გოა ჩიტრას მუზეუმი

გოა ჩიტრას მუზეუმი ეთნოგრაფიული მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ყოფილი პორტუგალიური კოლონიის (და ახლა ინდოეთის ყველაზე პატარა შტატის) გოას ტერიტორიაზე. მას აქვს დიდი კოლექცია 4000-ზე მეტი არტეფაქტით, რომელიც ფოკუსირებულია გოას ტრადიციულ აგრარულ ტექნოლოგიაზე და ცხოვრების სტილზე.

მუზეუმი გოას სანაპირო სოფელ ბენაულიმში მდებარეობს. ის საზოგადოებისთვის 2009 წელს გაიხსნა და მას მხატვარი-კურატორი-რესტავრატორი ვიქტორ ჰიუგო გომესი ხელმძღვანელობდა. გომესი, რომელმაც მთელი ცხოვრება სხვადასხვა ნივთების შეგროვებას მიუძღვნა, ასე აღწერს საკუთარ გზას მუზეუმის შექმნისას:
„ეს მარტივი საქმე არ არის — ყველაფერს საკუთარი სახსრებით ვაფინანსებ. არც არასამთავრობო ორგანიზაცია ვარ და არც არამომგებიანი დაწესებულება. ამ მუზეუმებს არ ვმართავ როგორც ადგილებს, სადაც ადამიანები მოდიან, უყურებენ „მკვდარ“ ექსპონატებს, კითხულობენ წარწერებს და მიდიან. ჩემთვის ეს კოლექციებია, რომელთაც უხვი ისტორია აქვთ მოსაყოლი — ცოცხალი ოდები ჩვენი მატერიალური მემკვიდრეობისა და კულტურისადმი.“ 

ჟურნალმა TimeOut Mumbai-მა მუზეუმი აღწერა როგორც „გოას ერთ-ერთ ყველაზე მომხიბვლელ ღირსშესანიშნაობად“ და დაამატა:
„ეს პატარა სოფლის კომპლექსი ათასობით ტრადიციულ იარაღს, ჭურჭელსა და ხელსაწყოს აერთიანებს — ნივთებს, რომლებიც საუკუნეების განმავლობაში ყალიბდებოდა გოას აგრარულ გულში, მიწათმოქმედებისა და სხვა ტრადიციული ხელობების სამსახურში.“15 new things to look out for in Goa this season

250px|მინი|გოა ჩიტრას ხედი.

ისტორია
მუზეუმის ისტორია დაიწყო მისი დამფუძნებლის ვიქტორ გომესის გატაცებით იშვიათი, ძველი ან მივიწყებული არტეფაქტების შეგროვებისადმი. ნივთების, რომელთაც თავისი უნიკალური ისტორია ახლავს.
ბავშვობაში, ბებიასთან ცხოვრებისას და მისგან მოსმენილი ამბების გავლენით, ვიქტორმა შეიგნო, რამდენად მნიშვნელოვანია ისტორიის, კულტურისა და ტრადიციების შენარჩუნება მატერიალური მემკვიდრეობის გზით. გოას ხელოვნების კოლეჯის კურსდამთავრებული ვიქტორი მალე დამწუხრდა იმ ტემპით, რომლითაც მის მშობლიურ მიწაზე ძველი ტრადიციები და ნივთები ნელ-ნელა ქრებოდა. შემდგომში, სტიპენდიით, ის გოადან ლაქნაუში გადავიდა — ადგილობრივი ხელოვნებისა და ხელობის კოლეჯში სწავლის გასაგრძელებლად. მოგვიანებით კი ინდოეთის ხელოვნებისა და კულტურული მემკვიდრეობის ეროვნული ტრასტის (INTACH) ცენტრში აღდგენისა და კონსერვაციის ხელოვნება შეისწავლა. 1991 წელს გოაში დაბრუნების შემდეგ, ვიქტორმა მცირე ხნით იმუშავა ქრისტიანული ხელოვნების მუზეუმში, თუმცა მალევე დატოვა სამსახური, რათა გაეგრძელებინა თავისი ნამდვილ გატაცება, უნიკალური ნივთების შეგროვება.
დროთა განმავლობაში მისი კოლექცია გაფართოვდა, თანდათანობით უფრო ორგანიზებული სახე მიიღო და საბოლოოდ იქცა იმ მუზეუმად, რომელსაც დღეს Goa Chitra Museum-ის სახელით იცნობენ.

250px|მინი|სხვა ეპოქიდან.

