ჩარლზ სავარინი

ჩარლზ ანჯელო სავარინი (დ. 2 ოქტომბერი, 1943) — დომინიკელი პოლიტიკოსი, რომელიც 2013-დან 2023 წლამდე დომინიკის პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა. იგი არის „დომინიკის ლეიბორისტული პარტიის“ წევრი.

პოლიტიკური ცხოვრება
პატრიკ ჯონის მთავრობის დამხობის შემდეგ (რომელშიც სავარინმა განუყოფელი როლი ითამაშა), სავარინი დაინიშნა ეროვნული ხსნის კომიტეტის (CNS) თავმჯდომარედ. ამ ორგანოს, რომელიც დომინიკის საზოგადოების ფართო ფენების წარმომადგენლებისგან შედგებოდა, დაევალა დროებით მთავრობაზე გადასვლის ზედამხედველობა.

სავარინმა მონაწილეობა მიიღო 1980 წლის საყოველთაო არჩევნებში „დომინიკის თავისუფლების პარტიის“ (DFP) სახელით და დამარცხდა მაიკლ დუგლასთან ოთხმხრივ ბრძოლაში. სავარინმა მიიღო 405 ხმა დუგლასის 531 ხმის წინააღმდეგ.

1983 წელს სავარინი დაინიშნა უპორტფელო მინისტრად პრემიერ-მინისტრის ადმინისტრაციაში, სადაც მას განსაკუთრებული პასუხისმგებლობა ვაჭრობის, მრეწველობისა და ტურიზმის სფეროებში ეკისრებოდა (1983-1985). შემდეგ, 1985-დან 1986 წლამდე, იგი მუშაობდა გაერთიანებულ სამეფოში დომინიკის უმაღლეს კომისიაში.

1986 წელს სავარინი დაინიშნა ელჩად,მუდმივ წარმომადგენლად ევროკავშირში. იგი ასევე მსახურობდა აფრიკის, კარიბის ზღვის აუზის, წყნარი ოკეანის სახელმწიფოების მთავარ წარმომადგენლად ბანანის საკითხებში. ეს მისია 1993 წელს დასრულდა, როდესაც ის დაბრუნდა დომინიკაში, რათა გამხდარიყო ეროვნული განვითარების კორპორაციის (NDC) გენერალური მენეჯერი.

როდესაც დეიმ ევგნია ჩარლზმა პოლიტიკიდან წასვლა გადაწყვიტა, სავარინმა მონაწილეობა მიიღო დომინიკის თავისუფლების პარტიის ლიდერობისთვის ბრძოლაში, სადაც ბრაიან ალენთან დამარცხდა. თუმცა, მან დეიმ ევგენია ჩარლზი ჩაანაცვლა პარტიის კანდიდატად როზოს ცენტრალურ საარჩევნო ოლქში. სავარინმა არჩევნებში გამარჯვება მოიპოვა დაახლოებით 1013 ხმით ნორის პრევოს 759 ხმის წინააღმდეგ. როდესაც ბრაიან ალენი 1996 წელს გადადგა DFP-ის ლიდერისა და ოპოზიციის ლიდერის თანამდებობიდან, სავარინი კვლავ ჩაერთო ლიდერობისთვის ბრძოლაში. 1996 წლის 20 აპრილს სავარინმა პარტიის გენერალურ საბჭოზე 107-დან 86 ხმა მიიღო. იგი მსახურობდა DFP-ის ლიდერად 2007 წლამდე, მანამდე სანამ მისი ლიდერობის მიმართ მზარდმა კრიტიკამ იგი აიძულა გადამდგარიყო.

1995 წლის არჩევნებში სავარინი ასამბლეის პალატის წევრად აირჩიეს.[3] როზო ცენტრალის პარლამენტის წევრად ყოფნის პირველი ვადის განმავლობაში, სავარინი მხარს უჭერდა როზოს მიმდებარე ტერიტორიაზე მცხოვრები ბავშვებისათვის „თანაბარი საგანმანათლებლო შესაძლებლობების“ შექმნას. 2000 წლის საყოველთაო არჩევნებზე იგი კვლავ აირჩიეს როზოს წარმომადგენლად, თუმცა ამჯერად გაცილებით მცირე უპირატესობით. სავარინი კოალიციურ შეთანხმებაში შევიდა როზი დუგლასის ხელმძღვანელობით მოქმედ „დომინიკის ლეიბორისტულ პარტიასთან“. იგი დაინიშნა ტურიზმის მინისტრად. მას შემდეგ, რაც დაახლოებით რვა თვეში დუგლასი გარდაიცვალა, პრემიერ-მინისტრად პიერ ჩარლზი დაინიშნა. მან სავარინის პორტფელს საწარმოთა განვითარებისა და საჯარო სამსახურის მართვის პასუხისმგებლობებიც დაამატა.

სავარინი პიერ ჩარლზის მთავრობის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური დამცველი იყო და ხშირად ასრულებდა ჩარლზის მოვალეობას, როდესაც ეს უკანასკნელი საზღვარგარეთ იმყოფებოდა. იგი ასევე იყო ეკონომიკის საკითხებში კაბინეტის ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე. ამან იგი საერთაშორისო სავალუტო ფონდთან და სხვა დონორ სააგენტოებთან გამართული დისკუსიებისა და მოლაპარაკებების წინა ხაზზე დააყენა. სავარინი ასევე იყო ერთ-ერთი მთავარი მომხსენებელი მთავრობის საჯარო შეხვედრებზე, რომელთა მიზანი იყო საზოგადოების ინფორმირება ეკონომიკის წინაშე არსებული სერიოზული სირთულეების შესახებ. 2003 წელს, პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის სტატუსით, სავარინმა გამოაცხადა უცხოური კომპანიის გეგმების შესახებ, რომელსაც დომინიკაში, კასტლ ბრიუსში, მილიარდ დოლარიანი ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა უნდა აეშენებინა. მედიის მცდელობები, დაკავშირებოდნენ კომპანიას, წარუმატებელი აღმოჩნდა და გეგმა აღარ განხორციელებულა.

2004 წლის 6 იანვარს პიერ ჩარლზის გარდაცვალების შემდეგ, პრემიერ-მინისტრად რუზველტ სკერიტის დანიშვნის მიუხედავად, სავარინმა ტურიზმის მინისტრის ტანამდებობა შეინარჩუნა. „თავისუფლების პარტიამ“ (Freedom Party) დაღმასვლა განაგრძო და 2005 წლის მაისის საყოველთაო არჩევნებში ვერცერთი მანდატი ვერ მოიპოვა. სავარინმა 2005 წელს არჩევნები წააგო, თუმცა პრემიერ-მინისტრმა რუზველტ სკერიტმა იგი სენატორად დანიშნა. სავარინი ასევე დაჯილდოვდა კოალიციისადმი ერთგულებისთვის და დაიკავა საგარეო საქმეთა, ვაჭრობისა და შრომის მინისტრის თანამდებობაც (2005-2007). კაბინეტში განხორციელებული ცვლილებების შედეგად, 2007 წლიდან 2009 წლამდე სავარინი მსახურობდა კომუნალური მომსახურების, პორტებისა და საჯარო სამსახურის მინისტრად.

სავარინი შეუერთდა „ლეიბორისტულ პარტიას“ (DLP) და მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 2009 წლის საყოველთაო არჩევნების საჯარო კამპანიაში. იგი, ადვოკატ ენტონი ასტაფანთან და DLP-ის ერთგულ წევრ ედი ლამბერტთან ერთად, პოპულარული ღამის შოუს თანაწამყვანი იყო. სავარინი, რომელიც ცნობილი იყო თავისი ორატორული ნიჭით, ასევე იყო DLP-ის პოლიტიკური პლატფორმის საკვანძო ფიგურა.

2010 წლიდან 2013 წლამდე იგი დანიშნული იყო საჯარო სამსახურის მინისტრად.

პროფკავშირული მოღვაწეობა
იგი თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში მსახურობდა სამოქალაქო სამსახურის ასოციაციის (CSA) გენერალურ მდივნად და თითქმის ერთპიროვნულად ჩამოაყალიბა საჯარო სამსახურის თანამშრომლები დომინიკის ყველაზე ძლიერ პროფკავშირად. 2003 წელს, ხელფასების 5 პროცენტით შემცირების გამო გამართული საჯარო სამსახურის საპროტესტო აქციების დროს, სავარინი წინა ხაზზე იდგა და იცავდა მთავრობის ქმედებას. ამან გამოიწვია საჯარო სამსახურის პროფკავშირის (PSU) ხელმძღვანელობის გაღიზიანება. გენერალური მდივანი თომას ლეტანგი სავარინს პროფკავშირის სამუდამო წევრობის გაუქმებითაც კი დაემუქრა.

როგორც გაბრიელ ჯ. კრისტიანი წერდა: „სავარინმა საყოველთაო აღიარება CSA-ს მიერ ორგანიზებული ორი გაფიცვით მოიპოვა: 1973 წლის საჯარო სამსახურის გაფიცვა რადიოწამყვან დანიელ 'პაპა დი' კოდერიონის გადაყვანის გამო და 1977 წლის სექტემბერ-ოქტომბრის CSA-ს საყოველთაო გაფიცვა, რომელმაც ფაქტობრივად პარალიზება გაუკეთა კუნძულს“. სავარინის ავტორიტეტი გაიზარდა და იგი კუნძულის ყველაზე თვალსაჩინო პროფკავშირულ ლიდერად იქცა. CSA-ს ორიენტაცია იყო საშუალო კლასზე გათვლილი და არა მუშათა კლასზე. მიუხედავად იმისა, რომ მისი წევრები იყვნენ ადრე უფლებაყრილი დომინიკელი მუშათა კლასის წარმომადგენლები, რომლებმაც სოციალურ-ეკონომიკური წინსვლა ლეიბორისტული პარტიის ადრეული რეფორმების შედეგად მოიპოვეს, CSA-ს ხელმძღვანელობის უმეტესობა ახლა „თავისუფლების პარტიის“ მიმართ იყო სიმპათიით განწყობილი. ფაქტობრივად, CSA და სხვა ადგილობრივი პროფკავშირები ახლა მიჰყვებოდნენ აშშ-ის AFL-CIO-ს ბიზნესზე ორიენტირებულ და ნეოკოლონიალურ ფილოსოფიას, რომელიც ლათინურ ამერიკაში მკაცრ ანტიმემარცხენე პოლიტიკას ატარებდა.

პრეზიდენტობა
ჩარლზ სავარინი 2013 წლიდან 2023 წლამდე იკავებდა დომინიკის პრეზიდენტის ძირითადად ცერემონიულ თანამდებობას. პრეზიდენტი სავარინი 2018 წელს ხელახლა აირჩიეს ახალი ხუთწლიანი ვადით.

ჯილდოები
უცხოური ჯილდოები

ეროვნული ჯილდო
დომინიკის საპატიო ჯილდო (DAH)

იხილეთ აგრეთვე
დომინიკის პრეზიდენტი

რესურსები ინტერნეტში
 "Statement by Honourable Charles A. Savarin ... at the General Debate of the Sicty-first Session of the United Nations General Assembly". Permanent Mission of the Commonwealth of Dominica to the United Nations, New York, 26 September 2006.

სქოლიო

კატეგორია:დომინიკის პრეზიდენტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:დაბადებული  1943
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი