იუოუე კენკაბო

იუოუე კენკაბო (; დ. 1 ივლისი, 1870 — გ. 26 სექტემბერი, 1934) — იაპონელი სენრიუს პოეტი, ესეისტი და ჟურნალისტი, რომელიც აქტიურად მუშაობდა მეიჯის პერიოდის მიწურულში, ტაიშოსა და შოვას დასაწყისში. მისი პოეტური სტილი ერთ-ერთ საყურადღებო მოვლენად მიიჩნევა თანამედროვე სენრიუს ფორმირებაში. ნამდვილი სახელი იყო იუოუე კოიჩი.

 ბიოგრაფია 
იუოუე დაიბადა ქალაქ ჰაგში, იამაგუჩის პრეფექტურაში, ყოფილი ჩოშუს დომენის სამურაის ოჯახში. ბავშვობა და ახალგაზრდობა მჭიდროდ უკავშირდებოდა ტრადიციულ სამურაულ გარემოს, თუმცა განათლება არსებითად თვითონვე მიიღო — ძირითადად, თვითგანათლებით.

პირველი წლები მუშაობდა დაწყებით სკოლაში მასწავლებლად, ხოლო მოგვიანებით — ადგილობრივ გამოცემაში რეპორტიორად. 1900 წელს იუოუე ტოკიოში გადავიდა, სადაც ლიტერატურულ ჟურნალ „მიოგისთვის“ წერდა ხელოვნების რუბრიკას. 1903 წელს ის დაინიშნა „ნიჰონ შიმბუნის“ რეპორტიორად. სწორედ აქ იღებს ფსევდონიმს „კენკაბო“ და იწყებს ცნობილ სვეტს — „შინდაი იანაგიდარუ“ (სიტყვასიტყვით, „ტირიფის კასრი“), რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა სენრიუს ახალი, განახლებული სტილის პოპულარიზებას.

ლიტერატურული მოღვაწეობა
1905 წელს იუოუემ შექმნა პოეტური გაერთიანება „რიუსონჯი სენრიუ კაი“ და გამოსცა ჟურნალი „სენრიუ“. მოგვიანებით, „ნიჰონ შიმბუნში“ მუშაობის დასრულების შემდეგ, იგი აგრძელებდა სენრიუს რუბრიკების რედაქტირებას „კოკუმინ შიმბუნსა“ და „იომიური შიმბუნში“.

1912 წელს, ტაიშოს პერიოდის დაწყებასთან ერთად, მან შეცვალა ჟურნალის სახელი და უწოდა „ტაიშო სენრიუ“. 1926 წელს, შოვას ეპოქის დაწყებისას, გამოცემას კვლავ გადაერქვა სახელი და ამჯერად შეირჩა „სენრიუჯინი“.

იუუოუე მხოლოდ პოეზიით არ შემოიფარგლა: მან დაწერა ესეები, პროლეტარული და ბურჟუაზიული ლიტერატურის მიმართულების ტექსტები, ასევე თეორიული ნაშრომი „სენრიუ ოდო რონი“ („სენრიუს სამეფო გზა“). მისი ნაშრომები ხშირად იბეჭდებოდა ჟურნალებში „ნიჰონ ოიობი ნიჰონჯინი“ („იაპონია და იაპონელები“) და „კაიზო“ („რეკონსტრუქცია“).

მისი პოეზია გამოირჩეოდა მსუბუქი იუმორით, გრანდიოზულობითა და გულუხვობით, რაც მას ფართო წრეებში პოპულარულ ავტორად აქცევდა. იუოუეს მიმდევრები მთელი იაპონიის მასშტაბით ჰყავდა. მათ შორის გამორჩეულები იყვნენ: კავაკამი სანტარო, მურატა შუგიო და ფსევდონიმით „კიჯირო“ ცნობილი იოშიკავა ეიჯი.

იუურეს მნიშვნელოვანი ნაშრომებია:
 „ედოს პერიოდის სენრიუ: იჩიმეი სენრიუ“ (1928)
 „შინ სენრიუ როკუსენ კუ“ („ექვსი ათასი ახალი სენრიუ“)
 „სენრიუ ო ცუკურუ ჰიტო ნი“ („სენრიუს პოეტებისთვის“)
 „კო სენრიუ შინზუი“ („კლასიკური სენრიუს არსი“)

1930 წელს მხატვარ კონდო კოიჩიროსთან ერთად შექმნა 40-ზე მეტი ქსოვილის პრინტი, რომელიც მის პოეზიას თემატურად ეხმიანებოდა.

გარდაცვალება
1934 წლის 8 სექტემბერს, კენჩო-ჯის ტაძარში ყოფნისას, იუოუეს ტვინის სისხლჩაქცევა დაემართა. სამ დღეში, 26 სექტემბერს, იგი გარდაიცვალა. მისი საფლავი დღემდე კენჩო-ჯის ტაძარშია.

ოჯახი
იუოუეს მეუღლე, იუოუე ნობუკო (1869–1958), ასევე იყო სენრიუს პოეტი და რედაქტორი. ის ცნობილია სამხედროების მკვეთრი კრიტიკით რუსეთ–იაპონიის ომისა და 1930-იანი წლების იაპონური მილიტარიზმის მიმართ. ნობუკო იყო ექთანი რუსეთ–იაპონიის ომის პერიოდში და აქტიურად უჭერდა მხარს ანტისამხედრო მწერალ ცურუ აკირას. 1937 წელს ორივე დააკავეს. 

წყვილს ჰყავდა ერთი ქალიშვილი — ოიში ცურუკო (დ. 1907).

ლიტერატურა
 იტო, მასაკო. I'm Married to Your Company!: Everyday Voices of Japanese Women. Rowman & Littlefield, 2008. ISBN 0742554643

სქოლიო

კატეგორია:იაპონელი მწერლები