ვოლფის რიცხვი

ვოლფის რიცხვი, მზის ლაქების ფარდობითი რიცხვი — მზის აქტივობის ერთ-ერთი მახასიათებელი. განისაზღვრება მზის ლაქებისა და მათი ჯგუფების რიცხვით. შემოიღო შვეიცარიელმა ასტრონომმა რ. ვოლფმა XIX საუკუნეში. მისი სიდიდე რეგულარულად ისანზღვრება 1749 წლიდან, ქვეყნდება — 1849 წლიდან. არსებობს კორელაცია მზის რიცხვებსა და რიგ გეოფიზიკურ მოვლენებს შორის.

ვოლფის რიცხვი  გამოითვლება ფორმულით:

სადაც  — დამზერილი ლაქების რაოდენობაა,  — დამზერილ ლაქთა ჯგუფის რაოდენობა,  — ნორმირებული კოეფიციენტი.

ნორმირებული კოეფიციენტები  გამოითვლება თითოეული დამკვირვებლისა და ტელესკოპისთვის დამოუკიდებლად, რაც საშუალებას იძლევა სხვადასხვა დამკვირვებლის მიერ მიღებული ვოლფის რიცხვი გახდეს საერთო გამოყენების. საერთაშორისო სისტემა იყენებს ვოლფის რიცხვებს, რომელთა გამოქვეყნებაც ციურიხის ობსერვატორიამ 1849 წელს დაიწყო, რომელთა კოეფიციენტი  1-ის ტოლია. ამჟამად, ბელგიაში მზის გავლენის მონაცემთა ანალიზის ცენტრი აწარმოებს მზის ლაქებზე ყველა დაკვირვების შეჯამებას და ვოლფის ყოველთვიური და წლიური საშუალო რიცხვების განსაზღვრას. ასევე არსებობს ვოლფის რიცხვების სერიები, რომლებიც რეკონსტრუირებულია 1849 წლამდე პერიოდის არაპირდაპირი მონაცემებიდან.

შვეიცარელმა ასტრონომმა მ. ვალდმაიერმა მიიღო შემდეგი ემპირიული დამოკიდებულება ვოლფის რიცხვის საშუალო წლიურ მნიშვნელობებსა და მზის ლაქის მთლიან ფართობს შორის:

სადაც  არის მზის ლაქის ფართობი ნახევარსფეროს მემილიონოდებში. 

ლიტერატურა

კატეგორია:მზის აქტიურობა