ნიკოლაი სატინი

ნიკოლაი მიხაილის ძე სატინი  (, დ. 1814, 6 დეკემბერი, ტამბოვის გუბერნია — გ. 1873, 29 აპრილი, პენზის გუბერნია) — რუსი პოეტი-მთარგმნელი.

ბიოგრაფია
ნიკოლაი სატინი ტამბოვის გუბერნიის აზნაურული ოჯახის შთამომავალი იყო. მამამისი, ნარვის კარაბინერთა პოლკის კორნეტი მიხეილ ალექსანდრეს ძე სატინი (1775-1837) და დედამისი, ეკატერინე დიმიტრის ასული ხვოშინსკაია, ტამბოვის გუბერნიის პროკურორის დიმიტრი თეოდორეს ძე ხვოშინსკის ქალიშვილი, იყვნენ. დაიბადა 1814 წლის 6 (18) დეკემბერს, ტამბოვის მაზრის, ტამბოვის გუბერნიის მამულ დმიტრიევშჩინაში.

განათლება მიიღო მოსკოვის საუნივერსიტეტო კეთილშობილთა პანსიონში. 1832 წლიდან სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე, სადაც გაიცნო ნ. საზონოვი. ამ უკანასკნელის მეშვეობით დაუახლოვდა ჰერცენსა და ოგარიოვს, რომელიც შემდგომში სატინის მეუღლის დაზე დაქორწინდა.

ჰერცენის, ოგარიოვის, კეტჩერისა და სხვა მოსკოვის უნივერსიტეტის სტუდენტთა დემოკრატიული წრის წევრების დაპატიმრების შემდეგ, სატინი, რომელიც უკვე ასრულებდა უნივერსიტეტის კურსს, 1835 წელს გადაასახლეს ციმბირის გუბერნიაში, სადაც ის სწავლობდა და თარგმნიდა შექსპირს. 1837 წელს, ავადმყოფობის გამო, იგი კავკასიაში გადაიყვანეს, სადაც განაახლა ნაცნობობა ლერმონტოვთან და ახლო ურთიერთობა დაამყარა ბელინსკისთან, რომელიც პიატიგორსკში მკურნალობდა.

1839 წელს იგი შეიწყალეს და მალევე დაბრუნდა მოსკოვში. რევმატიზმის გაძლიერების გამო, რის გამოც ფეხები თითქმის წაერთვა და დაკოჭლდა. 1841 წლის ბოლოს იძულებული გახდა, თავის უახლოეს მეგობარ ნ. ოგარიოვთან ერთად, საზღვარგარეთ გამგზავრებულიყო. 1841 წლიდან 1846 წლამდე მათ მოინახულეს გერმანია, საფრანგეთი და იტალია. ერთ წელზე მეტხანს მკურნალობდა ბერლინში. იქ ეწეოდა ლიტერატურულ და სამეცნიერო საქმიანობას, სწავლობდა გერმანულ ენასა და ძველ ლიტერატურას. გარკვეული შვების მიღების შემდეგ, 1846 წლის გაზაფხულზე, ის დაბრუნდა რუსეთში და დასახლდა პენზის მამულში, ძველ აქშინოში, რომელიც ოგარიოვისგან შეიძინა. აქ ცხოვრობდა სიკვდილამდე, ინარჩუნებდა მეგობრულ ურთიერთობას ჰერცენის წრის წევრებთან, რომლებიც სოფელში აკითხავდნენ. 1850 წლის დასაწყისში დააპატიმრეს და ორი თვე პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში იმყოფებოდა. დაბრუნდა რა სოფელში, დაკავდა საფეიქრო ფაბრიკის მოწყობით. ახალი სასამართლო დაწესებულებების გახსნის შემდეგ, ორი წლის განმავლობაში საპატიო მომრიგებელ მოსამართლედ მუშაობდა.

მან დაწერა არაერთი ორიგინალური ლექსი, მაგრამ ძირითადად ცნობილია ბაირონისა და შექსპირის თარგმანებით („ქარიშხალი“ და „ზაფხულის ღამის სიზმარი“). თავის ორიგინალურ ლექსებსა და მოთხრობებს აქვეყნებდა „სამამულო ჩანაწერებსა“ და „თანამედროვეში“, თუმცა მათი მნიშვნელოვანი ნაწილი გამოუქვეყნებელი დარჩა. ზოგიერთი მათგანი შევიდა ლიტერატურული კრებულის „დასაწყისი“ (1895) პირველ ტომში. აქვეა განთავსებული მისი „მოგონებების“ ფრაგმენტები, რომლებიც 1837 და 1838 წლებს ეხება.

გარდაიცვალა 1873 წლის 29 აპრილს (11 მაისს), პენზის გუბერნიის სოფელ ძველ აქშინოში.

ოჯახი
1849 წლის 27 მაისს ის დაქორწინებული იყო ელენა ალექსის ასულ ტუჩკოვაზე (1827–1871), რომელიც იყო „კეთილდღეობის კავშირის“ წევრის, ალექსი ალექსის ძე ტუჩკოვის (1800–1879) და ნატალია აპოლონის ასულ ჟემჩუჟნიკოვას (1802–1894) ქალიშვილი. ელენა იყო გენერლების ალექსი ალექსის ძე ტუჩკოვის და აპოლონ სტეფანეს ძე ჟემჩუჟნიკოვის შვილიშვილი.

მათი შვილები იყვნენ:ალექსანდრე, ნატალია, ელენა;

სქოლიო

კატეგორია:რუსი პოეტები საუკუნის მიხედვით
კატეგორია:რუსი მთარგმნელები