ცენტრალური ლიეტუვის ვაკე

მინი| კედაინიაის რაიონის ტიპური ლანდშაფტი
ცენტრალური ლიეტუვის დაბლობი () — ვაკე, რომელიც გადის ლიეტუვის ცენტრალურ ნაწილში, ჩრდილოეთით ლატვიის საზღვრიდან სამხრეთ-დასავლეთით რუსეთის (კალინინგრადის ოლქი) საზღვრამდე. ის დასავლეთით სამოგიტის ზეგანს აღმოსავლეთით ბალტიის ზეგანისგან ჰყოფს.

ვაკე ყველაზე განიერ ნაწილში 100 კილომეტრის სიგანისაა, მისი სიმაღლეა 80-90 მეტრი ცენტრალურ ნაწილში, 50-60 მეტრი ჩრდილოეთ ნაწილში და 35-40 მეტრი სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში.

ცენტრალური ლიეტუვის ვაკე შედგება შემდეგი მცირე გეოლოგიური რეგიონებისგან: მუშა-ნემუნელისის ვაკე, სემიგალიის ვაკე, ნევეჟისის ვაკე, კარშუვას ვაკე და უჟნემუნეს ვაკე. ვაკეს ასევე კვეთენ ლინკუვას და ვილკიას ქედები.

რელიეფი ძირითადად ბრტყელია, ზოგან ტალღოვანი. ნიადაგი ძირითადად ლიმნოგლაციალური თიხნარია, მცირე რაოდენობით ქვედა მორენული თიხნარით.

დაბლობის უმეტესი ნაწილი ნემანის აუზის ნაწილია (ნევეჟისის, შეშუპესა და მიტუვას მდინარეებით), ჩრდილოეთი ნაწილი კი ლიელუპეს აუზის (მდინარეები მუშა, ნემუნელისი).

ცენტრალური ლიეტუვის დაბლობი ძირითადად კულტივირებულია, თუმცა მოიცავს ვრცელ ტყეებს ( კაზლუ რუდას, პაშილიაის, ტაუჯენაის, ჟალიოის, კარშუვას, ლანჩიუნავა-შვენტიბრასტის ტყეები). ამ ტყეებში დომინირებს არყის, ფიჭვის, ნაძვის, იფანის, მუხისა და შავი მურყნის ხეები. ცენტრალური ლიეტუვის ვაკეზე ძირითადი დაცული ტერიტორიებია კრეკენავას რეგიონალური პარკი, ბირჟაის რეგიონალური პარკი და პანემუნიაის რეგიონალური პარკი. 

ლიეტუვის ქალაქები: კაუნასი, პანევეჟისი, მარიამპოლე, კედაინიაი, იონავა, იონისკისი და შაკიაი მდებარეობენ ცენტრალური ლიეტუვის ვაკეზე.

 სქოლიო 

კატეგორია:ლიეტუვის გეოგრაფია
კატეგორია:ვაკეები