კანაძავას ციხესიმაგრე

კანაძავას ციხესიმაგრე (, კანაძავა-ძიო:, ასევე ოიამას სასახლე) — სასახლე ქალაქ კანაძავაში, იშიკავას პრეფექტურაში, იაპონიაში. ციხესიმაგრის რამდენიმე ორიგინალური ნაგებობაა შემორჩენილი. დანარჩენი ნაწილი ნაწილობრივ რეკონსტრუირებულია, ნაწილობრივ კი ნანგრევებად არის ქცეული. ციხესიმაგრის ნანგრევები და შემორჩენილი ნაგებობები ეროვნულ საგანძურს წარმოადგენს.

ისტროია
ამ ციხესიმაგრის ადგილზე პირველი გამაგრება აშენდა 1546 წელს, როგორც იკო-იკის ბუდისტური მოძრაობის საყრდენი პუნქტი. მას ეწოდებოდა ოიამა-გობო და წარმოადგენდა გამაგრებულ მონასტერს, რომელიც გარშემორტყმული იყო პალისით და მშრალი თხრილით.

1580 წელს გამაგრება ხელში ჩაიგდო საკუმა მორიმასამ, ოდა ნობუნაგას მხედართმთავარმა. მან ააგო ციხესიმაგრე და დაიწყო მისთვის ნაჩუქარი კაგას პროვინციის მართვა სწორედ აქედან.

სამი წლის შემდეგ, სიბატა კაცუიეს მხარდამჭერმა საკუმამ დამარცხება განიცადა ტოიოტომი ჰიდეიოსის ძალებთან შიძუგატაკეს ბრძოლაში და სიკვდილით დასაჯეს. ჰიდეიოსიმ მისი მიწები მაედა ტოშიეს გადასცა, რომლის დროსაც კანაძავა მაედას საგვარეულოს საგვარეულო სასახლე გახდა. ტოშიემ სასახლეს სახელი შეუცვალა და ოიამა უწოდა, მაგრამ მოგვიანებით ძველი სახელი დაუბრუნა. 1587 წელს მან სასახლეში მიიღო ტაკაიამა უკონი, რომელმაც მღვდელთა განდევნის ბრძანების შედეგად დაკარგა თავისი მფლობელობა. ტაკაიამას ხელმძღვანელობით, ციხესიმაგრე გადაკეთდა და გამაგრდა.

ციხესიმაგრეში დასახლების შემდეგ, ტოშიემ დაიწყო მუშაობა სასახლის მიმდებარე ქალაქის განვითარებისთვის. ერთ-ერთი ბრძანებულებით მან ყველა თავის ვასალს კანაძავაში ცხოვრება დაავალა. სხვა ბრძანებულებები მრავალფეროვან შეღავათებს ანიჭებდათ, მათ შორის უფასო მიწას, ქალაქის განვითარებისთვის აუცილებელ ვაჭრებსა და ხელოსნებს. შედეგად, კანაძავას მოსახლეობა რამდენიმე ათასიდან მე-17 საუკუნის დასაწყისისთვის 50 ათასზე მეტამდე გაიზარდა.

1602 წელს ციხესიმაგრის ტენსიუ (მთავარი კოშკი) ელვის დარტყმის შედეგად დაიწვა, მის ადგილას კი უფრო მოკრძალებული, სამსართულიანი კოშკი ააგეს. 1759 წელს სასახლე კვლავ დაზიანდა ხანძრის შედეგად.

მაედას 14 თაობა მართავდა ციხესიმაგრიდან, სანამ 1870-იან წლებში მეიძის რესტავრაციამ ბოლო არ მოუღო ფეოდალურ სისტემას. 1873 წელს ციხესიმაგრე სახმელეთო ჯარების სამინისტროს დაქვემდებარებაში გადავიდა, ორი წლის შემდეგ კი იქ ჯარები განლაგდა. 1881 წელს ციხესიმაგრეში დიდი ხანძარი მოხდა, რომელმაც გაანადგურა ყველა ნაგებობა, იშიკავას კარიბჭის, სანძიქენ-ნაიგას საწყობის და ცურუმარუს საწყობის გარდა.

1898 წელს ციხესიმაგრის ადგილზე განლაგდა მე-9 დივიზიის შტაბი, რომელიც იქ მეორე მსოფლიო ომის დასრულებამდე დარჩა. 1949 წელს ციხესიმაგრის ტერიტორია კანაძავას უნივერსიტეტის მარუნოუჩის კამპუსის ნაწილი გახდა. 1995 წელს უნივერსიტეტი ახალ შენობებში გადავიდა, ხოლო ციხესიმაგრის ფართობი პრეფექტურას გადაეცა, რომელმაც ამ ადგილას პარკი გააშენა. 1999 წელს დაიწყო ხანძრის შედეგად დაკარგული ისტორიული შენობების ფართომასშტაბიანი რეკონსტრუქცია, ტრადიციული სამშენებლო მეთოდების გამოყენებით. 2010 წელს დასრულდა კაჰოკუ-მონის კარიბჭის რეკონსტრუქცია, 2015 წელს — ჰაშიძუმე-მონის კარიბჭის, ხოლო 2020 წელს — ნეძუმითამონის კარიბჭისა და ხიდის.

სასახლის მოწყობა
კანაძავას ციხესიმაგრე მიეკუთვნება ვაკის ან მთაგორიან-ვაკის (ბორცვებზე აგებული სასახლეები ვაკეზე) ციხესიმაგრეებს. ის მდებარეობდა ყველაზე მაღალ წერტილში მდინარეებს საის და ასანოს შორის. ციხესიმაგრეს ჰქონდა კედლებისა და თხრილების რთული სისტემა, რომელიც რამდენიმე რგოლად ერტყა ცენტრალურ ნაწილს. თხრილების საერთო სიგრძე დაახლოებით 15 კმ იყო. 1599 წელს, ტოკუგავას თავდასხმის შიშით, ჰომარუს (მთავარი კოშკის გარშემო არსებული გამაგრებული ზონა, სადაც მაედას ოჯახი ცხოვრობდა) გვერდით, მან ააგო სიმარუ — მსგავსი გამაგრებული ნაწილი, სადაც ყველაზე მნიშვნელოვანი ვასალები დაასახლა.

რესურსები ინტერნეტში

სქოლიო

კატეგორია:ციხესიმაგრეები
კატეგორია:ციხესიმაგრეები ანბანის მიხედვით
კატეგორია:ციხესიმაგრეები ქვეყნების მიხედვით
კატეგორია:იაპონიის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:იაპონიის ციხესიმაგრეები