კონსტანტინ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი

კონსტანტინ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი (, დ. 20 აპრილი, 1900, სელკუცა, დოლჟი — გ. 30 მაისი, 1963, ბუქარესტი) — რუმინელი არქეოლოგი, ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი, ფოლკლორისტი, ანთროპოლოგი, გეოგრაფი და რუმინეთის აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი. ითვლება რუმინეთში პალეოლითის კვლევის ერთ-ერთ პიონერად.

ბიოგრაფია
კონსტანტინ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი დაიბადა 1900 წლის 20 აპრილს, დოლჟის ჟუდეციში. იგი წარმოშობით ბოშაა (ნაწილობრივ).Achim, Viorel (2004). Romii în istoria României. Central European University Press. p. 156. დაამთავრა საშუალო განათლება კაროლ I-ის სახელობის ეროვნულ კოლეჯში, კრაიოვაში, რის შემდეგაც ჩააბარა ბუქარესტის უნივერსიტეტის ლიტერატურისა და ისტორიის ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ ნიკოლაესკუ-პლოპშორს მიეცა შესაძლებლობა გამოეკვლია პალეოლითის ხანის სხვადასხვა არქეოლოგიური ძეგლი, განსაკუთრებით ოლტენიის რეგიონში.Doboș Adrian. «C. S. Nicolăescu-Plopșor și arheologia paleoliticului».

1939-1946 წლებში დააარსა და ხელმძღვანელობდა სახელმწიფო არქივის კრაიოვის ფილიალს.

ოლტენიის მუზეუმის რეორგანიზაციის შემდეგ, 1946-1952 წლებში, იგი გახდა ამ დაწესებულების დირექტორი. მუზეუმი დაარსებული იყო სტუდენტებისა და პედაგოგების — შტეფან ჩუჩანუსა და მარინ დემეტრესკუს — მიერ. ამავე პერიოდში იგი მონაწილეობდა დესნეტულუის ველზე ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების სერიის დაწყებაში.

შემდგომ წლებში იგი მუშაობას განაგრძობდა რუმინეთის აკადემიის ანთროპოლოგიის ცენტრში, სადაც 1952-1955 წლებში იკავებდა მკვლევარის თანამდებობას.

1956 წელს დაინიშნა არქეოლოგიის ინსტიტუტის პალეოლოგიის განყოფილების გამგედ და აღნიშნულ პოზიციაზე მუშაობდა 1968 წლამდე.

1967-1968 წლებში კითხულობდა რუმინეთის ისტორიის კურსს კრაიოვის უნივერსიტეტში.

მისი პროფესიული მოღვაწეობის უმეტესი ნაწილი დაკავშირებულია არქეოლოგიურ გათხრებთან რუმინეთის ტერიტორიაზე.

მის ყველაზე მნიშვნელოვან აღმოჩენად ითვლება „Homo olteniensis“ (Australonthropus olteniensis) — დაახლოებით ორი მილიონი წლის წინანდელი ადამიანის თავის ქალის გაქვავებული ნაშთი, რომელიც ვილჩის ჟუდეცის ბუჯულეშტში აღმოაჩინა. აღნიშნული აღმოჩენისათვის ოლტენიის მუზეუმში სპეციალურად შეიქმნა საგამოფენო დარბაზი.

1963 წლის 21 მარტს ის გახდა რუმინეთის აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი.

მთელი კარიერის განმავლობაში აქტიურად აქვეყნებდა ნაშრომებს, დაწყებული ფოლკლორის კრებულებიდან, დამთავრებული სამეცნიერო კვლევებით. მისი ავტორობით გამოქვეყნებულია 150-ზე მეტი ნაშრომი არქეოლოგიის დარგში, მათ შორის: „სეურ“ (1928), „პალეოლითი რუმინეთში“ (1932), „ამინტირი“ (1934), „ტივისოკი და ტივისმოკი“ (1965), აგრეთვე მრავალი სხვა მოთხრობა და ფოლკლორული ნარატივი.

ნიკოლაესკუ-პლოპშორი იყო ხელოვნების კოლექციონერი, განსაკუთრებით დაინტერესებული იყო რუმინული ხატებითა და თანამედროვე ხელოვნებით, მათ შორის კონსტანტინ ბრანკუშის ნამუშევრებით. 

პირადი ცხოვრება
ნიკოლაესკუ-პლოპშორს ჰყავდა სამი შვილი. მისი ქალიშვილი, სტანკა (სრული სახელით მირა სტანკა), იყო პროფესიონალი მოქანდაკე და სწავლობდა გრიგორესკუს ინსტიტუტში. მისი ვაჟი, დარდუ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი, გარდაიცვალა 1989 წლის 8 ივნისს, ხოლო მეორე ვაჟი, ინჟინერი იონ ნიკოლაესკუ-პლოპშორი, გარდაიცვალა სამი დღის შემდეგ.

რესურსები ინტერნეტში
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent — N

სქოლიო

კატეგორია:არქეოლოგები
კატეგორია:არქეოლოგები ეთნოსის მიხედვით
კატეგორია:ბოშები