ივონ დე კარლო

მარგარეტ ივონ მიდლტონი (ცნობილი როგორც ივონ დე კარლო ; დ. 1 სექტემბერი, 1922, ვანკუვერი, კანადა გ. 8 იანვარი, 2007, ლოს-ანჯელესი, აშშ) — კანადური წარმოშობის ამერიკელი მსახიობი, მოცეკვავე და მომღერალი. ის ჰოლივუდის კინოს ვარსკვლავი და სექს-სიმბოლო იყო 1940-იან და 1950-იან წლებში, გააკეთა რამდენიმე მუსიკალური ჩანაწერი და მოგვიანებით გამოდიოდა ტელევიზიასა და სცენაზე.

ბიოგრაფია
დე კარლო დაიბადა ვანკუვერში (ბრიტანეთის კოლუმბია) და ჩაირიცხა ადგილობრივ ცეკვის სკოლაში. როდესაც ის სამი წლის იყო, მამამ ოჯახი მიატოვა. 1940-იანი წლების დასაწყისში ივონი და დედამისი ლოს-ანჯელესში გადავიდნენ, სადაც დე კარლო მონაწილეობდა სილამაზის კონკურსებში და მუშაობდა მოცეკვავედ ღამის კლუბებში. 1942 წელს მან ხელი მოაწერა სამწლიან კონტრაქტს Paramount Pictures-თან, სადაც მიიღო მნიშვნელოვანი ფილმების ნაწილი.

მან მიიღო თავისი მთავარი როლი Universal Pictures-ის ფილმში „სალომეა, სადაც ის ცეკვავდა“ (1945). ფილმის პროდიუსერი უოლტერ ვანგერი მას ახასიათებდა, როგორც „ყველაზე ლამაზ გოგონას მსოფლიოში“.   ფილმის  წარმატებამ დე კარლო ვარსკვლავად აქცია და მან Universal-თან ხუთწლიანი კონტრაქტი გააფორმა. Universal-მა იგი თავის მდიდრულ პროექტებში ათამაშა, როგორიცაა „Frontier Gal“ (1945), „Song of Scheherazade“ (1947) და „Slave Girl“ (1947). ოპერატორები კი ზედიზედ სამ წელიწადს ხმას აძლევდნენ მის კანდიდატურას „ტექნიკოსების დედოფლად“. ივონი დაიღალა ეგზოტიკურ ქალების როლების შესრულებით. მან პირველი სერიოზული დრამატული როლი შეასრულა ორ კრიმინალურ დრამაში: „Brute Force“ (1947) და „Criss Cross“ (1949).

როგორც პირველმა ამერიკელმა კინოვარსკვლავმა, რომელიც ისრაელს ესტუმრა, დე კარლომ მიიღო შემდგომი აღიარება და მთავარი როლები ბრიტანულ კომედიებში „სასტუმრო საჰარა“ (1951), „კაპიტნის სამოთხე“ (1953) და „Happy Ever After“ (1954). მისმა კარიერამ პიკს მიაღწია, როდესაც გამოჩენილმა პროდიუსერმა-რეჟისორმა სესილ ბ. დემილმა მას მოსეს მიდიანელი ცოლის, სეფორას როლი შეასრულებინა თავის ბიბლიურ ეპოსში „ათი მცნება“ (1956).Jacob Sparks, Karen (2008). Encyclopædia Britannica. Encyclopaedia Britannica. p. 123. ISBN 9781593394257. ამ როლისთვის მან მიიღი „Laurel Award“ პრემია საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის. „1956–1957 Laurel Award Winners“ მისი წარმატება გაგრძელდა სხვა მნიშვნელოვანი როლებით „კუნძულების ალი“ (1956), „არამზადას სიკვდილი“ (1956), „ანგელოზთა ბანდა“ (1957) და „ხმალი და ჯვარი“ (1958), სადაც მან განასახიერა მარიამ მაგდალინელი.

ფილმებში დე კარლოს პარტნიორები იყვნენ: კლარკ გეიბლი, ბერტ ლანკასტერი, ჯონ აირლენდი, გარი კუპერი, ალეკ გინესი და სხვები. 

