადი მოდელების ტესტირება ჩატარდა სტაბილობისა და მართვადობის მახასიათებლების კვლევის მიზნით, განსაკუთრებით თავდასხმის კუთხის დიდ მნიშვნელობებზე. მოგვიანებით დადასტურდა, რომ 1.42 მართვადია თავდასხმის 60°-მდე კუთხეებზე.

ამ ეტაპზე სპეციფიკაციები მყარდებოდა. სხვადასხვა დაწესებულებიდან ინჟინრები შეთანხმდნენ განსაზღვრულ დიზაინზე: გაიხვეწა ფრენის კონტროლის პროგრამული უზრუნველყოფა, გადამოწმდა ყველა საჰტ ტესტის შედეგი და შემოწმდა მნიშვნელოვანი სისტემები ტესტური მოწყობილობებისა და მოდიფიცირებული თვითმფრინავების გამოყენებით.Gordon 2001, pp. 15–22. 1988 წელს მიკოიანს გადაეცა 1.42-ის სპეციფიკური ოპერატიული მოთხოვნა. სამი წლის შემდეგ დიზაინმა საბჭოთა საჰაერო ძალების კრიტიკული განხილვა გაიარა. ამან გზა გაუხსნა საფრენი ტექნოლოგიების დემონსტრატორის მშენებლობას, და მიკოიანმა სპეციფიკაციები გასცა სპეციალიზებულ ქარხნებზე, რომლებსაც ასეთი ამოცანების შესრულება ევალებოდათ.Gordon 2001, p. 22.

1.44 აღნიშვნის მქონე ტექნოლოგიების დემონსტრატორი გამოყენებული იქნებოდა დიზაინის აეროდინამიკური განლაგებისა და ფრენის კონტროლის სისტემის გადასამოწმებლად. მშენებლობა ნახევარზე იყო მისული, როდესაც საბჭოთა კავშირის დაშლამ შემდგომი დაფინანსება შეაფერხა. გარდაუვლად, თითქმის დასრულებული თვითმფრინავის დაგეგმილი პირველი ფრენა განუსაზღვრელ ვადაზე გადაიდო. ამასთანავე, სტატიკური ტესტების მხარდასაჭერად აშენდა 1.44-ის სრულმასშტაბიანი მაკეტები და სექციები, ხოლო ქარხნები პროტოტიპების მშენებლობისთვის ემზადებოდნენ. მიკოიანმა მთავრობაში ილობირა პროექტის დეკლასიფიცირებისთვის, რათა სხვადასხვა საჰაერო შოუზე გამოეფინა თვითმფრინავი. 1995 წლის ივნისში MiG-ის გენერალური კონსტრუქტორის მოადგილემ ანატოლი ბელოსვეტმა განაცხადა, რომ პროტოტიპი შეიძლება წარდგენილიყო იმ წლის MAKS საჰაერო შოუზე; საბოლოოდ, მთავრობამ უარი განაცხადა.Barrie 1995, p. 4. კომპანიამ 1997 წელს კვლავ სცადა, უშედეგოდ.Gordon 2001, p. 23.

 ტესტირება და გაუქმება 

1994 წლის დასაწყისში დაუმთავრებელი თვითმფრინავი ჟუკოვსკის აეროდრომზე გადაიტანეს, სადაც საფრენ ტესტებს ჩაატარებდა. სახმელეთო ტესტები იმავე წელს დაიწყო და მიკოიანის მთავარი საცდელი პილოტის რომან ტასკაიევის მართვით პირველი მაღალსიჩქარიანი გაშვებებით დასრულდა. საცდელი პროგრამის ტემპის გაზრდის კვალდაკვალ, პროგრამა გადაიდო — საკონსტრუქტორო ბიუროს დემონსტრატორისთვის საჭირო, მაგრამ დაუმონტაჟებელი კომპონენტების შეძენისთვის საკმარისი სახსრები არ გააჩნდა. ეს გახდა მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში პროგრამის განუსაზღვრელ ვადაზე გადადების მთავარი ფაქტორი. 1997 წელს რუსეთის მთავრობამ დიზაინის წარმოება მიუღებლად მაღალი ერთეულოვანი ღირებულების გამო გააუქმა. მიკოიანი ფინანსურად არასტაბილური იყო, რის შედეგადაც 2000 წლამდე პერიოდში მენეჯმენტი შეიცვალა; ამან სახსრების სხვა წყაროები გახსნა.Gordon 2001, p. 27. ინდოეთის საჰაერო ძალებისთვის სავარაუდო გაყიდვა ჩაიშალა, ვინაიდან მიკოიანმა ადგილობრივი წარმოების ორგანიზებისთვის უკიდურესად მაღალი — 5 მილიარდი აშშ დოლარის ოდენობის — სალიცენზიო გადახდები მოითხოვა.

კომპანიის მენეჯმენტის შეცვლამ სხვა ბევრი ცვლილებაც გამოიწვია. რუსეთის მთავრობამ პროექტის არსებობა 1998 წლის ბოლოს გამოაცხადა. 1998 წლის 24 დეკემბერს Nezavisimaya Gazeta-მ გამანადგურებლის შესახებ მოკლე სტატია გამოაქვეყნა, რამდენიმე ფოტოს თანხლებით.Gordon 2001, p. 29. 1999 წლის განმავლობაში პირველი ფრენისთვის საბოლოო მომზადება მიმდინარეობდა. თვითმფრინავი საბოლოოდ დასრულდა. ჩატარდა სახმელეთო ტესტები, მათ შორის მაღალსიჩქარიანი ტაქსირება, რომლის დროსაც თვითმფრინავმა წინა თვლები ასწია.Velovich 2000, p. 32.Gordon 2001, p. 37. 1999 წლის 12 იანვარს 1.44 ოფიციალურად გამოიყვანეს — რუსეთის უმაღლეს სამხედრო და სამთავრობო პირთა, საერთაშორისო ჟურნალისტებისა და სხვა დიგნიტარების თანდასწრებით.Flight International 1999, p. 9. ამ დრომდე 1.44-ის სტატუსი ძირითადად გასაიდუმლოებული იყო; თუმცა, წინა დღეს Aviation Week & Space Technology-მ გამოაქვეყნა ფოტო, რომელიც გადაღებული იყო იმ ანგარის სახურავიდან, სადაც დემონსტრატორი იდგა.

2000 წლის 29 თებერვალს თვითმფრინავმა შეასრულა პირველი ფრენა ვლადიმერ გორბუნოვის მართვით. 18-წუთიანი ფრენის დროს 1.44-მა მიაღწია 1000 მეტრის მაქსიმალურ სიმაღლეს და 600 კმ/სთ სიჩქარეს. თვითმფრინავი დაეშვა მოსკოვის დროით 11:43 საათზე, მკაცრი უსაფრთხოების ფონზე. გორბუნოვმა მოგვიანებით თვითმფრინავი აღწერა, როგორც მორჩილი.Velovich 2000, p. 16.International Air Power Review 2001, p. 30. 27 აპრილს შესრულებული 22-წუთიანი მეორე ფრენის შემდეგ ინჟინრებმა სავარაუდოდ აღმოაჩინეს გარკვეული პრობლემები, რადგან მას შემდეგ ფრენები აღარ დაფიქსირებულა. პროგრამა მას შემდეგ გაუქმდა, ხოლო ერთადერთი ცნობილი პროტოტიპი ინახებოდა გრომოვის სახელობის ფრენის კვლევით ინსტიტუტში; მოგვიანებით მოხდა პროტოტიპის აღდგენა/განახლება და გამოფენა MAKS 2015-ზე.

MFI პროგრამის გაუქმების შემდეგ, დაიწყო PAK FA (, „ფრონტის ავიაციის პერსპექტიული საავიაციო კომპლექსი") პროგრამა Project 1.42/1.44-ის მემკვიდრე მოწინავე საჰაერო უპირატესობის გამანადგურებლის შესამუშავებლად. 2001 წელს ინდოეთმა და რუსეთმა მიაღწიეს შეთანხმებას პროგრამის ერთობლივი განვითარების/წარმოების შესახებ. მიკოიანმა და სუხოიმ თავდაცვის სამინისტროს PAK FA პროგრამისთვის წარუდგინეს კონცეფციები, სადაც MiG-მა MFI წინადადების განახლებული დიზაინი შეიტანა. რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ PAK FA გამანადგურებლის მთავარ კონტრაქტორად სუხოის საკონსტრუქტორო ბიურო აირჩია, რომლის შედეგადაც შეიქმნა სუხოი Su-57.Litovkin, Dmitry (29 June 2013). "T-50 fighter to be ready in 2013". Russia & India Report. Retrieved 10 October 2013.

