ალვარო ურიბე

ალვარო ურიბე ველესი (დ.  4 ივლისი, 1952) — კოლომბიელი პოლიტიკოსი, კოლომბიის 32-ე პრეზიდენტი.

ურიბემ პოლიტიკური კარიერა მშობლიურ სან-კარლოსში დაიწყო. მას თანამდებობები ეკავა მედელინის საჯარო საწარმოებსა და შრომის სამინისტროში, იყო სამოქალაქო აერონავტიკის სპეციალური ადმინისტრაციული ერთეულის დირექტორი (1980–1982). 1982 წლის ოქტომბერში ის მედელინის მერი გახდა. 1986-1994 წლებში ალვარო ურიბე იყო სენატორი, ხოლო 1995-1997 წლებში სან-კარლოსის გუბერნატორი. 2002 წელს ურიბე კოლომბიის პრეზიდენტად აირჩევდნენ.

2002 წელს არჩევნების შემდეგ, ურიბემ კლინტონისა და ბუშის ადმინისტრაციების დაფინანსებითა და მხარდაჭერით, 2.8 მილიარდი აშშ დოლარის პირდაპირი უცხოური დახმარების პაკეტის, სახელწოდებით „კოლომბიის გეგმა“, წინააღმდეგ ტერორისტული დაჯგუფებების, როგორიცაა FARC და ELN, სრულმასშტაბიანი სამხედრო შეტევა წამოიწყო. ის ასევე ხელმძღვანელობდა მემარჯვენე პარამილიტარული დაჯგუფების, AUC-ის, დემობილიზაციას. მისმა თავდაცვის მინისტრმა, ხუან მანუელ სანტოსმა, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ურიბეს ადმინისტრაციაში და ხელმძღვანელობდა მასშტაბურ სავარაუდო სიკვდილით დასჯას: „ცრუ დადებითი შედეგების“ სკანდალის ფარგლებში, კოლუმბიის არმიამ ათასობით მშვიდობიანი მოქალაქე მოკლა. მათ გარდაცვალებას გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია იძიებს.

2010 წლის აგვისტოში ურიბე დაინიშნა გაეროს პანელის ვიცე-თავმჯდომარედ, რომელიც ღაზას ფლოტილიის დარბევას იძიებდა. 2012 წელს ურიბემ და მისმა პოლიტიკურმა მოკავშირეებმა დააარსეს მემარჯვენე დემოკრატიული ცენტრის მოძრაობა, რათა მონაწილეობა მიეღოთ 2014 წლის ეროვნულ არჩევნებში. ის 2014 წლის საპარლამენტო არჩევნებში სენატორად აირჩიეს და თანამდებობა 2014 წლის ივლისში დაიკავა. ურიბე აკრიტიკებდა მისი მემკვიდრის ხუან მანუელ სანტოსის სამშვიდობო მოლაპარაკებებს FARC-ის პარტიზანებთან.

2020 წლის აგვისტოში კოლომბიის უზენაესმა სასამართლომ მისი დაპატიმრების ბრძანება გასცა ქრთამის აღებისა და მოწმეებზე მანიპულირების გამო. საქმე გენერალურ პროკურორს გადაეცა, რის შემდეგაც ურიბე სენატორის თანამდებობიდან გადადგა. 2025 წლის 28 ივლისს ალვარო დამნაშავედ ცნეს. მისი პოლიტიკური ოპონენტების ნაწილი წლების განმავლობაში ამტკიცებდა, რომ ურიბეს წინააღმდეგ სისხლისსამართლებრივი დევნა უნდა დაწყებულიყო, რადგან მას პარამილიტარიზმთან კავშირი ჰქონდა.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ალვარო ურიბე მედელინში დაიბადა. მამა, ალბერტო ურიბე სიერა, მიწის მესაკუთრე იყო. როდესაც ის 10 წლის იყო, მისმა ოჯახმა სალგარის რანჩო დატოვა და მედელინში გადავიდა საცხოვრებლად. მან 1970 წელს დაამთავრა ხორხე რობლედოს ინსტიტუტი, მას შემდეგ, რაც მედელინის ბენედიქტინის სკოლიდან ბენედიქტინელ ბერებთან კამათის გამო გარიცხეს.

ურიბე სწავლობდა სამართლის ფაკულტეტზე სან-კარლოსის უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1977 წელს. ალვაროს მამა 1983 წელს პარტიზანულმა დაჯგუფებამ მოკლა გატაცების მცდელობის დროს.Colombia, laboratorio de embrujos. Democracia y terrorismo, 2007, Hernando Calvo Ospina მამის გარდაცვალების შემდეგ, ურიბემ ყურადღება გაამახვილა პოლიტიკურ კარიერაზე და კოლუმბიის ლიბერალური პარტიის წევრი გახდა. ურიბე მედელინის მერად ანტიოკიის გუბერნატორმა ალვარო ვილეგასმა 1982 წელს დანიშნა, თუმცა თანამდებობა მხოლოდ ხუთი თვის განმავლობაში ეკავა. ვილეგასის თქმით, მაშინდელმა პრეზიდენტმა ბელისარიო ბეტანკურმა გუბერნატორზე ზეწოლა მოახდინა, რათა მისი გადადგომა მოეთხოვა, რადგან ის ამტკიცებდა, რომ ურიბეს მედელინის კარტელთან კავშირი ჰქონდა.

1993 წელს ურიბემ დაიწყო  სწავლა ჰარვარდის უნივერსიტეტში, სადაც მიიღო ადმინისტრირებისა და მენეჯმენტის სპეციალური კვლევების სერტიფიკატი და ჰარვარდის იურიდიული სკოლისგან მოლაპარაკებებისა და დავების გადაწყვეტის სერტიფიკატი.  1998-1999 წლებში, ანტიოკიის გუბერნატორის თანამდებობაზე ყოფნის ვადის დასრულების შემდეგ, ის სწავლობდა ინგლისის ოქსფორდის წმინდა ანტონის კოლეჯში, ჩევენინგ-სიმონ ბოლივარის სტიპენდიით და დაინიშნა წმინდა ანტონის კოლეჯის უფროს ასოცირებულ წევრად.

ურიბე დაქორწინდა ლინა მარია მორენო მეჯიაზე 1979 წელს. მათ ჰყავთ ორი ვაჟი, ტომასი და ჯერონიმო.

პოლიტიკური კარიერა
250px|მინი|მარჯვნივ|ჰარვარდის უნივერსიტეტის 28-ე პრეზიდენტი დრიუ გილპინ ფაუსტი და მაიკლ შინაგელი ალვარო ურიბესთან ერთად ჰარვარდის უნივერსიტეტის გაფართოებული სკოლის საუკუნოვანი იუბილესადმი მიძღვნილ ღონისძიებაზე, 2009 წელს.
1976 წელს, 24 წლის ასაკში, ურიბე მედელინის საზოგადოებრივი კომუნალური მომსახურების (Empresas Públicas de Medellín) აქტივების ხელმძღვანელი გახდა. 1977 წლიდან 1978 წლამდე ის ალფონსო ლოპეს მიკელსენის დროს შრომის სამინისტროს გენერალური მდივნის თანამდებობას იკავებს. ამ პერიოდში იგი დაქორწინდა მედელინის ფილოსოფოს ლინა მორენოზე. პრეზიდენტმა ხულიო სეზარ ტურბაიმ იგი სამოქალაქო ავიაციის დირექტორად დანიშნა 1980 წლიდან 1982 წლამდე, 28 წლის ასაკში, წინა დირექტორის მკვლელობის შემდეგ.
1982 წელს იგი მედელინის მერად დაინიშნა, მაგრამ ხუთი თვის შემდეგ ნარკოკარტელებთან სავარაუდო კავშირის გამო თანამდებობიდან გაათავისუფლეს.

კოლომბიის სენატორი
ურიბე სან-კარლოსის სენატორად აირჩიეს 1986 წლიდან 1990 წლამდე და კვლავ 1990 წლიდან 1994 წლამდე. სენატორის რანგში იგი მეშვიდე კომისიის პრეზიდენტი იყო და მხარს უჭერდა პენსიების, შრომისა და სოციალური უზრუნველყოფის რეფორმის, ასევე ადმინისტრაციული კარიერის ხელშეწყობის, კოოპერატიული საბანკო საქმიანობის, ყავისფერი შაქრისა და ქალთა დაცვის შესახებ კანონებს. ზოგიერთმა კანონმდებლობამ მოგვიანებით კრიტიკა დაიმსახურა, განსაკუთრებით ისეთმა, რომელიც ამცირებდა სახელმწიფოს პასუხისმგებლობას სოციალური უზრუნველყოფის მიმართ. მისი ბოლო ვადის განმავლობაში მან მიიღო ოფიციალური და არაოფიციალური ჯილდოები, როგორც ერთ-ერთმა „საუკეთესო სენატორმა“ (1990, 1992 და 1993 წლებში) და როგორც „საუკეთესო საკანონმდებლო ინიციატივების“ მქონე სენატორმა (1992 წელს).

სან-კარლოსის გუბერნატორი
ალვარო 1995-1997 წლების ვადით სან-კარლოსის დეპარტამენტის გუბერნატორად აირჩიეს. მისი ვადის განმავლობაში ურიბემ შეიმუშავა ის, რასაც კომუნიტარული სახელმწიფოს მოდელს უწოდებდა, სადაც თეორიულად მოქალაქეები ადმინისტრაციის გადაწყვეტილების მიღების პროცესში მონაწილეობას მიიღებდნენ. ამტკიცებდნენ, რომ ეს მოდელი ხელს შეუწყობდა დასაქმების, განათლების, ადმინისტრაციული გამჭვირვალობისა და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების გაუმჯობესებას.

თავისი იურისდიქციის ფარგლებში, ურიბე ღიად უჭერდა მხარს ლიცენზირებული კერძო დაცვის სერვისების ეროვნულ პროგრამას, რომელიც ცნობილი გახდა როგორც CONVIVIR და რომელიც შეიქმნა კოლომბიის თავდაცვის სამინისტროს მიერ 1994 წლის თებერვალში გამოცემული 356-ე დადგენილებით. ჯგუფები სწრაფად გახდნენ საკამათო - მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მათგანი, როგორც ამბობენ, აუმჯობესებდა უსაფრთხოებას თემებში და დაზვერვის კოორდინაციას სამხედროებთან, მათი წევრები დაადანაშაულეს მშვიდობიანი მოსახლეობის წინაშე ძალადობაში და მოქმედებდნენ სერიოზული ზედამხედველობის გარეშე. 1998 წელს, Human Rights Watch-მა განაცხადა: „ჩვენ მივიღეთ სანდო ინფორმაცია, რომელიც მიუთითებს, რომ მაგდალენა მედიოსა და სამხრეთ სეზარის რეგიონების CONVIVIR ჯგუფებს ცნობილი პარამილიტარული დაჯგუფებები ხელმძღვანელობდნენ და ისინი კოლუმბიელების მოკვლით ემუქრებოდნენ, რომლებიც პარტიზანების სიმპათიზირებულებად ითვლებოდნენ ან უარს ამბობდნენ თანამშრომლობით ჯგუფებში გაწევრიანებაზე“.

2002 წლის საპრეზიდენტო არჩევნები
ურიბე დამოუკიდებელ ლიბერალ კანდიდატად იყრიდა კენჭს, არაოფიციალურად გამოეყო თავის ყოფილ პარტიას. მისი საარჩევნო პლატფორმა კოლუმბიის მთავარ პარტიზანულ მოძრაობასთან, FARC-თან დაპირისპირებაზე იყო ორიენტირებული. სხვა შესაბამისი წინადადებები მოიცავდა ეროვნული ადმინისტრაციის ხარჯების შემცირებას, კორუფციასთან ბრძოლას და ეროვნული რეფერენდუმის ინიცირებას ქვეყნის რამდენიმე პოლიტიკური და ეკონომიკური პრობლემის გადასაჭრელად.

კოლუმბიის მთავრობა პრეზიდენტ ანდრეს პასტრანას ხელმძღვანელობით სამშვიდობო მოლაპარაკებებს აწარმოებდა პარტიზანულ დაჯგუფებასთან, FARC-თან, მაგრამ ოთხწლიანი სამშვიდობო მოლაპარაკებების შემდეგ ცეცხლის შეწყვეტის გარეშე, კოლომბიის მთავარი პარტიების უკმაყოფილება გაიზარდა. ძალადობა მძვინვარებდა. FARC აცხადებდა, რომ მათ კონტროლი აიღეს კოლუმბიის 1093 მუნიციპალიტეტიდან დაახლოებით 100-ზე იმ დროისთვის. გატაცებები ხშირი იყო და მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი იყო, ისევე როგორც მკვლელობებისა და დანაშაულის მაჩვენებელი. AUC ასევე იძენდა გავლენას, აფართოებდა მასობრივ ხოცვა-ჟლეტებს და ნარკოტიკების უკანონო წარმოებას, კონკურენციას უწევდა FARC-ს, ELN-ს და სხვა ნარკოტრეფიკერებს.

2001 წლამდე გამოკითხვები აჩვენებდა, რომ ამომრჩევლის მაქსიმუმ 2% ურიბესთვის ხმის მიცემას განიხილავდა და ლიბერალური პარტიის წარმომადგენელი ჰორაციო სერპა, სავარაუდოდ, გაიმარჯვებდა. პრეზიდენტ ანდრეს პასტრანას ადმინისტრაცია ოთხი წლის განმავლობაში ვერ ახერხებდა ცეცხლის შეწყვეტის უზრუნველყოფას და ურიბე ისეთ კანდიდატად განიხილებოდა, რომელსაც შეეძლო სიცოცხლისუნარიანი უსაფრთხოების პროგრამის უზრუნველყოფა. ყოფილი გენერალი ჰაროლდ ბედოია, ზედაპირულად მსგავსი პროგრამის მქონე კანდიდატი, მარგინალიზებულად დარჩა.

ურიბე კოლომბიის პრეზიდენტად 2002 წლის 26 მაისის არჩევნების პირველ რაუნდში აირჩიეს მოსახლეობის ხმების 53%-ით. მისი ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატი იყო ფრანსისკო სანტოს კალდერონი, სანტოსის ოჯახის წევრი, რომელსაც კოლუმბიის ლიბერალური პარტიის წევრების და კოლუმბიური ყოველდღიური გაზეთის El Tiempo-ს მფლობელების ხანგრძლივი ტრადიცია აქვს. სანტოსი ასევე იყო გატაცებების საწინააღმდეგო არასამთავრობო ორგანიზაცია Fundación País Libre-ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომელიც ნარკობარონ პაბლო ესკობარის მძევლად აყვანის შემდეგ შეიქმნა. დამკვირვებლებმა არჩევნები ეროვნულ დონეზე ძირითადად უკანონო ქმედებებისგან თავისუფალი მიიჩნიეს, თუმცა იყო ამომრჩევლებისა და კანდიდატების აქტიური დაშინების შემთხვევები პარტიზანული და პარამილიტარული დაჯგუფებების ქმედებებით. პოტენციური ამომრჩევლის 47%-მა მისცა ხმა, რაც წინა რაუნდთან შედარებით ნაკლებია.

ურიბეს ზოგიერთმა ოპონენტმა ბრალდებები მისი საარჩევნო კამპანიის დროს წამოაყენა, განსაკუთრებით ჰორაციო სერპას გამოსვლასა და Newsweek-ის ჟურნალისტის, ჯოზეფ კონტრერასის მიერ გამოცემულ წიგნში, რომელმაც იმ წელს ურიბეს ინტერვიუ ჩამოართვა. ბრალდებები ძირითადად ურიბეს წარსულში მედელინის კარტელის წევრებთან სავარაუდო პირად ურთიერთობებსა და იმ სიმპათიაზე იყო ორიენტირებული, რომელიც ზოგიერთმა პარამილიტარულმა წარმომადგენელმა ურიბეს, როგორც კანდიდატის, მიმართ გამოხატა. ურიბემ და მისმა მხარდამჭერებმა უარყვეს ეს ბრალდებები და კრიტიკოსები მზად არიან, მიმდინარე სამართლებრივი ქმედებები განახორციელონ.

ყოფილმა პარამილიტარელმა სალვატორე მანკუზომ, AUC-ის მეთაურმა, 2023 წელს აღიარა, რომ მისმა ორგანიზაციამ მხარი დაუჭირა ალვარო ურიბეს საპრეზიდენტო კამპანიას 2002 წელს.

პრეზიდენტობა (2002–2010)

შიდა კონფლიქტი
ურიბეს მმართველობის პერიოდში გამოცხადებული პრიორიტეტი იყო კოლომბიაში სამი ძირითადი შეიარაღებული დაჯგუფების - კოლომბიის გაერთიანებული თავდაცვის ძალების (AUC), ეროვნული განმათავისუფლებელი არმიის (ELN) და FARC-ის - შეკავება ან დამარცხება. მისი პირველი ვადის დასრულებისთვის AUC-მ სხვა მემარჯვენეები დათანხმდა განიარაღებას. მათ შვიდი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯათ.

ურიბემ განაცხადა, რომ მთავრობას ჯერ სამხედრო უპირატესობა უნდა ეჩვენებინა, რათა საბოლოოდ პარტიზანები მოლაპარაკებების მაგიდასთან უფრო მოქნილი პოზიციით დაბრუნებულიყვნენ. მისი მთავრობის დასაწყისშივე ციტირებული იყო მისი ნათქვამი, რომ კოლუმბიის მთავარი საზრუნავი ტერორიზმისა და ნარკოტიკებით ვაჭრობის გამოწვევები იყო.  BBC-ის Talking Point-თან დიალოგში ურიბემ განაცხადა: „რა თქმა უნდა, ჩვენ უნდა აღმოვფხვრათ სოციალური უსამართლობა კოლუმბიაში, მაგრამ რა არის პირველი? მშვიდობა. მშვიდობის გარეშე ინვესტიციები არ არსებობს. ინვესტიციების გარეშე მთავრობას არ აქვს ფისკალური რესურსები ხალხის კეთილდღეობაში ინვესტირებისთვის“.

მისი უსაფრთხოების პროგრამა დემოკრატიული უსაფრთხოების პოლიტიკას ეფუძნებოდა, რომლის მიზანიც იყო:

ყველა მუნიციპალიტეტში პოლიციის ყოფნის თანდათანობით აღდგენა.
მაღალი სოციალური მნიშვნელობის დანაშაულების წინააღმდეგ სასამართლო ზომების გაზრდა.
საჯარო ინსტიტუტების გაძლიერება.
ადამიანის უფლებების დარღვევების შემცირება.
ტერორისტული ორგანიზაციების (განსაკუთრებით შეიარაღებული მეამბოხე ჯგუფების; მთავარი მათგანია FARC-EP) დაშლა.
გატაცებებისა და გამოძალვის შემცირება.
მკვლელობების დონის შემცირება.
იძულებითი გადაადგილების თავიდან აცილება და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნების ხელშეწყობა.
ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლის გაგრძელება აკრძალვის, აღმოფხვრისა და სასამართლო ზომების გზით.

პოლიტიკა მიზნად ისახავდა ამ მიზნების მიღწევას შემდეგი გზებით:

მშვიდობიანი მოსახლეობის უფრო აქტიური ჩართულობით.
ჯარისკაცების მხარდაჭერით.
სადაზვერვო შესაძლებლობების გაზრდით.
ეროვნულ გზებზე კონტროლის აღდგენით.
უკანონო ჯგუფების დემობილიზაციით.
შეიარაღებული ძალების სერვისების ინტეგრირებით.
თავდაცვის ხარჯების გაზრდით.

2002 წლის დასაწყისში ურიბეს ადმინისტრაციამ გამოაცხადა ერთჯერადი გადასახადი მაღალი შემოსავლის მქონე კოლომბიელებისა და კორპორაციების ლიკვიდური აქტივების 1.2%-ის ოდენობით, 800 მილიონი აშშ დოლარის მოზიდვის მიზნით. საბოლოო გადახდის კვოტის განხორციელებამდე 650 მილიონ დოლარზე მეტი შეგროვდა, რამაც თავდაპირველ მოლოდინს გადააჭარბა. კიდევ ერთი მიზანი იყო თავდაცვის ხარჯების გაზრდა მშპ-ს ამჟამინდელი დონიდან, დაახლოებით 3.6%-დან მშპ-ს 6%-მდე 2006 წლისთვის. 2004 წლის აგვისტოს ოფიციალური სტატისტიკური ინფორმაციის თანახმად, ორ წელიწადში კოლუმბიაში მკვლელობები, გატაცებები და ტერორისტული თავდასხმები 50%-მდე შემცირდა - ეს თითქმის 20 წლის განმავლობაში ყველაზე დაბალი მაჩვენებელი იყო. 2003 წელს მკვლელობა 7000-ით ნაკლები იყო, ვიდრე 2002 წელს - 27%-იანი შემცირება. 2004 წლის აპრილისთვის მთავრობამ ათწლეულების განმავლობაში პირველად დააწესა მუდმივი პოლიციის ან სამხედრო დანაყოფების ყოფნა კოლუმბიის ყველა მუნიციპალიტეტში.

კოლომბიის საელჩო ვაშინგტონში აცხადებს, რომ ამ პოლიტიკის შედეგად, კოლომბიის შეიარაღებულ ძალებს ახლა ეყოლებათ: „60%-ით მეტი საბრძოლო მზადყოფნაში მყოფი ჯარისკაცი, ვიდრე ოთხი წლის წინ; ვერტმფრენები, რომლებმაც მნიშვნელოვნად გააუმჯობესეს შეიარაღებული ძალების მობილურობა მთელ ეროვნულ ტერიტორიაზე; თავდასხმის ვერტმფრენები უზრუნველყოფენ FARC-ისა და AUC-ის წინააღმდეგ ბრძოლაში უფრო აგრესიული მოქმედების საშუალებებს; გაზრდილი საბრძოლო მარაგი, მათ შორის შაშხანები და საბრძოლო მასალა; და მიღებულ იქნა მნიშვნელოვნად ნაკლები ადამიანის უფლებების დარღვევის საჩივრები მათ წინააღმდეგ“.

გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის 2005 წლის თებერვლის ანგარიშში 2004 წლის შესახებ ნათქვამია: „მიღწევები და წინსვლა დაფიქსირდა ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სფეროში; თუმცა, ასევე იყო სირთულეები და წინააღმდეგობები. პროგრესი დაფიქსირდა პრევენციისა და დაცვის თვალსაზრისით, მათ შორის საზოგადოების დამცველების მექანიზმისა და ადრეული გაფრთხილების სისტემის გაძლიერების, ასევე შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაუცველი ჯგუფების დაცვის პროგრამების მხრივ. სისუსტეები კვლავ შეინიშნებოდა მთავრობის გაფრთხილებებზე რეაგირებაში, ასევე დაუცველი ჯგუფებისთვის რისკ-ფაქტორების შემცირებაში. მთავრობამ მიიღო დადებითი ზომები შენახული ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების განადგურებასთან დაკავშირებით. შეიარაღებული ძალები ზოგჯერ ახორციელებდნენ ოპერაციებს, რომლებშიც ისინი არ იცავდნენ ჰუმანიტარულ პრინციპებს“.

კოლუმბიური პარაპოლიტიკური სკანდალი
2006 წლის ნოემბერში პოლიტიკური კრიზისი წარმოიშვა, რადგან კოლომბიის უზენაესმა სასამართლომ და გენერალურმა პროკურორმა ურიბეს რამდენიმე მხარდამჭერი დაკითხეს ან ბრალი წაუყენეს პარამილიტარულ ჯგუფებთან სავარაუდო კავშირისთვის. ალვარო არაუჟო, ურიბეს საგარეო საქმეთა მინისტრს, მარია კონსუელო არაუჟოს ძმა, დაკითხვაზე გამოძახებულთა შორის იყო.
ნოემბერში ჩილეში ყოფილ ელჩს, სალვადორ არანას, ბრალი წაუყენეს სუკრეს დეპარტამენტის პატარა ქალაქის მერის მკვლელობაში. უზენაესმა სასამართლომ არანას 2009 წლის დეკემბერში 40 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

2007 წლის აპრილში, სენატორმა გუსტავო პეტრომ ანტიოკიაში პარამილიტარიზმის შესახებ სატელევიზიო კონგრესის დებატების დროს ურიბეს რამდენიმე ბრალდება წაუყენა. პეტრომ განაცხადა, რომ ქვეყნის ჩრდილოეთით მდებარე ურიბეს ოჯახის ზოგიერთი ფერმა ადრე პარამილიტარული ძალების თავშეყრის ადგილად გამოიყენებოდა. მან ასევე აჩვენა პრეზიდენტის ძმის, სანტიაგო ურიბეს, სურათი, რომელიც ნარკოდილერ ფაბიო ოჩოასთან ერთად იყო 1985 წელს. პეტრო ასევე ამტკიცებდა, რომ გუბერნატორ ურიბეს ოფისმა პარამილიტარულ პერსონალს უფლება მისცა მონაწილეობა მიეღო ზოგიერთ ლეგალურ კოოპერატიულ სამეთვალყურეო ჯგუფში, რომელიც ცნობილია როგორც CONVIVIR. კიდევ ერთი ბრალდება ეხებოდა ანტიოკიის ყოფილი გუბერნატორის ადმინისტრაციის კუთვნილი ვერტმფრენის შესაძლო მონაწილეობას პარამილიტარულ ხოცვა-ჟლეტაში.

ორი დღის შემდეგ, ურიბემ საჯაროდ განაცხადა, რომ აშშ-ის ყოფილმა ვიცე-პრეზიდენტმა ალ გორმა გააუქმა მონაწილეობა გარემოსდაცვით ღონისძიებაში, რომელსაც ურიბე მაიამიში უნდა დასწრებოდა მის წინააღმდეგ არსებული ბრალდებების გამო. კოლუმბიის პრეზიდენტმა რეაგირება მოახდინა პრესკონფერენციის ორგანიზებით, რომლის დროსაც მან ისაუბრა სენატორ პეტროს და სხვების მიერ მის წინააღმდეგ წაყენებულ რამდენიმე ბრალდებაზე. ურიბე ამტკიცებდა, რომ მის ოჯახს არაფერი ჰქონდა საერთო არცერთ ხოცვა-ჟლეტასთან და რომ მათ უკვე გაყიდეს დაკავშირებული ფერმები სავარაუდო მოვლენებამდე რამდენიმე წლით ადრე. მან ასევე განაცხადა, რომ ურიბეები და ოჩოა ორივე ცნობილი იყო ცხენების მოშენების ბიზნესში, რაც იწვევდა მათი შეხვედრების როგორც საერთო, ასევე საჯარო ხასიათს. მან განაცხადა, რომ ვერტმფრენის საათები და მისიები მკაცრად იყო აღრიცხული, რაც შეუძლებელს ხდიდა ვერტმფრენის მონაწილეობას რაიმე ხოცვა-ჟლეტაში. ურიბემ განაცხადა, რომ ის მხარს უჭერდა CONVIVIR ჯგუფებს, მაგრამ არ იყო ერთადერთი პასუხისმგებელი მათ შექმნაზე და დასძინა, რომ მათ ზედამხედველობაში სხვა სამოქალაქო და სამხედრო ხელისუფლებაც მონაწილეობდა. მან ასევე თქვა, რომ მან CONVIVIR-ის ზოგიერთი ჯგუფი დაშალა, როდესაც მათ საქმიანობასთან დაკავშირებით ეჭვები გაჩნდა.

2008 წლის 22 აპრილს, კოლუმბიის პრეზიდენტის ერთ-ერთი ბიძაშვილი და ახლო პოლიტიკური მოკავშირე, ყოფილი სენატორი მარიო ურიბე ესკობარი, დააკავეს მას შემდეგ, რაც მას ბოგოტაში, კოსტა-რიკის საელჩოში თავშესაფარზე უარი ეთქვა, პოლიტიკოსებსა და პარამილიტარულ ჯგუფებს შორის კავშირების შესახებ სასამართლო გამოძიების ფარგლებში. მარიო ურიბეს ბრალი ედება პარამილიტარული ძალების მეთაურ სალვატორე მანკუსოსთან შეხვედრაში მიწის ჩამორთმევის დაგეგმვის მიზნით. 2011 წლის 22 თებერვალს, ურიბე ესკობარი დამნაშავედ ცნო და 90 თვით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს მას შემდეგ, რაც კოლუმბიის უზენაესმა სასამართლომ იგი პარამილიტარულ ჯგუფებთან შეთქმულების ბრალდებაში დამნაშავედ ცნო.

2008 წლის 23 აპრილს ურიბემ გაამხილა, რომ ყოფილმა პარამილიტარულმა მებრძოლმა იგი 1997 წელს ელ-აროში მომხდარი ხოცვა-ჟლეტის დაგეგმვაში დახმარებაში დაადანაშაულა. კოლუმბიურმა ყოველკვირეულმა გამოცემა „Revista Semana“-მ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ პარამილიტარელმა, ფრანსისკო ენრიკე ვილალბა ერნანდესმა, ხუთ წელზე მეტი ხნის წინ გაკეთებულ განცხადებებში, ურიბე არ ახსენა. ჟურნალმა ასევე ჩამოთვალა მის უახლეს ჩვენებაში შესაძლო შეუსაბამობები, მათ შორის გენერალ მანოსალვას სავარაუდო ყოფნა, რომელიც გარდაიცვალა შეხვედრის თარიღამდე რამდენიმე თვით ადრე, სადაც ხოცვა-ჟლეტა იყო დაგეგმილი.

