გრაფოკომუნიკაციური კონცეფცია

გრაფოკომუნიკაციური კონცეფცია — ერთ-ერთი მიმართულება კარტოგრაფიის თეორიაში, კარტოგრაფიული კონცეფცია.

იგი ჩამოყალიბდა 1960-70-იან წლებში კარტოლოგიის კონცეფციის პარალელურად. მათი წარმოქმნა მოხდა მეტაკარტოგრაფიის კონცეფციის სამეცნიერო ფონზე, თუმცა, უპირატესად ორიენტირებულნი იქნენ სემიოტიკის, ინფორმაციის თეორიის, ასევე, სხვა მიმართულებათა იდეებსა და მიღწევებზე.

გრაფოკომუნიკაციური კონცეფცია ვითარდება უპირატესად ევროპული სამეცნიერო-კარტოგრაფიული სკოლების წარმომადგენელთა, განსაკუთრებული წარმატებებით კი ავსტრიელ მკვლევართა შრომებში. ასევე ფრანგი მკვლევარის, ჟაკ ბერტენისა და მის მიმდევართა შრომებში. ამ ავტორთა შრომებში ძირითადი აქცენტი კეთდება კარტოგრაფიულ სახვით საშუალებათა შესწავლაზე, გრაფიკულ გამოსახულებათა ვიზუალური აღქმისა და გრაფიკის კანონებზე დაყრდნობით.

კონცეფციის ძირითადი ინტერესი მდგომარეობს რუკების საშუალებით ინფორმაციის გადაცემის ნიშნობრივ-ლოგიკური (ნიშნების სისტემის პროექტირება), ტექნიკური (დატვირთვა) და ფსიქოფიზიკური (კითხვადობა, თვალსაჩინოება, აღქმა) ასპექტებში.

ლიტერატურა
თენგიზ გორდეზიანი, „კარტოგრაფიული კონცეფციები (თეორიული ანალიზი)“, თბ., გეოიდი 2011, 2012.

კატეგორია:კარტოგრაფია