 დიზაინი  შენიშვნა: ვინაიდან MiG 1.44-ს არ ჩაუტარებია ფართომასშტაბიანი საფრენი ტესტირების პროგრამა, შესრულების ყველა ნავარაუდები ასპექტი არ გადამოწმებულა. ამრიგად, ეს განყოფილება დიზაინს მოიხსენიებს, როგორც MiG MFI.

MiG MFI წარმოადგენდა დელტა ფრთის, ორკუდიან, მეხუთე თაობის საჰაერო უპირატესობის/დარტყმითი გამანადგურებლის დიზაინს, რომელიც აერთიანებდა მოწინავე ტექნოლოგიებს თვითმფრინავისთვის თეორიულად შესანიშნავი სტელს და საბრძოლო ატრიბუტების მისანიჭებლად. დიზაინს გააჩნდა მჭიდროდ დაკავშირებული კანარდის განლაგება, რაც ბიძგის ვექტორიზაციის ძრავის საქშენებთან მუშაობისას თვითმფრინავს ანიჭებდა შესანიშნავ მანევრირებადობას. თვითმფრინავს ჰქონდა სამთვლიანი სადგამის სისტემა: ერთი, ორთვლიანი სადგამი წინ და ორი ერთთვლიანი სადგამი უკან. MFI ხასიათდებოდა შემსუბუქებული სტაბილურობით და იმართებოდა დისტანციური მართვის სისტემით.Gordon 2001, p. 58. მიკოიანმა თვითმფრინავის მშენებლობაში გამოიყენა წონის დამზოგავი მასალები: ალუმინი-ლითიუმის შენადნობები შეადგენდა ცარიელი წონის 35%-ს, ფოლადი და ტიტანის შენადნობები (30%), კომპოზიტები (30%) და სხვა (5%).Gordon 2001, p. 59.

MiG MFI განლაგების მხრივ არატრადიციული იყო ფრენის ეფექტურობისა და სტელს მახასიათებლების გაუმჯობესების მცდელობის გამო. ძალისხმევა მიმართული იყო ზედაპირის ფართობის მინიმიზაციისკენ, სავარაუდოდ წინააღმდეგობის შესამცირებლად. ფრთებს ჰქონდა დელტა გეგმა, 52°-იანი წინა წახნაგის ნაკეცით. წვერებზე განთავსებული იყო დიელექტრიკული ფეირინგები, რომლებიც ელექტრონული კონტრზომების/ელექტრონული მხარდაჭერის ზომებს იტევდა. ფრთებს გააჩნდა სრული არქის წინა წახნაგის ფლაპები. კანარდებს, ამავდროულად, ჰქონდა 58°-იანი წინა წახნაგის ნაკეცი და გამოკვეთილი "ძაღლის კბილი", რომელიც აუმჯობესებდა ჰაერის ნაკადს ფრთებზე მაღალი ალფა (თავდასხმის) კუთხეების დროს. რუსი საავიაციო ექსპერტები აცხადებენ, რომ არატრადიციულმა დიზაინმა, რადარული შთანმთქმელი მასალების (RAM) გამოყენებამ და შიდა იარაღმა უზრუნველყო რადარული კვეთის ფართობი (RCS) 0.3 მ²-ზე ნაკლები ოდენობით, რაც შედარებადია F-22 Raptor-ის რუსულ შეფასებებთან. RCS ეცემა 0.001 მ²-მდე პლაზმური ფარის გამოყენებით.Gordon 2001, pp. 62–63.

ორი Lyul'ka Saturn AL-41F ფორსირებული ტურბოვენტილატორული ძრავა გამოიმუშავებდა 177 კნ ბიძგს, რაც MFI-ს ანიჭებდა მაქსიმალურ სიჩქარეს 2.35 მახს. ძრავები არის ცვლადი ციკლის, რამაც გაზარდა ზეგახმოვანი მშრალი ბიძგი და თვითმფრინავს საშუალება მისცა შეესრულებინა ზეგახმოვანი კვეთა 1.5 მახზე. ღერძულსიმეტრიული ძრავის საქშენების ვექტორიზაცია შესაძლებელი იყო როგორც ტანგაჟის, ისე გრუნტის სიბრტყეებში. საქშენის შიდა ფურცლები მოპირკეთებული იყო კერამიკული ფილებით ინფრაწითელი ხელმოწერის შესამცირებლად. ძრავები, RAM-ით დაფარული სერპენტინული მილების საშუალებით, იკვებებოდა ორმაგი შესასვლელი პანდუსით, რომელსაც წინა ფიუზელაჟის ქვეშ გამყოფი ფირფიტა ჰქონდა.Gordon 2001, pp. 59–60. იარაღისა და საწვავის ჩამოსაგდები ავზების ტარება შესაძლებელი იყო ფრთების ქვეშაც.

