იგნასიო დე ვეინტემილია

მარიო იგნასიო ფრანსისკო ტომას ანტონიო დე ვეინტემილია ი ვილიაკისი (; დ. 31 ივლისი, 1828, კიტო, დიდი კოლუმბია — გ. 19 ივლისი, 1908, კიტო, ეკვადორი) — ეკვადორელი პოლიტიკოსი, რომელიც იყო ეკვადორის პრეზიდენტი 1876 წლის 18 დეკემბრიდან –1883 წლის 9 ივლისამდე. მისი პრეზიდენტობის პერიოდში მისი დედმამიშვილი მარიეტა დე ვეინტემილია მოქმედებდა როგორც პირველი ლედი.

ის ხელისუფლებაში 1876 წელს სამხედრო გადატრიალების შედეგად მოვიდა, რომელმაც პრეზიდენტი ანტონიო ბორერო დაამხო. საკუთარი თავის დიქტატორად გამოცხადების შემდეგ, დე ვეინტემილია 1882-1883 წლების რესტავრაციის ომში დაამხეს. ქვეყანაში დიქტატურის გამოცხადების შემდეგ, დე ვეინტემილია 1882-1883 წლების რესტავრაციის ომში დაამხეს..

 ბიოგრაფია 

მისი მამა იგნასიო დე ვეინტემილია ესპინოსა იურისტი და ეკვადორის ცენტრალური უნივერსიტეტის მდივანი იყო. იგნასიო დე ვეინტემილიას დედა ხოსეფა ვილიასისი იყო ეკვადორის ისტორიაში გამორჩეული ფიგურის, ხოსე ხავიერ დე ასკასუბი უკანონო ქალიშვილი. ასკასუბი იყო 1809 წლის 10 აგვისტოს გმირი. მოინათლა კიტოში სახელებით მარიო იგნასიო ფრანსისკო ტომას ანტონიო.

1835 წელს შევიდა ვისენტე ლეონის კოლეჯში. მოგვიანებით მცირე ხნით სწავლობდა კიტოს სან ფერნანდოს კოლეჯში.

 სამხედრო კარიერა 
მინი|იგნასიო დე ვეინტემილია, 1880

1845 წელს გახდა მეორე რანგის ლეიტენანტი პრეზიდენტ ვისენტე რამონ როკას მთავრობის პერიოდში. 1849 წელს დაწინაურდა ლეიტენანტად. 1854 წელს გახდა კაპიტანი და იბრძოდა პრეზიდენტ დიეგო ნობოას მთავრობის წინააღმდეგ. ამ პერიოდში დაქორწინდა იოლანდა ტინახერო ლიონაზე, რომელიც რამდენიმე წელიწადში გარდაიცვალა. აგრეთვე გარდაიცვალნენ მათი შვილები.

1857–1858 წლებში იყო თავისი პოლიტიკოსი ბიძის, სენატორ გაბრიელ გარსია მორენოს მეუღლის როზა ასკაზუბი ი მატეუს პირადი მცველი. 1860 წელს მონაწილეობდა გუაიაკილის ბრძოლაში. ამავე წლის 24 სექტემბერს მეთაურობდა პირველ პოლკს ესტერო სალადოს გადასასვლელთან და გუაიაკილის აღების შემდეგ დააწინაურეს პოლკოვნიკად. კონგრესმა მას მიანიჭა მედალი „საოცარი სიმამაცისთვის“.

1863 წელს იყო ლანსეროსის პოლკის მეთაური და მალევე გახდა კიტოს არტილერიის პირველი ხელმძღვანელი. დააარსა კომპანია „Veintemilla y Co.“, რომელმაც  1863 წლის ოქტომბერში მიიღო მთავრობის კონცესია გუაიაკილში ფართომასშტაბიანი გემთსაშენის ასაშენებლად, თუმცა კაპიტალის ნაკლებობის გამო პროექტი ვერ განხორციელდა.

1866 წელს დაიკავა ომისა და საზღვაო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა პრეზიდენტ ხერონიმო კარიონის მმართველობის დროს. 1867 წლის დასაწყისში მოვალეობა გენერალ ხულიო საენსს გადააბარა და სანაპიროზე გაემგზავრა, სადაც მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრეები ააგო სანტა-ელენაში, სონოში და საგალში. გუაიაკილის პორტის შესასვლელში, პლანჩადაში, ლას კრუსესსა და სარაგუროში განათავსა ტორპედოების რამდენიმე ხაზი, რადგან ესპანეთის ფლოტი ადმირალ კასტო მენდეს ნუნიესის ხელმძღვანელობით წყნარ ოკეანეში მოქმედებდა და რამდენიმე პორტის დაბომბვით იმუქრებოდა.

