პეტრე ლადინსკი

პეტრე ანტონის ძე ლადინსკი (; დ. 1784 — გ. 26 ნოემბერი, 1865, პეტროვსკოე, ფეოდოსიის მაზრა) — რუსი ოფიცერი, გენერალ-ლეიტენანტი, ამიერკავკასიის მხარის სამოქალაქო სამართველოს უფროსი.

 ბიოგრაფია
სამხედრო სამსახური 1801 წელს, მე-17 ეგერთა პოლკის კადეტად დაიწყო.

1802 წელს იგი პოდორუდჩიკამდე დააწინაურეს, შემდეგ 1803-1804 წლებში მონაწილეობდა განჯის ბრძოლებში, ხოლო 1805 წელს — ყარაბაღში სპარსელებთან. მდინარე ასკერანზე ბრძოლისას, დაიჭრა შახბულაკის შტურმის დროს. 1809 წელს ის დასავლეთ ამიერკავკასიაში იმყოფებოდა სასაზღვრო კორდონებთან, რათა სპარსეთის არმიისთვის საქართველოში შეღწევა შეეჩერებინა. რუსეთ-სპარსეთის ომში გამოჩენილი წარმატებისთვის, 1810 წელს იგი კაპიტნის წოდებით დააწინაურეს.

იმავე 1810 წელს იგი შამშადილის ოლქის გუბერნატორად დაინიშნა და მისთვის მინდობილი უკიდურესად უმნიშვნელო ძალებით მან მოახერხა შაჰის ვაჟის, ალი შაჰ-ზადეს მეთაურობით სპარსული ჯარების შემოსევის მოგერიება. 1811 წელს, გამორჩეული მამაცობისთვის, მან მაიორის წოდება მიიღო.

1812 წლის კამპანიაში, ლეიტენანტი პოლკოვნიკის წოდებით ლადინსკი კვლავ საქართველოში იმყოფება, სადაც იბრძვის ბატონიშვილ ალექსანდრეს ქართველ აჯანყებულების წინააღმდეგ. 1813 წელს მონაწილეობდა რუსეთ-სპარსეთის ომში, ხოლო დასასრულს — გულისტანის სამშვიდობო ზავის დადების ცერემონიაში.

1816 წელს ლადინსკი პოლკოვნიკამდე დააწინაურეს და მე-7 კარაბინერების (ყოფილი ეგერთა მე-17, მოგვიანებით ერივანის გრენადერთა) პოლკის მეთაურად დანიშნეს. 1822 წელს, ავადმყოფობის გამო, მან თანამდებობა დატოვა და კავკასიის არმიაში სამსახურში დაინიშნა, თუმცა პოლკი ახალ მეთაურს მხოლოდ მომდევნო წლის იანვარში გადაეცა.

1830 წელს ლადინსკი დაინიშნა შინაგანი გვარდიის მე-7 ოლქის ოლქის გენერლის თანაშემწედ, 1831 წელს მან მიიღო პირველი არმიის კვარტერმაისტერის გენერალ-პრაიმერის თანაშემწის თანამდებობა, 1834 წელს დაინიშნა პირველი არმიის საველე გენერალ-პროვიზერად, ხოლო 1835 წელს დაწინაურდა გენერალ-მაიორის წოდებით. 1842 წელს იგი თან ახლდა პრინც ჩერნიშევს რუსეთის იმპერიის ამიერკავკასიის სამფლობელოებში მისი მოგზაურობის დროს.

1845 წელს ლადინსკი დაწინაურდა გენერალ-ლეიტენანტად, არმიაში სტატუსით და დაინიშნა ამიერკავკასიის რეგიონის სამოქალაქო სამმართველოს უფროსად, 1846 წელს კი დაჯილდოვდა წმინდა ვლადიმერის II ხარისხის ორდენით.

მმართველი სენატის უმაღლესი დადგენილებით, 1847 წლის 8 თებერვალს, ლადინსკი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო სამსახურიდან გაათავისუფლეს და მის თანამდებობაზე თავადი ვ. ბებუთოვი დანიშნეს.

პენსიაზე გასვლის შემდეგ ლადინსკი ფეოდოსიის მაზრის სოფელ პეტროვსკოეში თავის მამულში დასახლდა. იქ ის გარდაიცვალა 1865 წლის 26 ნოემბერს.

ლიტერატურა
 Акты, собранные Кавказской археографической комиссией. Т. X. Тифлис, 1885
 Андреев А. П. Подарок солдату к 250-й годовщине 13-го лейб-гренадерского Эриванского полка (бывший Бутырский полк). 1642—1892. СПб., 1892
 Волков С. В. Генералитет Российской империи. Энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II. Том II. Л—Я. М., 2009
 Степанов В. С., Григорович П. И. В память столетнего юбилея императорского Военного ордена Святого великомученика и Победоносца Георгия. (1769—1869). СПб., 1869
 Шабанов. Краткая историческая записка о службе 13-го лейб-гренадерского полка. Тифлис, 1875
 Чулков Н. П. Русск.провинц. некрополь. М.,1996

კატეგორია:წმინდა სტანისლავის I ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ანას II ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის II ხარისხის ორდენის კავალრები