ადამი და ევა

ადამი და ევა  — აბრაამისეული რელიგიების შექმნის მითის მიხედვით პირველი მამაკაცი და ქალი. ისინი ცენტრალურ როლს ასრულებენ იმ რწმენაში, რომ კაცობრიობა, არსებითად, ერთი ოჯახია, სადაც ყველა ერთი წყვილი წინაპრისგან წარმოიშვა. ისინი ასევე საფუძვლად უდევს ადამიანის დაცემისა და პირველქმნილი ცოდვის დოქტრინებს , რომლებიც ქრისტიანობის მნიშვნელოვანი შეხედულებებია , თუმცა არ არის დაცული იუდაიზმსა და ისლამში .       

ადამი (, ადამიანი; ერთფუძიანია სიტყვასთან დედამიწა , მიწა და אדום, წითელი; , ) — თორასა (ქრისტიანობაში ძველი აღთქმა) და ყურანში პირველი ადამიანი, შექმნილი ღმერთის მიერ, ადამიანთა პირველი წინაპარი და მისი ცოლი ევა (, ჰავა — „სიცოცხლის მომცემი“) — აბრაამისეულ რელიგიებში ყველა ადამიანის პირველი წინაპარი, ადამის ცოლი, პირველი ქალიევა, (ზოგ ვერსიაში მეორე უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი (ზოგ ვერსიაში მეორე ლილითის შემდეგ), კაენის, აბელისა და შეთის დედა. აბრაამისეულ რელიგიებში დედამიწაზე პირველი ადამიანები არიან.

ხუთწიგნეული ( დაბადება  2-4 ) საკმაოდ დეტალურად აღწერს პირველი ადამიანური წყვილის ცხოვრებას. სიუჟეტის ძირითადი ელემენტებია ადამისა და ევას შექმნა, ცდუნება და დაცემა ; ედემიდან განდევნა ; და ასევე ადამიანების შემდგომი გაფანტვა მთელ მსოფლიოში ედემის ბაღის გარეთ .

ღმერთმა დართო ნება ადამსა და ევას, ეჭამათ ყველაფერი სამოთხის ბაღიდან, გარდა იმ ხისა, რომელსაც ერქვა "კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხე". ღმერთმა ისინი გააფრთხილა, თუ ნაყოფს მიირთმევდნენ მათი სასჯელი იქნებოდა სიკვდილი.

ადამი და ევა ბედნიერად ცხოვრობდნენ სამოთხის ბაღში. ისინი ახალგაზრდები იყვნენ, ჰქონდათ უხვი საკვები, სიყვარული, ტკივილის გრძნობას არ განიცდიდნენ, არ ბერდებოდნენ და არ კვდებოდნენ.
მაგრამ არსებობდა სატანა- ბოროტი, განდგომილი ანგელოზი, რომელიც კაცობრიობას მტრად გვევლინება. მან გადაწყვიტა, რომ შეეცდინა ადამი და ევა.
სატანა ბიბლიის მიხედვით, იღებს გველის სახეს, უახლოვდება ევას და ეუბნება : ღმერთმა აგიკრძალათ რომელიმე ნაყოფი? ევა პასუხობს: " ჩვენ შეგვიძლია ყველა ნაყოფი ვჭამოთ, გარდა იმ ხისა, რომელიც სამოთხის შუაგულშია, თუ მას შევჭამთ ჩვენ მოვკვდებით".
მაშინ გველმა გადაწყვიტა, ევას ეჭვი შეპარვოდა ღვთის სიტყვებში, მის სიყვარულში, ამიტომ დაიწყო მისი მოტყუება, ეუბნებოდა მას, რომ:"თქვენ არ მოკვდებით. ღმერთმა იცის, რომ იმ დღეს, როცა ნაყოფს შეჭამთ აგეხილებათ თვალები და იქნებით ისეთი, როგორიც ღმერთია, გეცოდინებათ რა არის სიკეთე და ბოროტება".

ამის შემდეგ ადამიანის გონებას სატანა ეუფლება. მათ ყველაფერი ჰქონდათ, თუმცა რაღაც მეტი სჭირდებოდათ.

როცა ევამ შეხედა ნაყოფს, მოეჩვენა საკვებად უფრო გემრიელი, თვალისთვის უფრო სასიამოვნო, რადგან მისცემდა მას "ცოდნას, კეთილისა და ბოროტის შესახებ". მან მოწყვიტა ნაყოფი და შეჭამა. შემდეგ შეაცდინა ადამი და მასაც გაასინჯა. ყოველივე ამის შემდგომ ღმერთი ეუბნება ადამს: " იმისათვის, რომ შენ ქალის ხმას მოუსმინე, შეჭამე ის ნაყოფი, რომელიც აკრძალული გქონდა- „დაწყევლილი იქნება დედამიწა" შენ გამო. გაჭირვებით მოიპოვებ შენ საკვებს, მთელი სიცოცხლე, შენი სახის ოფლით შეჭამ პურს, მანამ სანამ მიწად არ გადაიქცევი, რადგან მიწა ხარ და მიწად იქცევი“
ევა კი დაისაჯა და ტკივილით გააჩინა შვილები.

გადმოცემის თანახმად ნაყოფი იყო ვაშლი.

ებრაული ბიბლიის დაბადების წიგნში , პირველიდან მეხუთე თავებამდე, ორი შექმნის ნარატივია ორი განსხვავებული პერსპექტივით. პირველში ადამი და ევა სახელებით არ არიან მოხსენიებულნი. ამის ნაცვლად, ღმერთმა შექმნა კაცობრიობა ღვთის ხატად და დაავალა მათ გამრავლება და ყველაფრის მმართველობა , რაც ღმერთმა შექმნა. მეორე ნარატივში, ღმერთი ადამს მტვრისგან ქმნის და ათავსებს მას ედემის ბაღში . ადამს ეუბნებიან, რომ მას შეუძლია თავისუფლად ჭამოს ბაღის ყველა ხიდან, გარდა კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხისა . შემდგომში, ევა იქმნება ადამის ერთ-ერთი ნეკნიდან, რათა იყოს მისი თანამგზავრი. ისინი უდანაშაულოები არიან და არ რცხვენიათ თავიანთი სიშიშვლის . თუმცა, გველი არწმუნებს ევას, რომ ჭამოს ნაყოფი აკრძალული ხიდან და ევა ადამს აძლევს ნაყოფის ნაწილს. ეს ქმედებები არა მხოლოდ აძლევს მათ დამატებით ცოდნას, არამედ აძლევს მათ უნარს, გამოიძახონ ნეგატიური და დამანგრეველი ცნებები, როგორიცაა სირცხვილი და ბოროტება . მოგვიანებით ღმერთი წყევლის გველს და მიწას. ღმერთი წინასწარმეტყველურად ეუბნება ქალსა და კაცს, თუ რა შედეგები მოჰყვება მის დაუმორჩილებლობას. შემდეგ ის მათ ედემის ბაღიდან განდევნის.

ებრაულ წმინდა წერილებში არც ადამი და არც ევა არ არის ნახსენები სხვაგან, გარდა 1 მატიანეს 1:1- ში მოცემული გენეალოგიაში, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მათი ისტორია ებრაულ ისტორიას წინ უსწრებდა, მას მასთან საერთო არაფერი აქვს. მითი ვრცელი დამუშავების პროცესში იყო აბრაამის შემდგომ და ის ფართოდ იქნა გაანალიზებული თანამედროვე ბიბლიის მკვლევარების მიერ. ადამსა და ევას, გარშემო არსებული ისტორიის შესახებ ინტერპრეტაციები და შეხედულებები განსხვავდება რელიგიებისა და სექტების მიხედვით; მაგალითად, ისტორიის ისლამური ვერსია ამტკიცებს, რომ ადამი და ევა თანაბრად იყვნენ პასუხისმგებელნი თავიანთ ამპარტავნულ ცოდვებზე , ევა კი პირველი იყო, ვინც ორგული იყო. ადამისა და ევას ისტორია ხშირად არის გამოსახული ხელოვნებაში და მას მნიშვნელოვანი გავლენა ჰქონდა ლიტერატურასა და პოეზიაზე.

 ებრაული ბიბლიის თხრობა 
[[File:The Creation of Adam.jpg|upright=1.9|thumb| ადამის შექმნა, გამოსახული სიქსტის კაპელის ჭერზე მიქელანჯელოს მიერ, 1508–1512 წწ.]]

დაბადების წიგნის პირველი თავები სამყაროში ბოროტების შეღწევის მითიურ ისტორიას გვაწვდის. ღმერთი პირველ მამაკაცსა და ქალს (ადამსა და ევას) ედემის ბაღში ათავსებს , საიდანაც ისინი განდევნილნი არიან; ამას მოჰყვება წარღვნა და ღვთის გადაწყვეტილება, გაანადგუროს სამყარო და გადაარჩინოს მხოლოდ მართალი ნოე და მისი ვაჟები; შემდეგ მათგან ახალი კაცობრიობა წარმოიშობა და მთელ მსოფლიოში გავრცელდება, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ახალი სამყარო ისეთივე ცოდვილია, როგორც ძველი, ღმერთი გადაწყვეტს, რომ აღარასდროს გაანადგუროს სამყარო წარღვნით, ვინაიდან არ აქვს აზრი/შედეგი. ისტორია მთავრდება თერახით, აბრაამის მამით, რომლისგანაც ღვთის რჩეული ხალხი, ისრაელები წარმოიშვნენ . 

შექმნის თხრობა
მთავარი სტატია: დაბადების შექმნის თხრობა.
ადამი და ევა ბიბლიაში პირველი მამაკაცი და პირველი ქალი არიან.  ადამის სახელი პირველად დაბადების პირველ თავში გვხვდება კრებითი მნიშვნელობით, როგორც „კაცობრიობა“; შემდგომში დაბადების 2-3 თავებში მას თან ახლავს განსაზღვრული არტიკლი "ჰა", რაც მიუთითებს, რომ ეს არის „კაცი“.  ამ თავებში ღმერთი ქმნის „კაცს“ ( ჰა ადამ ) მიწისგან ( ადამაჰ ), შთაბერავს სიცოცხლეს მას ნესტოებში და ქმნის.  შემდეგ ღმერთი ქმნის ადამიანისთვის, ევას „მის დამხმარეს“, მისი გვერდიდან ანუ ნეკნიდან.  სიტყვა „ნეკნი“ შუმერულ ენაში სიტყვათა თამაშია , რადგან სიტყვა თი ნიშნავს როგორც „ნეკნს“, ასევე „სიცოცხლეს“. მას იშშა , „ქალი“ ჰქვია , რადგან, ტექსტში ნათქვამია, ის იშ -დან („კაცი“) წარმოიშვა . მამაკაცი სიხარულით იღებს მას და მამა ეუბნება, რომ ამ მომენტიდან მამაკაცი მიატოვებს მშობლებს, რათა „მიეკრას“ ქალს და ორივე ერთ ხორცად იქცეს.

 ქრისტიანობა 
ქრისტიანული ეკლესიის ზოგიერთი ადრეული მამა ევას მამაკაცის დაცემაში ადანაშაულებს და ყველა შემდგომ ქალს პირველ ცოდვილებად მიიჩნევს , რადგან ევამ ადამი ღვთის სიტყვის დარღვევისკენ აცდუნა. „თქვენ ეშმაკის კარიბჭე ხართ“, - უთხრა ტერტულიანემ ქალბატონებს და განმარტა, რომ ისინი ქრისტეს სიკვდილზეც იყვნენ პასუხისმგებელნი: „თქვენი ცოდვის გამო ქრისტეც კი აწამეს, თქვენი ცდუნების გამო ღვთის ძეც კი უნდა მომკვდარიყო“.." 

შუა საუკუნეების ქრისტიანული ხელოვნება ხშირად გამოსახავდა ედემის გველს ქალის სახით (ხშირად ლილითად მოიხსენიებდნენ ), რითაც ხაზს უსვამდნენ როგორც გველის მაცდურობას, ასევე მის კავშირს ევასთან. ადრეული ეკლესიის რამდენიმე მამა , მათ შორის კლიმენტი ალექსანდრიელი და ევსები კესარიელი , ებრაულ „ჰევას“ არა მხოლოდ ევას სახელად, არამედ მის ასპირირებულ ფორმად „მდედრობითი გველის“ განმარტებას აძლევდნენ.