ივონ დე კარლომ ითამაშა CBS-ის სიტკომში „მონსტრების ოჯახი“ (1964–1966), სადაც ასრულებდა ჰერმან მანსტერის მომხიბვლელი, ღვარძლიანი ცოლის, ლილის როლს. ეს როლი მან გაიმეორა მხატვრულ ფილმში „Munster, Go Home!“ (1966) და სატელევიზიო ფილმში „მონსტრების შურისძიება“ (1981). 1971 წელს მან ითამაშა კარლოტა კემპიონი და წარადგინა პოპულარული სიმღერა „I'm Still Here“ ბროდვეიზე სტივენ სონჰეიმის მუსიკალურ მიუზიკლში „ვარიეტე“. 

1987 წელს გამოიცა მისი ყველაზე გაყიდვადი ავტობიოგრაფია „Yvonne“. მას მიენიჭა ორი ვარსკვლავი ჰოლივუდის დიდების ხეივანში კინოსა და ტელევიზიაში შეტანილი წვლილისთვის.

ფოტოების გალერეა

1651-1952: ცოცხალი წარმოდგენები და სატელევიზიო დებიუტი
დე კარლომ ფართო ტურნე მოაწყო თავისი ფილმების პოპულარიზაციისთვის და უმასპინძლა აშშ-ს ჯარებს ევროპაში. მან ასევე დაიწყო სიმღერა ტელევიზიით.  მან მიიღო შეთავაზება ინგლისიდან გადაეღო კომედია, „სასტუმრო საჰარა“ (1951) პიტერ უსტინოვთან ერთად. ინგლისში ყოფნისას მან უნივერსალს კონტრაქტიდან გათავისუფლება სთხოვა, თუმცა ჯერ კიდევ სამი თვე რჩებოდა და სტუდია დათანხმდა. 

ინგლისში ყოფნისას დე კარლომ ჩაწერა ორი სინგლი, „Say Goodbye“ და „I Love a Man“. 1951 წლის მარტში მან ხელი მოაწერა ახალ კონტრაქტს Universal-თან წელიწადში ერთი ფილმის გადაღებაზე სამი წლის განმავლობაში.

1951 წლის აგვისტოში დე კარლო გახდა პირველი კანადელი კინოვარსკვლავი, რომელიც ეწვია ისრაელს და კონცერტებს მართავდა ხაიფაში, რამათ განში, იერუსალიმში, თელ-ავივში და იაფაში. მან მიიპყრო პოტენციური აუდიტორია და ისრაელის მთავრობამ და საზოგადოებამ "სამეფო მიღება მოუწყო". მისი გამოსვლები შედგებოდა სიმღერებისა და ცეკვებისგან მისი ფილმებიდან.

ივონ დე კარლომ აღმოაჩინა, რომ მისი ფილმები იქ ძალიან პოპულარული იყო. „ყოველ ჯერზე, როცა კონცერტზე ვთამაშობდი, ვიღაც იყვიროდა: იმღერე რამე „კასბადან“

1950 წელს დე კარლომ იყიდა თერთმეტოთახიანი რანჩო, სახლი ხუთნახევარ ჰექტარზე „მთიანი ტყე“ Coldwater Canyon Drive-ზე  სტუდიო სიტიში, ლოს-ანჯელესში, ბევერლი-ჰილზის ზემოთ. დე კარლომ ის აღწერა, როგორც მისი „საოცნებო სახლი“ და დაიქირავა არქიტექტორი, რათა დახმარებოდა შეექმნა „ინგლისური სტილის სასადილო ოთახი, პანელებითა და ვიტრაჟებით“. მან ასევე ააგო თავლები თავისი ცხენებისთვის  და დიდი საცურაო აუზი.  მან გაყიდა ქონება 1975 წელს.  1981 წელს იგი გადავიდა რანჩოში სანტა ინესის ხეობაში,  სოლვანგის მახლობლად (კალიფორნია).

პირადი ცხოვრება
დე კარლოს დედის ბებია-ბაბუა განსხვავებული რელიგიური წარმომავლობისგან იყვნენ: ბაბუა კათოლიკე იყო, ბებია კი პრესვიტერი. მათ აღზარდეს იგი ანგლიკანად; ივონი იყო ვანკუვერის წმინდა პავლეს ანგლიკანური ეკლესიის წევრი და მგალობელი. 

1945 წლის მაისში მან ჟურნალის ჟურნალისტს განუცხადა, რომ მისი „ყველაზე ძვირფასი ნივთი“ იყო დედის ნაჩუქარი პატარა თეთრი ტყავის ბიბლია.

ქორწინება
დე კარლომ 1955 წელს „სროლის“ გადასაღებ მოედანზე რობერტ დრიუ „ბობ“ მორგანი გაიცნო, მაგრამ ის დაქორწინებული იყო და ჰყავდა შვილი, ქალიშვილი ბარი ლი, და დე კარლოს „არავითარი განზრახვა არ ჰქონია ამ ქორწინების დაშლისა".  თუმცა, ისინი კვლავ შეხვდნენ, მორგანის მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, ეგვიპტეში „ათი მცნების“ გადასაღებ მოედანზე, სადაც მათ „თითქოს იმთავითვე მიიზიდეს ერთმანეთი“. ისინი დაქორწინდნენ 1955 წლის 21 ნოემბერს, წმინდა სტეფანეს საეპისკოპოსო ეკლესიაში, რენოში (ნევადა). დე კარლომ ბარი საკუთარი შვილივით გაზარდა და მორგანთან ჰყავდა ორი ვაჟი: ბრიუს როსი და მიქაელი. 

ბობ მორგანი მძიმედ დაშავდა და კინაღამ დაიღუპა ტრიუკის შესრულებისას ფილმში „როგორ იმარჯვებდნენ დასავლეთში“ (1962).  ფილმის დასასრულს მოძრავ მატარებელზე მიმდინარეობს ბრძოლა მარშალსა და მატარებლის მძარცველთა ბანდას შორის.  ჯორჯ პეპარდის დუბლირებისას მორგანს უთხრეს, ჩასჭიდებოდა ხის მორებს და ისე გაჩერებულიყო ორ მოძრავ ვაგონს შორის, რომელთაგან ერთს რამდენიმე ტონა ხე გადაჰქონდა. ჯაჭვები, რომლებითაც მორები იყო შეკრული, გაწყდა და მორგანი მორების ქვეშ მოჰყვა. ის იმდენად მძიმედ იყო დაშავებული, რომ ხუთი წელი დასჭირდა იმ დონემდე გამოსაჯანმრთელებლად, რომ შესძლებოდა დამოუკიდებლად გადაადგილება და სიარული. იმის გამო, რომ MGM-თან მისმა კონტრაქტმა არ აიღო პასუხისმგებლობა ავარიაზე, დე კარლომ და მორგანმა 1,4 მილიონი დოლარის სარჩელი შეიტანეს სტუდიის წინააღმდეგ, იმ მიზეზით, რომ მორგანი სამუდამოდ ინვალიდად რჩებოდა.]

უბედური შემთხვევის შემდეგ, მთელი სიმძიმე ოჯახის შესანახად დე კარლოს დააწვა და ხშირად უწევდა სახლიდან შორს წასვლა, დადიოდა საგასტროლოდ და სასცენო სპექტაკლებით ან ღამის კლუბებში გამოდიოდა. მორგანთან მუდმივმა კამათმა მათი ურთიერთობა დაძაბა და ისინი საბოლოოდ 1973 წლის ივლისში განქორწინდნენ.

ავადმყოფობა და გარდაცვალება
1998 წელს დე კარლომ მცირე ინსულტი მიიღო. მოგვიანებით იგი გახდა ვუდლენდ ჰილზში Motion Picture & Television-ის საავადმყოფოს რეზიდენტი, სადაც მან სიცოცხლის ბოლო წლები გაატარა. იგი გარდაიცვალა გულის უკმარისობით 2007 წლის 8 იანვარს.

რესურსები ინტერნეტში
,

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1922
კატეგორია:გარდაცვლილი 8 იანვარი
კატეგორია:გარდაცვლილი 2007
კატეგორია:Imperial Records-ის შემსრულებლები
კატეგორია:კანადელი ქალი ტელემსახიობები
კატეგორია:კანადელი ქალი კინომსახიობები
კატეგორია:კალიფორნიელი რესპუბლიკელები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი პოპ-მომღერლები
კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი მიუზიკლების მსახიობები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები
კატეგორია:ამერიკელი ქალი მოცეკვავეები
კატეგორია:ამერიკელი მეცო-სოპრანოები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მემუარისტები
კატეგორია:XXI საუკუნის კანადელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:XX საუკუნის კანადელი ქალი მსახიობები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები