კიმ იონგ-ჯუ

კიმ იონგ-ჯუ — (კორ. ) (დ. 21 სექტემბერი 1920, Taedong County – გ. 13 დეკემბერი 2021), ფხენიანი) — ჩრდილოეთ კორეელი პოლიტიკოსი, ჩრდილოეთ კორეის ლიდერის კიმ ირ სენის უმცროსი ძმა. კიმ ირ სენის მმართველობის პერიოდში კიმ იონგ-ჯუ იკავებდა რიგ საკვანძო პოსტებს, მათ შორის იყო კორეის მუშათა პარტიის (WPK) პოლიტბიუროს წევრი 1960-იან და 1970-იანი წლების დასაწყისში, მაგრამ 1974 წელს დაკარგა გავლენა კიმ ჩენ ირთან ძალაუფლებისთვის ბრძოლაში მარცხის შემდეგ. 1998 წლიდან სიკვდილამდე იგი იკავებდა ცერემონიულ თანამდებობას — უზენაესი სახალხო კრების პრეზიდიუმის საპატიო ვიცე-პრეზიდენტის პოსტს.

 ბიოგრაფია 
კიმ იონგ-ჯუ დაიბადა კიმ ჰიონგ-ჯიკისა და კანგ პან სოკის ოჯახში Taedong County-ში. მის უფროს ძმებს, კიმ ირ სენს (დაბადებული სახელით კიმ სონ-ჯუ) და კიმ ჩოლ-ჯუს, დაბადების წლად შესაბამისად 1912 და 1916 მიიჩნევა. დაახლოებით სამი წლის ასაკში კიმ იონგ-ჯუს ოჯახი სამხრეთ მანჯურიაში გადავიდა საცხოვრებლად.

1945 წელს კიმ იონგ-ჯუმ დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ეკონომიკის ფაკულტეტზე, სადაც, წყაროთა მიხედვით, განსაკუთრებული დაინტერესება განვითარდა ფილოსოფიისადმი.Hwang Jang Yop's Memoirs (2006) კორეაში დაბრუნების შემდეგ იგი შეუერთდა კორეის მუშათა პარტიას. პარტიულ იერარქიაში მისი წინსვლა საკმაოდ სწრაფი იყო: 1950-იან და 1960-იან წლებში კიმ იონგ-ჯუ იყო ჯერ მთავარი კადრი (1954), შემდეგ ორგანიზაციისა და ინსტრუქციის დეპარტამენტის მოადგილე დირექტორი (1957), ხოლო 1960 წლიდან — იგივე დეპარტამენტის დირექტორი (Organization and Guidance Department). 1961 წელს ის კორეის მუშათა პარტიის მე-4 ყრილობაზე პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრად აირჩიეს. 1966 წელს კიმ იონგ-ჯუ WPK-ის ცენტრალური კომიტეტის ორგანიზაციულ მდივნად დაწინაურდა.

1967 წელს კიმ იონგ-ჯუმ თავის უფროს ძმას წარუდგინა დოკუმენტი „ერთიანი იდეოლოგიური სისტემის დამყარების ათი პრინციპი“, რომლის პირველი პუნქტი ასე ფორმულირდებოდა: „ჩვენ უნდა გავიღოთ ყველაფერი ბრძოლაში, რათა მთელი საზოგადოება დიდი ლიდერის, კომრად კიმ ირ სენის რევოლუციური იდეოლოგიის გარშემო შევაერთოთ“. აღნიშნული პრინციპები ოფიციალურად მხოლოდ 1974 წელს გამოქვეყნდა.Ten Principles for the Establishment of the One-Ideology System, Columbia Law School website

1972 წელს კიმ იონგ-ჯუ ჩრდილოეთ კორეის წარმომადგენელი იყო სამხრეთ კორეასთან მიმდინარე საიდუმლო მოლაპარაკებებზე პაკ ჩონ ჰის მესამე რესპუბლიკის მთავრობისთან. მოლაპარაკებებმა პიკს მიაღწია 4 ივლისის ჩრდილოეთ–სამხრეთ კორეის ერთობლივი დეკლარაციის გაფორმებით, რომელსაც ხელი მოაწერეს კიმ იონგ-ჯუმ და მისმა სამხრეთკორეელმა კოლეგამ ლი ჰუ-რაკმა. დოკუმენტი განსაზღვრავდა კორეის შესაძლო გაერთიანების ძირითად წინაპირობებს.