ფარული მოსმენების სკანდალი
2009 წლის მაისში კოლუმბიის პროკურორებმა ოფიციალურად დაიწყეს გამოძიება ოპოზიციური პოლიტიკოსების, მოსამართლეების, ჟურნალისტების და სხვა პირების წინააღმდეგ განხორციელებული უკანონო ფარული მოსმენებისა და ჯაშუშობის საქმიანობის სერიაზე, რომელიც უსაფრთხოების ადმინისტრაციულმა დეპარტამენტმა (DAS) ჩაატარა.  გამოძიებაში ჩართული იყო ურიბეს რამდენიმე მთავარი თანაშემწე და დეპარტამენტის ყოფილი მაღალი თანამდებობის პირი. DAS-ის ყოფილმა კონტრდაზვერვის დირექტორმა ხორხე ალბერტო ლაგოსმა გამომძიებლებს განუცხადა, რომ ქვეყნის უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეების შესახებ ინფორმაცია მიეწოდათ ურიბეს ორ თანაშემწეს, ბერნარდო მორენოს და ხოსე ობდულიოს. გავირია აცხადებს, რომ დამნაშავეებმა სცადეს მთავრობის იმიჯის შელახვა ადმინისტრაციის წინააღმდეგ „პოლიტიკური ომის“ ფარგლებში. El Tiempo-მ გააკრიტიკა ეს განმარტებები და კითხვები გააჩინა პრეზიდენტის მიერ ამ საქმიანობის ცოდნის შესახებ. თავად ურიბემ უარყო უკანონო ფარული მოსმენების ბრძანება და აცხადებს, რომ ოპოზიციის ჯაშუშობაში პასუხისმგებელი პირები არიან „მაფიოზური ჯგუფის წევრები, რომლებიც ზიანს აყენებენ კოლუმბიის დემოკრატიას, თავისუფლებას, ქვეყანას და თავად მთავრობას“.  DAS, „პრეზიდენტის წინაშე ანგარიშვალდებული სადაზვერვო სამსახური“, როგორც ამას Washington Post აღწერს, ადრე ურიბეს ადმინისტრაციის დროს დავის საგანი გახდა. Revista Semana-ს თანახმად, 2007 წელს DAS-ის ყოფილი უფროსის, ხორხე ნოგუერას მმართველობის დროს, პარამილიტარული დაჯგუფებების შეღწევის შესახებ გამჟღავნებებმა გავლენა მოახდინა ამ ერთეულზე და შემდგომი ბრალდებები კვლავ გაისმა. ჟურნალი იუწყებოდა, რომ DAS-ის მიერ შეგროვებული ინფორმაცია, სავარაუდოდ, გადაეცა პარამილიტარულ დაჯგუფებებს, ნარკოტრეფიკერებს და პარტიზანებს. ადრე, DAS-ის კომპიუტერული სისტემების ყოფილმა ხელმძღვანელმა რაფაელ გარსიამ განაცხადა, რომ დეპარტამენტი და კოლუმბიელი პარამილიტარული დაჯგუფებები მონაწილეობდნენ ვენესუელის პრეზიდენტის, უგო ჩავესის, მკვლელობის გეგმაში. „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე“-ს მონაცემებით, 2002-2010 წლებში პრესის თავისუფლების მხრივ კოლუმბია 114-ე ადგილიდან 145-ე ადგილზე დაქვეითდა.

საერთაშორისო ურთიერთობები
250px|მინი|მარჯვნივ|ურიბე აშშ-ის პრეზიდენტის, ჯორჯ ბუშის, კოლომბიაში ვიზიტის დროს
ურიბეს ადმინისტრაცია პასუხისმგებელი იყო შეერთებულ შტატებსა და სხვა ქვეყნებში ნარკორეალიზატორების დაპატიმრებასა და ექსტრადირებაზე, ვიდრე ყველა სხვა წინა პრეზიდენტი. იგი საჯაროდ აღიარებულია, როგორც აშშ-ის ნარკოტიკებთან ბრძოლის მხარდამჭერი, ნარკოტიკებთან ბრძოლის გეგმის, „კოლუმბიის“, მუდმივი განხორციელების გამო. ურიბე ასევე აღიარებულია, როგორც აშშ-ის ტერორიზმის წინააღმდეგ ომისა და ერაყში შეჭრის მხარდამჭერი. 2003 წლის იანვარში ურიბემ რადიო ინტერვიუ დაასრულა კითხვით: „რატომ არ არსებობს არანაირი აზრი [ერაყში შეჭრის მსგავსად] ექვივალენტური განლაგების შესახებ, რათა დასრულდეს ეს პრობლემა [კოლუმბიის კონფლიქტი], რომელსაც ასეთი პოტენციურად მძიმე შედეგები მოჰყვება?“.

250px|მინი|მარცხნივ|ურიბე და აშშ-ის პრეზიდენტი ბარაკ ობამა
22 ნოემბერს, კარტახენას სანაპირო ქალაქში ვიზიტის დროს, აშშ-ის პრეზიდენტმა ჯორჯ ბუშმა ურიბეს უსაფრთხოების პოლიტიკის შედეგებს მხარი დაუჭირა და განაცხადა, რომ მომავალშიც გააგრძელებდა „გეგმა კოლუმბიისთვის“ დახმარების გაწევას: „ჩემი ერი გააგრძელებს კოლუმბიის დახმარებას ამ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან ბრძოლაში გამარჯვების მიღწევაში. 2000 წლიდან, როდესაც ჩვენ დავიწყეთ „გეგმა კოლუმბიისთვის“, შეერთებულმა შტატებმა 3 მილიარდ დოლარზე მეტი დახმარება გამოყო. ჩვენ გავაგრძელებთ დახმარების გაწევას. ჩვენ დავეხმარეთ კოლუმბიას დემოკრატიის გაძლიერებაში, ნარკოტიკების წარმოებასთან ბრძოლაში, უფრო გამჭვირვალე და ეფექტური სასამართლო სისტემის შექმნაში, სამხედრო და საპოლიციო ძალების ზომისა და პროფესიონალიზმის გაზრდაში, ადამიანის უფლებების დაცვასა და კორუფციის შემცირებაში. ბატონო პრეზიდენტო, თქვენ და თქვენმა მთავრობამ არ გაგვაცრუეთ იმედი. „გეგმა კოლუმბიას“ ჩემს ქვეყანაში ფართო ორპარტიული მხარდაჭერა აქვს და მომავალ წელს მე ვთხოვ ჩვენს კონგრესს, განაახლოს მხარდაჭერა, რათა ამ მამაცმა ერმა შეძლოს ნარკოტერორისტებთან ომი მოიგოს“.

სოციალურ-ეკონომიკური პოლიტიკა
250px|მინი|მარცხნივ|ურიბე INNOVA-ს 2006 წლის დაჯილდოებაზე, რომელიც შეიქმნა მიკრო, მცირე და საშუალო საწარმოებში ბიზნეს ინოვაციების დასაჯილდოებლად.
ურიბეს ადმინისტრაცია განუწყვეტლივ თანამშრომლობდა საერთაშორისო სავალუტო ფონდთან (IMF) და მსოფლიო ბანკთან, იღებდა სესხებს, თანხმდებოდა ხარჯების შემცირებაზე, ვალის გადახდის გაგრძელებაზე, საჯარო კომპანიების პრივატიზებაზე და ინვესტორების ნდობის გაძლიერებაზე ფინანსური ორთოდოქსების დასაცავად.
ისეთი კომპანიები, როგორიცაა Carbocol, Telecom Colombia, Bancafé, Minercol და სხვა, რომლებიც ან უკვე კრიზისში იყვნენ, ან მთავრობის მიერ მათი შენარჩუნება მიმდინარე ხარჯების პირობებში ზედმეტად ძვირადღირებულად მიიჩნეოდა, რესტრუქტურიზირებულ ან პრივატიზებულ კომპანიებს შორის იყვნენ.

უმეტესმა კრიტიკოსმა ურიბეს ადმინისტრაცია ნეოლიბერალური ეკონომიკური პოლიტიკის მომხრე მთავრობის მთავარ მაგალითად მიიჩნია და ამტკიცებდა, რომ მან არ მიმართა სიღარიბისა და უმუშევრობის ძირითად მიზეზებს, რადგან ტრადიციული სავაჭრო და საგადასახადო პოლიტიკის გაგრძელება, როგორც წესი, კერძო და უცხოელი ინვესტორებისთვის სასარგებლოა მცირე მესაკუთრეებისა და მუშების ნაცვლად. პროფკავშირები და შრომითი ჯგუფები აცხადებენ, რომ მრავალი პრივატიზაცია და ლიკვიდაცია განხორციელდა საერთაშორისო სავალუტო ფონდის, მსოფლიო ბანკის და მრავალეროვნული კომპანიების კმაყოფილების მიზნით და გრძელვადიან პერსპექტივაში აზიანებდა სხვადასხვა ეროვნულ ინდუსტრიას.

კოლუმბიის ვალი ყოველწლიურად თანდათან იზრდებოდა; მიუხედავად იმისა, რომ 2003 წელს ის მშპ-ს 52%-ს შეადგენდა, 2010 წელს 72%-ს მიაღწია. ურიბეს ადმინისტრაციის დროსაც უმუშევრობა მაღალ დონეზე რჩებოდა (11-დან 12%-მდე).

რეფერენდუმი ხელახალი არჩევნებისთვის
250px|მინი|მარჯვნივ|ურიბე დიდი რვიანის 36-ე სამიტზე
ურიბეს საარჩევნო კამპანიის დროს ეროვნული რეფერენდუმის ჩატარება იყო ინიციატივა, რომელიც მოგვიანებით კონგრესმა და სასამართლომ შეცვალა. კონგრესის გაუქმების შესაძლებლობა გაუქმდა, ისევე როგორც მთლიანად „დიახ“ ან „არა“ ხმის მიცემის შესაძლებლობა. შეცვლილი წინადადება 2003 წლის 25 ოქტომბერს არჩევნებში ჩავარდა და მომდევნო დღეს რეგიონულ არჩევნებში გაიმარჯვა რამდენიმე მემარცხენე კანდიდატმა, რომლებიც რეფერენდუმს ეწინააღმდეგებოდნენ. 15 წინადადებიდან თითოეულზე ხმის მიცემა ამომრჩევლის მინიმუმ 25%-ს სჭირდებოდა, მაგრამ საერთო დასწრება მხოლოდ 24.8% იყო და მხოლოდ პირველმა წინადადებამ („პოლიტიკური სიკვდილი კორუმპირებულებისთვის“) მიაღწია ამას. 15-ვე წინადადება დამტკიცდა ხმის მიმცემთა მნიშვნელოვანი უმრავლესობით.

ანალიტიკოსებმა ეს მოვლენები ურიბესთვის პოლიტიკურ უკანდახევად მიიჩნიეს, რადგან მისი ერთ-ერთი მთავარი საარჩევნო წინადადება ჩავარდა, მისი პირადი ლიდერობის მიუხედავად. მისი ოპონენტების, კერძოდ, „დამოუკიდებელი დემოკრატიული პოლუსის“ და კოლუმბიის ლიბერალური პარტიის მიერ წამოწყებული „აქტიური თავშეკავებისა“ და ცარიელი ხმის მიცემის კამპანიები, სავარაუდოდ, წარმატებით დაარწმუნეს მათი სიმპათიზატორების საკმარისი რაოდენობა სახლში დარჩენილიყვნენ და მეორე დღის არჩევნებში მონაწილეობის მიღებაში.
250px|მინი|მარცხნივ|ურიბე ლათინური ამერიკის სხვა ლიდერებთან ერთად რიოს ჯგუფის 21-ე სამიტზე
ურიბეს მხარდამჭერთა ნაწილი არ მონაწილეობდა, რადგან მათ რეფერენდუმი, რომელიც კონგრესმა და მოგვიანებით სასამართლო ხელისუფლებამ შეცვალა, ძალიან რთული, ხანგრძლივი და არაინსპირაციული მიიჩნიეს. ზოგიერთმა ასევე აღნიშნა, რომ არაჩვეულებრივ საარჩევნო ინიციატივებს (ანუ იმ ინიციატივებს, რომლებიც სტანდარტული არჩევნების თარიღების მიღმა ჩატარდა) ტრადიციულად გართულებები აწუხებდა კოლუმბიაში, მათ შორის მონაწილეობის ნაკლებობას.

2003 წლის სექტემბრის გამოსვლაში განაცხადა, რომ პატივს სცემდა სხვა დამკვიდრებული ორგანიზაციებისა და წყაროების კრიტიკას. მსგავსი განცხადებები მოგვიანებით სხვა შემთხვევებშიც განმეორდა. ეს განცხადებები მკვეთრად გააკრიტიკეს როგორც კოლუმბიაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ, რადგან მათ შეეძლოთ საფრთხე შეექმნათ ადამიანის უფლებათა დამცველი და ოპოზიციური ფიგურების საქმიანობას.

2002 წელს დაწყებული კონტაქტები AUC-ის პარამილიტარულ ძალებთან და მათ ლიდერ კარლოს კასტანიოსთან, რომლებმაც საჯაროდ გამოთქვეს ცეცხლის შეწყვეტის სურვილი, 2003 წელს გაგრძელდა გარკვეული ეროვნული და საერთაშორისო დაპირისპირების ფონზე.

ხელახალი არჩევნების წინადადება
2004 წელს ურიბემ წარმატებით მოახერხა კონგრესის მიერ 1991 წლის კოლუმბიის კონსტიტუციაში შესწორების შეტანა, რაც მას საშუალებას აძლევდა მეორე ვადით კენჭისყრაში მონაწილეობის. წლების განმავლობაში კოლუმბიის პრეზიდენტები მხოლოდ ერთი ოთხწლიანი ვადით იყვნენ შეზღუდული და ეკრძალებოდათ ნებისმიერი სახის ხელახალი არჩევნები, თუნდაც არაზედიზედ. თავდაპირველად ურიბემ საარჩევნო კამპანიის დროს გამოთქვა თავისი უთანხმოება ზედიზედ ხელახალი არჩევნების მიმართ, მაგრამ მოგვიანებით შეიცვალა აზრი, თავდაპირველად პირად დონეზე, შემდეგ კი საჯარო გამოსვლების დროს.

ბევრმა ანალიტიკოსმა მიიჩნია, რომ ამ რეფორმის დამტკიცების უზრუნველსაყოფად, ურიბემ შესაძლოა არ შეასრულა თავისი საარჩევნო დაპირებები, რაც აღიქმებოდა, როგორც კონგრესმენების ირიბი მოსყიდვა, მათი ნათესავების დიპლომატიურ კორპუსში სავარაუდო დანიშვნისა და მათი წარმოშობის რეგიონებში ინვესტიციების დაპირებების გზით. ურიბეს მხარდამჭერები მიიჩნევენ, რომ რეალურად არანაირი მოსყიდვა არ მომხდარა და რომ კონგრესში ურიბეს პოლიტიკის მხარდამჭერ სხვადასხვა სექტორებს შორის კონსენსუსის მიღწევა პოლიტიკური მოლაპარაკებების გზით იყო საჭირო.

ერთჯერადი ხელახალი არჩევნების დაშვების შესახებ შესწორება კონგრესმა 2004 წლის დეკემბერში, ხოლო საკონსტიტუციო სასამართლომ 2005 წლის ოქტომბერში დაამტკიცა.

