ტონ სატომი

ტონ სატომი (, სატომი ტონ; დ. 14 ივლისი, 1888 - გ. 21 იანვარი, 1983) — იაპონელი მწერლის, ჰიდეო იამანოუჩის (, იამანოუჩი ჰიდეო), ფსევდონიმი. page 5 სატომი ცნობილი იყო თავისი ოსტატურად შეთხზული დიალოგებითა და იაპონური ენის ბრწყინვალე ცოდნით. მისი ორი უფროსი ძმა, იკუმა არისიმა და ტაკეო არისიმა, ასევე მწერლები იყვნენ.

ადრეული ცხოვრება
ტონ სატომი დაიბადა იოკოჰამაში, მდიდარი არისიმას ოჯახში, მაგრამ შემდგომში ფიქტიურად შვილად აიყვანა დედის ოჯახმა, რის შედეგადაც მიიღო მათი გვარი - იამანოუჩი. განათლება მიიღო გაკუშუინის არისტოკრატთა სკოლაში, სადაც დაინტერესდა ლიტერატურით, ხოლო მოკლე ხანს სწავლობდა ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტში, მაგრამ 1910 წელს დატოვა უნივერსიტეტი ხარისხის მიღების გარეშე. page 107

ლიტერატურული კარიერა
თავისი ძმის, იკუმა არისიმას საშუალებით, გაეცნო გაკუშუინის სხვა კურსდამთავრებულ მწერლებს, მათ შორის ნაოია შიგას და სანეაცუ მუშანოკოჯის. მათ შექმნეს ჯგუფი, რომელსაც უწოდეს თავიანთი ლიტერატურული ჟურნალის, შირაკაბას სახელი. ეს ჟურნალი პირველად 1910 წელს გამოიცა. სატომიმ თქვა, რომ თავისი ფსევდონიმი შემთხვევით აირჩია სატელეფონო ცნობარიდან.

ადრეულ წლებში ის ხშირად სტუმრობდა იოშივარას ნაოია შიგასთან ერთად, მაგრამ შემდგომში დაქორწინდა წარმოშობით ოსაკელ ყოფილ გეიშაზე, მასა იამანაკაზე, და მოგვიანებით ეს ამბავი ასახა რომანებში კოტოშიდაკე () და ტაჯო ბუსინში (). თუმცა მან რამდენიმე ნაწარმოები 1913 და 1914 წლებში დაწერა, სატომის ლიტერატურული დებიუტი 1915 წელს ლიტერატურულ ჟურნალ ჩუოკორონში შედგა.

სატომი გახდა კიოკა იზუმის მოწაფე მას შემდეგ, რაც მისმა ნამუშევრებმა უფროსი კოლეგის ყურადღება მიიქცია.

სატომი ცდილობდა, მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში თავი შეეკავებინა ნებისმიერ კონკრეტულ ლიტერატურულ ჯგუფში ან პოლიტიკურ სკოლაში გაერთიანებისგან. ის პროდუქტიული მწერალი იყო, ცნობილი თავისი ავტობიოგრაფიული ნაწარმოებებით და სუფთა ლიტერატურული ღირებულებების პოპულარიზაციით. დასავლეთში ის ძირითადად ცნობილია ცუბაკით („კამელია“), ემოციური მოთხრობით, რომელიც დაწერილი იქნა 1923 წლის დიდი კანტოს მიწისძვრის შემდეგ, რაც რამდენიმე თვეში მოჰყვა მისი ძმის, ტაკეო არისიმას თვითმკვლელობას. 1932 წლიდან მუშაობდა მეიჯის უნივერსიტეტში ინსტრუქტორად. მას 1940 წელს მიენიჭა კიკუჩი კანის პრემია.

1945 წელს, იასუნარი კავაბატასთან ერთად, შექმნა კამაკურა ბუნკო. იაპონიის ხელოვნების აკადემიის წევრი გახდა 1947 წელს. 1958 წელს მისი რომანი ჰიგანბანა („ეკვინოქსის ყვავილი“) იასუძირო ოძუმ ფილმად გადაიღო კინუიო ტანაკას მონაწილეობით.

1959 წელს სატომიმ იაპონიის მთავრობისგან მიიღო კულტურის ორდენი. 1960 წელს სატომიმ გამოაქვეყნა „გვიანი შემოდგომა“, როლის ეკრანიზაციაც ასევე შექმნა მოგვიანებით იასუძირო ოძუმ (მთავარ როლს სეცუკო ჰარა თამაშობდა). მას მიენიჭა იომიურის პრემია 1956 და 1971 წლებში.

სატომი ცხოვრობდა კამაკურაში, კანაგავის პრეფექტურაში, 1924 წლიდან გარდაცვალების დრომდე და ხშირად ურთიერთობდა ამ ქალაქში მცხოვრებ სხვა ლიტერატორებთან.  ოფუნაში, კამაკურის ჩრდილოეთით, შოჩიკუს კინოსტუდიის დაარსების შემდეგ, ის ასევე თანამშრომლობდა კინორეჟისორ იასუძირო ოძუსთან მრავალი კინოსცენარის შექმნაში.

სატომი გარდაიცვალა 1983 წელს. მისი საფლავი მდებარეობს კამაკურა რეიენის საჯარო სასაფლაოზე.

რჩეული ნაწარმოებები

ზენ შინ აკუ შინ („კეთილი გული, ბოროტი გული“)
ტაჯო ბუსინ („ბუდას თანაგრძნობა“, 1922-1923)
ანჯო კე ნო კიოდაი („ანჯოს ძმები“)
გოკურაკუ ტომბო („უზრუნველი ადამიანი“, 1961)

იხილეთ აგრეთვე
იაპონური ლიტერატურა

ლიტერატურა
 Flowler, Edward. The Rhetoric of Confession: Shishosetsu in Early Twentieth-Century Japanese Fiction. University of California Press (1992). 
 Keene, Donald. Dawn to the West. Columbia University Press; 2nd Rev Ed edition (1998). 
 Morris, Ivan. Modern Japanese Stories: An Anthology. Tuttle Publishing (2005). 

 სქოლიო 

კატეგორია:იაპონელი მწერლები