ფრანსისკო ლეონ დე-ლა-ბარა

ფრანსისკო ლეონ დე-ლა-ბარა (დ. 16 ივნისი, 1863 – გ. 23 სექტემბერი, 1939) — მექსიკელი პოლიტიკური მოღვაწე, დიპლომატი, იურისტი და პოლიტიკოსი, რომელიც მექსიკის რევოლუციის დროს, 1911 წლის 25 მაისიდან 6 ნოემბრამდე, მექსიკის 36-ე პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა., Peter V. N. Henderson in "Francisco León de la Barra" მან ეს თანამდებობა პრეზიდენტ პორფირიო დიასისა და ვიცე-პრეზიდენტ რამონ კორალის გადადგომის შემდეგ დაიკავა. მანამდე იგი ერთი თვის განმავლობაში იყო საგარეო საქმეთა მინისტრი დიასის ადმინისტრაციაში, მოგვიანებით კი იმავე თანამდებობას იკავებდა 1913–1914 წლებში პრეზიდენტ ვიქტორიანო უერტას დროს. კონსერვატორებში იგი ცნობილი იყო როგორც „თეთრი პრეზიდენტი“ ან „უმწიკვლო პრეზიდენტი“.Ross, Stanley R. Francisco I. Madero: Apostle of Democracy, esp. chap. XII "The White President" pp. 188-202. New York: Columbia University Press 1955 p. 188

ადრეული კარიერა
ლეონ დე ლა ბარას მამისეული ბაბუა, ხუან ფრანცისკო ლეონ დე ლა ბარა, იყო არგენტინაში დაბადებული მებრძოლი ჩილეს დამოუკიდებლობის ომში ბერნარდო ო'ჰიგინსის დროს. არგენტინაში დაბრუნების შემდეგ ხუან ფრანცისკოს ჰყავდა ჩვიდმეტი შვილი, მათ შორის ბერნაბე ლეონ დე ლა ბარა, ფრანცისკო ლეონ დე ლა ბარას მამა. მოგვიანებით ბერნაბე ემიგრაციაში წავიდა მექსიკაში და მხარი დაუჭირა პრეზიდენტ ბენიტო ხუარესს და ლიბერალებს მექსიკაში საფრანგეთის მეორე ინტერვენციის დროს. ბერნაბემ დაქორწინდა მარია ლუიზა კიჯანოზე, იუკატანის გენერალ ალეხანდრო კიიანოს ასულზე, რომლის ქვეშაც მსახურობდა. ბერნაბე და მარია ლუიზას ვაჟი ფრანსისკო ლეონ დე ლა ბარა ი კიჯანო დაიბადა კერეტაროში, კერეტაროში.

ლეონ დე ლა ბარამ კერეტაროში მიიღო სამართლის ხარისხი, სანამ 1891 წელს ფედერალური დეპუტატის თანამდებობას დაიკავებდა. 1892 წელს ის დაესწრო იბერო-ამერიკულ სასამართლო კონფერენციას, რომელიც მადრიდში გაიმართა კოლუმბის მიერ ამერიკის აღმოჩენის ოთხასი წლისთავის აღსანიშნავად.

1896 წელს ლეონ დე ლა ბარა მექსიკის დიპლომატიურ კორპუსში შევიდა და ბრაზილიაში, არგენტინაში, ურუგვაიში, პარაგვაიში, ბელგიაში, ნიდერლანდებსა და შეერთებულ შტატებში (1909–1911) ელჩად მუშაობდა. ის იყო მექსიკის წარმომადგენელი 1907 წელს ჰააგის სამშვიდობო კონფერენციაზე. ამ პერიოდში მან საერთაშორისო სამართლის ავტორიტეტის რეპუტაცია მოიპოვა. როდესაც 1910 წელს მექსიკის რევოლუცია დაიწყო, ის აშშ-ში ელჩი იყო. 1910 წლის გაყალბებული არჩევნების შემდეგ, რევოლუციური ძალები პორფირიო დიასის (1876–1880; 1884–1911) წინააღმდეგ აჯანყდნენ, დაამარცხეს ფედერალური არმია და აიძულეს იგი პრეზიდენტის თანამდებობიდან გადამდგარიყო. 1911 წლის 21 მაისის სიუდად-ხუარესის ხელშეკრულებით, ლეონ დე ლა ბარა დროებით პრეზიდენტად აირჩიეს, სანამ 1911 წლის შემოდგომაზე არჩევნები არ ჩატარდებოდა. ის არ იყო პოლიტიკოსი ან დიასის „მეცნიერების“ წევრი, არამედ დიპლომატი და იურისტი.

მექსიკის პრეზიდენტი
250px|მინი
იგი პრეზიდენტის თანამდებობას 1911 წლის 6 ნოემბრამდე იკავებდა, სანამ ფრანსისკო მადერომ, როგორც არჩეულმა პრეზიდენტმა, ოფიციალურად არ დაიკავა თანამდებობა. მიუხედავად იმისა, რომ კონსერვატორები მას კეთილგანწყობილ „თეთრ პრეზიდენტად“ თვლიდნენ, გერმანიის ელჩმა მექსიკაში, პაულ ფონ ჰინცემ, აღნიშნა: „დე ლა ბარას სურს ღირსეულად შეეგუოს ექს-რევოლუციური გავლენის გარდაუვალ წინსვლას, ამავდროულად კი დააჩქაროს მადეროს პარტიის სრული კრახი...“.quoted in Friedrich Katz, The Secret War in Mexico. Chicago: University of Chicago Press 1981, pp. 40-41.

არსებობდა ზეწოლა, რომ ლეონ დე ლა ბარას თავად ეყარა კენჭი პრეზიდენტობაზე, თუმცა მან წინააღმდეგობა გაუწია. მან ხელი შეუწყო დემოკრატიას და ის არჩევნები, რომლებმაც მადერო ხელისუფლებაში მოიყვანა, თავისუფალ და სამართლიანად არის მიჩნეული. 1911 წლის ზაფხულში პუებლას ქუჩებში ფედერალურ ჯარისკაცებსა და მადეროს მომხრე არარეგულარულ ფორმირებებს შორის შეტაკებები მოხდა. პრეზიდენტმა მომხდარში შინაგან საქმეთა მინისტრი ემილიო ვასკეს გომესი დაადანაშაულა.Henderson, 1997, p. 397.

ქვეყნისადმი მიმართვაში ლეონ დე ლა ბარამ სამი მთავარი მიზანი გამოკვეთა: წესრიგის აღდგენა, თავისუფალი არჩევნების ჩატარება და იმ რეფორმების გაგრძელება, რომლებიც დიასის მმართველობის ბოლოს იყო დაპირებული.Henderson 1997, p. 396. მას შემდეგ, რაც მადერომ თავის რევოლუციონერ მომხრეებს იარაღის დაყრისკენ მოუწოდა, იმ რეგიონებში, სადაც მობილიზაცია მაღალი იყო, არეულობა გაგრძელდა. პრეზიდენტი ცდილობდა არარეგულარული ძალების განიარაღებას. მორელოსში ემილიანო საპატა და მისი მომხრეები წინააღმდეგობას უწევდნენ დემობილიზაციას, რის გამოც ლეონ დე ლა ბარამ გენერალ ვიქტორიანო უერტას მეთაურობით ჯარები გაგზავნა აჯანყების ჩასახშობად. უერტამ ვერ შეძლო აჯანყების ჩახშობა, თუმცა მორელოსში დიდი ზიანი მიაყენა მოსახლეობას — წვავდა სოფლებს და თავს ესხმოდა ხალხს. ქვეყნის სხვა ნაწილებში (ქვემო კალიფორნია, ოახაკა, ჩიაპასი) ამბოხებები წარმატებით იქნა ჩახშობილი.

თავისი პრეზიდენტობის დროს მან გარკვეული რეფორმები გაატარა: გააუმჯობესა სოფლის სკოლების დაფინანსება; ხელი შეუწყო აგრარული რეფორმის ზოგიერთ ასპექტს პროდუქტიული მიწების გასაზრდელად; გაატარა შრომის რეფორმები (მათ შორის რვასაათიანი სამუშაო დღე), თუმცა შეინარჩუნა მთავრობის უფლება, ჩარეულიყო გაფიცვებში. ისტორიკოს პიტერ ჰენდერსონის აზრით, ლეონ დე ლა ბარას ქმედებები მიუთითებს იმაზე, რომ დიასის დროინდელი ელიტის პროგრესული წევრები აცნობიერებდნენ ცვლილებების საჭიროებას და არ სურდათ დიქტატურის სტატუს-კვოსთან დაბრუნება.

შემდგომი კარიერა
ლეონ დე ლა ბარა 1912 წელს მექსიკის კონგრესში იყრიდა კენჭს და სენატორად აირჩიეს, რომელიც „სიენტიფიკოსს“ და ეროვნულ-კათოლიკურ პარტიას აერთიანებდა.Womack, John Jr. "The Mexican Revolution" in Mexico Since Independence, ed. Leslie Bethell. Cambridge: Cambridge University Press 1991, p. 138. ლეონ დე ლა ბარამ მექსიკაში აშშ-ის ელჩ ჰენრი ლეინ უილსონთან შეთქმულება დაამყარა, რათა მადერო პრეზიდენტობიდან გადაეყენებინათ.Womack, "The Mexican Revolution", p. 139. 1913 წლის თებერვლის ათი ტრაგიკული დღის განმავლობაში მადერო თანამდებობიდან გადადგა და შემდეგ მოკლეს.

1912 წლის იანვარში ლეონ დე ლა ბარა იტალიას ეწვია, როგორც მექსიკის დამოუკიდებლობის ასი წლისთავისადმი მიძღვნილი მადლიერების ნიშნად წარმომადგენელი და 1913 წლის ბოლოსთვის ის იაპონიაშიც იმოგზაურა.Japan Times, Weekly Edition. Volume 34 (1913), pp. 558–560.  

ვიქტორიანო უერტას რეჟიმის დროს ის ცოტა ხნით საგარეო საქმეთა მინისტრად მუშაობდა, შემდეგ კი საფრანგეთში ელჩად დაინიშნა (1913–1914). ის ევროპაში გადავიდა პენსიაზე და ჰააგაში მდებარე მუდმივი საარბიტრაჟო სასამართლოს პრეზიდენტი გახდა. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ მან მონაწილეობა მიიღო სხვადასხვა საერთაშორისო კომისიებში და დაწერა მრავალი ნაშრომი სასამართლო და ადმინისტრაციულ საკითხებზე.

1939 წლის დასაწყისში, საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, ჟორჟ ბონემ, ლეონ დე ლა ბარა არაოფიციალურ დიპლომატად გამოიყენა გენერალ ფრანსისკო ფრანკოსთან მოლაპარაკებების დასაწყებად, რათა საფრანგეთმა ესპანელი ნაციონალისტები ესპანეთის ლეგიტიმურ მთავრობად აღიარებინა. ესპანეთის სამოქალაქო ომში ესპანელმა ნაციონალისტებმა დაამხეს მეორე ესპანეთის რესპუბლიკა და მოკავშირეებად დაამყარეს ნაცისტურ გერმანიასთან და ფაშისტურ იტალიასთან. ლეონ დე ლა ბარას მიერ დაწყებული მოლაპარაკებების შედეგად, საფრანგეთმა 1939 წლის თებერვალში აღიარა ესპანელი ნაციონალისტები.

უერტას რეჟიმთან დაკავშირებული ყველა ადამიანი თანამედროვე მექსიკის ისტორიაში ასოციაციით შელახულია, მათ შორის ფრანსისკო ლეონ დე ლა ბარა.

პირადი ცხოვრება და სიკვდილი
250px|მინი
ლეონ დე ლა ბარა დაქორწინდა ფრანგ-მექსიკელ მარია ელენა ბორნეკეზე. მათ ორი ვაჟი, ფრანცისკო და ხულიო ჰყავდათ, რომელთაგან არცერთი არ გადარჩენილა სრულწლოვანებამდე. ბორნეკე 1909 წელს გარდაიცვალა და გლოვის პერიოდის შემდეგ ლეონ დე ლა ბარა დაქორწინდა თავის დაზე, მარია დელ რეფუჯიო ბორნეკეზე.

ლეონ დე ლა ბარას სიძე, ალფონსო ალემანი, შეუერთდა ფრანსისკო ფრანკოს ნაციონალისტურ ფრაქციას FET y de las JONS, რომელიც ესპანეთის რესპუბლიკური შეიარაღებული ძალების წინააღმდეგ იბრძოდა ესპანეთის სამოქალაქო ომში.

ის გარდაიცვალა ბიარიცში 1939 წლის სექტემბერში, მექსიკაში დაბრუნების გარეშე.

ბიბლიოგრაფია

ლიტერატურა







რესურსები ინტერნეტში
Short biography
 Short biography
 Another short biography

იხილეთ აგრეთვე
მექსიკის პრეზიდენტი

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1863
კატეგორია:დაბადებული 16 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1939
კატეგორია:გარდაცვლილი 23 სექტემბერი
კატეგორია:მექსიკის პრეზიდენტები
კატეგორია:მექსიკელი პოლიტიკოსები