იმავე წელს დაწინაურდა ბრიგადის გენერლად და ეროვნული კონგრესის დასაცავად ესკორტი გაგზავნა, რათა კანონმდებელთა პროტესტი ჩაეხშო.

1869 წლის მარტში გუაიაკილში მისმა ძმამ, ხოსე დე ვეინტემილიამ წარუმატებელად სცადა რევოლუცია მოეწყო გაბრიელ გარსია მორენოს დე ფაქტო მთავრობის წინააღმდეგ. მისი ძმა ამ გადატრიალების მცდელობისას მოკლეს და 11 წლის დისშვილის, მარიეტა დე ვეინტემილიას მეურვეობა იგნასიო დე ვეინტემილიას დაეკისრა. გარსია მორენომ მრავალი ადამიანი დააპატიმრა გუაიაკილსა და კიტოში. ვეინტემილია იმყოფებოდა მცირე  მამულში სოფელ პომასკში იმყოფებოდა და ისიც მოულოდნელად დააპატიმრეს. დაპატიმრების შემდეგ  გადაიყვანეს კიტოში და მალევე გადაასახლეს ესმერალდასის პროვინციის ჯუნგლებში 10 000 პესოს ოდენობის გირაოს სანაცვლოდ.

1876 წელს გადასახლებიდან დაბრუნების შემდეგ კვლავ ჩარიცხეს არმიაში და დაინიშნა გუაიაკილის მოედნის მთავარ სარდლად. პორტში გამოავლინა გენერალ სეკუნდინო დარკეასა და არტილერიის ყაზარმის პირველი და მეორე უფროსების შეთქმულება და ისინი ლიმაში გადაასახლა.

პრეზიდენტმა ბორერომ ეს ქმედება შურისძიებად მიიჩნია. ამის შემდეგ ვეინტემილიამ შეთქმულება დაიწყო ახალგაზრდა რადიკალ ლიბერალებთან — მიგელ ვალდერდესთან, მარკო ალფაროსთან და ნიკოლას ინფანტე დიასთან ერთად, ბარეროს მმართველობით. 

1876 წლის 8 სექტემბერს რევოლუცია დაიწყო. ვეინტემილია გუაიაკილის ყაზარმაში იყო გამაგრებული.

 უმაღლესი მმართველობა 

ვეინტემილიამ სექტემბრიდან დეკემბრამდე შეიძინა თანამედროვე სამხედრო აღჭურვილობა, კერძოდ ცნობილი Remington-ის შაშხანები, რომლებიც მანამდე ეკვადორში უცნობი იყო. ამის შემდეგ გენერალ ხოსე მარია ურბინა ი ვიტერისთან ერთად დაიწყო სიერისკენ წინსვლა.

1876 წლის 14 დეკემბერს არმიები ერთმანეთს შეხვდნენ. ვეინტემილიამ გაიმარჯვა ლოს-მოლინოსის გორაზე, ხოლო ურბინამ გალტეს ხეობაში დაამარცხა საენსის არმია. დაიღუპა თითქმის 1 000 ადამიანი.

1876 წლის 26 დეკემბერს ვეინტემილიამ აიღო პოლიტიკური ძალაუფლება კიტოში, როგორც დიქტატორმა.

მინი|ვეინტემილია 1878 წელს
კონსერვატორებს შორის უკმაყოფილება იზრდებოდა. მრავალი მათგანი დააპატიმრეს, გაასამართლეს სამხედრო სასამართლოში და გადაასახლეს. მათ შორის იყვნენ დოქტორები რაფაელ კარვახალი და ხოსე მარია პენიაჰერერა, აგრეთვე პოლკოვნიკი აგუსტინ გერერო ლიზარზაბურუ. მათი ქონება კონფისკაციას დაექვემდებარა.Juan León Mera. La dictadura y la restauración de la República del Ecuador.

 ეკვადორის პრეზიდენტობა 

1878 წელს ამბატოში შეიკრიბა დამფუძნებელი ასამბლეა და ვეინტემილია აირჩიეს კონსტიტუციურ პრეზიდენტად ოთხი წლის ვადით. მიღებულ იქნა ახალი კონსტიტუცია.

მისი მმართველობის მთავარ საზოგადოებრივ ნამუშევრებს შორის იყო რკინიგზის მშენებლობა ჩიმბოს ხიდამდე, სუკრეს ეროვნული თეატრის აგება და ეკვადორის ცენტრალური უნივერსიტეტის აღდგენა.

 სქოლიო 

კატეგორია:ეკვადორის პრეზიდენტები
კატეგორია:ეკვადორის ვიცე-პრეზიდენტები
კატეგორია:ეკვადორელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 31 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1828