პროსტიტუცია ჩრდილოეთ კორეაში

პროსტიტუცია ჩრდილოეთ კორეაში— კანონით აკრძალულია და ქვეყნის სტუმრებისთვის პრაქტიკულად უხილავია. ზოგიერთი ჩრდილოეთ კორეელი დეზერტირის თქმით, ქალთა სპეციალური ჯგუფი, რომელიც ცნობილია სახელწოდებით „კიპპუმჯო“ (), კიმ ჩენ ირის მმართველობის დროს მაღალი რანგის სახელმწიფო მოხელეთა სექსუალური გართობისა და მომსახურებისთვის არსებობდა 2011 წლამდე. ამასთანავე, ჩრდილოეთ კორეელი ქალების ნაწილი, რომლებიც მიგრირებენ ჩინეთში, მეძაობაში ერთვებიან – როგორც იძულებით, ისე „ნებაყოფლობით“.

 კერძო მეძავობა 
ჩრდილოეთ კორეის სისხლის სამართლის კოდექსის 261-ე მუხლის მიხედვით, მეძაობა, თუკი „მრავალჯერად“ ჩადენილ ქმედებად ჩაითვალა, დასჯადია ორ წლამდე იძულებითი შრომით.Article 261  ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს ანალიტიკოსის, ჰელენ-ლუიზ ჰანტერის თქმით, კიმ ირ სონის მმართველობის პერიოდში ორგანიზებული მეძაობა ოფიციალურად არ არსებობდა, თუმცა, გარკვეული ფორმით, ის მაინც ფარულად ხდებოდა რკინიგზის სადგურებისა და რესტორნების სიახლოვეს.Kim Il-song's North Korea by Helen-Louise Hunter. Greenwood Publishing Group, 1999, p. 107 თანამედროვე დეზერტირების მონათხრობების მიხედვით, მეძაობა ფართოდ არის გავრცელებული, თუმცა ჩრდილოეთ კორეაში ჩასული უცხოელი სტუმრები ამ პრაქტიკას საკუთარ გამოცდილებაში, როგორც წესი, ვერ ამჩნევენ.

 კიპპუმჯო 
კიპპუმჯო არის სავარაუდოდ არსებული ქალებისა და გოგონების ჯგუფთა ერთობლიობა – დაახლოებით 2000-მდე პირი – რომელიც ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფო მეთაურმა შექმნა მაღალი რანგის ჩრდილოეთ კორეის შრომის პარტიის ხელმძღვანელებისა და მათი ოჯახების, აგრეთვე ზოგჯერ განსაკუთრებული სტუმრების სასიამოვნო, ძირითადად სექსუალური ხასიათის მომსახურებისა და გართობის უზრუნველსაყოფად. ამ სტრუქტურის ფარგლებში დასაქმებული მეძავები ცნობილნი იყვნენ როგორც „მანჯოკჩო“ ( – „დაკმაყოფილების ჯგუფი/ჯგუფები“) და იყვნენ კიპპუმჯოს ნაწილი. ისინი იკრიბებოდნენ ძირითადად 14–დან 20 წლამდე ასაკის ქალწულ გოგონებში, გადიოდნენ დაახლოებით 20-თვიან მომზადებას და, დაახლოებით 25 წლის ასაკში, ხშირად იძულებით აერთიანებდნენ ქორწინებით კიმ ჩენ ირის გვარდიის წევრებთან ან „ეროვნულ გმირებად“ აღიარებულ პირებთან.

კიპპუმჯოში მოხვედრილ გოგონას უარის თქმა პრაქტიკულად არ შეეძლო, თუნდაც ყოფილიყო პარტიული ნომენკლატურის ოჯახის წევრი. მანჯოკჩოს წევრები ვალდებულნი იყვნენ, სექსუალური მომსახურება გაეწიათ შრომის პარტიის მაღალი თანამდებობის პირთათვის. მათი მომსახურება ჩრდილოეთ კორეელი მამაკაცების უმეტესობისთვის მიუწვდომელი იყო.

