ოიბეკი

ოიბეკი — (ნამდვილი სახელი — მუსო ტოშმუჰამად ოღლი; (; რუსიფიცირებული ფორმა: „მუსა ტაშმამედოვი“) — უზბეკი, საბჭოთა მწერალი, პოეტი და მთარგმნელი.  

იგი იყო უზბეკეთის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1943), სტალინის სახელობის პრემიის I ხარისხის ლაურეატი (1946), უზბეკეთის სსრ-ის სახალხო მწერალი (1965), 1948 წლიდან — ყველა კავშირის ბოლშევიკთა კომუნისტური პარტიის წევრი.Большая Российская энциклопедия: В 30 т. / Председатель науч.-ред. совета Ю. С. Осипов. Отв. ред С. Л. Кравец. Т. 1. А — Анкетирование. — М.: Большая Российская энциклопедия, 2005. — 766 с.: ил.: карт. ოიბეკი ასევე იყო СССР უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი V და VI მოწვევების წლებში.

 ბიოგრაფია 
მუსო ტოშმუჰამად ოღლი (1905 წლის 10 იანვარი; ძველი სტილით — 1904 წლის 28 დეკემბერი) დაიბადა ტაშკენტში, ღარიბ მქსოველის ოჯახში. მამა მუდმივად დადიოდა საქონლით სტეპისა და მთიანი სოფლების მიმართულებით, ზოგჯერ თან მიიყვანდა შვილსაც. შთაბეჭდილებადმიიღებელი და ჩაფიქრებული ბიჭი დიდი სიამოვნებით უსმენდა გზაში მოსმენილ ამბებსა და ზღაპრებს, რამაც მისი მუსაიფური მეხსიერება და შემოქმედებითი წარმოსახვა მნიშვნელოვნად ჩამოაყალიბა.  

იმ დროს ღარიბ ფენას, რომელსაც სურდა შვილებისთვის განათლების მიცემა, ძირითადად მხოლოდ დაწყებით საგარემო სკოლებში შეეძლო მათი შეყვანა. ოიბეკმა საკუთარი ბავშვობის მოგონებები ასახა 1962 წელს დაწერილ და 1963 წელს გამოქვეყნებულ მოთხრობაში „ბავშვობა“ („Childhood“). ეს ნაწარმოები ითვლება მემუარული პროზის მნიშვნელოვან ნიმუშად: ავტორი პატარა მუსას გზის კვალდაკვალ ასახავს პიროვნული ხასიათის ჩამოყალიბებას, საზოგადოებრივ ცვლილებებთან ერთად მისი მორალური იდეალებისა და შეხედულებების გარდაქმნას, ოცნებებისა და მისწრაფებების გამოკვეთას.  

ბევრი უზბეკი მწერალივით, ოიბეკმაც თავისი ლიტერატურული გზა პოეზიით დაიწყო. 1923 წელს გამოქვეყნდა მისი პირველი ლექსი „ვინია ეს მიწა?“ („Whose Land?“). იგი ითვლება უზბეკი რომანისტების პირველ თაობაში ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფიგურად. ოიბეკის ძირითადი პროზაული ნაშრომებია: „წმინდა სისხლი“ („Sacred Blood“), „ნავოი“, „ოქროს ხეობის ქარი“ („The Wind of the Golden Valley“), „მზეც არ ჩაქრება“ („The Sun Will Not Fade“) და „დიდი გზა“ („The Great Way“). წერას ის სტუდენტობის პერიოდში, ცენტრალური აზიის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე სწავლასთან ერთად იწყებს, რომელიც 1930 წელს დაამთავრა.  

მწერლის პირველი დიდი რომანი „წმინდა სისხლი“ (1943) ეძღვნება ცენტრალური აზიისა და უზბეკეთის ხალხთა ცხოვრებას პირველი მსოფლიო ომის წლებში. რომანის მიხედვით ფილმი გადაიღეს სტუდია „უზბეკფილმში“.  

ახალგაზრდობიდანვე ოიბეკს აღაფრთოვანებდა დიდი უზბეკი პოეტის და ფილოსოფოსის ალი-შერ ნავოის შემოქმედება. მასზე ნაწარმოების დაწერამდე მწერალმა საფუძვლიანად შეისწავლა და გადაამუშავა უზარმაზარი საარქივო მასალა. 1930-იან წლებში ოიბეკი მუშაობდა ნავოის როგორც ფილოსოფოსის, პოეტის და პოლიტიკური მოღვაწის მხატვრულ სახეზე. იგი ცდილობდა, რომ „ნავოის სიმღერები ყურში რაინდისავით, ბულბულის სიმღერასავით მთელ სამყაროს გაფენოდა“.  

1939 წელს ოიბეკმა დაწერა პოემა დიდ პოეტზე, ხოლო 1943 წელს დაასრულა რომანი „ნავოი“, სადაც ნავოი წარმოდგენილია პირველ რიგში როგორც საზოგადო და სახელმწიფო მოღვაწე; მისი შემოქმედებითი გზა მხოლოდ ეპიზოდურად, წიგნის დასასრულისკენ არის მონიშნული. რომანი „ნავოი“ ითვლება რეალისტური პროზის ერთ-ერთ საუკეთესო ნიმუშად და მნიშვნელობით გაცილებით სცილდება მხოლოდ ეროვნული ლიტერატურის ჩარჩოებს – იგი თარგმნილია მრავალ ენაზე, მათ შორის რუსულზეც.  

ყირიმელი თათრების დევნის წლებში ოიბეკი მხარს უჭერდა მწერალ შამილ ალადინს და არაერთხელ დაეხმარა მას სამსახურის მოპოვებაში.Ш. Алядин. Я ваш царь и бог. მისი შუამდგომლობით 1950-იან წლებში უზბეკეთში განახლდა ყირიმული თათრული პრესის გამოცემა.  

ოიბეკი ასევე არის არაერთი კვლევის, სამეცნიერო წერილისა და რეცენზიის ავტორი: „აბდულა ქადირის შემოქმედებითი გზა“ (1936), „უახლესი წლების უზბეკური პოეზია“ (1933), „უზბეკური ლიტერატურა“ (1943), „ლიტერატურა, ისტორია, თანამედროვეობა“ (1966).  

უმნიშვნელოვანესად დიდია ოიბეკის როლი როგორც მთარგმნელის. მან უზბეკურად თარგმნა ალექსანდრე პუშკინის რომანი ლექსებად „ევგენი ონეგინი“, გოეთეს „ფაუსტი“, ლერმონტოვის „მასკარადი“, გორკის ნაწარმოებები, ჰომეროსის „ილიადადან“ ფრაგმენტები, სომხური ეპოსი „დავით სასუნელი“, ბელინსკის წერილები და სხვა ტექსტები.  

მწერალი აქტიურად იყო ჩართული საზოგადოებრივ საქმიანობაში, იყო უზბეკეთის მწერალთა კავშირის წევრი და ხელმძღვანელი ორგანოების ერთ-ერთი ფიგურა. იგი სსრკ-ს უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი იყო II მოწვევის (1946–1950) და შემდეგ V–VI მოწვევების (1958–1966) პერიოდში.  

ოიბეკი გარდაიცვალა 1968 წლის 1 ივლისს. იგი დაკრძალულია ტაშკენტში, ჩიგათაის მემორიალურ სასაფლაოზე.  

მის საპატივსაცემოდ გაიხსნა ტაშკენტის მეტროს „ოიბეკის“ სადგური. მწერლის სახელზე არის აგრეთვე ყაშყადარიის ოლქის უზბეკური მუსიკალური დრამის თეატრი და ტერმეზის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი.

 გავლენა 
არქივების მიხედვით, ოიბეკი გარკვეულ პერიოდში საბჭოთა ხელისუფლებას სხვა უზბეკი მწერლების წინააღმდეგ საგულდაგულო დანოსებს აწვდიდა. მისი 1935 წლის პამფლეტი, რომელშიც კრიტიკულად განიხილავდა აბდულა ქოდირის რომანებს, მოგვიანებით გამოყენებულ იქნა როგორც ერთ-ერთი საბრალმო დოკუმენტი ქოდირის წინააღმდეგ გამართულ პროცესში, რომელიც სიკვდილით დასაჯეს.  

მოგვიანებით, ოიბეკი მძიმედ ნანობდა საკუთარ მოქმედებებს და ცდილობდა, სხვადასხვა წერილში და მოგონებაში გამოეხატა სინანული იმ როლისთვის, რომელიც მას ჰქონდა რეპრესიების წლებში.

 ჯილდოები და პრემიები 

 უზბეკეთის სსრ-ის სახალხო მწერალი (23 სექტემბერი 1965)
 სტალინის პრემია I ხარისხის (1946) — რომანის „ნავოი“ (1945)ათვის
 ჰამზას სახელობის სახელმწიფო პრემია — ნოველისთვის Detstvo (1964)
 ლენინის ორდენი — სამჯერ (24 დეკემბერი 1944, 16 იანვარი 1950, 11 იანვარი 1957)
 შრომის წითელი დროშის ორდენი — ორჯერ (2 აპრილი 1955,?)
 საპატიო ნიშნის ორდენი (6 დეკემბერი 1951)
 გამორჩეული დამსახურების ორდენი (25 აგვისტო 2000)
 სხვა სხვადასხვა ჯილდოები

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1905
კატეგორია:გარდაცვლილი 1968
კატეგორია:უზბეკი პოეტები
კატეგორია:საბჭოთა პოეტები
კატეგორია:საბჭოთა მწერლები