ნიკოლაი ნიკოლაევი

ნიკოლაი ნიკოლაის ძე ნიკოლაევი (; დ. 2 დეკემბერი, 1872, მოსკოვი — გ. 31 ივლისი, 1957, კესვილი, ნიუ-ჯერსი) — რუსი ადვოკატი, რუსეთის იმპერიის IV მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს წევრი ყუბანისა და თერგის ოლქების და შავი ზღვის გუბერნიის არაკაზაკური მოსახლეობიდან, რუსეთის სამხრეთით თეთრი მოძრაობის მონაწილე.

 ბიოგრაფია
როგორც ეკატერინოდარის ყუბანის სამხედრო კლასიკური გიმნაზიის კურსდამთავრებული, ის მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, მაგრამ ორი სემესტრის შემდეგ სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე გადავიდა. 1896 წელს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, იგი სასამართლო დეპარტამენტის თანამშრომელი გახდა. ის ორი ათწლეულის განმავლობაში ადვოკატად მუშაობდა.

1913 წლის 20 ოქტომბერს იგი აირჩიეს IV მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროში ყუბანისა და თერგის ოლქებისა და შავი ზღვის გუბერნიის არაკაზაკური მოსახლეობიდან. ის შეუერთდა კონსტიტუციურ დემოკრატიულ ფრაქციას. იყო დუმის კომისიების წევრი ნადირობის, სასამართლო რეფორმების, გამოძიებების, პრესის შესახებ კანონპროექტის შემუშავების, ქალაქის საქმეების, გერმანიის ბატონობის წინააღმდეგ ბრძოლის, ადგილობრივი თვითმმართველობის და შეკრებების შესახებ კანონპროექტის შემუშავების საკითხებში. შეადგინა მოხსენება სახელმწიფო სათათბიროს წევრების უფლებების შემოწმების მე-3 განყოფილების და ადგილობრივი თვითმმართველობის კომისიის სახელით.

1917 წლის 26 მარტს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დროებითმა მთავრობამ შავი ზღვის გუბერნიის კომისრობა ოფიციალურად გადასცა. გუბერნიის საბჭოებში ბოლშევიკების მოსვლით, მის მიმართ უნდობლობა გამოცხადდა, რის გამოც იგი 11 ივლისს დროებითი მთავრობის კომისრობიდან გადადგა.Революция и Гражданская война на Кубани. Трагедия кубанского казачества.

პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო კავკასიის ფრონტზე საავადმყოფოების ხელმძღვანელი. 1918 წელს მან მონაწილეობა მიიღო პირველ ყუბანის (ყინულის) კამპანიაში, როგორც მოხალისე პირველი ყუბანის მსროლელთა პოლკის მეტყვიამფრქვევეთა რაზმში. 1919 წელს იგი გახდა ყუბანის რადას წევრი.

1920 წელს ის და მისი ოჯახი ნოვოროსიისკიდან ემიგრაციაში წავიდნენ. 1920 წლიდან ის კონსტანტინოპოლსა და ბიზერტეში (ტუნისი) ცხოვრობდა. 1922 ან 1923 წელს ის აშშ-ში გადავიდა საცხოვრებლად. თავდაპირველად ის ფიზიკური შრომით იყო დაკავებული. მოგვიანებით მან ნიუ-იორკში რუსული ენისა და ლიტერატურის სკოლა დააარსა. მონაწილეობდა დემოკრატიული პარტიის საარჩევნო კამპანიებში. მუშაობდა რუსული გაზეთების კორესპონდენტად, იყო რუსეთის ადვოკატთა კავშირის წევრი და მრავალი წლის განმავლობაში იყო ამ კავშირის თავმჯდომარე. 1923 წელს იგი შეუერთდა რუსეთის მართლმადიდებლური ურთიერთდახმარების საზოგადოებას და მოგვიანებით გახდა მისი მთავარი მდივანი. მან შეადგინა ამერიკაში ურთიერთდახმარების რუსეთის გაერთიანებული საზოგადოების (; ოლბანი, ნიუ-იორკი) წესდება. იყო აურგს-ის პირველი დეპარტამენტის წევრი, კასვილში აურგს-ის ფერმის აუდიტის კომისიის თავმჯდომარე და ა. პუშკინის სახელობის ხანდაზმულთა სახლის მშენებლობის კომიტეტის წევრი. 

იგი დაკრძალეს 1957 წლის 2 აგვისტოს კასვილში, წმინდა ვლადიმირის სასაფლაოზე.

ლიტერატურა
 Александров Е. А. Русские в Северной Америке. Хэмден (США)-Сан-Франциско (США)-Санкт-Петербург (Россия), 2005. с. 366—367.
 Николаев А. Б. НИКОЛАЕВ Николай Николаевич // Государственная дума Российской империи: 1906—1917. Б. Ю. Иванов, А. А. Комзолова, И. С. Ряховская. Москва. РОССПЭН. 2008. C. 410.
 Боиович М. М. Члены Государственной думы (Портреты и биографии. Четвёртый созыв. М., 1913. c. 423.
 Четвертая Государственная дума. Портреты и биографии. — Санкт-Петербург: издание Н. Н. Ольшанскаго, 1913.
 4-й созыв Государственной думы: Художественный фототипический альбом с портретами и биографиями. СПб., 1913. Табл. 38.
 Чуваков В. Н. Николаев Николай Николаевич // Незабытые могилы: Российское зарубежье: Некрологи 1917—1997. Том 5. М., 2004. С. 118.
 Николаев А. Б. Комиссары Временного комитета Государственной думы (февраль — март 1917 года): Персональный состав // Из глубины времен. СПб., 1995. № 5;
 Энциклопедический словарь по истории Кубани. Краснодар, 1997;
 Волков С. В. Первые добровольцы на Юге России. М., 2001. С. 222;
 К. Н. Н. Присяжный поверенный Н. Н. Николаев // Часовой (Брюссель). 1957. Октябрь № 380. С. 20;
 Н. Н. Николаев. // Russian Herald. 1947. Январь- февраль № 153—154. С. 84;
 Плешко Н. Д. Генеалогическая хроника // Новик (Нью-Йорк). 1958. Отд. III. С. 5.
 Российский государственный исторический архив. Фонд 1278. Опись 9. Дело 557; Дело 1348. Лист 16.
 Архив Е. А. Александрова. Письмо от 10 ноября 1999 С. Рагозина;
 Автобиография // Bakhmeteff Archive of Russian and East European History and Culture. Columbia University in the City of New York (USA). N. N. Nikolaev papers. Box I.

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 2 დეკემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1872
კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ივლისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის IV მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები