კაორუ მორიმოტო

კაორუ მორიმოტო (, მორიმოტო კაორუ, დ. 4 ივნისი, 1912 — 6 ოქტომბერი, 1946) — იაპონელი დრამატურგი, სცენარისტი და მთარგმნელი. განსაკუთრებით ცნობილია თავისი კრიტიკოსთა მიერ მაღალშეფასებული პიესით „ქალის ცხოვრება“ (Onna no isshō), რომელიც ომისშემდგომი იაპონიის ერთ-ერთ ყველაზე ხშირად დადგმულ პიესად იქცა.

ბიოგრაფია

მორიმოტო დაიბადა ოსაკაში, იაპონიაში, 1912 წლის 4 ივნისს და მოგვიანებით გადავიდა კიოტოში, სადაც 1937 წელს მიიღო უმაღლესი განათლება ინგლისურ ლიტერატურაში (კიოტოს უნივერსიტეტში). თავისი პირველი პიესები კაორუ მორიმოტომ ჯერ კიდევ უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში გამოაქვეყნა. ამ დროს ის იყო კუნიო კიშიდას მოწაფე, XX საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გამოჩენილი იაპონელი დრამატურგისა და თეატრალური ჯგუფის, „ბუნგაკუზას“ დამფუძნებლისა.Rimer, Thomas J., Mitsuya Mori, and Cody M. Poulton. "A Woman's Life." The Columbia Anthology of Modern Japanese Drama. Trans. Ghuohe Zheng. N.p.: Columbia UP, 2014. 182+. Reader.eblib.com. University of Washington Library. Web. May 5, 2015. მორიმოტოს ერთ-ერთი ადრეული პიესა, Migotona onna (1934), გამოქვეყნდა ჟურნალში Gekisaku („დრამატურგი“), რომლის რედაქტორიც იყო კიშიდა. 1941 წელს მორიმოტო გაწევრიანდა ბუნგაკუზაში.

„ქალის ცხოვრება“

მორიმოტოს ყველაზე ცნობილი პიესა, „ქალის ცხოვრება“ (1945), ეხება ახალგაზრდა ნიჭიერ და წარმატებულ ქალს, რომელიც საკუთარ თავზე იღებს ოჯახის წარმატებული სავაჭრო ბიზნესის მართვას, და არანაკლები წარმატებით ვაჭრობს ჩინეთთან. პიესა დაიწერა იაპონიის სამხედრო ხელისუფლების დავალებით, რათა გაემართლებინა იაპონიის ექსპანსიონისტული პოლიტიკა ჩინეთის მიმართ. ნაწარმოები პირველად დაიდგა 1945 წლის აპრილში ტოკიოს სცენაზე, და მაყურებლებმა სპექტაკლი საკმაოდ კარგად მიიღეს.

მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ მორიმოტომ მეგობრის რჩევით გადააკეთა პიესა, რათა ის შეცვლილ პოლიტიკურ ატმოსფეროს მორგებოდა. დრამატურგმა განსაკუთრებით გადაამუშავა დასაწყისი და დასასრული. გადამუშავებულმა ვერსიამ დღის სინათლე იხილა 1946 წლის 15 ოქტომბერს — ის წიგნის სახით გამოიცა. თუმცა თავად მორიმოტო უკვე ცხრა დღის გარდაცვლილი იყო (დრამატურგი დიდი ხნის განმავლობაში ებრძოდა ტუბერკულოზს, რამაც ის საბოლოოდ შეიწირა კიდეც). პიესის სასცენო ვერსიებმა, რომლებიც დადგმულ იქნა იაპონიაში, ჩინეთსა და რუსეთში, დამატებითი ცვლილებები განიცადა მორიმოტოს ტექსტში მისი გარდაცვალების შემდეგ.

კინემატოგრაფია

მორიმოტოს პიესები ასევე ადაპტირებულ იქნა კინოსცენარებად, ზოგიერთ შემთხვევაში სცენარის ავტორიც თავად მორიმოტო იყო. გარდა ამისა, მან დაწერა ორიგინალური სცენარები პირდაპირ ეკრანისთვის. „ჩამოცვენილი ყვავილები“ (1938), მისი პიესის ეკრანიზაცია, რომელიც დადგა ტამიძო იშიდამ, ბუნგაკუზას კიდევ ერთმა წევრმა, დღეისათვის განიხილება, როგორც 1930-იანი წლების ერთ-ერთი გამორჩეული ფილმი იაპონური კინოს ისტორიაში.

Dotō (1944), დაფუძნებული იაპონელი მეცნიერის, კიტასატო შიბასაბუროს ისტორიაზე, დადგმულ იქნა ახალი ეროვნული თეატრის მიერ ტოკიოში, 1999–2000 წლების სეზონზე.

რჩეული ნამუშევრები

პიესები

1934: ვაგაია (わが家, „ჩემი სახლი“), პიესა ერთ მოქმედებად
1934: იკა ფუ (一家風, „ოჯახის სტილი“), პიესა ერთ მოქმედებად
1934: მიგოტონა ონა (みごとな女, „შესანიშნავი ქალი“), პიესა ერთ მოქმედებად
1935: ჰანაბანაშიკი იჩიკოძუ (華々しき一族, „ჰანაბანაშიკის კლანი“), პიესა სამ მოქმედებად
1936: იშო (衣装, "ტანისამოსი"), პიესა ერთ მოქმედებად
1941: ჩინ ფუძინ (陳夫人, „ქალბატონი ჩენი“), სოიჩი შოჯის ნაწარმოების ადაპტაცია, სუმიე ტანაკასთან ერთად
1944: ოგი (扇, „ქარაფშუტა“), პიესა ერთ მოქმედებად
1944: დოტო (怒濤, "გაბრაზებული ტალღები"), პიესა ხუთ მოქმედებად
1945: „ქალის ცხოვრება“, პიესა ხუთ მოქმედებად

ფილმების ადაპტაცია

1938: „ჩამოცვენილი ყვავილები“
1939: მუკაში ნო უტა (ასევე სცენარი)
1944: გეკირიუ (ასევე სცენარი)
1946: აი ნო სენკუშა
1953: აიჯინ
1962: „ქალების ცხოვრება“

სქოლიო

კატეგორია:იაპონელები
კატეგორია:იაპონელი დრამატურგები
კატეგორია:იაპონელი სცენარისტები