კოლექციები
მუზეუმის სახელწოდება — გოა ჩიტრა — ორი სიტყვის შერწყმაა: გოა (რეგიონის სახელწოდება) და ჩიტრა (ითარგმნება, როგორც: სურათები). მუზეუმი სივრცის მიხედვით სტრატეგიულად დაყოფილია სამ ნაწილად: Goa Chitra, რომელიც აღნიშნავს ხალხის კავშირს მიწასთან; Goa Chakra, რომელიც აერთიანებს არა-მექანიზებულ ტრანსპორტის საშუალებებს ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონიდან და სხვადასხვა ეპოქიდან და Goa Cruti, კოლონიური სექცია, რომელიც წარმოადგენს პორტუგალიელების მიერ გოაში შემოტანილი ნივთების ჩვენებას. Goa Chitra-ს კოლექციაში შედის ადგილობრივი კერამიკის ნიმუშები, სასოფლო სამეურნეო ხელსაწყოები, მუსიკალური ინსტრუმენტები, ძველი ეტლები და ფალკონები წარსულის სხვადასხვა წერტილიდან. ასევე წარმოდგენილია ორგანული ფერმა სხვადასხვა ბოსტნეულის, მწვანილის, სანელებლების, შაქრის ლერწმისა და ბრინჯის მოსაყვანად. ყველა ეს ძირითადი პროდუქტი დასავლეთ ინდოეთის სანაპირო ზოლში.
245px|მინი|გოა ჩიტრას გარემო.

ეკო გამოყენება
სასუქი და პესტიციდები, რომლებიც ფერმაში გამოიყენება, მზადდება სასოფლო ნარჩენებისგან, გამოყენებული ტრადიციული ტექნიკებით. საინტერესოა, რომ საცხოვრებელი ნაწილიდან ადამიანური ნარჩენებიც გარდაიქმნება ბიოგაზად და, მზის ენერგიასთან ერთად, უზრუნველყოფს ფერმის ენერგეტიკულ საჭიროებებს.
250px|მინი|სამსხვერპლოები.

ყველაზე თანამედროვე მუზეუმი
ინდოეთის არქეოლოგიური სამსახურის მიერ გოა ჩიტრას მუზეუმი ინდოეთის „ყველაზე თანამედროვე მუზეუმად“ არის აღიარებული.

ჟურნალმა TIME დაწერა: „ექსპონატებში ასობით ფარდაგის ხელსაწყოა წარმოდგენილი, რაც დასტურია პერიოდისა, როცა სოფლის მეურნეობა გოას მთავარი რესურსი იყო. (დღეს ტურიზმი და სამთო ინდუსტრიაა წამყვანი და გოა ისეთ ძირითად პროდუქტებზე, როგორებიცაა მარცვლეული და ბოსტნეული, დამოკიდებულია მეზობელი შტატების იმპორტზე.) მუზეუმის ერთ-ერთი მთავარი სანახაობა თითქმის ხუთი მეტრის სიმაღლის შაქრის ბადეს (საზამთრო) წარმოადგენს. მისი აღდგენაში გომესს ორი წელი დასჭირდა.“
240px|მინი

გეგმები
მუზეუმს გეგმავს იყოს ძირითადი ცენტრი ვიზიტორებისთვის ინფორმაციის მიწოდების თვალსაზრისით, ორგანიზება გაუწიოს სემინარებს სკოლის ასაკის ბავშვებისთვის, უნივერსიტეტის სტუდენტებს გაუწიოს თანამშრომლობის შესაძლებლობა ოსტატებთან, და გაამარტივოს ხელოვნების განვითარებისა და თანამედროვე პროდუქტების შექმნის პროცესი ადგილობრივი ტრადიციების შთაგონებით — პროდუქტები, რომლებიც კომერციულად დახელოვნებული იქნება და ხელს შეუწყობს ღირსეული ცხოვრების უზრუნველყოფას.
გარდა ამისა, მუზეუმი აწყობს დოკუმენტაციისა და ინფორმაციის გავრცელების გეგმას, რათა „გარანტირებული იყოს პროექტის საქმიანობის შესახებ ინფორმაციის სისტემატური შეგროვება და უზრუნველყოფილი იყოს საფუძველი ინფორმაციის გაზიარებისთვის სხვა მსგავსი პროექტებთან.“Methods for Achieving Goals and Objectives გომესის თქმით, მისი მიზანია მუზეუმი გახდეს სივრცე, სადაც ახალგაზრდა თაობა შეძლებს არა მხოლოდ მონაწილეობას, სწავლას და კითხვების დასმას მათ საერთო წარსულზე, შეუცნობელი მემკვიდრეობისა და მოგონებების მეშვეობით, არამედ მიიღოს და განავითაროს „მჭიდრო ტრადიციული პრაქტიკები, რომლებიც დღეს შესაძლოა ალტერნატივად ჩაითვალოს.“

სქოლიო

კატეგორია:ინდოეთის მუზეუმები
კატეგორია:აზიის მუზეუმები