ნინო პიზანო

ნინო პიზანო (; დ. 1315, პიზა, ტოსკანა — გ. 1370, პიზა, ტოსკანა) — პროტორენესანსის პერიოდის იტალიელი მოქანდაკე, ბრინჯაოს ჩამომსხმელი, მჭედელი და ოქრომჭედელი, ლუკა-პიზის სკოლის წარმომადგენელი. ანდრეა პიზანოს ვაჟი. Thieme / Becker. Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. — E.A. Leipzig, 1899 

ბიოგრაფია
მხატვრის შესახებ ბიოგრაფიული მონაცემები უკიდურესად მწირია. ცნობილია, რომ იგი მოღვაწეობდა 1343-1368 წლებში. ნინო მამასთან ერთად მუშაობდა ვენეციის სან-ძანიპოლოსა და პიზის სანტა-კატერინას ეკლესიების ქანდაკებების შექმნაზე, ასევე შეასრულა რამდენიმე რელიეფური პანელი ფლორენციის სანტა-მარია-დელ-ფიორეს საკათედრო ტაძრის სამრეკლოსთვის (კამპანილა). 1349 წელს ნინო მამის მემკვიდრე გახდა ორვიეტოს ტაძარზე მიმდინარე სამუშაოებში. მამის შემოქმედებისგან განსხვავებით, ნინო უარყოფდა ანტიკური მოტივების ნოვაციებს და ნაწილობრივ დაუბრუნდა გოთიკურ ტრადიციებს.

მის მიერ დამოუკიდებლად შესრულებულ ნამუშევართაგან ცნობილია: „მადონა ყრმით“ ფლორენციის სანტა-მარია-ნოველას ეკლესიაში, „წმინდა ეპისკოპოსი“ ორისტანოს ტაძარში და ეპისკოპოს შერლატის ძეგლი, რომელიც ამჟამად პიზის ტაძრის მუზეუმში ინახება. სხვა ნამუშევრებს შორის, რომლებსაც პირობითად მიაწერენ ოსტატს, არის: „მადონა ვარდით“ სანტა-მარია-დელა-სპინას ეკლესიაში, „მადონა ყრმით“ ტრაპანის სანტა-მარია-ანუნციატას ბაზილიკაში და „რძის მადონა“ (Madonna del Latte) პიზის სან-მატეოს ეროვნულ მუზეუმი. „ხარება“, რომელიც ოდესღაც სანტა-კატერინას ეკლესიაში იმყოფებოდა, ამჟამად დაცულია ხელოვნების ეროვნული გალერეაში (ვაშინგტონი).

გალერეა

სქოლიო

კატეგორია:იტალიელი მხატვრები
კატეგორია:XIV საუკუნის იტალიელი მხატვრები