ადამიანის დაცემის შესახებ ქრისტიანულ დოქტრინაზე დაყრდნობით წარმოიშვა პირველყოფილი ცოდვის დოქტრინა . რომაელთა მიმართ ეპისტოლესთან მუშაობისას , ჰიპონელმა წმინდა ავგუსტინემ (354–430) მოციქულ პავლეს განმარტება ისე გადმოსცა, რომ ადამის ცოდვა მემკვიდრეობითი იყო: „სიკვდილი გადავიდა ყველა ადამის შთამომავალზე ადამის ცოდვის გამო“, რომაელთა 5:12  პირველყოფილი ცოდვა გახდა კონცეფცია, რომლის მიხედვითაც ადამიანი ცოდვილ მდგომარეობაში იბადება და უნდა ელოდოს გამოსყიდვას. ეს დოქტრინა დასავლური ქრისტიანული თეოლოგიური ტრადიციის ქვაკუთხედად იქცა, რომელსაც,  იუდაიზმი და მართლმადიდებლური ეკლესიები არ იზიარებენ.

საუკუნეების განმავლობაში ამ დოქტრინებიდან განვითარდა უნიკალური ქრისტიანული შეხედულებების სისტემა. ბევრ ეკლესიაში ნათლობა მემკვიდრეობითი ცოდვის ლაქის ჩამორეცხვად იქცა, თუმცა მისი თავდაპირველი სიმბოლიკა, როგორც ჩანს, ხელახლა დაბადება იყო. გარდა ამისა, ევას მაცდუნებელი გველი სატანად იყო განმარტებული , ან რომ სატანა გველს იყენებდა როგორც პირს , თუმცა თორაში ეს იდენტიფიკაცია არ არის ნახსენები და იუდაიზმშიც არ არის დაცული..

წინაპართა ( ადამი და ევა ) რეალურ არსებობასთან დაკავშირებით - ისევე როგორც „დაბადებაში“ მოცემული სხვა ნარატივების შემთხვევაში - კათოლიკური ეკლესია ასწავლის, რომ ადამი და ევა ისტორიული ადამიანები იყვნენ, რომლებიც პირადად იყვნენ პასუხისმგებელნი პირველქმნილ ცოდვაზე. ეს პოზიცია დააზუსტა პაპმა პიუს XII-მ ენციკლიკაში „Humani Generis“ , რომელშიც პაპმა დაგმო პოლიგენიზმის თეორია და ივარაუდა, რომ პირველქმნილი ცოდვა მომდინარეობს „ინდივიდუალური ადამის მიერ რეალურად ჩადენილი ცოდვიდან“. ამის მიუხედავად, „ Humani Generis“ ასევე აცხადებს, რომ ევოლუციის თეორია არ ეწინააღმდეგება კათოლიკურ დოქტრინას; ამან გამოიწვია თეისტური ევოლუციის თანდათანობითი მიღება რომაელ კათოლიკე და დამოუკიდებელ კათოლიკე თეოლოგებს შორის, ამ პოზიციას, მხარს უჭერდნენ პაპი იოანე პავლე II , პაპი ბენედიქტ XVI და პაპი ფრანცისკე.John Paul II, Message to the Pontifical Academy of Sciences: On Evolution ; the speech was made in French - for a dispute over whether the correct English translation of "la theorie de l'evolution plus qu'une hypothese" is "more than a hypothesis" or "more than one hypothesis", see Eugenie Scott, NCSE online version  of Creationists and the Pope's Statement, which originally appeared in The Quarterly Review of Biology, 72.4, December 1997

ადამისა და ევას ბიბლიური დაცემა ზოგიერთი ქრისტიანის მიერ (განსაკუთრებით აღმოსავლური მართლმადიდებლური ტრადიციის მიმდევრების მიერ) ასევე აღიქმება, როგორც ემპირიული ისტორიის გარეთ არსებული რეალობა, რომელიც გავლენას ახდენს სამყაროს მთელ ისტორიაზე. არადროითი დაცემის ეს კონცეფცია ბოლოს მართლმადიდებელმა თეოლოგებმა დევიდ ბენტლი ჰარტიმ , ჯონ ბერმა და სერგეი ბულგაკოვმა განმარტეს, თუმცა მისი ფესვები რამდენიმე ადრეული ეკლესიის მამის, განსაკუთრებით ორიგენესა და მაქსიმე აღმსარებლის ნაშრომებშია .. ბულგაკოვი თავის 1939 წელს გამოცემულ წიგნში  „ კრავის პატარძალი “, წერს, რომ „ემპირიული ისტორია იწყება ზუსტად დაცემით, რაც მისი საწყისი წინაპირობაა“ და რომ „დაბადების მე-3 თავის თხრობაში... აღწერილია მოვლენა, რომელიც ჩვენი ისტორიის მიღმაა, თუმცა მის საზღვარზეა“.." დევიდ ბენტლი ჰარტმა დაცემის ამ კონცეფციის შესახებ 2005 წელს საკუთარ წიგნში დაწერა „ ზღვის კარები“ და „ეშმაკის მარში: ბოროტების პრობლემა და რამდენიმე დოსტოევსკისეული მედიტაცია“ (მისი 2020 წლის წიგნიდან „ თეოლოგიური ტერიტორიები “''). .

 იუდაიზმი 

ძველ იუდაიზმში ასევე აღიარებული იყო , რომ ადამიანის შექმნის შესახებ ორი განსხვავებული ვერსია არსებობდა. პირველი ვერსია ამბობს, რომ „მამაკაცი და ქალი ღმერთმა ერთდროულად შექმნა“, ხოლო მეორე ვერსიის მიხედვით, ღმერთმა ადამის შექმნის შემდეგ ევა შექმნა. მიდრაშ რაბა - დაბადება VIII:1 აერთიანებს ამ ორ მითოლოგიას იმით, რომ ღმერთმა თავდაპირველად ადამი ჰერმაფროდიტად შექმნა ,  ფიზიკურად და სულიერად როგორც მამაკაცი, ასევე ქალი, სანამ ადამისა და ევას ცალკეულ არსებებს შექმნიდა. სხვა რაბინები ვარაუდობდნენ, რომ პირველი ვერსიის ევა და ქალი ორი ცალკეული ინდივიდი იყო, პირველი ლილითად იყო იდენტიფიცირებული,  სხვა წყაროებში კი იგივე ლილითი ღამის დემონად არის აღწერილი.

ტრადიციული ებრაული რწმენის თანახმად, ადამი და ევა დაკრძალულნი არიან მახპელას გამოქვაბულში , ჰებრონში .

დაბადების 2:7- ში „ღმერთმა შთაბერა ადამიანს ნესტოებში და ის გახდა ნეფეშ ჰაია “, რაც ქართულად „ყოფნა“-ს ნიშნავს, სიცოცხლისუნარიან ფიზიკურ სხეულს; „ სულის “ ცნება თანამედროვე გაგებით ებრაულ აზროვნებაში არ არსებობდა ძვ. წ. II საუკუნემდე, სანამ სხეულის აღდგომის იდეამ პოპულარობა არ მოიპოვა.

 ისლამი 

ისლამში , ადამს ((ადამი; არაბულად: آدم)), რომლის როლიც კაცობრიობის მამობაა , მუსლიმები პატივისცემით უყურებენ . ევა (ევა; არაბულად: حواء ) ​​„კაცობრიობის დედაა“.  ადამისა და ევას შექმნა ტრანსლიტერაციაშია მოხსენიებული, თუმცა ყურანის სხვადასხვა ინტერპრეტატორი განსხვავებულ შეხედულებებს იძლევა შექმნის რეალურ ისტორიაზე. 

ალ-კუმის ედემის ბაღის შესახებ ტაფსირში ასეთი ადგილი მთლიანად მიწიერი არ იყო. ტრანსლიტერაციის თანახმად , ადამმაც და ევამაც შეჭამეს აკრძალული ხილი ზეციურ ედემის ბაღში. შედეგად, ისინი დედამიწაზე გაგზავნეს. თითოეული ადამიანი მთის მწვერვალზე გაგზავნეს: ადამი ალ-საფაზე , ხოლო ევა ალ-მარვაზე. ამ ისლამური ტრადიციის თანახმად, ადამი 40 დღის განმავლობაში ტიროდა, სანამ თავის ცოდვას არ მოინანიებდა, რის შემდეგაც ღმერთმა შავი ქვა ჩამოუშვა და ჰაჯი ასწავლა . წინასწარმეტყველური ჰადისის თანახმად , ადამი და ევა მექასთან ახლოს, ოკინა არაფატის ველზე გაერთიანდნენ. მათ რამდენიმე შვილი ჰყავდათ, კერძოდ, ქაბილი და ჰაბილი.  ასევე არსებობს ლეგენდა უმცროსი ვაჟის, სახელად როკაილის შესახებ.

„პირველყოფილი ცოდვის“ კონცეფცია ისლამში არ არსებობს , რადგან, ისლამის თანახმად, ადამს და ევას ღმერთმა აპატია. როდესაც ღმერთმა ანგელოზებს უბრძანა, ადამის წინაშე თაყვანი ეცათ,  იბლისმა  კითხვა დასვა: „რატომ უნდა ვცე თაყვანი ადამიანს? მე სუფთა ცეცხლისგან ვარ შექმნილი და ის მიწისგან“. ისლამის ფარგლებში ლიბერალური მოძრაობები ღმერთის მიერ ანგელოზებისთვის ადამის წინაშე თაყვანისცემის ბრძანებას კაცობრიობის განდიდებად და ადამიანის უფლებების მხარდაჭერის საშუალებად მიიჩნევენ ; სხვები ამას ადამისადმი იმის ჩვენებად მიიჩნევენ, რომ დედამიწაზე კაცობრიობის ყველაზე დიდი მტერი მათი ეგოა. 

სუაჰილის ლიტერატურაში , ევამ აკრძალული ხის ნაყოფი შეჭამა, რამაც იბლისის მიერ ცდუნების შემდეგ მისი გაძევება გამოიწვია. ამის შემდეგ, ადამი გმირულად ჭამს აკრძალულ ნაყოფს, რათა ევას გაჰყოლოდა და დედამიწაზე დაეცვა იგი.

 ბაჰაისტური რწმენა 

ბაჰაისტურ რწმენაში ადამი ღმერთის პირველ გამოვლინებად ითვლება. ადამისა და ევას თხრობა სიმბოლურად არის აღქმული, წიგნში „ რამდენიმე პასუხგაცემული კითხვა “ აბდულ-ბაჰა უარყოფს სიტყვასიტყვით წაკითხვას და აცხადებს, რომ ისტორია შეიცავს „ღვთაებრივ საიდუმლოებებსა და უნივერსალურ მნიშვნელობებს“. ადამი სიმბოლურად გამოხატავს „ადამის სულს“, ევა - „საკუთარ თავს“, ცოდნის ხე - „მატერიალურ სამყაროს“, ხოლო გველი - „მატერიალურ სამყაროსთან მიჯაჭვულობას“. ადამის დაცემა ამგვარად წარმოადგენს იმ გზას, რომლითაც კაცობრიობამ სიკეთისა და ბოროტების შესახებ გააცნობიერა. სხვა გაგებით, ადამი და ევა წარმოადგენენ ღვთის ნებასა და გადაწყვეტილებას, ღვთაებრივი შემოქმედებითი მოქმედების შვიდი ეტაპიდან პირველ ორს.

ადამი

დაბადების მეორე თავში ნათქვამია, რომ ღმერთმა ადამი მიწის მტვრისგან შექმნა. შემდეგ ღმერთმა მას სიცოცხლე შთაბერა. ღმერთმა შექმნა ბაღი, რომელსაც ედემის ბაღი ეწოდა , რათა ეცხოვრა და მასზე ეზრუნა. ადამმა ცხოველებს სახელები დაარქვა. ღმერთმა ადამსა და ევას ტანსაცმელი არ მისცა. მათ ედემიდან განდევნის შემდეგ ცხოველის ბეწვისგან დამზადებული ტუნიკები მისცა.

ევა

ევა არის ფიგურა ებრაული ბიბლიის დაბადების წიგნში . აბრაამისეული რელიგიების წარმოშობის ისტორიის თანახმად, ის იყო პირველი ქალი, რომელიც ღმერთმა შექმნა. ევა ასევე ცნობილია, როგორც ადამის ცოლი.

დაბადების მეორე თავის თანახმად, ევა ღმერთმა ( იაჰვემ ) შექმნა ადამის ნეკნიდან, რათა ადამის თანამგზავრი ყოფილიყო. ღმერთმა ადამი გააფრთხილა აკრძალული ნაყოფი არ მიეღო, რაც თავისთავად ევამაც იცოდა, თუმცა ის გადაწყვეტს, კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის აკრძალული ნაყოფი შეჭამოს მას შემდეგ, რაც გველის არგუმენტს ისმენს, რომ ეს მას არ მოკლავდა, არამედ პირიქით სარგებელს მოუტანდა. ევამ ნაყოფი ადამს გაუზიარა და როდესაც მათ სიცოცხლის ხის ნაყოფი მიირთვეს, ისინი ედემის ბაღიდან იქნენ გაძევებული, თავად ევა კი დაწყევლილ იქნა, მშობიარობის დროს ტანჯვით და ქმრის, ადამის, მუდმივი მორჩილებით. ქრისტიანული და ებრაული სწავლებები ზოგჯერ ადამს (პირველ ადამიანს) და ევას „დაცემისთვის“ პასუხისმგებლობის სხვადასხვა დონეს აკისრებს.

დაცემა და სასჯელი

დაბადების წიგნის მესამე თავში ნათქვამია, რომ ადამსა და ევას ბაღში ყველაფერი ჰქონდათ, რაც სჭირდებოდათ. ღმერთმა მხოლოდ ერთი რამ უთხრა მათ, რომ არ უნდა ეჭამათ: ცოდნის ხიდან; მხოლოდ სიცოცხლის ხიდან. გველმა უთხრა მათ, რომ ღმერთს არ სურდა, ორივე ისეთივე ჭკვიანი ყოფილიყო, როგორც ის, ამიტომ ამან ევა დაარწმუნა, არ დამორჩილებოდა ღვთის ბრძანებებს. მას შემდეგ, რაც მათ აკრძალული ნაყოფი შეჭამეს, ისინი იძულებულნი გახდნენ, დაეტოვებინათ ედემი. არა მხოლოდ ეს, არამედ ღმერთმა თქვა, რომ ქალები განიცდიდნენ ტკივილს მშობიარობის დროს, რომ მამაკაცებს მოუწევდათ შრომისმოყვარეობა საკვების მოსაყვანად და რომ ის დაბრუნდებოდა მტვერში, საიდანაც სიკვდილის შემდეგ წარმოიშვა.
Y ქრომოსომული ადამი და მიტოქონდრიული ევა
საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების სფეროში სამეცნიერო განვითარებამ აჩვენა, რომ ადამიანებს და ყველა სხვა ცოცხალ და გადაშენებულ სახეობას საერთო წინაპარი ჰყავთ და მილიარდობით წლის განმავლობაში ბუნებრივი პროცესების შედეგად განვითარდნენ , რათა დივერსიფიკაცია მოეხდინათ დღეს ჩვენთვის ცნობილ სიცოცხლის ფორმებად. 

ბიოლოგიაში , ადამიანის უახლესი საერთო წინაპრები , მამრობითი სქესის წარმომავლობისთვის Y ქრომოსომის და მდედრობითი სქესის წარმომავლობისთვის მიტოქონდრიული დნმ-ის გამოყენებით , ჩვეულებრივ , Y-ქრომოსომულ ადამს და მიტოქონდრიულ ევას უწოდებენ , შესაბამისად. ანატომიურად თანამედროვე ადამიანები აფრიკაში დაახლოებით 300 000 წლის წინ გაჩნდნენ . მამრობითი სქესის უახლესი საერთო წინაპარი დაახლოებით 155 000 წლის წინ ცხოვრობდა, ხოლო მამრობითი სქესის უახლესი საერთო წინაპარი დაახლოებით 200 000-დან 300 000 წლამდე.

სურათების გალერეა

ლიტერატურა

კატეგორია:პირველი ადამიანები
კატეგორია:ყურანის წინასწარმეტყველები

კატეგორია:ძველი აღთქმის წიგნები
კატეგორია:ბიბლია