აუქციონები ძველ საბერძნეთში

აუქციონები ძველ საბერძნეთში — ღონისძიებები, რომლის დროსაც საქონელი იყიდებოდა ღია შეთავაზების საშუალებით. მონაწილეები ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს, სთავაზობდნენ უფრო მაღალ ფასს და, საბოლოოდ, უმაღლესი ფასის შემთავაზებელი იძენდა საქონელს. არსებობდა აუქციონების ორი ძირითადი კატეგორია: საჯარო აუქციონები, რომლებიც მოიცავდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საქონლის გაყიდვას, და კერძო აუქციონები, რომლებიც მოიცავდა კერძო პირების საკუთრებაში არსებული საქონლის გაყიდვას, სადაც გამყიდველის ვინაობა ხშირად კონფიდენციალური რჩებოდა. ხშირად აუქციონზე გამოტანილი ნივთები მოიცავდა მიწას, გადასახადების შეგროვების უფლებებს, მონებს, კონფიცირებულ საქონელსა და მემკვიდრეობას.

კერძო და საჯარო აუქციონები

ძველ საბერძნეთში არსებობდა ორი ტიპის აუქციონი. საჯარო აუქციონზე იყიდებოდა მთავრობის კუთვნილი საქონელი და გამყიდველის ვინაობა საჯარო იყო. ამ აუქციონებს ასევე აწყობდნენ საჯარო მოხელეები. ზოგჯერ ეს მოხელეები უფრო მჭიდროდ იყვნენ დაკავშირებული სამხედრო სფეროსთან, ზოგჯერ კი სამოქალაქო ხელისუფლების წარმომადგენლები იყვნენ.  საჯარო აუქციონები ხშირად გამოიყენებოდა, როგორც სწრაფი და ადვილი გზა მთავრობის ბიუჯეტის დასაბალანსებლად.  ჩვეულებრივ, საჯარო აუქციონები გამოიყენებოდა ჩვეულებრივი განმეორებითი ხარჯების დასაფარად და არა საგანგებო ხარჯებისთვის, როგორიცაა ომები, საჯარო სამუშაოების პროექტები, ან საკვების ნაკლებობა.  საჯარო აუქციონები ასევე სასარგებლო იყო, როგორც გადასახადების შეგროვების მექანიზმი. ათენში, ადმინისტრაციული ერთეულის ნაცვლად, რომლის მიზანიც გადასახადების შეგროვება იქნებოდა, არსებობდა საგადასახადო ფერმების სისტემა საჯარო აუქციონის საშუალებით.  გადასახადის ამკრეფები (telonai) აგროვებდნენ გადასახადებს სახელმწიფო მოხელეების ნაცვლად.  საჯარო აუქციონები ასევე გამოიყენებოდა მთავრობის მიერ დასჯის საშუალებად. თუ ვინმე არასწორად იყენებდა ან მიითვისებდა საჯარო ქონებას, ზოგჯერ მათი საქონლის ნაწილი ან სრული ქონება ჩამოერთმეოდათ და მთავრობა გაყიდდა საჯარო აუქციონზე. საჯარო აუქციონები ასევე გამოიყენებოდა როგორც პოლიტიკური ინსტრუმენტი პოლისში ძალაუფლების მოსაპოვებლად ან შესამოწმებლად, განსაკუთრებით ტირანის მმართველობის დროს.  საჯარო აუქციონები შეიძლება გამოყენებულიყო იმ პირების დასამცირებლად და დასაჩაგრად, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ მიმდინარე რეჟიმს და იმათ დასაჯილდოებლად, ვინც მხარს უჭერდა მას. 
კერძო აუქციონზე გამყიდველის ვინაობა არ იყო საჯარო და გასაყიდი საქონელი ეკუთვნოდა კერძო პირებს. 
კერძო აუქციონები იყო მემკვიდრეობის მართვის მნიშვნელოვანი ასპექტი, რადგან მემკვიდრეობა ჩვეულებრივ იყიდებოდა კერძო აუქციონებზე.  
კერძო აუქციონებს ასევე წვლილი შეჰქონდა მყიდველის ავტორიტეტის განსაზღვრაში ბერძნულ საზოგადოებაში, რადგან მამულიდან ნაყიდი საქონლის ხარისხს შეიძლებოდა გავლენა მოეხდინა მყიდველის რეპუტაციაზე. 

აუქციონის პროცედურა

ნებისმიერ პირს, ვისაც სურდა აუქციონზე გაყიდვა, უნდა ესაუბრა საჯარო შემთავაზებელთან ამ საკითხზე. აუქციონი შემდეგ გამოცხადდებოდა როგორც წერილობით, ისე სიტყვიერად keryx-ის მეშვეობით.  იტალიისგან განსხვავებით, ფულის გადამცვლელები საბერძნეთში არ გამოიყენებოდა.თუმცა, ბანკები ჩაერთვნენ პროცესში ძვ.წ.II-III საუკუნეების მიჯნაზე 

აუქციონზე ხშირად გაყიდული საქონელი

საჯარო აუქციონებზე ხშირად იყიდებოდა გადაუხდელი სესხების უფლებები, საჯარო მიწები და სხვა საჯარო საქონელი, დაპყრობილი მტრებისგან ჩამორთმეული საქონელი, იმ პირებისგან კონფიცირებული საქონელი, რომლებიც მთავრობას გადასახადებს უწევდნენ, და გადასახლებულთა და მსჯავრდებულთა საქონელი. 
გადასახადების შეგროვების უფლებაც ხშირად იყიდებოდა საჯარო აუქციონის მეშვეობით. 
ომის ტყვეებიც იყიდებოდნენ მონებად საჯარო აუქციონზე. 
კერძო აუქციონებზე ხშირად იყიდებოდა ისეთი საქონელი, როგორიცაა მიწა, მემკვიდრეობა, მოსავალი, სახლები, მონები და პირუტყვი. Private auctions were also used as a means to pass wealth down through a legacy. კერძო აუქციონები ასევე გამოიყენებოდა როგორც საშუალება სიმდიდრის გადასაცემად მემკვიდრეობის სახით.  
საჯარო აუქციონებზე გაყიდული საქონელი მოიცავდა საკვებს, სანელებლებს, მატყლსა და წიგნებს.

სქოლიო

კატეგორია:ეკონომიკა
კატეგორია:აუქციონების ისტორია