მაჰმუდხოჯა ბეჰბუდი

მაჰმუდხოჯა ბეჰბუდი (ცირილიკური: Маҳмудхўжа Беҳбудий; დაბადებისას — მაჰმუდხოჯა იბნ ბეჰბუდ ხოჯა) — უზბეკი ჯადიდი აქტივისტი, მწერალი, ჟურნალისტი და წამყვანი საზოგადო მოღვაწე რუსეთის იმპერიის და შემდგომ საბჭოთა თურქესტანში.

 ცხოვრება 
მაჰმუდხოჯა ბეჰბუდი 1875 წლის 20 იანვარს დაიბადა სამარყანდის მისადგომებთან, რუსეთის თურქესტანში. მისი ოჯახის ბევრი წევრი იყო მუსლიმი რელიგიური სწავლული, ამიტომ ბეჰბუდიც, მედრესული განათლების მიღების შემდეგ, ყაზის თანამდებობაზე მოექცა. 1899 წელს, რვათვიანი მოგზაურობისას არაბეთის ქვეყნებში, ტრანსკავკასიაში, სტამბოლსა და კაიროში, მან ახლოდან გაიცნო თანამედროვე კულტურული და რელიგიური მოძრაობები მუსლიმურ სამყაროში და 1903 წლიდან დაიწყო საზოგადოებრივი საქმიანობა ცენტრალურ აზიაში. იგი კითხულობდა ისმაილ გასპრინსკის გაზეთს Tercüman და ამ პერიოდში საკუთარ გვარს „იბნ ბეჰბუდ ხოჯადან“ „ბეჰბუდიად“ შეცვალა.Adeeb Khalid: The Politics of Muslim Cultural Reform: Jadidism in Central Asia, Berkeley & Los Angeles 1998, p. 80.

ბეჰბუდი აქტიურად აქვეყნებდა სტატიებს ჯადიდიზმის მხარდასაჭერად ცენტრალური აზიის მრავალ გაზეთსა და ჟურნალში და 1913 წელს საკუთარი ძალებით დააფუძნა ყოველკვირეული ჟურნალი „აინა“ („სარკე“), რომლის გამოცემაც ოცი თვის განმავლობაში თითქმის მთლიანად თავად აწარმოებდა.Charles Kurzman: Modernist Islam, 1840–1940. A Sourcebook, New York 2002, p. 257. ასევე გამოსცემდა გაზეთს „სამარყანდი“.Khalid: Jadidism in Central Asia, p. 214. მისი მეგობრები და თანამოაზრეები იყვნენ სიდდიკი აჯზი, აბდუქადირ შაქური და ჰაჯი მუინი.

თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, 1917 წელს, ბეჰბუდი გახდა სამარყანდის პირველი კომიტეტის ორ მუსლიმ წევრთაგანი.Khalid: Jadidism in Central Asia, p. 250. თურქესტანის ტერიტორიული ავტონომიის საკითხზე მიმდინარე დებატებისას ის იმ ცოტა ჯადიდთაგანი იყო, ვინც ღიად უჭერდა მხარს ავტონომიის იდეას.

ბუხარის უკანასკნელი ემირის, მუჰამედ ალიმ-ხანის ბრძანებით, ბეჰბუდი ყარიშში დააპატიმრეს 1919 წელს, სავარაუდოდ პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე წასვლის გზაზე.Khalid: Jadidism in Central Asia, p. 300. წამებისა და დაკითხვის პერიოდში, რომლის დროსაც მან სიკვდილისწინა ანდגם დაწერა, იგი სიკვდილით დასაჯეს.Uzbek Soviet Encyclopedia, pp. 202–203. ქალაქი ყარიში მოგვიანებით მისი პატივსაცემად „ბეჰბუდიად“ იწოდებოდა 1922–1937 წლებში.

 მოღვაწეობა 
ბეჰბუდის შემოქმედება, როგორც წესი, ორ ძირითად ეტაპად იყოფა — 1917 წლის რუსული რევოლუციის წინა და შემდგომ პერიოდებად. რევოლუციამდე იგი წერდა გაზეთ-ჟურნალების სტატიებსა და სახელმძღვანელოებს; მისი პირველი პუბლიკაცია იყო სტატია გაზეთში „Turkiston viloyatining gazeti“.

სამარყანდში ბეჰბუდიმ დააარსა სამკითხველო დარბაზი და აქტიურად უჭერდა მხარს თეატრს, რომელიც მისთვის ერთ-ერთ ყველაზე ეფექტურ საშუალებად მიაჩნდა საზოგადოებრივი იდეებისა და განმანათლებითი პროპაგანდის გასავრცელებლად. 1913 წელს მან დაწერა ცენტრალური აზიის პირველი თანამედროვე დრამატული პიესა „Padarkush“ („მამაკლავი“), რომელიც განიხილებოდა, როგორც ადგილობრივი პასუხი და ალტერნატივა სტუმრად ჩამოსული თათრული სპექტაკლების მიმართ. როგორც ცენტრალურ აზიაში მოდერნისტულ წერილობით ტრადიციას სჩვევია, მისი ნაწარმოებების მნიშვნელოვან ნაწილს მკვეთრად didაქტიკური, საგანმანათლებლო ხასიათი ჰქონდა.

რევოლუციის შემდეგ ბეჰბუდი უშუალოდ ჩაერთო პოლიტიკურ პროცესებში: ის ესწრებოდა ყრილობებს, გამოდიოდა სიტყვით საბჭოთა ხელისუფლების წარმომადგენლების წინაშე და მონაწილეობდა ახალ ხელისუფლებასთან ურთიერთობის ფორმირებაში.

მისი ერთ-ერთი მთავარი საზრუნავი იყო განათლების თანაბარი ხელმისაწვდომობა ყველა მოქალაქისთვის. ბეჰბუდი აქტიურად იბრძოდა ქალთა უფლებებისთვისაც; იგი ორივე სქესის თანასწორობას ემხრობოდა და განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა მუსლიმი გოგონების განათლებას.

 ბიბლიოთეკა „ბეჰბუდია“ 
ერთი იმ მნიშვნელოვანი საქმეებიდან, რომელსაც ბეჰბუდი ქვეყნის განვითარებისთვის ახორციელებდა, იყო ბიბლიოთეკა „ბეჰბუდია“. ბეჰბუდი ერთ-ერთ პირველთაგანი იყო, ვინც საკუთარი ინიციატივით ორგანიზებული საზოგადოებრივი ბიბლიოთეკა შექმნა. სწორედ მას უკავშირდება სამარყანდში პირველი ადგილობრივი გაზეთისა და ეროვნული ჟურნალის გამოცემა, პირველი ეროვნული დრამის დაწერა და მეთოდისტური (ახალი ტიპის) სკოლების „პირველი თეორეტიკოსისა და პრაქტიკოსის“ როლი თურქესტანში — როგორც ამას ბ. ქასიმოვი აღნიშნავდა.

1908 წლის 11 სექტემბერს, სამარყანდის გუბერნატორის ოფიციალური ნებართვის მიღების შემდეგ, „იანგი რასტას“ 99-ე მისამართზე საზეიმოდ გაიხსნა ბიბლიოთეკა.

ბიბლიოთეკის გახსნის შესახებ ინფორმაცია რამდენიმე ხნით ადრე გამოქვეყნდა. ამის შესახებ წერდა გაზეთი „Turkiston viloyatining gazeti“ („თურკესტანის ოლქის გაზეთი“). ბიბლიოთეკის წესდებაში, რომელიც 27 მუხლს მოიცავდა, განსაზღვრული იყო მისი საქმიანობის ყველა ოფიციალური საკითხი (Gazette of the Turkistan Region, 1908, № 27). ბიბლიოთეკის ყოველწლიური წევრობა 3 სუმს შეადგენდა. მისი მთავარი მიზანი ადგილობრივი მუსლიმი ახალგაზრდებისა და მედრესეს სტუდენტების თანამედროვე საბუნებისმეტყველო და საზოგადოებრივი მეცნიერებების შესწავლაზე წახალისება იყო.

