ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშები

ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშები — ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფოსთვის მნიშვნელოვანი ფინანსური წყაროა. ისინი ხშირად არიან დასაქმებული მძიმე ფიზიკურ შრომასთან დაკავშირებულ დარგებში, როგორიცაა სამშენებლო სფერო, ხე-ტყის დასაჭერი კამპები, ტექსტილის წარმოება და სამთო მრეწველობა. ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაციები მათ სამუშაო პირობებს არაერთხელ აღწერდნენ თანამედროვე მონობის ერთ-ერთ ფორმად. ჩრდილოეთ კორეელი მუშები განსაკუთრებით ხშირად გვხვდება ჩინეთში, რუსეთში და არაბული ყურის სახელმწიფოებში, თუმცა დასაქმებულნი არიან სხვა ქვეყნებშიც.

 მიმოხილვა 
ჩრდილოეთ კორეამ მიგრანტი მუშაკების ოფიციალურად გაგზავნა უცხოეთში 1967 წელს დაიწყო, მას შემდეგ, რაც ჩრდილოეთ კორეის მთავრობამ საბჭოთა კავშირთან ხელი მოაწერა შეთანხმებას, რომელიც ჩრდილოეთ კორეელებს საშუალებას აძლევდა ემუშავათ ხე-ტყის დამამუშავებელ ბანაკებში რუსეთის შორეულ აღმოსავლეთში. ჩრდილოეთ კორეის შრომის ექსპორტი გაიზარდა 2000-იან წლებში და პიკს მიაღწია 2010-იანი წლების დასაწყისში, როგორც ჩრდილოეთ კორეის ხელისუფლების მცდელობის ნაწილი, მიეღო უცხოური კონვერტირებადი ვალუტა. კოვიდ-19-ის პანდემიის დაწყების შემდეგ 2020 წელს, მიგრანტი მუშების უმეტესობა საკუთარ სამუშაო ქვეყნებში „გაიყინა“ – ჩრდილოეთ კორეის ხელისუფლების მიერ დაწესებული მკაცრი ანტიპანდემიური შეზღუდვების გამო. ჩვეულებრივ სამწლიან შრომით ხელშეკრულებებს ზოგიერთ შემთხვევაში ვადა გაუხანგრძლივდა შვიდ წლამდე.

არსებობს ცნობები, რომ მიგრანტი მუშები რამდენიმეჯერ აჯანყდნენ სამუშაო პირობებისა და ანაზღაურების წინააღმდეგ, რაც მკვეთრად ეწინააღმდეგება ჩრდილოეთ კორეის შიდა მკაცრ კონტროლს. განსაკუთრებულ ყურადღებას იპყრობს 2024 წლის იანვარში ჩინეთის ერთ-ერთ სასაზღვრო ქალაქში ჩატარებული პროტესტი გაუცემელი ხელფასებისა და მძიმე პირობების გამო, რომელშიც, სხვადასხვა ცნობით, მონაწილეობდა დაახლოებით 3 000 ქარხნის მუშა. შრომითი კოლექტივების ზედამხედველობას ახორციელებს საგარე სამშენებლო სამუშაოების ხელმძღვანელობის ბიურო, რომელიც დამორჩილებულია ჩრდილოეთ კორეის საზოგადოებრივი უსაფრთხოების სამინისტროს.

 პირობები 
საკანონმდებლო მონობის წინააღმდეგ მებრძოლმა არასამთავრობო ორგანიზაციამ Walk Free უცხოში შრომითი მიგრაციის პროგრამა შეაფასა როგორც „სახელმწიფოს მიერ მასშტაბურად დაწესებული იძულებითი შრომა“. მუშაკთა ანაზღაურება ხშირად სრულად ან ნაწილობრივ იჭრება ან იგროვება ჩრდილოეთ კორეის ხელისუფლების მიერ, სამუშაო უბედური შემთხვევების შედეგად კი ტრავმებისა და სიკვდილის შემთხვევები ხშირია. ადამიანის უფლებათა ორგანიზაცია Anti-Slavery International–ის წარმომადგენელმა ეიდან მაკქუეიდმა თქვა, რომ მოყვანილი აღწერილობები „სახელმწიფოს მიერ ორგანიზებულ იძულებითი შრომისათვის ტრეფიკინგს“ ემსგავსება. დეზერტირ კიმ ჩუილის თქმით, ხელფასის დაახლოებით 70% პირდაპირ სახელმწიფო იჭერს, დამატებით 20% კი, როგორც წესით, საკვების და საცხოვრებლის საფასურად მიეწერება ხელისუფლებას, რის შედეგადაც მუშას მხოლოდ 10% რჩება. სხვა დეზერტირების სიტყვებით, პრაქტიკაში მუშები ხშირად საერთოდ ვერ იღებენ ანაზღაურებას და მხოლოდ „ძალიან უკიდურეს“ შემთხვევებში ურიცხავენ ამ 10%-ს.

