სამინა ალი

სამინა ალი () — წარმოშობით ინდოელი, ამერიკელი მწერალი, მუსლიმი ქალების უფლებების დამცველი აქტივისტი, კურატორი და საჯარო მომხსენებელი. მისმა სადებიუტო რომანმა, „Madras on Rainy Days“ (მადრასი წვიმიან დღეებში), საფრანგეთის პრესტიჟული ჯილდო „Prix du Premier Roman Etranger“ მოიპოვა და ასევე დასახელებული იყო „PEN/Hemingway“-ის პრემიის ფინალისტად მხატვრული პროზის ნომინაციაში. იგი არის 2013 წლის გლობალური გამოფენის — „Muslima: Muslim Women’s Art & Voices“ — კურატორი. ალის მემუარები, „Pieces You’ll Never Get Back“ (ნაწილები, რომლებსაც ვეღარ დაიბრუნებ, 2025 წელი), აღწერს მის სიკვდილთან მიახლოების გამოცდილებას მშობიარობის შემდეგ და შემდგომი გამოჯანმრთელების პროცესს.

კარიერა
ალის სადებიუტო რომანი, „მადრასი წვიმიან დღეებში“ (Madras on Rainy Days), 2004 წელს გამომცემლობა „Farrar, Straus and Giroux“-მა გამოსცა. წიგნმა კრიტიკოსების დიდი მოწონება დაიმსახურა; მას საფრანგეთში მიენიჭა პრემია „Prix Premier Roman Étranger“, ხოლო ჟურნალმა „Poets & Writers Magazine“ წლის საუკეთესო დებიუტად აღიარა. გარდა ამისა, ნაწარმოები იყო „PEN/Hemingway“-ის პრემიისა და კალიფორნიის წიგნის მიმომხილველთა ჯილდოს (California Book Reviewers Award) ფინალისტი.

იგი იყო „Muslima: Muslim Women’s Art and Voices“-ის კურატორი — ეს არის გლობალური ვირტუალური გამოფენა ქალთა საერთაშორისო მუზეუმისთვის (IMOW), რომელიც ახლა „ქალთა გლობალური ფონდის“ (Global Fund for Women) ნაწილია. 2021 წელს, ამ ციფრული გამოფენის შენარჩუნების მიზნით, „ქალთა გლობალურმა ფონდმა“ თანამშრომლობა დაიწყო „ფემინისტურ ინსტიტუტთან“ (The Feminist Institute).

ალი ამერიკული მუსლიმი ფემინისტური ორგანიზაციის, „ჰაჯარის ასულების“ (Daughters of Hajar), თანადამფუძნებელია. ამ ჯგუფის მსვლელობა გენდერული თანასწორობისთვის, რომელიც მორგანთაუნის (დასავლეთ ვირჯინია) მეჩეთში გაიმართა, აღწერილია PBS-ის დოკუმენტურ ფილმში „მეჩეთი მორგანთაუნში“ (2009).

2017 წელს მან ნევადის უნივერსიტეტში წარადგინა „TEDx“ მოხსენება თემაზე: „რას ამბობს სინამდვილეში ყურანი მუსლიმი ქალის ჰიჯაბის შესახებ?“, სადაც განმარტა სიტყვა „ჰიჯაბის“ მნიშვნელობა ყურანის კონტექსტში. 2020 წლისთვის ამ ვიდეოს უკვე 8 მილიონზე მეტი ნახვა ჰქონდა.

იგი რამდენიმე ევროპულ ქვეყანაში აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის კულტურის ელჩის სტატუსით წარადგენდა ამერიკის შეერთებულ შტატებს. 2017 წელს იგი გახლდათ მოწვეული სპიკერი „ნობელიანტი ქალების ინიციატივის“ (Nobel Women’s Initiative) კონფერენციაზე — ეს არის საერთაშორისო ფორუმი, რომელიც ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი ქალების მიერ არის დაფუძნებული.

იგი იყო „HuffPost“-ისა და „The Daily Beast“-ის ბლოგერი. მისი ნამუშევრები გამოქვეყნებულია ისეთ გამოცემებში, როგორებიცაა: „The New York Times“, „San Francisco Chronicle“, „Huffington Post“, „The Daily Beast“ და ჟურნალი „Child“. მისი ესე „სიყვარულის შრომა“ (Labor of Love) შევიდა ანთოლოგიაში: „ჩემი ოჯახის ყველა ქალი მღერის: ესეები თანასწორობაზე, სამართლიანობასა და თავისუფლებაზე“ (2018).

ჯილდოები და აღიარება
2004 წელს სამინამ მიიღო რონა ჯაფეს ფონდის მწერალთა პრემია (Rona Jaffe Foundation Writers' Award) მხატვრული პროზის ნომინაციაში. ერთი წლის შემდეგ, 2005 წელს, რომანს „მადრასი წვიმიან დღეებში“ (Madras on Rainy Days) მიენიჭა პრემია „Prix du Premier Roman Etranger“, ასევე, ნაწარმოები დასახელებული იყო „PEN/Hemingway“-ის პრემიის ფინალისტად მხატვრულ ლიტერატურაში.

2004 წლის ივლისში ჟურნალმა „Poets & Writers“ რომანი „მადრასი წვიმიან დღეებში“ წლის საუკეთესო სადებიუტო რომანად აირჩია, თავად ავტორი კი გამოცემის ივლისი/აგვისტოს ნომრის გარეკანზე იყო წარმოდგენილი.

ლიტერატურა
 Madras on Rainy Days]], [[Farrar, Straus and Giroux, 2004, 

რესურსები ინტერნეტში


სქოლიო

კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მწერლები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები
კატეგორია:ორეგონის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები