საუაკო არიოში

საუაკო არიოში (, არიოში საუაკო; დ. 20 იანვარი, 1931 — გ. 30 აგვისტო, 1984) — იაპონელი მწერალი, დრამატურგი და სცენარისტი, რომელიც ცნობილია სოციალური თემებისადმი კრიტიკული მიდგომით. მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებებია „ექიმის ცოლი“ და „კის მდინარე“. არიოში ითვლება ომისშემდგომი იაპონური ლიტერატურის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ქალ ავტორად.

ბიოგრაფია

საუაკო არიოში დაიბადა ვაკაიამაში, იაპონიაში. ბავშვობის ნაწილი გაატარა ინდონეზიაში, სადაც მამამისი მუშაობდა. ოჯახი 1941 წელს დაბრუნდა იაპონიაში და ომის პერიოდში საცხოვრებლად გადავიდა ვაკაიამაში, ბებიის სახლში, რათა თავი დაეღწიათ ტოკიოს დაბომბვებისთვის. ომის დასრულების შემდეგ ოჯახი კვლავ დაბრუნდა ტოკიოში.

არიოშიმ დაამთავრა საშუალო სკოლა და შემდგომ ჩაირიცხა ტოკიოს ქალთა ქრისტიანულ უნივერსიტეტში, სადაც ლიტერატურას სწავლობდა. სტუდენტობის პერიოდში მან გამოაქვეყნა რამდენიმე მოთხრობა ლიტერატურულ ჟურნალებში და მიიქცია კრიტიკოსთა ყურადღება. იგი ნომინირებული იყო Bungakukai-ის ახალი ავტორების პრემიაზე, ხოლო მოგვიანებით — აკუტაგავას პრემიაზე.

1959 წელს არიოში გაემგზავრა შეერთებულ შტატებში და ერთი წლის განმავლობაში სწავლობდა -ში. ამ პერიოდში მან პირადად გამოსცადა რასობრივი დისკრიმინაცია, რაც შემდგომ აისახა მის ესეებსა და მხატვრულ ნაწარმოებებში. აშშ-დან დაბრუნების შემდეგ იგი მუშაობდა საგამომცემლო სფეროში და აქტიურად აქვეყნებდა სტატიებსა და რომანებს.

1962 წელს იგი დაქორწინდა ჯინ აკირაზე, თუმცა წყვილი 1964 წელს განქორწინდა. არიოშის ჰყავდა ერთი ქალიშვილი. მწერალი გარდაიცვალა 1984 წელს გულის მწვავე უკმარისობის შედეგად.

შემოქმედება

საუაკო არიოში იყო უაღრესად ნაყოფიერი ავტორი. მისი შემოქმედება გამოირჩევა სოციალური პრობლემების მკვეთრი და ემპათიური ასახვით. იგი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა ქალთა მდგომარეობას იაპონურ საზოგადოებაში, ოჯახურ ურთიერთობებსა და თაობათა კონფლიქტს.

მის რომანში კოკოცუ ნო ჰიტო („ბინდის წლები“) აღწერილია მომუშავე ქალის მძიმე ყოფა, რომელიც იძულებულია იზრუნოს ხანდაზმულ ნათესავზე — თემა, რომელმაც ფართო საზოგადოებრივი დისკუსია გამოიწვია იაპონიაში. რომანი „კის მდინარე“ წარმოადგენს სამი თაობის ქალების ცხოვრებას — დედის, ქალიშვილისა და შვილიშვილის — და ნაწილობრივ პროტოტიპად ავტორის ბებია მიიჩნევა.

მისმა ისტორიულმა რომანმა ჰანაოკა სეიშუ ნო ცუმა („ექიმის ცოლი“) არიოშის ფართო აღიარება მოუტანა. ნაწარმოები ასახავს XIX საუკუნის იაპონელი ქალის როლს მეცნიერებისა და მედიცინის სამყაროში და ითვლება ფემინისტური ლიტერატურის მნიშვნელოვან ნიმუშად.

არიოში ასევე ინტერესდებოდა გარემოს დაცვის საკითხებით, ინდუსტრიული დაბინძურებითა და შორეული იაპონური კუნძულების დეპოპულაციით, რაც ასახულია მის გვიანდელ ესეებსა და დოკუმენტურ ნაშრომებში. იგი გატაცებული იყო ტრადიციული იაპონური ხელოვნებით — განსაკუთრებით — კაბუკითა () და ბუნრაკუთი ().

რჩეული ნაწარმოებები

 რაკუიო ნო ფუ — „მზის ჩასვლის ლექსი“ (1954)
 ჯიუტა — „ბალადა“ (1956)
 შიროი ოგი — „თეთრი მარაო“ (1957)
 კინოკავა — „კის მდინარე“ (1959)
 ჰანაოკა სეიშუ ნო ცუმა — „ექიმის ცოლი“ (1966)
 კოკოცუ ნო ჰიტო — „ბინდის წლები“ (1972)
 ფუკუგო ოსენ — „რთული დაბინძურება“ (1975)
 ნიჰონ ნო შიმაჯიმა, მუკაში ტო იმა — „იაპონური კუნძულები: წარსული და აწმყო“ (1981)

 ფილმის ადაპტაციები 

 1966 — „კის მდინარე“
 1967 — „ექიმის ცოლი“
 1973 — „ბინდის წლები“

 ჯილდოები 

 რომანი შინჩოს პრემია (1963)
 ქალთა ლიტერატურის პრემია (1967)
 Mainichi-ის ხელოვნების პრემია (1979)

კატეგორია:იაპონელი მწერლები
კატეგორია:იაპონელი ქალი მწერლები
კატეგორია:იაპონელი დრამატურგები
კატეგორია:სცენარისტები ეროვნების მიხედვით
კატეგორია:დაბადებული 1931
კატეგორია:გარდაცვლილი 1984

სქოლიო