 მიგრანტი მუშები ქვეყნებისა და რეგიონების მიხედვით 

 ბელარუსი 
ბელარუსში ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშების ზუსტი რაოდენობა უცნობია. ხელისუფლების მხარდამჭერი საინფორმაციო პორტალის „BelNovosti“-ს ცნობით, ჩრდილოეთ კორეელი მშენებლები მონაწილეობდნენ მინსკში მდებარე რამდენიმე ნაგებობის მშენებლობასა და რეკონსტრუქციაში, მათ შორის დამოუკიდებლობის სასახლესა და სასტუმრო „ბელარუსის“ პროექტებში. 2014 წელს ჩრდილოეთ კორეისა და ბელარუსის მთავრობებს შორის გაფორმებული მაღალ დონეზე შეთანხმება მიგრანტი მუშებისათვის უფრო ფართო შესაძლებლობებს ქმნიდა, რომ ემუშავათ ბელარუსში.

 ჩინეთი 
ჩინეთი ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშების უმსხვილეს მასპინძელ ქვეყანას წარმოადგენს. 2019 წელს East–West Center–ისა და „National Committee on North Korea“–ს შეფასებით, ჩინეთში მუშაობდა დაახლოებით 80 000 ჩრდილოეთ კორეელი მუშა. მათი უმეტესობა დასაქმებულია ტექსტილისა და ტანსაცმლის წარმოებაში, თუმცა ბევრი მუშაობს საკვების გადამამუშავებელ სექტორში, განსაკუთრებით ზღვის პროდუქტების დამუშავებაში. აღნიშნული საწარმოებიდან ნაწარმის ნაწილი ექспортდება შეერთებული შტატების საცალო ქსელებში, მათ შორის „Walmart“–სა და „ShopRite“–ში. 2024 წლის იანვარში სასაზღვრო ქალაქ ხელუნგში რამდენიმე ათასმა ჩრდილოეთ კორეელმა მუშამ დაიწყო პროტესტი გაუცემელი ხელფასებისა და სამუშაო პირობების გამო.

 ყურის სახელმწიფოები 
რუსეთისა და ჩინეთის შემდეგ, არაბული ყურის სახელმწიფოები ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშების ერთ-ერთ უმსხვილეს დამსაქმებელებად ითვლება; ქუვეიტიდან გავრცელებული მონაცემებით, 2019 წელს ქვეყანაში დაახლოებით 5 000 ჩრდილოეთ კორეელი მუშა მუშაობდა. ჩრდილოეთ კორეელი მუშები მონაწილეობდნენ არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში მდებარე სამხედრო ბაზა „ალ-დაფრას“ მშენებლობის პროექტში 2017 წელს, სადაც განთავსებულია შეერთებული შტატების სამხედრო საჰაერო ძალების 380-ე საჰაერო ექსპედიციური ფრთა. ამავე ქვეყანაში მოქმედებს ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფოს მიერ კონტროლირებადი რამდენიმე რესტორანიც.

ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშები ასევე ფართოდ იყვნენ ჩართული 2022 წლის FIFA-ს მსოფლიო ჩემპიონატის პროექტებში. ყატარის ხელისუფლების ცნობით, 2014 წელს მსოფლიო ჩემპიონატისათვის საჭირო ინფრასტრუქტურის მშენებლობაში 2 800 ჩრდილოეთ კორეელი მონაწილეობდა, თუმცა დოჰამ უარყო მედიის მიერ გავრცელებული ცნობები, რომ ისინი მონობის მსგავს პირობებში მუშაობდნენ.

ომანიმ 2016 წლის დეკემბერში ქვეყნიდან გააძევა 380 ჩრდილოეთ კორეელი მუშიდან 300.

