ძაღინა

ძაღინა — ისტორიული სოფელი შიდა ქართლში, მდინარე შუა ფრონეს, ახლანდელი სოფლების ზემო და ქვემო ძაღინას ტერიტორიაზე (თიღვის მუნიციპალიტეტი).

 ისტორია 
ძაღინა წერილობით წყაროებში იხსენიება XVIII საუკუნიდან. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით თიღვის „ჩდილოთ კერძ არს ძაღინა. აქა არს ლითონი ვერცხლისა, არამედ უსარგებლობისათვს დაუტევეს... ძაღინას არს ციხე და სასახლე“. გერმანელი სწავლულის იოჰან გიულდენშტედტის მდინარეებს ფცასა და ფრონეს შორის, სოფელ ძაღინის მიდამოებში მოიპოვებოდა ტყვიის კრიალა და ალმადანი. XVIII საუკუნის ბოლოს ძაღინას ფალავანდიშვილები ფლობდნენ. რუსეთის იმპერიის მმართველობის (1801–1917) წლებში შედიოდა თბილისის გუბერნიის გორის მაზრაში. 1886 წლის აღწერით სოფელში იყო 242 მცხოვრები, ძირითადად ოსები.Свод статистических данных о населении Закавказского края, извлеченных из посемейных списков 1886 г. : изд. по распоряжению главноначальствующего гражд. частью на Кавказе Завкавк. стат. ком. / Закавказ. стат. ком. - Тифлис : Тип. И. Мартиросианца, 1893. საქართველოს პირველი რესპუბლიკის ბოლშევიკური ოკუპაციის შემდეგ, 1922 წელს სოფელი გადაეცა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის რაიონს. საბჭოთა პერიოდში გაიყო ორ სოფლად — ზემო ძაღინა და ქვემო ძაღინა. ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.

ძაღინის მიდამოებში, ცხინვალიდან ყორნისისკენ მიმავალი გზის პირას 1950-იან წლებში გათხრილია ძაღინის ადრებრინჯაოს ხანის სამაროვანი. სოფლების ქვემო და ზემო ძაღინას მახლობლად შემორჩენილია შუა საუკუნეების ორი არქიტექტურული კომპლექსი: ძაღინის ციხესიმაგრე და ციხე-დარბაზი.

ლიტერატურა

სქოლიო

კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები