ფრანჩესკო ბარბერინი

ფრანჩესკო ბარბერინი—(23 სექტემბერი, 1597 – 10 დეკემბერი, 1679)  იყო იტალიელი კათოლიკე კარდინალი. პაპი ურბან VIII-ის ძმისშვილი (მეფობდა 1623–1644 წლებში), მან უზომოდ ისარგებლა ბიძის მიერ პრაქტიკაში გამოყენებული ნეპოტიზმით. მას სხვადასხვა როლი ჰქონდა ვატიკანის ადმინისტრაციაში, მაგრამ მისმა პირადმა კულტურულმა ინტერესებმა, განსაკუთრებით ლიტერატურასა და ხელოვნებაში, განაპირობა ის, რომ იგი გახდა უაღრესად მნიშვნელოვანი მფარველი. მისი მდივანი იყო სიძველეების მკვლევარი კასიანო დალ პოცო, რომელიც ასევე იყო ხელოვნების მცოდნე მფარველი. ფრანჩესკო იყო კარდინალ ანტონიო ბარბერინის და ტადეო ბარბერინის უფროსი ძმა, რომელიც გახდა პალესტრინას პრინცი. 
ცხოვრება


იგი დაიბადა ფლორენციაში, კარლო ბარბერინისა და კონსტანცა მაგალოტის ოჯახში. ბარბერინის დედა ცნობილი იყო უკიდურესი ღვთისმოსაობით. 1600  წელს მისმა ბიძამ, კარდინალმა მაფეო ბარბერინიმ მიიწვია თავისი ძმა და მისი ოჯახი რომში. ბარბერინის ორი და, კამილა და კლარისე, ორივე კარმელიტი მონაზონი გახდებოდა. მამის გარდაცვალების შემდეგ, დედა შეუერთდებოდა თავის ქალიშვილებს და გადავიდოდა მონასტერში Santissima Incarnazione del Divino Verbo რომში. 
 კარიერა 
ბარბერინი სწავლობდა პიზის უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა საეკლესიო და სამოქალაქო სამართლის განხრით 1623 წელს. მისმა ბიძამ, მაფეო ბარბერინიმ, რომელიც ახლად აირჩიეს პაპ ურბან VIII-ად, დანიშნა იგი ს. ჯოვანი ინ ლატერანოს არქიპრესვიტერად, ხოლო ორი თვის შემდეგ, კარდინალ დიაკვნად სანტ'ონოფრიოში, რომელიც მომდევნო წელს გაცვალეს სანტ'აგატა დე' გოტიზე. ოცდაექვსი წლის ასაკში იგი დაინიშნა სახელმწიფო მდივნად და პაპის ლეგატად ავინიონში.  1625 წელს იგი გაემგზავრა პარიზში, როგორც სპეციალური ლეგატი ვალტელინას კონფლიქტისთვის და მარტიდან სექტემბრამდე აწარმოებდა სხვადასხვა მოლაპარაკებებს კარდინალ რიშელიესთან მონსონის ხელშეკრულების წინასწარი განხილვების ჩათვლით. საერთო ჯამში, მოლაპარაკებები არ იყო პოლიტიკური წარმატება პაპისთვის, მაგრამ როგორც „დამატკბობელი“, მან მიიღო ექვსი გობელენის საჩუქარი მეფე ლუი XIII-ისგან, რომელიც შექმნა პეტერ პაულ რუბენსმა. 1625 წელს იგი გაემგზავრა ესპანეთში, როგორც პაპის ლეგატი და ეს მისია ასევე წარუმატებელი აღმოჩნდა. ის რომში მომდევნო წელს დაბრუნდა. 1628 წლიდან მან ეფექტურად უხელმძღვანელა პაპის სახელმწიფოს საგარეო დიპლომატიას და აჩვენა მკაფიო პოზიცია საფრანგეთის სასარგებლოდ მონფერატის მარკიზატისთვის მემკვიდრეობის ომში და ოცდაათწლიანი ომის დროს. 1626 წლის ივლისში იგი დაინიშნა ვატიკანის ბიბლიოთეკის ბიბლიოთეკარად, თანამდებობა, რომელიც ეკავა 1633 წლის დეკემბრამდე. 1632 წელს იგი დაინიშნა პაპის ვიცე-კანცლერად.


1627 წელს იგი დაინიშნა კომენდატორ აბატად ფარფას სააბატოში. როგორც რომის ინკვიზიციის დიდი ინკვიზიტორი, თანამდებობა, რომელიც ეკავა 1633 წლიდან გარდაცვალებამდე, იგი იყო გალილეოს გამომძიებელი ინკვიზიციის ტრიბუნალის ნაწილი; ის იყო ტრიბუნალის სამი წევრიდან ერთ-ერთი, რომელმაც უარი თქვა გალილეოს დაგმობაზე.
რესურსები ინტერნეტში
Francesco Barberini seniore  წმინდა რომის ეკლესიის კარდინალები: ციფრული რესურსი, შექმნილი და წარმოებული სალვადორ მირანდას მიერ
Image
სქოლიო

კატეგორია:კარდინალები