2006 წლის საპრეზიდენტო არჩევნები
2004 წელს ურიბეს პოლიტიკურმა მხარდამჭერებმა კონსტიტუციაში ცვლილებები შეიტანეს, რათა მას მეორე ვადით კენჭისყრის უფლება მიეცა, რაც ადრე კოლუმბიის კონსტიტუციით იყო აკრძალული, ხოლო მისი გადაწყვეტილება მეორე ვადით კენჭისყრის შესახებ 2005 წლის ბოლოს გამოცხადდა. ამ შესწორებით, ურიბე ხელახლა აირჩიეს 2006 წლის 28 მაისს მეორე საპრეზიდენტო ვადით (2006–2010) და გახდა პირველი პრეზიდენტი, რომელიც კოლუმბიაში ზედიზედ ხელახლა აირჩიეს საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში. მან მიიღო ხმების დაახლოებით 62%, რითაც 7.3 მილიონზე მეტი ხმა მოიპოვა. ეს იყო კოლუმბიის ისტორიაში საპრეზიდენტო კანდიდატის ყველაზე დიდი გამარჯვება.

ამერიკის სახელმწიფოების ორგანიზაციამ (OAS) საარჩევნო დამკვირვებლები 12 დეპარტამენტში განათავსა: სან-კარლოსი, რისარალდა, კვინდიო, ატლანტიკო, ბოლივარი, სანტანდერი, კორდობა, კაუკა, სესარი, ნარინიო, მაგდალენა და ვალე. 28 მაისს გაკეთებულ განცხადებაში ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციამ აღნიშნა, რომ არჩევნები „თავისუფლების, გამჭვირვალობისა და ნორმალური ატმოსფეროში ჩატარდა“, მიუხედავად „წარუშლელი მელნის გამოყენებასთან, ამომრჩეველთა ჩანაცვლებასთან და საარჩევნო მოწმეების აკრედიტაციასთან დაკავშირებული ინციდენტებისა, თუმცა ამ ინციდენტებს არანაირი გავლენა არ მოუხდენია მთლიან საარჩევნო პროცესზე“ და „ჩრდილოეთ სანტანდერის პროვინციაში განვითარებული მოვლენებისა, რომლებმაც დივერსიული ჯგუფების მიერ ჩასაფრების შედეგად სამხედრო მოსამსახურეების სიცოცხლე შეიწირა და სხვები დაშავდნენ“.

ქრთამის აღების გამოძიება
2008 წლის აპრილში, იდის მედინამ, ყოფილმა კონგრესმენმა პროსამთავრობო კოლუმბიის კონსერვატიული პარტიიდან, განაცხადა, რომ ურიბეს ადმინისტრაციის წევრებმა შესთავაზეს მას ადგილობრივი თანამდებობის პირების დანიშვნა მის მშობლიურ პროვინციაში, 2004 წლის ხელახალი არჩევნების კანონპროექტის მხარდასაჭერად ხმის მიცემის სანაცვლოდ. მედინას თქმით, მთავრობამ ეს დაპირება არ შეასრულა, რამაც მისი განცხადება გამოიწვია. კოლუმბიის გენერალურმა პროკურორმა მისი დაპატიმრება ბრძანა, რის შემდეგაც იგი ხელისუფლებას ჩაბარდა და გამოძიების ფარგლებში უზენაეს სასამართლოს მისცა ჩვენება. ოპოზიციურმა პარტიამ „ალტერნატიული დემოკრატიული პოლუსი“ მოითხოვა ურიბეს წინააღმდეგ ქრთამის აღების ბრალდებით გამოძიება. მედინას მიერ გაკეთებული განცხადებების შემდეგ, კოლუმბიის უზენაესმა სასამართლომ პროცესის ასლები გაუგზავნა სხვა სასამართლო ორგანოებს, რომლებსაც აქვთ იურისდიქცია გამოიძიონ რამდენიმე ყოფილი და ამჟამინდელი კაბინეტის წევრი და სხვა მაღალი თანამდებობის პირი. კოლუმბიის კონგრესის ბრალდებების კომისია შეისწავლის საკითხს და გადაწყვეტს, არის თუ არა საკმარისი საფუძველი ურიბეს ოფიციალურად გამოსაძიებლად.

პოპულარობა
250px|მინი|მარჯვნივ|ურიბეს პრეზიდენტი ჯორჯ ბუშისგან თავისუფლების საპრეზიდენტო მედალი გადაეცემა
2002 წელს ურიბეს არჩევნების შემდეგ, მისი მოწონების რეიტინგი მაღალი დარჩა, როგორც წესი, თანამდებობაზე ყოფნის შემდეგ 60-დან 70 პროცენტამდე მერყეობდა, თუმცა ეს სტატუსი რადიკალურად შეიცვალა.

2008 წლის დასაწყისში ურიბეს მოწონების რეიტინგმა 81%-ს მიაღწია, რაც მისი მთელი პრეზიდენტობის განმავლობაში ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი პოპულარობის მაჩვენებელი იყო. 2008 წლის ივნისში, ოპერაცია „ჟაკის“ შემდეგ, ურიბეს მოწონების მაჩვენებელი უპრეცედენტო 91%-მდე გაიზარდა. 2009 წლის მაისში მისი პოპულარობა 68%-მდე დაეცა.

2010 წლის საპრეზიდენტო კამპანიის ფარგლებში Ipsos-Napoleón Franco-ს 2009 წლის ივნისის ეროვნული გამოკითხვის თანახმად, რომელიც ოცდაათზე მეტ ქალაქსა და მუნიციპალიტეტს მოიცავდა, ურიბეს მოწონების საერთო რეიტინგი 76% იყო, მაგრამ მხოლოდ 57% მის მესამე ვადით შესაძლო ხელახალ არჩევას დაუჭერდა მხარს.

ურიბეს მმართველობის რვა წლის განმავლობაში, შიდა გამოკითხვებს, საკომუნიკაციო სტრატეგიას და მთავრობისა და პრეზიდენტის იმიჯს ურიბეს კომუნიკაციების მრჩევლები მართავდნენ. ხაიმე ბერმუდესი, რომელიც მოგვიანებით არგენტინაში ელჩი და შემდეგ საგარეო საქმეთა მინისტრი გახდა; ხორხე მარიო ისტმანი, რომელიც მანამდე თავდაცვის მინისტრის მოადგილე იყო და შემდეგ ისევ თავდაცვის მინისტრის მოადგილე გახდა და მაურისიო კარადინი, რომელიც ურიბეს ხელმძღვანელობით თანამდებობაზე ყოფნის პერიოდის დასრულებამდე მსახურობდა. 

თანამდებობის დატოვების შემდეგ ურიბეს პოპულარობა, 79%-დან 84%-მდე მერყეობდა თუმცა, კოლუმბიაში ეს საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები ძირითადად დიდი ქალაქების მაცხოვრებლებს შორის ჩატარდა და არ მოიცავდა სოფლის მოსახლეობის აზრს, რომლებიც ყველაზე მეტად დაზარალდნენ ომითა და სიღარიბით. ზოგიერთი ჟურნალისტი ასევე გაკვირვებული იყო იმით, რომ პრეზიდენტის პოპულარობა არჩევნებში არ აისახა, სადაც თავშეკავება ამომრჩევლის 50%-დან 80%-მდე მერყეობს.

2019 წელს, გამოკითხული მოსახლეობის 69%-მა განაცხადა, რომ ურიბეს შესახებ უარყოფითი წარმოდგენა ჰქონდა, ხოლო 26%-მა - დადებითი.

2010 წლის მესამე ვადის წინადადება
როდესაც ურიბეს მეორე ვადის დასასრული მოახლოვდა, მისმა მიმდევრებმა ახალი შესწორება მოითხოვეს, რომელიც მას მესამე ვადით კენჭისყრის უფლებას მისცემდა.The Economist, 10 January 2009 U.S. print edition, page 34. "Politics in Colombia: Third Term Temptation"

2009 წლის მაისში თავდაცვის მინისტრმა ხუან მანუელ სანტოსმა თანამდებობა დატოვა, რათა მას პრეზიდენტად კენჭი ეყარა იმ შემთხვევაში, თუ ურიბე ან არ იყრიდა კენჭს, ან ვერ შეძლებდა ხელახლა კენჭისყრას. სანტოსმა გადადგომამდე განაცხადა, რომ არ სურდა ურიბეს წინააღმდეგ კენჭისყრა.

