წმინდა აპოლინარ რავენელის ბაზილიკა

წმინდა აპოლინარ რავენელის ბაზილიკა() — ტიტულოვანი ეკლესია რომში, იტალიაში, რომელიც მიძღვნილია წმინდა აპოლინარისთვის, პირველ ეპისკოპოს რავენიდან.

ეკლესია შედის დიდი კომპლექსის შემადგენლობაში, რომელმაც მასპინძლობა გაუწია სხვადასხვა ინსტიტუტებს, მათ შორის გერმანიკული და უნგრულური კოლეგიუმს, პონტიფიკური რომის სემინარიას და პონტიფიკურ ინსტიტუტს სანტ’აპოლინარეს. ამჟამად იგი არის პონტიფიკური წმინდა ჯვარების უნივერსიტეტის შტაბ-ბინა.

ეს არის სადგური ეკლესია მარხვის მეხუთე კვირის ხუთშაბათს"Thursday: Sant’Apollinare", PNAC

ისტორია
სანტ'აპოლინარე დაარსდა პაპი ადრიანე I-ის მიერ დაახლოებით 780 წელს, არსებული რომაული შენობების ნანგრევებზე"Basilica di Sant'Apollinare", Religiana ეს ეკლესია პირველად არის ნახსენები ლიბერ პონტიფიკალის მიერ პაპ ადრიანის დროს, როდესაც გამოიყენებოდა იმპერიული შენობის ნანგრევებიდან მიღებული სპოლიები. პირველმა მღვდლებმა, რომლებმაც მსახურობა გაუწიეს ეკლესიას, ალბათ იყვნენ აღმოსავლეთის ბასილიან მონაზონები, რომლებიც გაიქცნენ ხატმებრძოლობის პერიოდის პერიოდში დაწყებული დევნიდან"Church of Sant'Apollinare", Turismo Roma, Major Events, Sport, Tourism and Fashion Department

1284 წელს ეკლესიაზე კათედრა მღვდელმთავართა ასამბლეამ მიიღო. იგი არის აღნიშნული ტურინის კატალოგში, როგორც პაპის კაპელა, რომლის შემადგენლობაში იყო რვა სასულიერო პირი, და 1562 წელს გახდა პაროფლიური ეკლესია. 1574 წელს პაპმა გრიგორი XIII-მა ის გადასცა იეზუიტებს, და იგი გამოყენებული იყო მეზობელი კოლეგიუმი გერმანიკუმის ეკლესიად, რომელიც მდებარეობდა პალაცო სანტ'აპოლინარეში და რომელიც მოგვიანებით გაერთიანდა უნგრულ კოლეჯთან, რათა შეიქმნას კოლეგიუმი გერმანიკუმ ე ტუნგარიკუმი"Basilica of St. Apollinare", PUSC ეკლესია დარჩა იეზუიტების ხელში იეზუიტთა დათხოვნამდე 1773 წელს, რის შემდეგაც ის გადავიდა ლაზარისტების მფლობელობაში.

მე-17 საუკუნის ბოლოს ეკლესია ცუდ მდგომარეობაში ჩავარდა. მისი რეკონსტრუქცია დიდი ხნის განმავლობაში განიხილებოდა, მაგრამ არ განხორციელდა, სავარაუდოდ, ფინანსური რესურსების ნაკლებობის გამო. მიუხედავად ამისა, 1702 წელს ერთი საპარტონი განახლდა და მიეძღვნა წმინდა ფრანცისკე ზავიერელს. წმინდანის ქანდაკება შეუკვეთეს პიერ ლე გროს, რომელმაც მარმარილო გამორჩეული ოსტატობით გამოკვეთა. ეს ქანდაკება შენარჩუნდა, როდესაც ეკლესია დაახლოებით 40 წლის შემდეგ საბოლოოდ აღადგინეს და დღესაც იმავე ადგილზე რჩებაGerhard Bissell, Reading (Si Vede) 1997 (in German)

მხოლოდ 1742 წელს პაპმა ბენედიქტე XIV-მ დაავალა ფერდინანდო ფუგას ეკლესიის რეკონსტრუქცია . ფრანჩესკო ანტონიო ძაკარია, მწერალი და არქეოლოგი, რომელიც გარდაიცვალა 1795 წელს, დაკრძალულია წმინდა იგნატიოს ლოიოლელის საპარტონში.

1825 წელს ეკლესიაში განთავსდა პაპის რომის სემინარია, სანამ 1848 წელს კოლეჯიო რომანოში გადავიდოდა. მომავალ პაპ პიუს X-ს ეპისკოპოსად კურთხევა სანტ’აპოლინარეში მოხდა 1884 წელსAllen Jr., John L., "Mob boss scandal a chance to 'learn Rome,' warts and all", National Catholic Reporter, May 1, 2012

1984 წელს ეკლესიას მიენიჭა მცირე ბაზილიკის სტატუსი.

1990 წლის 18 დეკემბერს ეკლესია გადაეცა ოპუს დეი-ს და ახლა ის შედის მათ პონტიფიკური წმინდა ჯვარების უნივერსიტეტის შემადგენლობაში. ოპუს დეი-ს ახალი კაპელანი ოფიციალურად დაინიშნა 1991 წლის 1 სექტემბერს. 1990 წლის 24 აპრილს, როდესაც ეკლესია ჯერ კიდევ არ იყო გადაცემული ოპუს დეი-სთვის, ეკლესიის კრიპტაში დაკრძალეს ცნობილი განგსტერი ენრიკო დე პედისი, ე.წ. Banda della Magliana-ს ლიდერი, კარდინალ უგო პოლეტის ნებართვით. ეს უჩვეულო დაკრძალვა დაუკავშირეს ემანუელა ორლანდის გატაცების საქმეს და მისი საფლავი გამოძიების მიზნით გაიხსნა 2012 წელს"Italian mafia boss's tomb opened in search for missing girl" The Guardian 15 May 2012 იტალიის მართლმსაჯულების ორგანოების ნებართვით და დე პედისის ქვრივის სურვილის შესაბამისად, 2012 წლის 18 ივნისს, დაკრძალვასთან დაკავშირებული შემდგომი გამოძიებების დასრულების შემდეგ, დე პედისის სხეული ამოღებულ იქნა სანტ’აპოლინარეს ბაზილიკიდან და გადატანილ იქნა პრიმა პორტას სასაფლაოზე, სადაც იგი დაკრძალვის შემდეგ დაწვეს. შემდგომში, ფერფლი ზღვაში გაიფანტა.
200px|მინი|პიერ ლე გროს წმინდა ფრენსის ქსავიე
არქიტექტურა
ფუგამ დაამატა ახალი ფასადი გვიან მე-16 საუკუნის სტილში, ბაროკოს ელემენტებით. ეს არის ტიპური მაგალითი ბაროკოსა და ნეოკლასიკური სტილის გარდამავალი ეტაპისა ფასადს ორი სართული აქვს ქვედა ნაწილში იონიური სვეტებია, ხოლო ზედა ნაწილში კორინთული. ქვედა დონეზე ცენტრალური შესასვლელი კარიბჭეა, რომელსაც გვერდით ფანჯრები ესაზღვრება. კარის ზემოთ მდებარეობს სამკუთხა ტიმპანონი. ზედა დონეზე არის დიდი ცენტრალური ფანჯარა აივნით და ორ-ორი მცირე ფანჯარა გვერდებზე. ფასადი გვირგვინდება ორმაგი ტიმპანონით. ფუგამ ასევე აღადგინა გუმბათი. ეკლესია მთლიანობაში ხელახლა იქნა კურთხეული 1748 წელს
200px|მინი|ინტერიერი
ინტერიერი
ეკლესიას ერთი ნავი აქვს. გვერდებზე განლაგებულია ფილასტრები კორინთული კაპიტელებით, რომლებიც მხარს უჭერენ არკებს გვერდით საპარტონებისკენ. კასროვანი თაღით გადახურული ჭერი მოიხატულია სტეფანო პოცის ფრესკით „წმინდა აპოლინარის დიდება“.

მთავარი საკურთხეველი დამზადებულია პაპ ბენედიქტე XIV-ის დაკვეთით, სტუკოს დეკორაციებით ბერნარდინო ლუდოვიზის მიერ და მოიცავს ადრეული XVII საუკუნის ტაბლოს, რომელიც ასახავს წმინდა აპოლინარის ეპისკოპოსად კურთხევას რავენაში ერკოლე გრაციანის უმცროსის მიერ. ეს არის იმ ტაბლოს ასლი, რომელიც გრაციანიმ ადრე ბოლონიას საკათედრო ტაძრისთვის შექმნაBasilica di Sant'Apollinare – Roma გვერდითი საპარტონები მიძღვნილია მარჯვენა მხარეს წმინდა ლუიჯი გონძაგას, წმინდა იოსებსა და წმინდა ფრანცისკე ზავიერელს; მარცხენა მხარეს წმინდა იოანე ნეპომუკს (იტალიურად: სან ჯოვანი ნეპომუცენო), წმინდა ხოსემარია ესკრივას (მის საკურთხეველზე მოთავსებულია თანამედროვე ფერწერული ნამუშევარი ანჯელო ძარკონეს მიერ) და წმინდა იგნატიოს ლოიოლელს. წმინდა იოსების საპარტონის ტაბლო წარმოადგენს წმინდა ოჯახს (1748) იაკოპო ძობოლის ცნობილი ნამუშევარი.

ელიფსური მადლის საპარტონი, რომელიც ეკლესიის შიგნით არ მდებარეობს, შედის მარცხენა მხარეს კარიბჭით. ის შეიცავს 1494 წლის ფრესკას „ღვთისმშობელი, მოციქულთა დედოფალი“, რომელიც გადაურჩა რომის გაძარცვას, რადგან მღვდლებმა მას ცაცხვის თეთრი საფარი დააფარეს. ის ხელახლა აღმოაჩინეს 1645 წელს, როდესაც ორი ბიჭი და ჯარისკაცი მიწისძვრის დროს ეკლესიაში თავშესაფარს ეძებდნენ მარმარილოს ჩარჩო, ოქროს სტუკო ანგელოზებით, დაამატა პიტერ ანტონ ფონ ვერშაფელტმა.

ეკლესიის ნავში განთავსებულია მარმარილოს მოჭედილი იატაკი, რომელიც აჩვენებს წარსულ კარდინალებს, რაც ასახავს მისი ისტორიული მნიშვნელობას. ელეგანტური მე-18 საუკუნის აღსარების სკამები უზრუნველყოფს პირად რეფლექსიისთვის ადგილის შექმნას, ხოლო ორგანი, რომელიც შესასვლელის თავზე მდებარეობს დიდი გალერეის, უკეცილი ფრთებით, მდიდარ მუსიკალურ ელემენტს სძენს შენობას

1748 წლის გუმბათი, რომელიც დაფარულია სტუკოს პროტევოლებით, რომლებიც დაფუძნებულია ბერძნულ ჯვარზე, წვერზე დასრულდება ლამპართან, რომელიც შეიცავს მტრედს, როგორც წმინდა სულის სიმბოლოს. ტრიუმფალური თაღი აყვანილია მთავარ საკურთხეველზე, ხაზს უსვამს მის მნიშვნელობას საკათედრო ტაძრისთვის.
200px|მინი|მადონა დეგლი აპოსტოლის სასწაულებრივი ფრესკა
ექსტერიერი
ეკლესია შედგება სამი ძირითადი ნაწილისგან: შვერდის ფორმის შესასვლელი, სადაც მოთავსებულია ღვთისმშობლის ხატი; ნავი გალერეებით, რომლებიც დაყოფილია ექვს საპარტონად; და პრესბიტერიუმი, რომელიც გარშემორტყმულია თეფშისებრი გუმბათით, განათებული ლამპრით. ახლომდებარე კამპანილეს აქვს თაღოვანი ღიობები და პირამიდული თავშალი, ხოლო მიმდებარე პალაცო მოიცავს კოლონადიან ეზოსა და ბაროკოს სტილის შადრევნებს, ერთ-ერთი მათგანი ბერნინის მიერ შესრულებულია.

ფასადი დასრულდა ფუგას მიერ 1742 წელს და აერთიანებს გვიან მე-16 საუკუნის ელემენტებს ბაროკოს სხვადასხვა სტილებთან. ის გამორჩეულია იონიური და კორინთული ფილასტრებით და დიდებული ცენტრალური ფანჯრით

სქოლიო

კატეგორია:რომი
კატეგორია:რომის ღირსშესანიშნაობები
კატეგორია:იტალია