კოკაკუ

იმპერატორი კოკაკუ (), დ. 23 სექტემბერი, 1771, კიოტო —  გ. 11 დეკემბერი, 1840, კიოტო) — იაპონიის ისტორიაში 119-ე მმართველი, რომელიც ქვეყანას მართავდა 1779 წლის 16 დეკემბრიდან 1817 წლის 7 მაისამდე. ტიტული: საჩი-ნო-მია ().

ბიოგრაფია
იმპერატორი კოკაკუ დაიბადა 1771 წლის 23 სექტემბერს. ის იყო კან'ინის პრინცის, სუკეჰიტოს მეექვსე ვაჟი, რომელიც თავის მხრივ იმპერატორ ჰიგასიამას შვილიშვილი იყო. ბიჭის დედა იყო ოე ივასირო, ექიმ ივამურა სოკენის ქალიშვილი ქალაქ კურაკიტიდან. ახალშობილს დაარქვეს სახელი მოროჰიტო და მიანიჭეს ტიტული პრინცი საჩი.

იმპერატორ გო-მომოძონოს ვაჟი არ ჰყავდა, ამიტომ პრინცი საჩი მის ნაშვილებ ვაჟად გამოაცხადეს. 1779 წლის 16 დეკემბერს, 10 წლის ასაკში, ის გამოცხადდა იაპონიის ახალ იმპერატორად და ჩატარდა ინტრონიზაციის ცერემონია.

1788 წლის თებერვალში, იმპერატორ კოკაკუს მმართველობის დროს, დედაქალაქ კიოტოში დიდი ხანძარი მოხდა. სტიქიის დროს საიმპერატორო სასახლე დაიწვა.

კოკაკუს მმართველობის პერიოდში საიმპერატორო კარი აძლიერებდა თავის ძალაუფლებას, ეხმარებოდა სიოგუნატს — ტემეის წლების დიდ შიმშილობის (1783-1787) დროს, რუსეთთან ჩრდილოეთ მიწების გამო დავაში და სხვა საკითხებში.

ის იყო განსაკუთრებით ნიჭიერი, სწავლისთვის მონდომებული, აღადგინა დღესასწაულების გამართვა ივაშიმიძუსა და კამონოს ტაძრებში, დიდი ძალისხმევა მიუძღვნა იმპერატორის კართან დაკავშირებული ტრადიციების აღორძინებას.

1789 წელს იმპერატორის მამამ — სუკეჰიტომ, პრინცმა კან'ინმა, სცადა მიეღო დაიძიო ტენოს ტიტული, მაგრამ ტოკუგავას სიოგუნატმა, რომელიც იაპონიის მთავრობის ფუნქციებს ასრულებდა, უარი უთხრა მის თხოვნის დაკმაყოფილებაზე. ამ მოვლენებმა მიიღო სახელწოდება „ტიტულის ინციდენტი“ და გამოიწვია დაძაბულობა საიმპერატორო კარსა და სამურაების მთავრობას შორის.

1817 წლის 7 მაისს იმპერატორმა კოკაკუმ თავისი თანამდებობა და სამეფო რეგალიები გადასცა ვაჟს, იმპერატორ ნინკოს, ხოლო თავად ჩამოშორდა პოლიტიკას. მან მიიღო საპატიო ტიტული დაიძიო ტენო და სასახლის ცერემონიების კვლევით იყო დაკავებული. გადამდგარი მონარქი ორასი წლის განმავლობაში გახდა იმპერატორის გვარის ბოლო წარმომადგენელი, ვინც ეს ტიტული აკიჰიტოს ტახტიდან გადადგომამდე ატარა.

1840 წლის 11 დეკემბერს იმპერატორი კოკაკუ 69 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ის გახდა პირველი იმპერატორი იმპერატორ ოგიმაჩის (1557-1586) შემდეგ, ვინც 40 წელზე მეტხანს დარჩა ტახტზე. ის დაკრძალეს ნოჩინოცუკინოვას სამარხში (ცუკინოვა ნო მისასაგი), სენრიუ-ძის მონასტრის ტერიტორიაზე, კიოტოს ჰიგასიამას რაიონში.Гробница Нотиноцукинова  // Официальная страница Управления императорского двора Японии

ლიტერატურა
Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867. Münster: LIT Verlag. ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
Screech, Timon. (2000). Shogun's Painted Culture: Fear and *Creativity in the Japanese States, 1760–1829. London: Reaktion. IBN 9781861890641; OCLC 42699671
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842

რესურსები ინტერნეტში
Sakuramachiden Gyokozu, scroll depicting Emperor Kōkaku in formal procession, 1817 (Bunka 14).

სქოლიო

კატეგორია:იაპონიის იმპერატორები