გაეტანო მარტინო

გაეტანო მარტინო (დ. 25 ნოემბერი, 1900 — გ. 21 ივლისი, 1967) — იტალიელი პოლიტიკოსი, ექიმი და უნივერსიტეტის ლექტორი.

 ადრეული ცხოვრება და მედიცინა 
გაეტანო მარტინო დაიბადა 1900 წელს სიცილიის ქალაქ მესინაში, ქალაქის მერის, ანტონინო მარტინოს ოჯახში. 1923 წელს დაამთავრა რომის საპიენცის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. ექიმად მუშაობდა პარიზის სენტ-ანტუანის საავადმყოფოში. 1934 წელს ის მესინას უნივერსიტეტის ლექტორი გახდა, ხოლო მოგვიანებით, 1943 წლიდან 1954 წლამდე, უნივერსიტეტის დეკანიც იყო. 1966 წლიდან 1967 წლამდე მარტინო ასევე რომის საპიენცის უნივერსიტეტის დეკანიც იყო.

 პოლიტიკური კარიერა 
 საგარეო საქმეთა მინისტრი 
მარცხნივ|მინი|გაეტანო მარტინო (შუაში), ჰალვარდ ლანგესთან (მარჯვნივ) და ლესტერ ბ. პირსონთან (მარცხნივ), 1956 წელს
მარტინო ცნობილი ლიბერალი პოლიტიკოსი იყო. 1948 წელს აირჩიეს დეპუტატთა პალატაში, ხოლო 1954 წელს ქრისტიან-დემოკრატ მარიო შელბას მმართველობის დროს ხანმოკლე პერიოდით გახდა განათლების მინისტრი. 1954 წლის ბოლოს, მარტინო გახდა საგარეო საქმეთა მინისტრი ატილიო პიჩონის შეცვლის შემდეგ, რომელიც მონტესის საქმეში იყო ჩართული. მან შეინარჩუნა თავისი პოზიცია ანტონიო სენის მინისტრთა კაბინეტის დროსაც (1954–1957), მაგრამ საბოლოოდ თანამდებობიდან გაათავისუფლა ახალმა პრემიერ-მინისტრმა ადონე ცოლიმ.

საგარეო საქმეთა მინისტრის რანგში, მარტინომ ხელი შეუწყო ევროპული ინტეგრაციისა და ინტერნაციონალიზმის გაუმჯობესებას, პირველად 1955 წელს მესინაში გამართულ კონფერენციაზე. 1956 წელს მან იტალიის გაეროში მიღებას შეუწყო ხელი. იმავე წელს მარტინო, ნორვეგიელ ჰალვარდ ლანგესთან და კანადელ ლესტერ პირსონთან ერთად, ნატოს „ბრძენი“ გახდა და სამოქალაქო სფეროებში მის ჩართულობას უჭერდა მხარს. მარტინო ასევე დაესწრო რომის ხელშეკრულების ხელმოწერას 1957 წელს, რომლითაც დაარსდა ევროპის ეკონომიკური საზოგადოება.

 არმუარის საქმე 
მარჯვნივ|მინი|209x209პქ|გაეტანო მარტინო 1954 წელს.
1956 წელს გაზეთ „La Repubblica“--ში გამოქვეყნდა სტატია, სადაც მარტინომ განაცხადა, რომ მეორე მსოფლიო ომის დროს იტალიაში გერმანიის მიერ ჩადენილი ომის დანაშაულების გამოძიება უარყოფითად აისახებოდა გერმანიის ევროპაში ინტეგრაციაზე. 1994 წელს, სამხედრო ბაზაზე იტალიაში ნაცისტების მიერ ჩადენილი ომის დანაშაულების შესახებ საიდუმლო დოკუმენტებით სავსე კარადის აღმოჩენის შემდეგ, მეტსახელად „სირცხვილის კარადა“ („ Armadio della Vergogna “), გაირკვა, რომ მარტინომ ცივი ომის დროს გერმანიის იზოლაციის თავიდან ასაცილებლად გამოძიება დაბლოკა.

 გვიანდელი ცხოვრება 
ევროპული ინტეგრაციის საქმეში შეტანილი წვლილისთვის მარტინო 1962 წელს ევროპარლამენტის პრეზიდენტად აირჩიეს. ის ასევე იტალიის პალატის დეპუტატის თანამდებობას იკავებდა 1967 წლის ივლისში გარდაცვალებამდე.

 არჩევნების ისტორია 
არჩევნები სახლი საარჩევნო ოლქი პარტია ხმები შედეგი 1946 დამფუძნებელი კრება კატანია–მესინა–რაგუზა–ენა იტალიის ლიბერალთა პარტია (კოალიცია „ეროვნულ-დემოკრატიული ერთობა“) 30,332  1948 დეპუტატთა პალატა კატანია–მესინა–რაგუზა–ენა იტალიის ლიბერალთა პარტია (კოალიცია „ეროვნული ბლოკი“) 28,464 არჩეული 1953 დეპუტატთა პალატა კატანია–მესინა–რაგუზა–ენა იტალიის ლიბერალთა პარტია 40,671 არჩეული 1958 დეპუტატთა პალატა კატანია–მესინა–რაგუზა–ენა იტალიის ლიბერალთა პარტია 55,475 არჩეული 1963 დეპუტატთა პალატა კატანია–მესინა–რაგუზა–ენა იტალიის ლიბერალთა პარტია 61,627 არჩეული

 რესურსები ინტერნეტში 


სქოლიო

კატეგორია:ევროპარლამენტის პრეზიდენტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1967
კატეგორია:დაბადებული 1900
კატეგორია:იტალიელი პოლიტიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ივლისი