გამანადგურებელი აღჭურვილია მინის კაბინით და გააჩნია იმპულსურ-დოპლერული რადარი. N014 რადარს, 420 კმ დიაპაზონით და სამიზნის აღმოჩენით 250 კმ-დან ერთ მეტრამდე, შეეძლო 40-მდე სამიზნის თვალყურის დევნება და 20-ის წინააღმდეგ სროლა. რადარული სისტემა ფლობს პასიურ ელექტრონულად სკანირებულ ანტენას და დაკავშირებულია ცეცხლის მართვის სისტემასთან. მიჩნეულია, რომ 1.42/1.44 გამანადგურებლის ტექნოლოგია იქნა გამოყენებული უფრო მცირე ზომის Mikoyan LMFS მეხუთე თაობის მსუბუქი გამანადგურებლის პროექტში.Mader, Georg. "Holloman & 'Raptor' – Part 1". Air Power Review. 2008. Retrieved 10 October 2013.

ზოგიერთი რუსი სამხედრო ანალიტიკოსი მიიჩნევს, რომ ჩინურმა მეხუთე თაობის Chengdu J-20-მა დიდი შთაგონება მიიღო ან დაფუძნებული იყო MiG 1.44-ზე, კანარდების, კუდის სექციისა და "იხვის მსგავსი" აეროდინამიკური დიზაინის მსგავსებებზე დაყრდნობით.Tetsuo, Kotani (14 January 2011). "China's J-20: Phantom or Reality?". The Diplomat. Retrieved 10 October 2013.

 ვარიანტები 

MiG 1.42: ძირითადი საწარმოო ვერსია; მახასიათებლები უნდა ყოფილიყო 1.44-ზე უკეთესი. ნატოს კოდური სახელი — „Foxglove".

MiG 1.44: სადემონსტრაციო პროტოტიპი წარუმატებელი განახლებებით; აიგო 1 ერთეული. ნატოს კოდური სახელი — „Flatpack".

MiG 1.42R: შემოთავაზებული სადაზვერვო ვარიანტი, სადაზვერვო აღჭურვილობით იარაღის განყოფილებაში.Gordon, Yefim and Komissarov. Sukhoi Su-57: Famous Russian Aircraft. Crécy Publishing Ltd, 2021, page 124..

MiG 1.42K: შემოთავაზებული საზღვაო ვარიანტი დასაკეცი ფრთებით, დამჭერი კაუჭით, გაძლიერებული სადგამითა და კოროზიისგან გაუმჯობესებული დაცვით.Gordon, Yefim and Komissarov. Sukhoi Su-57: Famous Russian Aircraft. Crécy Publishing Ltd, 2021, page 24..

MiG 1.42 trainer: შემოთავაზებული ორადგილიანი სასწავლო ვარიანტი.Gordon, Yefim and Komissarov. Sukhoi Su-57: Famous Russian Aircraft. Crécy Publishing Ltd, 2021, page 25..

 ტექნიკური მახასიათებლები (პროექტი 1.42/44)  მინი|სამგანზომილებიანი ხედი მინი|4-ხედიანი ილუსტრაცია

 სქოლიო 

კატეგორია:მიქოიანის თვითმფრინავები
კატეგორია:2000-იანი წლების რუსული გამანადგურებლები
კატეგორია:კანარდის ტიპის თვითმფრინავები
კატეგორია:სტელსის ტიპის თვითმფრინავები
კატეგორია:ორკუდიანი თვითმფრინავები
კატეგორია:რუსეთის მიტოვებული სამხედრო თვითმფრინავების პროექტები
კატეგორია:დელტაფრთიანი თვითმფრინავები
კატეგორია:მეოთხე თაობის რეაქტიული გამანადგურებლები
კატეგორია:რუსული თვითმფრინავები
კატეგორია:საბრძოლო თვითმფრინავები