 მონღოლეთი 
მონღოლეთი ისტორიულად ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშების ერთ-ერთ მთავარ დამსაქმებლად ითვლებოდა და იყო იმ იშვიათ დემოკრატიულ სახელმწიფოებს შორის, რომლებიც ჩრდილოეთ კორეის შრომას იყენებდნენ, რისთვისაც ადამიანის უფლებათა such ორგანიზაციები, მათ შორის Human Rights Watch, აკრიტიკებდნენ. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისგან ზეწოლის გაძლიერების პირობებში, მონღოლეთმა 2017 წელს დაიწყო ჩრდილოეთ კორეელი მუშების ვიზების განახლების უარყოფა და განაცხადა, რომ დარჩენილ მუშებს 2018 წლის ბოლომდე გაასამშობლოვებდა. გაძევებამდე, ჩრდილოეთ კორეის მოქალაქეთა მნიშვნელოვანი ნაწილი მუშაობდა მშენებლობაში და იღებდა ადგილობრივი ვალუტით დაახლოებით 400 000-მდე თვიურ შემოსავალს, მაშინ როცა მონღოლ მუშებზე საშუალო ხელფასი 600 000-ს შეადგენდა.

 პოლონეთი 
ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშების დასაქმება პოლონეთში მრავალი წლის განმავლობაში იყო კრიტიკის საგანი. 2017 წლის შუა პერიოდში ქვეყანაში კვლავ რჩებოდა მცირე რაოდენობის ჩრდილოეთ კორეელი მუშა, მიუხედავად მათი რეპატრიაციის რამდენიმე მცდელობისა. პოლონეთის სახელმწიფო შრომის ინსპექციის მიერ 2017 წელს წარდგენილი ანგარიშის თანახმად, 450 ჩრდილოეთ კორეელი დასაქმებული იყო სულ მცირე 19 კომპანიაში. გაზეთ „The New York Times“-ის მიერ ჩატარებულმა გამოძიებამ გამოავლინა დამატებითი მუშებიც ორ სხვა კომპანიაში.

 რუსეთი 
რუსეთი ჩრდილოეთ კორეელი შრომის მეორე უმსხვილესი იმპორტიორია 2019 წლის მდგომარეობით, ჩინეთის შემდეგ. ჩრდილოეთ კორეელები საბჭოთა კავშირის დროიდან მუშაობენ რუსეთში; უმეტესად დასაქმებული არიან სიბირის ხე-ტყის ინდუსტრიაში, თუმცა მუშაობენ მშენებლობაშიც. რუსეთში დასაქმებული ჩრდილოეთ კორეელი მუშები ხშირად აგზავნიან საქონელს სამშობლოში, რითაც ხელს უწყობენ შავი ბაზრის გაძლიერებასა და არაოფიციალური ეკონომიკური ურთიერთობების განვითარებას.

 რუსეთის მიერ ოკუპირებული ტერიტორიები 
2019 წლის მდგომარეობით, შეფასებით, დაახლოებით 400 ჩრდილოეთ კორეელი მუშაობდა თვითგამოცხადებულ რესპუბლიკა აფხაზეთში, რომელიც საერთაშორისო საზოგადოებრივი სამართლის სუბიექტების უმეტესობის მიერ აღიარებულია როგორც საქართველოს ნაწილი და ფაქტობრივად იმყოფება რუსეთის სამხედრო ოკუპაციის ქვეშ. გაზეთ „The Washington Post“-ის ცნობით, აფხაზეთში ჩრდილოეთ კორეელი მუშების ყოფნა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მიერ ჩრდილოეთ კორეის მუშების რეპატრიაციის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილებების გვერდის ავლის მცდელობას უკავშირდება, რადგან აფხაზეთი გაეროს მიერ სრულფასოვან სახელმწიფოდ არ არის აღიარებული.

რუსეთის უკრაინაში სრულმასშტაბიანი ომის და შემდგომ რუსეთის მიერ უკრაინის ტერიტორიების ოკუპაციის დაწყების შემდეგ, ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი მუშები გაგზავნეს რუსეთის მიერ ოკუპირებულ დონბასის რეგიონში. ჟურნალ „The Diplomat“-ის ცნობით, რომელიც ეყრდნობა ჩრდილოეთ კორეის წყაროებსა და საინფორმაციო პორტალ „Daily NK“-ს, ჩრდილოეთ კორეელი მუშების ძირითადი საქმიანობა ამ რეგიონში ომით დაზიანებული შენობების აღდგენას უკავშირდება.

სქოლიო

კატეგორია:ჩრდილოეთ კორეის კულტურა
კატეგორია:ემიგრაცია