კაორუ ოსანაი

კაორუ ოსანაი (, ოსანაი კაორუ; დ. 26 ივლისი, 1881 — 25 დეკემბერი, 1928) — იაპონელი თეატრის რეჟისორი, დრამატურგი და მსახიობი, რომელიც ცენტრალურ როლს ასრულებდა თანამედროვე იაპონური თეატრის განვითარებაში. "Wetmore deals cleanly with Japanese theatre as part of the modernization project [...] Wetmore notes some of the new attempts within the kabuki frame then takes us through the work of seminal figures like Osanai Kaoru, Tsbouchi Shōyo, and so on."

ბიოგრაფია

კაორუ ოსანაი დაიბადა 1881 წლის 26 ივლისს ჰიროსიმაში, ჰიროსიმის არმიის გარნიზონის საავადმყოფოს დირექტორის, ტაკეში ოსანაის, ოჯახში, იყო მეორე ვაჟი. მისი მამა ყოფილი სამურაი იყო ჰიროსაკის სამფლობელოდან.  როცა კაორუ ხუთი წლის იყო, ტაკეში უეცრად გარდაიცვალა 38 წლის ასაკში და თავისი სამი შვილი — რეიკო, კაორუ და იაჩიო — ცოლ ტაკას ხელში დარჩა. ოსანაი შემდგომში გადავიდა ტოკიოში, სადაც მიიღო განათლება. ოჯახი კომფორტულად ცხოვრობდა ტაკეშის სასახლეში, სადაც ტაკა და მისი ქალი მეგობრები მუსიკას მისდევდნენ და პრაქტიკულად მეცადინეობდნენ. ოსანაიმ ინგლისური ლიტერატურა ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტში შეისწავლა და 1906 წელს დაამთავრა.

კარიერა

1909 წელს კაორუ ოსანაიმ იჩიკავა სადანჯი II-სთან ერთად დააარსა თავისუფალი თეატრი (Jiyū Gekijō) და დადგა იბსენის, ჩეხოვისა და გორკის თარგმანები, მაგრამ იქ ის შეიზღუდა რეალისტური თეატრის, კაბუკის მსახიობებთან, რადგან ბევრი რამის გაკეთება ვერ შეძლო. ოსანაი ამ შეზღუდვებს აღწერდა, როგორც „არსებულ თეატრალურ შხამს“: რეჟისორს თეატრში სურდა კაბუკის საზღვრების გაფართოება შინგეკის მოძრაობის ფარგლებში. ოსანაი იყო ერთ-ერთი მრავალ ანიმატორთაგან, რომელიც ხელს უწყობდა შინგეკი თეატრის ფუნდამენტური ასპექტების განსაზღვრას.

მისი პირველი დადგმა თავისუფალ თეატრში, „იოჰან გაბრიელ ბორკმანი“, ძალიან ოყო დასავლური ნატურალისტური და მოდერნისტული დრამის გავლენის ქვეშ, და ის გამოიწვევდა სოციალურ კონვენციებს. 1912 წლის დეკემბერსა და 1913 წლის აგვისტოს შორის ოსანაიმ იმოგზაურა მთელ ევროპაში, რათა პირადად განეცადა და შეეგრძნო თანამედროვე თეატრი. განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მასზე მოახდინა მოსკოვის სამხატვრო თეატრის ნამუშევარმა.  1920 წელს, იაპონიაში დაბრუნების შემდეგ, ის მუშაობდა, როგორც კინოკომპანია შოჩიკუს კვლევითი დირექტორი, სანამ 1924 წელს დაეხმარებოდა ცუკიჯის პატარა თეატრის დაარსებაში და განაგრძობდა შინგეკის თეატრზე გავლენას თავისი ექსპერიმენტებით.

მან ასევე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა კინოს ისტორიაში, როდესაც 1920 წელს შოჩიკუმ დაიქირავა მათი მსახიობთა სკოლის ხელმძღვანელად. ის დაეხმარა ფილმის, „სულები გზაზე“ წარმოებასა და ფართო საზოგადოებაში წარდგენას, პოპულარიზებას. ეს ფილმი აღმოჩნდა ეპოქალური ნამუშევარი იაპონურ კინემატოგრაფში, და აღზარდა ისეთი მნიშვნელოვანი, კინემატოგრაფიული ნიჭიერი პიროვნებები, როგორებიც არიან მინორუ მურატა, კიოჰიკო უშიჰარა, დაისუკე იტო, იასუჯირო შიმაზუ და დენმეი სუძუკი. ის ასევე ასწავლიდა კეიოს უნივერსიტეტში და მხარს უჭერდა და წარმოჩენაში ეხმარებოდა ისეთ ახალგაზრდა მწერლებს, როგორიც იყო, მაგალითად,  ჯუნიჩირო ტანიძაკი.

თეატრში დადგმული სპექტაკლების სია არ მოიცავდა კან კიკუჩის, კუნიო კიშიდას და იუზო იამამოტოს პიესებს.

გარდაცვალება

1928 წლის 25 დეკემბერს ოსანაის გულის შეტევა დაემართა ნიჰონბაშიში, ჩინურ რესტორანში, ფუმიკო ენჩის პირველი პიესის ბანშუნ სოია წარმოდგენის შემდეგ გამართულ სამადლობელ წვეულებაზე, და გარდაიცვალა მალევე, სახლში დაბრუნების შემდეგ. გარდაცვალების მიზეზი იყო ინსულტი. დაკრძალულია ტამის სასაფლაოზე.

სქოლიო

კატეგორია:იაპონელი დრამატურგები
კატეგორია:იაპონელი მწერლები
კატეგორია:თეატრალური მოღვაწეები