ნატალია გუმენიუკი

ნატალია გუმენიუკი (; დ. 1983) — უკრაინელი ჟურნალისტი და ავტორი, რომელიც სპეციალიზდება საგარეო საქმეებსა და კონფლიქტების გაშუქებაზე. გუმენიუკი საზოგადოებრივი ინტერესების ჟურნალისტიკის ლაბორატორიის თანადამფუძნებელი და აღმასრულებელი დირექტორია, ასევე დამოუკიდებელი მედია „ჰრომადსკეს“ თანადამფუძნებელი. ნატალია გუმენიუკი რამდენიმე წიგნის ავტორია, მათ შორის „დაკარგული კუნძული: მოთხრობები ოკუპირებული ყირიმიდან“ (2020).

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ნატალია გუმენიუკი დაიბადა ბირობიჯანში 1983 წელს. მან ბაკალავრის ხარისხი მიიღო კიევის ტარას შევჩენკოს ეროვნული უნივერსიტეტის (კიევის ეროვნული უნივერსიტეტი; KNU) ჟურნალისტიკის ინსტიტუტში (2000-2004). მაგისტრის ხარისხი საერთაშორისო ჟურნალისტიკაში მიიღო შვედეთის ერებროს უნივერსიტეტში (2005-2006). // The Mohyla School of Journalism (in Ukrainian).

კარიერა
გუმენიუკმა გაიარა კურსი „საერთაშორისო მედია სისტემები“ კიევის მოჰილას ჟურნალისტიკის სკოლაში. // Redactor, 16.09.2013 (in Ukrainian). 2002-დან 2004 წლამდე ის იყო დამოუკიდებელი სტუდენტური გაზეთის „ნაშა სპრავა“ მთავარი რედაქტორი. 2002-2003 წლებში მუშაობდა საერთაშორისო ჟურნალისტად „ნოვი კანალზე“. ასევე 2003 წელს იყო საერთაშორისო ჟურნალისტი „5 კანალზე“. 2003-2004 წლებში მუშაობდა საერთაშორისო ჟურნალისტად ფაქტების შემოწმების პროგრამისთვის ICTV-ზე. 2004 წელს მუშაობდა „ProfiTV News Agency“-ში. 2005-2007 წლებში იყო „K1“ ტელეარხის საერთაშორისო განყოფილების ხელმძღვანელი, სპეციალური კორესპონდენტი და პროგრამა „ერთი რეპორტაჟის“ ავტორი და წამყვანი.
2007 წლიდან 2009 წლის ბოლომდე ხელმძღვანელობდა INTER ტელეარხის საერთაშორისო განყოფილებას2009 INTERNATIONAL EMMY® AWARDS NEWS & CURRENT AFFAIRS NOMINEES ANNOUNCED  // International Emmy Awards. და ასევე მუშაობდა სპეციალურ კორესპონდენტად. ამ პერიოდის ბოლოს, 2009 წელს, პირველად უკრაინულ ტელეარხებს შორის, INTER დასახელდა ემის ჯილდოზე ახალი ამბების კატეგორიაში სამხრეთ ოსეთის ომის გაშუქებისთვის (რეპორტიორი რუსლან იარმოლიუკი).Програма «Подробиці» номінована на Emmy! // Інтер, 24.07.2009 (in Ukrainian).Анна Безлюдная: «Номинация программы «Подробности» на Эмми – это беспрецедентное событие для всей Украины».  // Комсомольская правда в Украине, 25.08.2009 (in Ukrainian). 2009 წელს გუმენიუკმა ასევე გაიარა სტაჟირება BBC World News-ში გადაცემა HARDtalk-ზე, The Guardian-სა და The Independent-ში.Марина Баранівська. Наталя Гуменюк: «Кожен з наших героїв — це людина, яка спромоглася на вчинок, не побоялася змінити своє життя».  // Телекритика, 18.02.2011 (in Ukrainian). 
2009 წლის ბოლოს ის გაათავისუფლეს INTER ტელეარხიდან ახსნა-განმარტების გარეშე. ამან გამოიწვია მისი კოლეგების აღშფოთების ტალღა, რომლებმაც მისი გათავისუფლების წინააღმდეგ 70-ზე მეტი ხელმოწერა შეაგროვეს. ამის შემდეგ ზოგიერთმა ჟურნალისტმა საკუთარი ნებით დატოვა სამსახური (მათ შორის რომან ვინტონოვმა).За що звільнили Наталю Гуменюк?  // Телекритика. Дуся, 15.12.2009 (in Ukrainian). ამის შემდეგ, მან ვერ იშოვა სამსახური სხვა მედიაში და გახდა ფრილანსერი.
2010-2011 წლებში გუმენიუკი იყო პროექტ „ჩვენებურების“ მთავარი რედაქტორი (INTER, სტუდია „07 Production“), რომლის ფოკუსშიც იყო თხუთმეტი სატელევიზიო პროგრამა უკრაინელებზე, რომლებმაც სხვადასხვა მიზეზით დატოვეს უკრაინა და წარმატებას მიაღწიეს საზღვარგარეთ, მათ შორის ნორვეგიაში, ბრაზილიაში, სამხრეთ აფრიკაში, ინდოეთში, ჩინეთში და სხვა ქვეყნებში. გუმენიუკი მონაწილეობდა პროექტის სპონსორების ძიებაში.Гуменюк відповідає на запитання.  // Телекритика. Дуся, 16.12.2009 (in Ukrainian).

არაბული გაზაფხულის გაშუქება
„ჩვენებურების“ შემდეგ, ნატალია საკუთარი ხარჯით დაიწყო მოგზაურობა არაბული გაზაფხულის მოვლენების გასაშუქებლად. მოგზაურობის შედეგად მან დაწერა წიგნი „მაიდანი თაჰირი“.
ის მუშაობდა საერთაშორისო ფრილანსერად ძირითადად უკრაინული გამოცემებისთვის, როგორიცაა The Ukrainian Week, Ukrayinska Pravda, Esquire Ukraine, სტუდია 1+1, რადიო Voice of the Capital, ასევე ზოგიერთი უცხოური მედიისთვის, როგორიცაა OpenDemocracy Russia (დიდი ბრიტანეთი), RTL-ნიდერლანდები და M6 (საფრანგეთი).

მუშაობა ჰრომადსკე ტელევიზიაში
2013 წელს გუმენიუკი გახდა დამოუკიდებელი ონლაინ მედია „ჰრომადსკე ტელევიზიის“ შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი.«Громадське ТБ» хоче вийти в ефір у вересні. Програмну раду очолює Скрипін // Телекритика, 11.06.2013 (in Ukrainian).  ის ხელმძღვანელობდა პროექტს „ჰრომადსკე ინტერნეშენალ“, „ჰრომადსკე ტელევიზიის“ ინგლისურენოვან ვერსიას. 2015 წლის მაისში ის აირჩიეს არასამთავრობო ორგანიზაცია „ჰრომადსკე ტელევიზიის“ ხელმძღვანელად. 2020 წლის თებერვალში ნატალიამ დატოვა „ჰრომადსკე“, რათა გამოეხატა უთანხმოება „ჰრომადსკეს“ მთავარ რედაქტორ ანჰელინა კარიაკინასთან კონტრაქტის განუახლებლობის გამო.
„ჰრომადსკეში“ მუშაობისას ის ფოკუსირებული იყო აღმოსავლეთ უკრაინაში ომის, ყირიმის ოკუპაციის, ასევე საერთაშორისო ურთიერთობების გაშუქებაზე.  ის ასევე იყო „The Sunday Show“-ს წამყვანი, ინგლისურენოვანი პროექტისა, რომელიც საერთაშორისო აუდიტორიისთვის აღმოსავლეთ ევროპას განმარტავდა. 2020 წლის თებერვალში მან გამოაქვეყნა წიგნი „დაკარგული კუნძული: მოთხრობები ოკუპირებული ყირიმიდან“, რომელიც დაფუძნებულია ოკუპირებულ ნახევარკუნძულზე 6 წლიანი მოგზაურობების შედეგებზე. წიგნი ითარგმნა რუსულ და გერმანულ ენებზე.

საზოგადოებრივი ინტერესების ჟურნალისტიკის ლაბორატორიის დაარსება
250px|მინი|მარცხნივ|ნატალია გუმენიუკი, 2014 წელი
2020 წელს ნატალია გუმენიუკმა და სხვა უკრაინელმა ჟურნალისტებმა და კომუნიკაციის სპეციალისტებმა დააფუძნეს საზოგადოებრივი ინტერესების ჟურნალისტიკის ლაბორატორია - ექსპერიმენტული ლაბორატორია, რომელიც ხელს უწყობს კონსტრუქციულ დისკუსიას რთულ სოციალურ საკითხებზე. ლაბორატორიამ წინა კვლევები ჩაატარა პარტნიორობით ხარკივის სოციალური კვლევების ინსტიტუტთან, ლვივის მედია ფორუმთან და არენა პროგრამასთან, რომელსაც თანახელმძღვანელობდნენ პიტერ პომერანცევი და ენ აპლბაუმი. 
რუსეთის მიერ უკრაინაში 2022 წლის შემოჭრის შემდეგ, ლაბორატორია ფოკუსირებულია უკრაინაში მოვლენების გაშუქებაზე საერთაშორისო და უკრაინული მედიისთვის, ომის დანაშაულების დოკუმენტირებაზე, როგორც პროექტის „The Reckoning Project: Ukraine Testifies“ ნაწილზე, და უკრაინული წინააღმდეგობის ონლაინ ქრონიკის შექმნაზე, როგორც პროექტ „Life in War“-ის ნაწილზე. „The Reckoning Project“-ის ფარგლებში, ენ აპლბაუმმა და ნატალია გუმენიუკმა დაწერეს სტატია „The Atlantic“-ისთვის იმის შესახებ, თუ როგორ გაუშვეს რუსმა დამპყრობლებმა ძალადობა პატარა ქალაქების მცხოვრებლებზე.

გუმენიუკმა რეპორტაჟები გააკეთა რუსეთის შემოჭრით დაზარალებული ძირითადი ტერიტორიებიდან: ქალაქი ბუჩა, ხარკივის, მიკოლაივის და ხერსონის ქალაქები და რეგიონები.

სხვა აქტივობები და პროექტები
2020-2021 წლებში გუმენიუკი ფოკუსირებული იყო მედია კვლევებზე, ასევე რამდენიმე დოკუმენტური ფილმის წარმოებაზე. „ღონღაძის საქმე, როგორც ეპოქის სარკე“ არის დოკუმენტური მულტიმედია პროექტი, რომელიც გამოვიდა ჟურნალისტ გიორგი გონგაძის მკვლელობის შემდეგ განვითარებული „კასეტების სკანდალის“ 20 წლისთავზე.
ნატალია გუმენიუკი იყო მულტიმედიური დოკუმენტური პროექტის „ჩვენი 30 წელი“ ხელმძღვანელი, პროდიუსერი და მთავარი რედაქტორი, რომელიც მიეძღვნა 1990-იანი წლების ისტორიას უკრაინელების თვალით. ეს პროექტი შეიქმნა საზოგადოებრივი ინტერესების ჟურნალისტიკის ლაბორატორიის გუნდის მიერ უკრაინის დამოუკიდებლობის 30 წლისთავის აღსანიშნავად.
შედეგად, უკრაინის საზოგადოებრივი მაუწყებლის ეთერსა და პლატფორმებზე გამოვიდა 9 დოკუმენტური ფილმი, 20 პოდკასტი, სპეციალური პროექტები და იმ დროის ათობით მოკლე ვიდეო ჩვენება. გუმენიუკი არის ფილმის თანაავტორი ყირიმელი თათრების დეპორტაციიდან დაბრუნების შესახებ.
გუმენიუკი არის უკრაინის პრეზიდენტთან არსებული სიტყვის თავისუფლების საბჭოს წევრი, ასევე დამოუკიდებელი მედია საბჭოს წევრი.

პირადი ცხოვრება
მინსკში, 2017 წლის 12 აგვისტოს, ის დაქორწინდა პეტერ რუზავინზე, „მედიაზონას“ რეპორტიორსა და რუსული ტელეარხ „დოჟდის“ ყოფილ ჟურნალისტზე.

ჯილდოები
2009 — ანატოლი მოსკალენკოს ჟურნალისტიკის განვითარების ფონდის ლაურეატი ჟურნალისტიკაში მიღწევებისთვის.Гуменюк – найкраща журналістка 2009 року.  // Телекритика. Дуся, 01.03.2010 (in Ukrainian).
2013 — ვერცხლის მედალი მხატვრული რეპორტაჟის კონკურსში „სამოვიდეც“ (რეპორტაჟისთვის „როგორ ჟღერს უდაბნო, სადაც წყალი იწყება“, ემოციური ჩანაწერების კრებული იორდანიიდან, ეგვიპტიდან, ირანიდან, ტუნისიდან).
2017 — შეირჩა The New Europe 100-ში, ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპის ყველაზე გამორჩეული მოქალაქეების მეოთხე ყოველწლიურ სიაში, რომლებიც ცვლიან რეგიონის საზოგადოებებს, პოლიტიკას ან ბიზნეს გარემოს. სია შექმნილია Res Publica-ს, ვარშავის ჟურნალის; Google-ის; ვიშეგრადის ფონდის; და Financial Times-ის მიერ.
2019 — უკრაინის 100 ყველაზე გავლენიანი ქალის სიაში უკრაინული ყოველკვირეული ჟურნალის Focus-ის მიხედვით.

2020 — ნატალია გუმენიუკის წიგნი „დაკარგული კუნძული: მოთხრობები ოკუპირებული ყირიმიდან“ შევიდა 2020 წლის საუკეთესო წიგნების სიაში PEN Ukraine-ის მიხედვით - „კატეგორიაში სამოგზაურო ესეები/რეპორტაჟები“;ამ წიგნმა ასევე მოიპოვა სპეციალური პრიზი Book Forum Lviv-ის Best Book Award 2020-ის ფარგლებში.
2021 — დოკუმენტური ფილმი „ღონღაძის მკვლელობა: 20 წელი სიმართლის ძიებაში“ — ნატალია გუმენიუკის, მაქსიმ კამენევისა და ანა ციჰიმას ავტორობით — მოიგო ჯილდო „საუკეთესო პუბლიცისტიკა“ პრიზის „პროფესიის პატივი“ ფარგლებში. 
2022 — ნატალია გუმენიუკს მიენიჭა თავისუფალი მედიის ჯილდო „ომის საშინელებების შესახებ სიმართლის მაძიებელი რეპორტაჟებისთვის სხვადასხვა ადგილებიდან, როგორიცაა ხარკივი, ბუჩა და მიკოლაივი უკრაინაში“.
2022 წლის ივნისში, როგორც საზოგადოებრივი ინტერესების ჟურნალისტიკის ლაბორატორიის ხელმძღვანელმა, გუმენიუკმა მიიღო 2022 წლის NED დემოკრატიის ჯილდო.

რესურსები ინტერნეტში
 Author's page at Tyzhden.ua (in Ukrainian)
 Наталя Гуменюк: Я не претендувала написати енциклопедію арабського світу (Natalia Humeniuk: I did not claim to write an encyclopedia of the Arab world) at chytomo.com (in Ukrainian)

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი
კატეგორია:დაბადებული 1983
კატეგორია:უკრაინელი ჟურნალისტები
კატეგორია:უკრაინელი ქალები
კატეგორია:უკრაინელი ქალები საქმიანობის მიხედვით
კატეგორია:ცოცხალი ადამიანები