Amanita eliae

Amanita eliae — სოკოს სახეობა ამანიტას გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს.

იზრდება ზაფხულსა და შემოდგომაზე, წიწვოვან და ფოთლოვან ხეებთან ახლოს. არასაჭმელ სოკოდ მიიჩნევა. სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა ლუსიენ კელემ 1872 წელს.

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 8-10 სმ. ნორჩობაში ნახევარსფეროსებრი, მოგვიანებით ბრტყელი. მოთეთრო-ყვითლიდან მკრთალ-ყავისფრამდე და მოწითალო-ყავისფრამდე. ცენტრში მუქია. ზედაპირი გლუვი, მაგრამ როგორც წესი მსხვილქერცლიანია. ქუდის კიდეები სავარცხლისებრი, დაღარული, ხშირად დაფარულია თეთრი ფერის საბურველის ნარჩენებით. 

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ხშირი, თეთრი ან კრემისფერი.

ფეხი — 10-15 სმ-მდე სიგრძეში და 1-2,5 სმ-მდე სისქეში, რუხ-ყავისფერი. აქვს წვრილად დახეთქილი (დაბზარული) ტექსტურა. ფეხზე, გააჩნია, თხელი რგოლი ან რგოლისებრი ნარჩენი. ფეხი ბოლქვისებურად გამსხვილებული ძირსკენ,  მოთეთრო-რუხი ვოლვით გარშემორტყმული.

რბილობი — თეთრი, თხელი, სუსტად გამოხატული სუნითა და გემოთი.

სპორების ფხვნილი — თეთრი, სპორები — 9-15×6,58,5 მკმ-ია, სუსტად ამილოიდური, გლუვი, ელიფსისებრი. ბაზიდიუმი — ოთხსპორიანი.

გავრცელება და ეკოლოგია
იშვიათი სოკოა. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს. იზრდება, ზაფხულიდან შემოდგომამდე შერეულ და ფოთლოვან ტყეებში, მჟავე ნიადაგზე. მიკორიზას უპირატესად წარმოქმინსა მუხასა და წიფელთან, იშვიათად კი წაბლთან, არყთან, თხილთან და ზოგჯერ ფიჭვთანაც.

რესურსები ინტერნეტში

სქოლიო

კატეგორია:ამანიტა
კატეგორია:არასაჭმელი სოკოები