კიპპუმჯოს ყველა წევრი მეძავად არ მუშაობდა; ამ სტრუქტურის ფარგლებში არსებობდა ჯგუფები, რომლებიც მხოლოდ მასაჟს, ნახევრადშიშვლად სიმღერასა და ცეკვას ახორციელებდნენ.

კიპპუმჯო კიმ ჩენ ილის 2011 წელს გარდაცვალებისა და მასთან დაკავშირებული სახელმწიფო ცერემონიების შემდეგ მალევე გაუქმდა, თუმცა 2015 წელს გავრცელებული ცნობებით, მისი მემკვიდრე კიმ ჩენ უნი მის ხელახალ შექმნას ცდილობდა.

 სექსუალური ტრეფიკინგი 
ჩრდილოეთ კორეა წარმოადგენს „წყარო ქვეყანას“ ქალებისა და ბავშვებისთვის, რომლებიც სექსუალური ტრეფიკინგის მსხვერპლნი ხდებიან. შეერთებული შტატების სახელმწიფო დეპარტამენტის ადამიანების ტრეფიკინგის საკითხების მონიტორინგისა და მასთან ბრძოლის ოფისი ჩრდილოეთ კორეას „მესამე დონის“ ქვეყნად განიხილავს.

 ჩრდილოეთ კორეის მოქალაქეთა მეძავობა ჩინეთში 
ჩრდილოეთ კორეელი ქალების ნაწილი, რომლებიც მიგრირებენ ჩინეთში, ხდება მეძავი – ზოგიერთ შემთხვევაში იძულებით, ზოგჯერ კი სოციალურ-ეკონომიკური გაჭირვების გამო. გაეროს ადამიანის უფლებათა საბჭოს გამოძიების ანგარიშის მიხედვით, ასეთი ქალების ჩრდილოეთ კორეაში დაბრუნებისას მათ ხშირად იძულებითი აბორტის გასავლელად აგზავნიან, ხოლო მათი შერეული წარმოშობის ბავშვები ჩვილის განზრახ მოკვლის მაღალი რისკის წინაშე დგანან.

 შემდგომი კითხვა 
კიმ ინიონგი, მირანგ პარკი, ჰიუ უილიამსი – „ჩრდილოეთ კორეელი ქალების ტრეფიკინგის შემთხვევის შესწავლა ჩინეთში“. მოხსენება წაკითხულია კრიმინოლოგიის ამერიკული საზოგადოების ყოველწლიურ კონფერენციაზე, 13 ნოემბერი 2007.

იუნ ბანგ-სუნი – „სექსუალური ტრეფიკინგი და ჩრდილოეთ კორეელი ქალ დეზერტირებულთა ადამიანის უფლებები“. მოხსენება წაკითხულია საერთაშორისო კვლევების ასოციაციის 48-ე ყოველწლიურ კონვენციაზე, 28 თებერვალი 2007, აშშ.

 სოციალური და გენდერული კონტექსტი 

ჩრდილოეთ კორეაში მეძაობისა და სექსუალური ტრეფიკინგის პრობლემის განხილვა შეუძლებელია იმ ფართო სოციალური და ეკონომიკური გარემოს გათვალისწინების გარეშე, რომელიც ქვეყანაში 1990-იანი წლებიდან ჩამოყალიბდა. სახელმწიფო სურსათის განაწილების სისტემის კრიზისმა, შიმშილმა და სამუშაო ადგილების დეფიციტმა განსაკუთრებით ქალები დააზარალა. ისინი იძულებულნი გახდნენ, ჩართულიყვნენ არაფორმალურ ბაზრებში, მცირე სავაჭრო ქსელებში და საზღვრისპირა ვაჭრობაში. ამ პირობებში სექსუალური მომსახურება ხშირად ერთ-ერთ უკიდურეს გზად წარმოჩნდება ოჯახის გადარჩენისათვის, განსაკუთრებით დაბალი სოციალური სტატუსის მქონე ქალებისთვის.კომიტეტი ჩრდილოეთ კორეის ადამიანის უფლებებისთვის, ანგარიში ჩრდილოეთ კორეელ ქალთა სოციალური მდგომარეობის შესახებ, ვაშინგტონი, 2009.

ქალთა მოწყვლადობას ამძაფრებს სახელმწიფოს მიერ დანერგილი სოციალური იერარქია, რომელიც მოქალაქეებს განსხვავებულ კატეგორიებად ჰყოფს პოლიტიკური სანდოობისა და „განსაკუთრებული ერთგულების“ ნიშნით. დაბალი კატეგორიის მქონე ოჯახების წარმომადგენლებს ნაკლები წვდომა აქვთ განათლებაზე, პრესტიჟულ სამსახურზე და საცხოვრებელი გარემოს გაუმჯობესების შესაძლებლობაზე. ასეთ შემთხვევაში საზღვრის გადაკვეთა, უკანონო ვაჭრობა და სექსუალური მომსახურება ხშირად აღიქმება როგორც ერთადერთი საშუალება, რომლითაც შესაძლებელია სურსათის, ტანსაცმლის ან ელემენტარული მედიკამენტების მოპოვება.ჩრდილოეთ კორეის ადამიანის უფლებათა თეთრი წიგნი, კორეის ეროვნული გაერთიანების კვლევითი ინსტიტუტი, სეული, 2019.

განსაკუთრებულ როლს ასრულებს მიგრაცია ჩინეთის მიმართულებით. ჩრდილოეთ კორეელი ქალების ნაწილი ქვეყნიდან ხვალ შიმშილისა და პოლიტიკური რეპრესიების თავიდან ასაცილებლად. ჩინეთში ჩასვლის შემდეგ, სამართლებრივი სტატუსის არარსებობა და დეპორტაციის უწყვეტი შიში მათ ადგილობრივ შუამავალთა და კრიმინალური ჯგუფების ხელში სრულიად დაუცველს ხდის. ბევრი მათგანი სამუშაოს, უსაფრთხო საცხოვრებლის ან ქორწინების დაპირებით ხვდება ისეთ გარემოში, სადაც სექსუალური ექსპლუატაცია ხდება როგორც ოჯახური ცხოვრება, ისე ბორდელის ან გასართობი დაწესებულების საფარქვეშ.ქალთა უფლებების კვლევის ქსელი „აღმოსავლეთი აზია“, ანგარიში ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტი ქალების მდგომარეობის შესახებ, ტოკიო, 2017.

თანამედროვე აღწერილობებში ჩანს სექსუალური ექსპლუატაციის შედარებით ახალი ფორმებიც, რომლებიც უკავშირდება ვიდეოგადაღებასა და ვირტუალურ სივრცეში სექსუალური შინაარსის გავრცელებას. ქალები და გოგონები ხშირად ჩაკეტილ ოთახებში არიან გამოკეტილი, იძულებულნი ხდებიან კამერის წინ შეასრულონ სექსუალური შინაარსის ქმედებები. მათ სცემენ, ემუქრებიან, უკრძალავენ გარეთ გასვლას და აკონტროლებენ საკვებსა და დასვენებას. ასეთ გარემოში მყოფი პირები პრაქტიკულად სრულად არიან დამოკიდებული იმ ადამიანებზე, რომლებიც სარგებლობენ მათი სხეულითა და შრომით, ხოლო თავის დაღწევის შანსი უკიდურესად მცირეა.ადამიანებით ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლის ევროპული ქსელი, ყოველწლიური ანგარიში აღმოსავლეთ აზიის რეგიონში, ბრიუსელი, 2020.

დამძიმებულ მდგომარეობას კიდევ უფრო ამწვავებს სამართლებრივი დაუცველობა. ჩინეთი ჩრდილოეთ კორეის მოქალაქეებს, როგორც წესი, არ აღიარებს ლტოლვილებად და მათ უკანონო მიგრანტებად მიიჩნევს. ამის გამო ქალები თავს არიდებენ პოლიციასთან, ადგილობრივ ადმინისტრაციასთან ან საავადმყოფოებთან მიმართვას, რადგან ეშინიათ ჩაბარების და შემდგომი იძულებითი დაბრუნების ჩრდილოეთ კორეაში. დოკუმენტირებულია მრავალი შემთხვევა, როცა ამ შიშს იყენებენ შუამავლები, ბორდელების მფლობელები და ძალადობრივი ქმრებიც, რომლებიც ქალებზე სრულ კონტროლს ამყარებენ და მათ ნებისმიერ გასვლას აკონტროლებენ.გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრის სამმართველო, რეგიონული მიმოხილვა ჩრდილოეთ კორეელი მიგრანტების შესახებ, ჟენევა, 2016.

