ანრი დ’არამიცი

ანრი, სენიორ დ’არამიცი („არამიცის ლორდი“; დ.  1620 — გ. 1655/1674) — გასკონელი აბატი და მეფის კარის შავი მუშკეტერი XVII საუკუნის საფრანგეთში.სქოლიო: „შავი“ ამ მუშკეტერებს მათი ცხენების ფერის გამო ეწოდებოდათ. იყო გრაფ დე ტრუაველის, მეფის მუშკეტერების გვარდიის კაპიტნის ძმისშვილი. დ’არამიცის პერსონა ალექსანდრ დიუმას სერიის - „დ’არტანიანის რომანების“ პერსონაჟ არამისის ზედაპირული ინსპირაცია გახდა.

ცხოვრება
დ’არამიცი არისტოკრატული წარმოშობის ცოლ-ქმრის, შარლ დ’არამიცისა და ეკატერინე დ’ესპალანგ დე რაგეს შვილი იყო. დაიბადა ბერნში, საფრანგეთში.  მამამისი პარიზში ცხოვრობდა და მეფის მუშკეტერებში მსახურობდა, მაგრამ ანრის ბაბუის, აბატ პიერ დ’არამიცის გარდაცვალების შემდეგ შარლი ბერნში დაბრუნდა და მამის სააბატო მიიკუთვნა. მიუხედავად ბაბუის ჰუგენოტობისა, ანრი დ’არამიცის პროტესტანტობას ვერაფერი ამტკიცებს (უფრო მეტიც, მან ცოლად კათოლიკე ქალი მოიყვანა).

ანრი დ’არამიცის ბიძამ, გრაფმა დე ტრუაველმა ის ბიძაშვილებთან, არმან დ’ათოსთან და ისააკ დე პორთოსთან ერთად პარიზში დაიბარა, რადგან სამივე მათგანს დიდებული მოფარიკავის სახელი ჰქონდა გავარდნილი. ამ შეხვედრისას ანრიმ ვინმე გრაფი დ’არტანიანი გაიცნო. „მ. დ’არტანიანის მემუარები“, გასენ დე კურტილ დე სანდრას ავტორობით, მოგვიანებით საფუძვლად დაედო ალექსანდრ დიუმას რომან „სამ მუშკეტერს“. 1640 წლის მაისში ანრი დ’არამიცი მეფის მუშკეტერების გვარდიას შეუერთდა. 

დ’არამიცმა ჟანა დე ბერნ-ბონასე 1650 წლის 16 თებერვალს მოიყვანა ცოლად და მასთან ორი ვაჟი  (კლემენტი და ამანი) და ერთი ქალიშვილი შეეძინა.  მამის 1648 წელს გარდაცვალების შემდეგ მან მუშკეტერებში მსახურობას თავი დაანება და ბერნის აბატი გახდა. მისი სიკვდილის ზუსტი თარიღი უცნობია, თუმცა განიხილება 1655 და 1674 წლები. 
იხილეთ აგრეთვე

 არმან დ’ათოსი
სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1620
კატეგორია:გარდაცვლილი 1655
კატეგორია:გარდაცვლილი 1674
კატეგორია:სამი მუშკეტრის პერსონაჟები