ბეჰბუდის ეს წამოწყება მხარში ედგნენ მისი მეგობრები — ჰაჯი მუინი, ვასლი სამარყანდი და მასწავლებელი აბდულქადირ შაქური. ბიბლიოთეკამ მალე მოაგროვა ადგილობრივი, ეროვნული და საერთაშორისო პერიოდიკის მდიდარი კოლექცია. მკითხველებსა და მომხმარებლებს აქ შეეძლოთ გაეცნოთ როგორც საერო, ისე რელიგიურ ლიტერატურას სხვადასხვა ქვეყნიდან, გაეხსნათ საბავშვო და ილუსტრირებული წიგნები, გაზეთები, ლექსიკონები, ატლასები და ენციკლოპედიები.

საწყის ეტაპზე ბიბლიოთეკა დღეში 14 საათს მუშაობდა და უკვე პირველივე წლებში 200–225 ტომამდე ლიტერატურა გააჩნდა. შვიდთვიანი მუშაობის შემდეგ ბიბლიოთეკას უკვე 125 მუდმივი წევრი ჰყავდა, ხოლო საერთო ჯამში თითქმის 2 000-მდე მკითხველის განათლებასა და სულიერ საჭიროებებს აკმაყოფილებდა.

პირველი ორი წელი ბიბლიოთეკის საქმიანობა საკმაოდ წარმატებული იყო — არსებობდა როგორც მკითხველთა, ისე მოხალისეთა საკმარისი რაოდენობა. თუმცა 1910 წლისთვის აქტივობა შესამჩნევად შემცირდა. ამას რამდენიმე მიზეზი ჰქონდა: ერთის მხრივ, რეფორმატორ („ახალმოსწავლე“) და კონსერვატორ („ძველმოსწავლე“) ბანაკებს შორის მწვავე დაპირისპირება, მეორე მხრივ კი — კონსერვატორი ulema-ს მხრიდან გავრცელებული ბრალდებები და ცილისწამება.

ბიბლიოთეკის წინააღმდეგ მთავარი არგუმენტი ის იყო, რომ იგი „ურჯულო და სახიფათო ადგილი“ იყო ახალგაზრდებისთვის. „თურკესტანის ოლქის გაზეთის“ 1910 წლის 16-ე ნომერში მოტანილი ცნობით, ზოგიერთი სასულიერო პირი მშობლებს აფრთხილებდა, შვილები ასეთ დაწესებულებაში არ გაეშვათ. 1912 წლისთვის ბიბლიოთეკა სრული კრიზისის წინაშე იდგა. მატერიალური პრობლემები განსაკუთრებით გამწვავდა.

მიუხედავად ამისა, ბეჰბუდის ძალისხმევით ბიბლიოთეკა მაინც აგრძელებდა საქმიანობას. 1914 წლის დასაწყისში მისი მუშაობა იმდენად დამძიმდა, რომ ამავე წლის საერთო კრებაზე გადაწყდა, ბიბლიოთეკის ფინანსური პრობლემების შესამსუბუქებლად 15 მხარდამჭერის მონაწილეობით თეატრალური წარმოდგენა ჩატარებულიყო. თუმცა ეს ღონისძიება სასურველ ფინანსურ შედეგს ვერ გამოიღებდა.

რათა ბიბლიოთეკა ბოლომდე არ დახურულიყო, ბეჰბუდიმ ის საკუთარ ეზოში გადაიტანა და „ბიბლიოთეკა ბეჰბუდია“ უწოდა. ამგვარად, ბიბლიოთეკა და მასთან დაკავშირებული საგამომცემლო საქმიანობა მნიშვნელოვანი ინტელექტუალური ცენტრი გახდა, რომელმაც თანამედროვე განათლების იდეები გაავრცელა.

 მოგზაურობები 
1914 წლის 29 მაისს ბეჰბუდიმ მეორედ დაიწყო დიდი მოგზაურობა არაბეთის ქვეყნებში. იგი ჩავიდა ქალაქებში ბაირამალე, აშხაბადი, კრასნოვოდსკი, კისლოვოდსკი, პიატიგორსკი, ჟელეზნოვოდსკი, როსტოვი, ოდესა და 8 ივნისს დღეისთვის სტამბოლში მიაღწია. იქიდან გაემგზავრა ადერნაში, შემდეგ კი კვლავ სტამბოლში დაბრუნდა, სადაც 20 ივნისს შეხვდა ისმაილ გასპრინსკის.

შემდეგ ბეჰბუდიმ მოინახულა იერუსალიმი, ბეირუთი, იაფა, ალ-ხალილ აქ-რაჰმანი, პორტ-საიდი და შამი. მოგზაურობის შთაბეჭდილებები ჟურნალ „აინა“-ში განათავსა. ეს მოგონებები ყველა თვალსაზრისით მნიშვნელოვანი იყო და XX საუკუნის დასაწყისის ტრადიციული ისტორიულ-მემუარული ჟანრის ერთგვარ ნიმუშად იქცა.

ავტორი დეტალურად აღწერდა გზაზე მიღებულ შთაბეჭდილებებსა და ადამიანებთან შეხვედრის საგანმანათლებლო მხარეებს. რომელ ქალაქშიც უნდა ჩასულიყო, ბეჰბუდი სწავლობდა მისი ისტორიის, ძეგლებისა და იმ თვალსაჩინო პიროვნებების შესახებ, რომლებმაც ამ ადგილას იცხოვრეს. მას განსაკუთრებით აინტერესებდა სხვადასხვა ხალხის ტრადიციები, ყოფა და კულტურა; განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებდა სარწმუნოებისა და რწმენის საკითხებს.

 გამომცემლობა 
ბეჰბუდის საგამომცემლო საქმიანობის შესახებ შედარებით ცოტა პირდაპირი ცნობაა, მიუხედავად იმისა, რომ მრავალ წყაროში მტკიცდება მისი აქტიური მონაწილეობა ამ სფეროში.

ბეჰბუდის მიერ გამოცემული წიგნები იბეჭდებოდა სამარყანდის საბეჭდ მანქანებზე, რამდენადაც მისი გამომცემლობა საკუთარი ტექნიკური ბაზით ვერ სარგებლობდა და ბიბლიოთეკის სტრუქტურაში ერთგვარ განყოფილებად ფუნქციონირებდა. დამოუკიდებელი საბეჭდი საწარმოს შექმნა მაშინ მნიშვნელოვანი ფინანსური და ტექნიკური პირობების დაკმაყოფილებას მოითხოვდა.

ბეჰბუდის მიერ მომზადებული და „ნაშრიიოტი ბეჰბუდიას“ მეშვეობით გამოცემული იყო თურკესტანის, ბუხარის, ხივის რუკები, სასკოლო სახელმძღვანელოები, დრამა „Padarkush“ და ფიტრათის „ინდოელი მოგზაური“, რომელიც პირველად რუსულად აქვე ითარგმნა.

ბეჰბუდი საკუთარი ხელმძღვანელობით შექმნილი ახალი ტიპის სკოლებისთვის თავად წერდა და საკუთარი ხარჯით გამოსცემდა სახელმძღვანელოებს და შემდეგ უფასოდ არიგებდა მათ.

ბიბლიოთეკასთან დაკავშირებული გამომცემლობაც ერთგვარ სამეცნიერო-საგანმანათლებლო კერას წარმოადგენდა, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა საზოგადოების განათლებაში და „ბეჰბუდიას“ სახელის, როგორც თანამედროვე განათლების სიმბოლოს, საბოლოო ჩამოყალიბებაში.

 ნაშრომები (შერჩეული) 
სიცოცხლის განმავლობაში ბეჰბუდიმ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა უზბეკურ ლიტერატურაში. მისი გარდაცვალების დროისათვის მას უკვე დაწერილი ჰქონდა 200-ზე მეტი სტატია, სახელმძღვანელო და დრამატული პიესა სხვადასხვა გაზეთისა და ჟურნალისთვის, მათ შორის Tercüman და Vaqt.

1903 — Muntaxabi jug'rofiyai umumiy (გეოგრაფიის სახელმძღვანელო)

1904 — Kitob-ul-atfol (ბავშვთა წიგნი)

1904 — Muxtasari tarixi islom („ისლამის მოკლე ისტორია“)

1908 — Russiyaning qisqacha jug'rofiyasi („რუსეთის გეოგრაფიის მოკლე კურსი“)

1913 — Padarkush („მამაკლავი“)

 დრამა „Padarkush“ 
ბეჰბუდიმ დრამა „Padarkush“ 1911 წელს დაწერა. ეს პირველი უზბეკური დრამატული პიესაა. სამაქტიანი და ოთხსცენიანი პიესის სიუჟეტი, თავისი შინაარსით, უბრალო, მაგრამ ძალზე სიმბოლურია: იგი განათლებისგან დაცლილი, უვიცი ახალგაზრდის ისტორიას მოგვითხრობს, რომელიც საბოლოოდ საკუთარ მამას კლავს.

ავტორი თავად განსაზღვრავდა ნაწარმოების ჟანრს, როგორც „ეროვნულ ტრაგედიას“. ცარისტულმა ცენზურამ პიესის დაბეჭდვის ნება თავდაპირველად არ მისცა; ტექსტი თბილისში ცენზურასთან დაპირისპირების შემდეგ ipak დამტკიცდა — ფორმალურად „ბოროდინოს ბრძოლისა და რუსეთის ფრანგულ ინტერვენციაზე გამარჯვების 100 წლისთავისადმი მიძღვნილად“. პიესა წიგნ રૂપში 1913 წელს გამოვიდა, თუმცა სცენაზე გასატანად კიდევ ერთი წელი იყო საჭირო.

სიმსახალდო ვიდეო პრემიერა 1914 წლის 25 იანვარს გაიმართა სამარყანდში, სადაც ის ძლიერი შთაბეჭდილებით მოქმედებდა მაყურებელზე. „Padarkush“ ჟანრობრივად და შინაარსობრივად ახალი ეტაპი გახდა უზბეკური ლიტერატურის განვითარებაში.

დრამა კვლავ დადგა აბდულლა ავლონიმ ტაშკენტში, 1914 წლის 27 თებერვალს, რითაც კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი პიესის მნიშვნელობას როგორც ეროვნული თეატრის, ისე საზოგადოებრივი აზრის ფორმირებისათვის.

 ლიტერატურა 
Adeeb Khalid: The Politics of Muslim Cultural Reform: Jadidism in Central Asia, Berkeley & Los Angeles 1998.
Ahmad Aliyev: Madhmudkho'ja Behbudiy, Tashkent, 1994.
D. Alimova, D. Rashidova: Mahmod Khoja Behbudiy and his Historical Vision, Tashkent, 1998.
Charles Kurzman: Modernist Islam, 1840–1940. A Sourcebook, New York, 2002, გვ. 257.

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1875
კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
კატეგორია:ჯადიდები
კატეგორია:სამარყანდიდან წარმოშობილი პირები
კატეგორია:რუსეთის დამფუძნებელი კრების წევრები
კატეგორია:საბჭოთა ჟურნალისტები
კატეგორია:საბჭოთა გამომცემლები
კატეგორია:საბჭოთა მწერლები
კატეგორია:უზბეკი ჟურნალისტები
კატეგორია:უზბეკი გამომცემლები
კატეგორია:უზბეკი მწერლები
კატეგორია:„გამორჩეული დამსახურებისთვის“ ორდენის კავალრები
კატეგორია:მუსლიმი სოციალისტები