გენდერული ასპექტი თვალსაჩინოა იმაში, რომ ქალთა სხეული ხშირად იცვლება ეკონომიკურ რესურსად ოჯახის ან ნათესავების გადასარჩენად. ზოგიერთი დეზერტირის ჩვენებაში აღწერილია, რომ თვითონ ქალებმა ან მათი ოჯახის წევრებმა შეგნებულად მიიღეს გადაწყვეტილება სექსუალური მომსახურების შესახებ იმისათვის, რომ შვილებისთვის ან მშობლებისთვის საკვები და მედიკამენტები ეშოვათ. ამავდროულად, პატრიარქალური ნორმები, სექსუალურ ძალადობაზე საუბრის ტაბუირება და საზოგადოების მიერ „სირცხვილად“ აღქმა აძნელებს იმას, რომ ქალებმა მოგვიანებით ითხოვონ ფსიქოლოგიური, იურიდიული ან სოციალური დახმარება.ჩრდილოეთ კორეელ დეზერტირთა ბაზა, ინტერვიუების კრებული ქალთა გამოცდილების შესახებ, სეული, 2015.

ინფორმაციის სანდოობასა და სტატისტიკურ სურათზეც სერიოზული პრობლემებია. ჩაკეტილი სახელმწიფო წყობის პირობებში ოფიციალური მონაცემები მიუწვდომელია, ხოლო საერთაშორისო ექსპერტები, როგორც წესი, ეყრდნობიან დეზერტირების ჩვენებებს, არასამთავრობო ორგანიზაციების ანგარიშებსა და რამდენიმე სპეციალიზებულ კვლევას. ზოგიერთ ანგარიშში ვარაუდობენ, რომ ჩინეთში მყოფ ჩრდილოეთ კორეელ ქალებში სექსუალური ტრეფიკინგის მსხვერპლი შეიძლება იყოს დიდ უმრავლესობაში, თუმცა ზუსტი პროცენტული მაჩვენებლები სამეცნიერო დადასტურებას კვლავ საჭიროებს.გაეროს ადამიანის უფლებათა საბჭო, ანგარიში ჩრდილოეთ კორეის შესახებ, ჟენევა, 2014.

ამგვარად, ჩრდილოეთ კორეაში მეძაობისა და სექსუალური ტრეფიკინგის პრობლემა მხოლოდ ინდივიდუალური დანაშაულის შედეგი არ არის. ის უკავშირდება სახელმწიფო რეპრესიებს, ეკონომიკურ კრიზისს, გენდერულ უთანასწორობას, მეზობელი ქვეყნების მიგრაციულ პოლიტიკას და საერთაშორისო თანამეგობრობის რეაქციას. კვლევები ხაზს უსვამს, რომ პრობლემის რეალური მასშტაბის შეფასება და მისი შემცირება შეუძლებელია, თუ არ შეიცვლება როგორც ჩრდილოეთ კორეის, ისე მიმღები ქვეყნების პოლიტიკა ლტოლვილთა დაცვის, ადამიანებით ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლისა და გენდერული ძალადობის პრევენციის მიმართულებით.ჩრდილოეთ კორეაზე დაგეგმილი საგამოძიებო კომისიის დეტალური დასკვნა, ადამიანის უფლებათა საბჭო, ჟენევა, 2014.

იხილეთ აგრეთვე
მეძაობა სამხრეთ კორეაში
სამხრეთ კორეელი მეძავები შეერთებული შტატების სამხედროებისთვის

 რესურსები ინტერნეტში 
ექსპლუატაცია როგორც ისტორიული და მიმდინარე პრობლემა რეგიონში
მეძაობა მასაჟის სალონებსა და აბანოებში

სქოლიო

კატეგორია:პროსტიტუცია
კატეგორია:დიქტატურა
კატეგორია:ჩრდილოეთ კორეის კულტურა