კონგრესმა მხარი დაუჭირა ამ საკითხზე შემოთავაზებულ რეფერენდუმს, მაგრამ საკონსტიტუციო სასამართლომ ის უარყო მიღებული კანონის განხილვის შემდეგ. 2010 წლის 26 თებერვალს მთავარმა მოსამართლემ მაურისიო გონსალესმა საჯაროდ გამოაცხადა სასამართლოს გადაწყვეტილება. გონსალესმა განაცხადა, რომ სასამართლომ მრავალი დარღვევა აღმოაჩინა რეფერენდუმის ჩასატარებლად ხელმოწერების მოპოვების წესში."Colombian judges deny Alvaro Uribe third term poll", BBC, 27 February 2010 მან ასევე თქვა, რომ რეფერენდუმის მოწოდების შესახებ კანონი შეიცავდა „დემოკრატიული პრინციპების არსებით დარღვევებს“, რაც მას არაკონსტიტუციურს ხდიდა. ურიბემ განაცხადა, რომ ის პატივს სცემდა გადაწყვეტილებას, მაგრამ მოუწოდა ამომრჩევლებს, რომ მომავალ არჩევნებშიც განაგრძონ მისი ადმინისტრაციის პოლიტიკის მხარდაჭერა.

საკონსტიტუციო სასამართლომ არა მხოლოდ რეფერენდუმი ჩაშალა, არამედ განაცხადა, რომ კოლუმბიის პრეზიდენტებს მხოლოდ ორი ვადით შეეძლოთ თანამდებობაზე აყვანა, თუნდაც ისინი არაზედიზედ ყოფილიყვნენ. ამან ფაქტობრივად გამორიცხა ურიბეს პოტენციური კანდიდატურა 2014 წელს პრეზიდენტობის არჩევნებში. მას შემდეგ კონსტიტუციაში ცვლილებები შევიდა, რათა პრეზიდენტის უფლებამოსილება ერთი ოთხწლიანი ვადით შეეზღუდა, რითაც აღდგა 2005 წლამდე არსებული სტატუს კვო.

პრეზიდენტობის შემდგომი პერიოდი
250px|მინი|მარჯვნივ|კოლუმბიის ყოფილი პრეზიდენტი ალვარო ურიბე ვაშინგტონში, ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტის სტუდენტებთან ერთად.
2010 წლის ბოლოს, თანამდებობის დატოვების შემდეგ რამდენიმე თვეში, ურიბე დაინიშნა მოწვეულ მკვლევარად ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტის უოლშის საგარეო სამსახურის სკოლაში, სადაც ის სტუდენტებს სხვადასხვა საგანს ასწავლიდა, როგორც მოწვეული ლექტორი სემინარებსა და ლექციებზე. 2011 წელს ურიბეს ჯორჯტაუნის ლათინური ამერიკის სტუდენტთა ასოციაციამ საპატიო ჯილდო მიანიჭა უნივერსიტეტის ლათინური ამერიკის საზოგადოებისადმი მისი ლიდერობისა და ერთგულებისთვის.

ურიბეს ჯორჯტაუნში დანიშვნამ დაპირისპირება გამოიწვია. სექტემბერში 150-ზე მეტმა მეცნიერმა, მათ შორის ჯორჯტაუნის 10 პროფესორი და ლათინური ამერიკისა და კოლუმბიის წამყვანმა ექსპერტმა, ხელი მოაწერა წერილს, რომლითაც ურიბეს გათავისუფლებას მოითხოვდნენ კოლუმბიელმა იუმორისტმა ურიბეს შესთავაზა, ჩაეტარებინა კურსი ფარული მოსმენების შესახებ, რომელსაც მისი ადმინისტრაცია უკანონოდ ატარებდა ოპოზიციის ფიგურებზე, ადამიანის უფლებათა დამცველებზე, ჟურნალისტებსა და უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეებზე. სტუდენტები საპროტესტო აქციებს ატარებდნენ ურიბეს წინააღმდეგ, ტრანსპარანტებით გამოვიდნენ, რომლებზეც მას „მასობრივ მკვლელად“ მოიხსენიებდნენ ათასობით მშვიდობიანი მოქალაქის სიკვდილისთვის.

2010 წლის ნოემბერში, ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტის კამპუსში ყოფნისას, ურიბეს გადაეცა სისხლის სამართლის უწყება კლაუდია ბალსერო ჯირალდო დრამონდის წინააღმდეგ საქმეზე, რომელიც ეხებოდა ურიბეს პარამილიტარული ძალების მიერ ასობით მშვიდობიან მოქალაქის მკვლელობას.  ჯორჯტაუნში ერთწლიანი სწავლის შემდეგ, ურიბე დატოვა უნივერსიტეტი, რათა გაეგრძელებინა თავისი პირადი საქმიანობა კოლუმბიაში. 2012 წლის ოქტომბერში, News Corporation-მა ურიბე დირექტორთა საბჭოში მიიღო ენდრიუ ნაიტის, ჯონ თორნტონის და არტურ სისკინდის პენსიაზე გასვლის შემდეგ. 2012 წელს ურიბე შეუერთდა ნიუ-იორკში არაკომერციული ორგანიზაციის, კონკორდიას ლიდერთა საბჭოს. პროკურორები ურიბეს ადანაშაულებენ პარამილიტარული მასობრივი ხოცვა-ჟლეტების დაგეგმვაში ლა-გრანხეში (1996), სან-როკეში (1996) და ელ-აროში (1997), როდესაც ის ანტიოკიას გუბერნატორი იყო, და 1998 წლის თებერვალში ჯესუს მარია ვალეს, ადვოკატისა და ადამიანის უფლებათა დამცველის, მკვლელობაში, რომელიც ამ საქმეებში დაზარალებულებთან მუშაობდა.

ჯილდოები

ეროვნული ჯილდოები
1990: სენატორის ვარსკვლავი, რესპუბლიკის სენატის მიერ.
1992: საუკეთესო ინიციატივების მქონე სენატორი, რესპუბლიკის სენატის მიერ.
1993: საუკეთესო სენატორი, რესპუბლიკის სენატის მიერ.
 2013: ელ გრან კოლუმბიანო („დიდი კოლუმბიელი“)
 2015: საუკეთესო სენატორი, რესპუბლიკის სენატის მიერ.

უცხოური ჯილდოები
:
60px პერუს მზის ორდენის დიდი ჯვარი – (2004).
:
60px კათოლიკე იზაბელას ორდენის საყელოს რაინდი – (2005).Álvaro Uribe's Order of Isabella the Catholic appointment. Spanish Official Journal  5 February 2005. Acceded 20 March 2016
:
60px თავისუფლების საპრეზიდენტო მედალი – (2009).Whitehouse.gov, , 13 January 2009
:
60px ურუგვაის აღმოსავლეთით მდებარე რესპუბლიკის მედალი – (2003)

რესურსები ინტერნეტში
 Álvaro Uribe Velez official website
 Alvaro Uribe political profile on www.colombia-politics.com
 Álvaro Uribe profile on Colombia Reports
 Biography by CIDOB (in Spanish)



 Álvaro Uribe in genealogy wiki

სქოლიო

კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1952
კატეგორია:კოლომბიის პრეზიდენტები
კატეგორია:XX საუკუნის პოლიტიკოსები
კატეგორია:ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:XX საუკუნის ადვოკატები
კატეგორია:საპატიო დოქტორები