1970 წლისათვის, როდესაც იგი კორეის მუშათა პარტიის პოლიტბიუროს წევრად აირჩიეს, კიმ იონგ-ჯუ ფართოდ აღიქმებოდა, როგორც კიმ ირ სენის პოტენციური მემკვიდრე."The Losers in N.Korea's Ruling Family", Chosun Ilbo, 17 February 2011. 1972 წელს ის ასევე აირჩიეს უმაღლესი ცენტრალური სახალხო კომიტეტისა და უზენაესი სახალხო კრების პრეზიდიუმის წევრად. ამავე პერიოდიდან კიმ ირ სენმა დაიწყო საკუთარი ვაჟის, კიმ ჩენ ირის, მემკვიდრედ ჩამოყალიბების პროცესი, რის ფონზეც პარტიის შიგნით ძალაუფლებისათვის ბრძოლა გამწვავდა.

ამასობაში კორეის მუშათა პარტიის იდეოლოგიური ხაზის ცენტრალურად იქცა კიმ ირ სენის „ჩუჩეს“ დოქტრინა. თუ კიმ ჩენ ირი აქტიურად უჭერდა მხარს ამ კურსს, საბჭოთა კავშირში განათლებამიღებული კიმ იონგ-ჯუ უფრო კლასიკური მარქსისტული ხედვებით იყო გატაცებული და სკეპტიკურად აფასებდა ძმის ირგვლივ ჩამოყალიბებულ ფართომასშტაბიან პიროვნების კულტს. ამის შედეგად კიმ ჩენ ირის პოზიციები უფრო გამყარდა: კიმ იონგ-ჯუ თანდათანობით ჩამოაშორეს გავლენიან პოსტებს, მის მთავარ მოკავშირეებს — კიმ ტო-მანს (პროპაგანდის დირექტორი) და პაკ იონგ-გუკს (საერთაშორისო კავშირების დეპარტამენტის დირექტორი) — თანამდებობები დაატოვებინეს, ხოლო საბოლოოდ თავად კიმ იონგ-ჯუ მოხვდა კრიტიკისა და პოლიტიკური თავდასხმების მთავარი ობიექტის როლში. 1974 წლის თებერვალში კორეის მუშათა პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პლენუმზე კიმ ჩენ ირი ოფიციალურად გამოცხადდა მემკვიდრედ (heir apparent), კიმ იონგ-ჯუ კი ჩრდილოეთ კორეის ვიცე-პრემიერის პოსტზე გადაიყვანეს, რაც რეალურად მის დემოციას ნიშნავდა.

ამის შემდეგ კიმ იონგ-ჯუ ფაქტობრივად ქრება საჯარო პოლიტიკიდან და აღარ ჩნდება 1993 წლამდე, როდესაც კიმ ირ სენი მას კვლავ იხმობს ფხენიანიში და ჩრდილოეთ კორეის ერთ-ერთ ვიცე-პრეზიდენტად ნიშნავს — თანამდებობაზე, რომელსაც რეალური ძალაუფლება პრაქტიკულად არ თან ახლდა. 1998 წელს იგი უვადოდ აირჩიეს უზენაესი სახალხო კრების პრეზიდიუმის საპატიო ვიცე-პრეზიდენტად. 2012 წელს კიმ იონგ-ჯუს მიენიჭა „კიმ ჩენ ირის ორდენი“. ის ასევე იყო „კიმ ირ სენის ორდენის“ მფლობელი და ატარებდა ქვეყნის უმაღლეს საპატიო წოდებას — „რესპუბლიკის გმირს“. მისი სიკვდილი ფხენიანიში, 101 წლის ასაკში, ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფო მედიამ 2021 წლის 15 დეკემბერს გამოაცხადა.

1970 წლისთვის, როდესაც იგი კორეის მუშათა პარტიის პოლიტბიუროს წევრად აირჩიეს, კიმ იონგ-ჯუ ფართოდ ითვლებოდა კიმ ირ სენის სავარაუდო მემკვიდრედ. 1972 წელს ის ასევე აირჩიეს უმაღლესი ცენტრალური სახალხო კომიტეტისა და უზენაესი სახალხო კრების პრეზიდიუმის წევრად. ამავე პერიოდში კიმ ირ სენმა საკუთარი ვაჟის, კიმ ჩენ ირის, მემკვიდრედ „მომზადება“ დაიწყო, რის ფონზეც ძალაუფლებისათვის ბრძოლა გამწვავდა.

ეს იყო დრო, როდესაც კორეის მუშათა პარტიის იდეოლოგიური ფოკუსი კიმ ირ სენის ჩუჩეს დოქტრინაზე გადაერთო; იმ პირობებში, როცა კიმ ჩენ ირი აქტიურად უჭერდა მხარს ამ კურსს, საბჭოთა კავშირში განათლებამიღებული კიმ იონგ-ჯუ უფრო კლასიკურ მარქსისტულ ხედვებს ემხრობოდა და ძმის ირგვლივ ჩამოყალიბებული ფართომასშტაბიანი პიროვნების კულტის მიმართ სკეპტიკურად იყო განწყობილი. ეს ვითარება კიმ ჩენ ირის სასარგებლოდ მოქმედებდა: კიმ იონგ-ჯუ თანდათანობით მარგინალიზებული გახდა, მის მთავარ მოკავშირეებს — კიმ ტო-მანს (პროპაგანდის დირექტორი) და პაკ იონგ-გუკს (საერთაშორისო კავშირების დირექტორი) — თანამდებობები დაატოვებინეს, ხოლო საბოლოოდ თავად კიმ იონგ-ჯუ იქცა კიმ ირ სენის 공개 კრიტიკისა და პოლიტიკური თავდასხმების სამიზნედ. 1974 წლის თებერვალში კორეის მუშათა პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პლენუმის შემდეგ კიმ ჩენ ირი ოფიციალურად გამოცხადდა მემკვიდრედ (heir apparent), კიმ იონგ-ჯუ კი ჩრდილოეთ კორეის ვიცე-პრემიერის პოსტზე გადაიყვანეს, რაც ფაქტობრივად მის პოლიტიკურ დაქვეითებას ნიშნავდა.

ამის შემდეგ კიმ იონგ-ჯუ პრაქტიკულად ქრება პოლიტიკური ასპარეზიდან და აღარ ჩნდება 1993 წლამდე, როდესაც კიმ ირ სენმა იგი კვლავ ფხენიანიში მოიხმო და ჩრდილოეთ კორეის ერთ-ერთ ვიცე-პრეზიდენტად დანიშნა — თანამდებობაზე, რომელსაც რეალური ძალაუფლება პრაქტიკულად არ თან ერთოდა. 1998 წელს კიმ იონგ-ჯუ უზენაესი სახალხო კრების პრეზიდიუმის საპატიო ვიცე-პრეზიდენტად დაინიშნა. 2012 წელს მას „კიმ ჩენ ირის ორდენი“ მიენიჭა. ის ასევე იყო „კიმ ირ სენის ორდენის“ მფლობელი და ატარებდა ქვეყნის უმაღლეს საპატიო წოდებას — „რესპუბლიკის გმირი“. მისი გარდაცვალება ფხენიანიში, 101 წლის ასაკში, ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფო მედიამ 2021 წლის 15 დეკემბერს გამოაცხადა.

 კიმების საგვარეულო ხე (ფრაგმენტი) 
 პიროვნება  დაბ./გარდ.  კიმ იონგ-ჯუსადმი ურთიერთობა  მეუღლე(ბი)  შვილები (ძირითადი) კიმ ფოჰიონი  უცნობია  პაპა  იი პოიკი  კიმ ჰიონგ-ჯიკი და სხვა შთამომავლობა იი პოიკი  უცნობია  ბებია  კიმ ფოჰიონი  — კიმ ჰიონგ-ჯიკი  1894–1926  მამა  კანგ პან სოკი  კიმ ირ სენი, კიმ იონგ-ჯუ, კიმ ჰიონგ-გვონი კანგ პან სოკი  1892–1932  დედა  კიმ ჰიონგ-ჯიკი  კიმ ირ სენი, კიმ იონგ-ჯუ, კიმ ჰიონგ-გვონი კიმ ირ სენი  1912–1994  უფროსი ძმა  კიმ ჯონგ-სუკი; კიმ სონ-აე  კიმ მან-ილი, კიმ ჩენ ირი, კიმ კიონგ-ჰი, კიმ პიონგ-ილი კიმ იონგ-ჯუ  1920–2021  თვითონ (სტატიის სუბიექტი)  —  2 ბიოლოგიური და 2 აყვანილი შვილი კიმ ჰიონგ-გვონი  1905–1936  ძმა  უცნობია  — კიმ ჯონგ-სუკი  1917–1949  რძალი (კიმ ირ სენის პირველი მეუღლე)  კიმ ირ სენი  კიმ მან-ილი, კიმ ჩენ ირი, კიმ კიონგ-ჰი კიმ სონ-აე  დ. 1924  რძალი (კიმ ირ სენის მეორე მეუღლე)  კიმ ირ სენი  კიმ პიონგ-ილი და სხვა შვილები კიმ მან-ილი  1944–1947  ძმისშვილი  —  — კიმ ჩენ ირი  1941–2011  ძმისშვილი; ჩრდილოეთ კორეის ლიდერი  — (ოფიციალურად)  კიმ ჩენ ინი და სხვა შვილები კიმ კიონგ-ჰი  დ. 1946  ძმისშვილი  ჯანგ სონგ-თეკი  ერთი შვილი (გარდაცვლილი) კიმ პიონგ-ილი  დ. 1954  ძმისშვილი  —  —

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1920
კატეგორია:გარდაცვლილი 2021
კატეგორია:მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები