თეოდორო პიკადო მიჩალსკი

თეოდორო პიკადო მიჩალსკი (დ. 10 იანვარი, 1900 — გ. 1 ივნისი, 1960) — კოსტა-რიკელი პოლიტიკოსი, რომელიც 1944 წლიდან 1948 წლამდე იკავებდა კოსტა-რიკის პრეზიდენტის თანამდებობას.El Tribunal Supremo de Elecciones: Presidentes de la República de Costa Rica

მიმოხილვა
პიკადო მართავდა კოსტა-რიკას რაფაელ ანხელ კალდერონ გუარდიას პრეზიდენტობის დასრულებისთანავე და წინ უსწრებდა ხოსე ფიგერესის დე ფაქტო ხუნტას. იგი იყო ერთ-ერთი ყველაზე ერუდიტი პრეზიდენტი, რომელიც კი ოდესმე ყოფილა კოსტა-რიკის სათავეში. პიკადო უფრო ზომიერი პოლიტიკოსი იყო და არ გამოირჩეოდა ისეთი რადიკალიზმით, როგორითაც მისი წინამორბედი ან მემკვიდრე.

პრეზიდენტად არჩევა
პრეზიდენტის პოსტის დაკავებამდე, დონ თეოდორომ, როგორც საკონსტიტუციო კონგრესის პრეზიდენტმა, ძალიან მნიშვნელოვანი და აქტიური როლი ითამაშა რაფაელ ანხელ კალდერონ გუარდიას მთავრობის (1940–1944) სოციალური რეფორმების დამტკიცებაში.

1944 წლის არჩევნების დროს კალდერონი პიკადოს მტკიცე მხარდაჭერას უცხადებდა როგორც ლეგალური, ისე არალეგალური გზებით. საარჩევნო კამპანია კოსტა-რიკის სტანდარტებით საკმაოდ მძიმე გამოდგა და პერიოდულად ძალადობაშიც გადაიზარდა. ისტორიკოსების, ფაბრის ლეჰუკისა და ივან მოლინას ბოლოდროინდელი დოკუმენტირებული კვლევების თანახმად, მიუხედავად იმისა, რომ დედაქალაქიდან დაშორებულ რამდენიმე საარჩევნო უბანზე ადგილი ჰქონდა მცირე გაყალბებას, ეს არ იყო საკმარისი იმისთვის, რომ შეეცვალა არჩევნების შედეგები, რომელშიც პიკადომ დიდი უპირატესობით გაიმარჯვა.See Fabrice E. Lehoucq and Ivan Molina, Stuffing the Ballot Box: Fraud, electoral reform, and democratization in Costa Rica (Cambridge, U.K.: Cambridge University Press, 2002, p. 190. პიკადომ ხმების 2:1 პროპორციით მოიგო.

პრეზიდენტობა
მიუხედავად იმისა, რომ არჩევნების ლეგიტიმურობა კითხვის ნიშნის ქვეშ იდგა, პიკადო გაცილებით ნაკლებად კონფლიქტური ფიგურა იყო, ვიდრე კალდერონი, რომელმაც ქვეყნის ყავის და სავაჭრო ელიტის განრისხება გამოიწვია.See Ian Holzhauer, "The Presidency of Calderón Guardia" (University of Florida History Thesis, 2004), p. 33 

პიკადოს ადმინისტრაციამ მრავალი კანონი მიიღო სახელმწიფოს მოდერნიზაციისთვის. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო 1945 წლის საარჩევნო რეფორმა, რომელმაც შექმნა თანამედროვე საარჩევნო კოდექსი და არჩევნების უმაღლესი ტრიბუნალი. ეს რეფორმა ნაწილობრივ იყო რეაქცია 1944 წლის საარჩევნო კამპანიის დროს გამოწვეულ საზოგადოებრივ პროტესტზე. საარჩევნო კოდექსი დღემდე სრული ძალისხმევით მოქმედებს და წარმოადგენს ქვეყანაში დემოკრატიული არჩევნების გაგრძელების გარანტიას. ეს საარჩევნო რეფორმა გადარჩა აღმასრულებელი ბრძანებით, რომელიც კოსტა-რიკის ისტორიაში ცნობილია როგორც "Blank Check" (ცარიელი ჩეკი); ბრძანება პრეზიდენტმა პიკადომ 1945 წლის 21 ნოემბერს გამოსცა და მეორე დღეს ოფიციალურ გაზეთში გამოქვეყნდა. ამ დეკრეტმა შესაძლებელი გახადა საარჩევნო კოდექსით გათვალისწინებული ყველა ძირითადი ინოვაციის ჩართვა მოქმედ კანონმდებლობაში კონგრესის მიერ 1945 წლის 11 დეკემბერს.

1948 წლის რევოლუცია და გადასახლება
1948 წლის არჩევნებში, როდესაც პიკადოს მემკვიდრე უნდა აერჩიათ, მან მხარი დაუჭირა თავის წინამორბედს, რაფაელ ანხელ კალდერონ გუარდიას, რომელიც მეორე ვადით გამარჯვებას იმედოვნებდა.

ყოფილმა პრეზიდენტმა კალდერონმა ხალხის ხმების რაოდენობით წააგო დაძაბული არჩევნები ოტილიო ულატე ბლანკოსთან. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც არჩევნები ახალი საარჩევნო კოდექსითა და საარჩევნო ტრიბუნალის მეთვალყურეობით ჩატარდა, თუმცა ხმების დათვლის ვადებთან და ბიულეტენების დაკარგვასთან დაკავშირებით გარკვეული ანომალიები დაფიქსირდა. შედეგად, კალდერონის მომხრეებმა საკანონმდებლო ორგანოში, კონსტიტუციის შესაბამისად, არჩევნების შედეგები ბათილად გამოაცხადეს. 1948 წლის მარტ-აპრილში საარჩევნო შედეგების გამო დაწყებული პროტესტი რევოლუციაში გადაიზარდა. ხოსე ფიგერეს ფერერმა, "კარიბის ლეგიონის" დახმარებით (რომლის გამორჩეული წევრიც ფიდელ კასტრო იყო იხილეთ დოქტორ როსენდო არგუელიოს „ვინ და როგორ გვიღალატა“), სათავეში ჩაუდგა რევოლუციას და დაამარცხა კოსტა-რიკის არმია, რომელიც კალდერონისა და პრეზიდენტ პიკადოს ერთგული იყო. 2000-ზე მეტი დაღუპულით, ამ აჯანყებით გამოწვეული 44-დღიანი სამოქალაქო ომი მე-20 საუკუნის კოსტა-რიკის ისტორიაში ყველაზე სისხლიანი მოვლენა გახდა.

მიუხედავად იმისა, რომ იგი ძალით არ გადაუყენებიათ, დონ თეოდორომ პრეზიდენტის პოსტი დაუთმო ვიცე-პრეზიდენტ სანტოს ლეონ ჰერერას, რომელიც ქვეყნის დროებით მმართველად დარჩა იმ შეთანხმების ფარგლებში, რომლითაც დასრულდა ფიგერესის მიერ დაწყებული შეიარაღებული აჯანყება.

ხოსე ფიგერესის დე ფაქტო დროებითი მთავრობის პერიოდში ქვეყანაში არსებული რთული და დევნაზე დამყარებული პოლიტიკური კლიმატის გამო, რევოლუციის შემდეგ პიკადო ნიკარაგუაში დარჩა, სადაც ემიგრაციაში ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე. მისი ცხედარი კოსტა-რიკაში დააბრუნეს და დაკრძალულია მისი წინაპრების ქალაქ პარაისოში, კარტაგოში.

სხვა ბიოგრაფიული ინფორმაცია
სიცოცხლის განმავლობაში თეოდორო პიკადო იყო გამოჩენილი ისტორიკოსი, რომელმაც დაწერა მრავალი წიგნი და ესე. იგი იყო კოსტა-რიკის გეოგრაფიისა და ისტორიის აკადემიისა და ნიკარაგუის ესპანური ენის აკადემიის პატივსაცემი წევრი. იგი ასევე მსახურობდა განათლების მდივნად რიკარდო ხიმენესის მესამე ადმინისტრაციაში (1932–1936) და იყო ალახუელას ინსტიტუტის დირექტორი (1930), სადაც წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა თავის მოწაფეებზე. გარდა ამისა, 1937 წლიდან იგი კითხულობდა მასტერკლასებს სამოქალაქო სამართალში ძველ იურიდიულ სკოლაში.

იგი არა მხოლოდ ფლობდა რამდენიმე ენას (ინგლისურს, პოლონურს, ფრანგულს და შეეძლო საუბარი რუსულ, იტალიურ და გერმანულ ენებზე), არამედ განსწავლული იყო იურისპრუდენციასა და კლასიკურ კვლევებში. ადვოკატი 1922 წელს გახდა. იგი იყო სამგზის პრეზიდენტის, რიკარდო ხიმენესის მოწაფე და ომარ დენგოს მასშტაბის განმანათლებელი.

იგი იყო ორი ექიმის, თეოდორო პიკადო მარინისა და წარმოშობით პოლონელი იადვიგა ვარნია მიხალსკა ვოძივოდსკას ვაჟი (დაბადებული კრაკოვში ან რადომსკოში, პირველი ქალი ექიმი კოსტა-რიკაში), რომლებიც ერთმანეთს შვეიცარიაში შეხვდნენ და დაქორწინდნენ, როდესაც ორივე მედიცინას სწავლობდა. მისი დიდი პაპა-ბებიები იყვნენ: თეოდორო პიკადო სოლანო და რიტა მორალეს გარსია; მანუელ ანტონიო მარინი და მარია ამბროსია იროლა ალვარადო; იოსაფატ ვარნია-მიხალსკი და (?); კონსტანტი ვოძივოდსკი და კონკორდია სპრეგლევსკა კლაბონ დე ლა ტური. მისი პაპა-ბებიები იყვნენ: ხოსე ფრანსისკო პიკადო მორალესი და ეულოგია მარინ იროლა, და იოზეფ ვარნია-მიხალსკი და კამილა ვოძივოდსკა სპრეგლევსკა.

პირველი ქორწინებიდან მერსედეს ლარა ფერნანდესთან თეოდორო პიკადო მიხალსკის ეყოლა ორი შვილი: თეოდორო პიკადო ლარა და კლემენსია პიკადო ლარა. მეორე ქორწინებიდან ეტელვინა რამირესთან მას ეყოლა ერთი ქალიშვილი, მარია სესილია პიკადო რამირესი, რომელიც ვენეციაში (იტალია) ცხოვრობს და ჰყავს ორი ქალიშვილი. მას ასევე ჰყავს ნათესავები პოლონეთსა და სხვა ქვეყნებში. კლემენსია პიკადო ლარას (†) ჰყავს ერთი ვაჟი, სახელად ფერნან სოტო პიკადო. თეოდორო პიკადო ლარას ჰყავს 5 შვილი: სუზანი, ჯანეტი, თეოდორო, მარია და ნენსი(†).

იხილეთ აგრეთვე
კოსტა-რიკის პრეზიდენტი

სქოლიო

კატეგორია:კოსტა-რიკის პრეზიდენტები