იკუმა არისიმა

იკუმა არისიმა (有島 生馬, არისიმა იკუმა, დ. 26 ნოემბერი, 1882 – გ. 15 სექტემბერი, 1974) — ფსევდონიმი იაპონელი მწერალისა და მხატვრის, არისიმა მიბუმასი, რომელიც მოღვაწეობდა ტაიშოსა და შოვას პერიოდებში. ის ასევე იყენებდა ალტერნატიულ ფსევდონიმებს უტოსეი და შემდეგ ჯუგაცუტეი.

ადრეული ცხოვრება

იკუმა დაიბადა იოკოჰამაში, მდიდარ ოჯახში, მამამისი იყო ფინანსთა სამინისტროს ყოფილი სამურაი ჩინოვნიკი. მისი უფროსი ძმა იყო მწერალი არისიმა ტაკეო, ხოლო უმცროსი ძმა — მწერალი და მხატვარი ტონ სატომი. მან დაამთავრა ის სასწავლებელი, რომელიც ახლა იწოდება უცხო ენების სასწავლო ტოკიოს უნივერსიტეტად, ამ სასწავლებელში მიიღო იტალიური ენის სპეციალიზაცია. სწავლის დამთავრების შემდეგ გადაწყვიტა, შეესწავლა დასავლური სტილის ნახატი ფუძისიმა ტაკეჯის ხელმძღვანელობით. შემდეგ, 1905 წელს, გაემგზავრა ევროპაში, რათა შეესწავლა მხატვრობა და ქანდაკება იტალიასა და საფრანგეთში, და განსაკუთრებით მოხიბლული იყო პოლ სეზანის ნამუშევრებით.

ლიტერატურული კარიერა

1910 წელს, იაპონიაში დაბრუნების შემდეგ, იკუმა შეუერთდა შირაკაბას ლიტერატურულ წრეს და მონაწილეობა მიიღო მათი ლიტერატურული ჟურნალის პირველი ნომრის გამოშვებაში. მან გამოაქვეყნა ახალი სტილის ლექსები და მოთხრობები ჟურნალში და გამოიყენა იგი, როგორც საშუალება ფრანგი იმპრესიონისტი მხატვრის, პოლ სეზანის ნამუშევრების იაპონურ საზოგადოებაში პოპულარიზებისთვის.

1913 წელს მან გამოაქვეყნა თავისი პირველი მოთხრობების კრებული კოუმორი ნო გოტოკუ („როგორც ღამურა“), რომელშიც აჩვენებს ჰარმონიას მხატვარს, როგორც ინტუიციასა და პოეტს, როგორც მგრძნობელობას, შორის. 1914 წელს მან შესთავაზა მეორე ზეთოვანი ნახატის სექციის დამატება განათლების სამინისტროს სახვითი ხელოვნების ყოველწლიურ გამოფენაზე, მაგრამ ეს უარყვეს. ამის ნაცვლად, მან მოაწყო გამოფენა ნიკაკაი („მეორე დივიზიის საზოგადოება“) იშიი ჰაკუტეისა და ცუდა სეიფუს მხარდაჭერით, როგორც მეტოქე, კონკურენტი ოფიციალური სამთავრობო გამოფენისა. 1914 წელს მან ასევე თარგმნა უმბერტო ბოჩონის „ფუტურისტული ქანდაკების მანიფესტი“ იტალიურიდან იაპონურად, რითაც გააცნო ფუტურისტული მოძრაობა იაპონურ თანამედროვე ხელოვნების სამყაროს.

მისი ნახატებისა და თარგმანების გარდა, ის წერდა რომანებს, მათ შორის ნან-ო ნო ჰი („დღეები სამხრეთ ევროპაში“) და უსო ნო ჰატე („სიცრუის დასასრული“). ის ასევე ცნობილია თავისი ესეით ბიჯუცუ ნო აკი („სახვითი ხელოვნების შემოდგომა“) და სეზანის მოგონებების თარგმანით ფრანგულიდან იაპონურად.

იკუმა ცხოვრობდა მამის სახლში კამაკურაში, კანაგავის პრეფექტურაში, 1893-იდან 1895 წლამდე; შემდეგ კი, 1920 წლიდან 1974 წლამდე, გარდაცვალებამდე, ის მუდმივად დასახლდა კამაკურაში. 1937 წელს იკუმა გახდა სამეფო ხელოვნების აკადემიის წევრი. 1964 წელს იაპონიის მთავრობამ ის დაასახელა კულტურის დამსახურებულ მოღვაწედ. მისი საფლავი მდებარეობს კამაკურა რეიენის სასაფლაოზე.

მისი სახლი ინამურაგასაკიში, კამაკურაში, ფიზიკურად გადატანილია შინშუშინმაჩიში, ნაგანოს პრეფექტურაში, სადაც ახლა განთავსებულია არისიმა იკუმას მუზეუმი.https://web.archive.org/web/20090201070530/http://www.ne.jp/asahi/shinmachi/museum/

იხილეთ აგრეთვე
იაპონური ლიტერატურა

ლიტერატურა
Berhaus, Gunter. International futurism in arts and literature. Walter de Gruyter (2000). 
 Weisenfeld, Gennifer. MAVO: Japanese Artists and the Avant-Garde, 1905-1931. University of California Press (2001). 


 სქოლიო 

კატეგორია:იაპონელი მწერლები