ვილარ დე ონეკური

ვილარ დე ონეკური (Wilars dehonecort, Vilars de Honecourt) — XIII საუკუნის პიკარდიელი არქიტექტორი, რომელიც XX საუკუნეში გახდა ცნობილი საფრანგეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში დაცული მისი ორიგინალური ნახატების ალბომის წყალობით.

გოთური ტაძრების მშენებლობაში მისი მნიშვნელოვანი როლის მიუხედავად, შუა საუკუნეების არქიტექტორი ხელოსნებს შორის ნაკლებად გამოირჩეოდა, ამიტომ მას არ ჰყავდა და არც შეიძლებოდა ჰყოლოდა ბიოგრაფი. უდიდესი პატივი იყო ქრონიკაში ან ადგილობრივ ქრონიკაში მოხსენიება. ამ მხრივ გამონაკლისს წარმოადგენს არქიტექტორ ვილარ დე ონეკურის ბიოგრაფია. 1935 წელს ხელოვნების ისტორიკოსმა ჰანს ჰანლოსერმა გამოაქვეყნა თავისი ნახატებისა და ესკიზების ალბომის ყოვლისმომცველი კვლევა. ეს ხელნაწერი უნიკალურია, რადგან ის წარმოადგენს XIII საუკუნის პირველი ნახევრის გოთური არქიტექტორის დღიურს. ალბომის საფუძვლიანმა შესწავლამ ჰანლოსერს საშუალება მისცა, აღედგინა ამ დავიწყებული ოსტატის ბიოგრაფიის რეკონსტრუქცია.

მოღვაწეობა
ვილარისის დაბადების ზუსტი ადგილი უცნობია. შესაძლოა, ის ონეკურ-სიურ-ესკოს სოფლიდან ან კამბრეს ქალაქიდან ყოფილიყო. სავარაუდოდ, მან მშენებლობაში შეგირდად დაიწყო მუშაობა. მან განათლება მოგზაურობისა და სხვადასხვა ეკლესიის მშენებლობაში მონაწილეობის გზით გააღრმავა. ვილარისის ალბომი შეიცავს ტაძრის დეტალებისა და არქიტექტურული დეტალების დოკუმენტურ ჩანახატებს, რამაც საშუალება მოგვცა, აღგვედგინა მისი მოგზაურობის მარშრუტი კამბრეს, სენ-კვენტინის, შარტრის, მოს, ლაონის, რეიმსის და ლოზანის ქალაქებში. მისი მოგზაურობის ყველაზე შორეული წერტილი შესაძლოა სლოვაკეთის ქალაქი კოშიცე ყოფილიყო, რომელიც უნგრეთის გვირგვინის მიწების ნაწილი იყო. ალბომში მოხსენიებულია წმინდა ელისაბედის ტაძრის მშენებლობა ამ ქალაქში.

მოგზაურობიდან დაბრუნების შემდეგ, ვილარი სენ-კვენტინის მშენებელთა გილდიის მთავარი ოსტატი გახდა. ის იმ დროისთვის ძალიან ხანდაზმულ ასაკში გარდაიცვალა, დაახლოებით 1266 წელს. იმდროინდელი არქიტექტორები იშვიათად ცოცხლობდნენ სიბერემდე: ისინი სამშენებლო მოედნებზე ცივი ქარისგან, ეპიდემიური დაავადებებისგან, უსაფრთხოების ზომების არასათანადო ზომებისგან და სამშენებლო უბედური შემთხვევებისგან იტანჯებოდნენ.

ვილარ დე ონეკურის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ხელნაწერი ორმა მშენებელმა ან არქიტექტორმა განაგრძო. ბოლო გვერდზე, XV საუკუნის წარწერა აღნიშნავს, რომ ონეკურის ალბომი 40 ფურცელს შეიცავდა, რაც დღეს არსებულზე მეტია. 1666 წელს ალბომი ლუი XIV-ის კარის ისტორიკოსის, ანდრე ფილიბიენის მფლობელობაში გადავიდა. 1795 წელს ხელნაწერი საფრანგეთის სახელმწიფო საკუთრება გახდა, როგორც ფრანგი რევოლუციონერების მიერ კონფისკებული კოლექციების ნაწილი. გოთური არქიტექტურისადმი ყურადღებისა და შესწავლის გაძლიერების პერიოდში, ხელნაწერის ნახატები XIX საუკუნეში გამოქვეყნდა. 1935 წელს მკვლევარმა ჰანს ჰანლოსერმა გამოაქვეყნა ვილარ დე ონეკურის ალბომის პირველი ყოვლისმომცველი კვლევა.

ლიტერატურა
 Barnes, Carl F., Jr. Villard de Honnecourt--the artist and his drawings: a critical bibliography. Boston, MA: G.K. Hall, 1982.
 Barnes, Carl F., Jr. "Le 'probleme' Villard de Honnecourt." In Les batisseurs des cathedrales gothiques, ed. Roland Recht (Strasbourg, 1989), pp. 209–223. 
 Barnes, Carl F. Jr “An Essay on Villard de Honnecourt, Cambrai Cathedral, and Saint Elizabeth of Hungary,” New Approaches to Medieval Architecture, Farnham: Ashgate Publishing Limited, 2011, pp. 77–91. 
 Brooks, George. "Villard de Honnecourt: Gothic Carpenter." In The Worlds of Villard de Honnecourt: The Portfolio, Medieval Technology, and Gothic Monuments, eds. George Brooks and Maile S. Hutterer (Leiden: Brill, 2023)
 Bugslag, James. “contrefais al vif: nature, ideas and the lion drawings of Villard de Honnecourt.” Word & Image 17, no. 4 (2001): 360–378.
 Gimpel, Jean. "Villard de Honnecourt: Architect and Engineer." In The Medieval Machine: The Industrial Revolution of the Middle Ages (NY: Holt, Rinehart and Winston, 1976), pp. 114–142.
 Perkinson, Stephen. “Portraits and counterfeits: Villard de Honnecourt and thirteenth-century theories of representation.” In Excavating the Medieval Image: Manuscripts, Artists, Audiences: Essays in Honor of Sandra Hindman, eds. David S. Areford and Nina A. Rowe, 13–35. Aldershot and Burlington, VA: Ashgate, 2004.
 Pevsner, Nikolaus. "Villard de Honnecourt." In  Pevsner on Art and Architecture, ed. Stephen Games (London: Methuen, 2002/2003), pp. 61–69.
 Rose, Leslie. "The Medieval Architect?: Villard de Honnecourt." In Leslie Rose, Artists of the Middle Ages(Westport, CT: Greenwood Press, 2003), 61–80.
 Schlink, Wilhelm. “War Villard de Honnecourt Analphabet?” In Pierre, lumière, couleur : études d'histoire de l'art du Moyen Age en l'honneur d'Anne Prache, eds. Fabienne Joubert and Dany Sandron, 213–222. Paris: Presses de l'Université de Paris-Sorbonne, 1999.
Key Figures in Medieval Europe: An Encyclopedia (Routledge Encyclopedias of the Middle Ages, Book 12), p. 651, ed. Richard K. Emmerson (London: Routledge, 2005).
Wirth, Jean, Villard de Honnecourt. Architecte du XIIIe siècle, Genève, Droz, 2015.
Zenner, Marie-Thérèse, ed. Villard’s Legacy: Studies in Medieval Technology, Science, and Art in Memory of Jean Gimpel. Aldershot, Hants., and Burlington, Vt.: Ashgate, 2004.

რესურსები ინტერნეტში
AVISTA is a scholarly Villard de Honnecourt society for interdisciplinary study of medieval technology, science and art.
La Cathedrale et Villard de Honnecourt at the French National Library has a sizeable number of sheets from Villard's portfolio.
Association Villard de Honnecourt à Honnecourt
A full digital facsimile is available online via the BNF's online library, Gallica: http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b10509412z.r=villard%20de%20honnecourt

სქოლიო

კატეგორია:ფრანგი ინჟინრები
კატეგორია:ფრანგი არქიტექტორები
კატეგორია:დაბადების წელი უცნობია