ზემრავალხმიანობა

ზემრავალხმიანობა — ქართული საეკლესიო გალობის ხუთ-ექვსხმიანი ფორმა, რომელიც არსებობდა XIX საუკუნის დასაწყისამდე. ექვსხმიან გუნდში ყოველ ხმას საკუთარი სახელწოდება ჰქონდა: თქმა, მოძახილი ან კრინი, ზილი, ბანი, დაბალი ბანი (ან შემდეგი) და დვრინი. თითოეულ ხმას თითო შემსრულებელი ჰყავდა. ზემრავალხმიანი გალობის შესახებ ცნობებს გვაწვდიან იოანე ბატონიშვილი, დავით მაჩაბელი, დავით გურამიშვილი და ბესიკი. 

იოანე ბატონიშვილის მიხედვით ზემრავალხმიანობა ქართულ ეკლესიაში მხოლოდ განსაკუთრებულ, საზეიმო შემთხვევებში გამოიყენებოდა. XIX საუკუნის დასაწყისში ქართული გალობის პროფესიული სკოლის მოშლამ გამოიწვია ზემრავალხმიანობის დაკარგვა. საგალობლები ხალხში შემოინახა სამხმიან წყობაში. ქართულ ხალხურ მუსიკაში ზემრავალხმიანობა არ გვხვდება და არც რაიმე ცნობა მოგვეპოვება წარსულში მისი არსებობის შესახებ. 

ლიტერატურა

 ჯავახიშვილი ივ., ქართული მუსიკის ისტორიის ძირითადი საკითხები, თბ., 1938.

კატეგორია:ქართული მუსიკა