მარჩელო პიაჩენტინი

მარჩელო პიაჩენტინი () —  იტალიელი ურბანული თეორეტიკოსი და იტალიური ფაშისტური არქიტექტურის ერთ-ერთი მთავარი წარმომადგენელი.
150px|მინი|მარჩელო პიაჩენტინი გამოსახული იტალიის სამეფო აკადემიის წევრის უნიფორმით.

 ბიოგრაფია 
დაიბადა რომში, იყო არქიტექტორ პიო პიაჩენტინის შვილი. როდესაც ის მხოლოდ 26 წლის იყო, მას დაევალა ბერგამოს ურბანული ცენტრის რეკონსტრუქცია (1907). შემდგომში, იგი მუშაობდა იტალიის უმეტეს ნაწილში, თუმცა მისი საუკეთესო ნამუშევრებს წარმოადგენს ისინი, რომლებიც ფაშისტურმა მთავრობამ დაუკვეთა რომში.

პიაჩენტინიმ შექმნა „გამარტივებული ნეოკლასიციზმი“, რომელიც იყო შუალედი „Novecento Italiano“ ჯგუფის ნეოკლასიციზმსა (ჯო პონტი და სხვები) და „Giuseppe Terragni“-ს, „Adalberto Libera“-სა და „Gruppo 7“-ის რაციონალიზმს შორის. Luigi Monzo: trasformismo architettonico – Piacentinis Kirche Sacro Cuore di Cristo Re in Rom im Kontext der kirchenbaulichen Erneuerung im faschistischen Italien, in: Kunst und Politik. Jahrbuch der Guernica-Gesellschaft, 15.2013, p. 83-86. მისი სტილი გახდა ფაშისტური არქიტექტურის საყრდენი რომში, მათ შორის ახალი საუნივერსიტეტო კამპუსი (რომის უნივერსიტეტი ლა საპიენცა, 1932) და E.U.R რაიონი, რომლის არა მხოლოდ დამპროექტებელი, არამედ უმაღლესი კომისარიც იყო ბენიტო მუსოლინის ნებით. მის სხვა ნამუშევრებს შორისაა ბრეშასა და ლივორნოს განახლება, მაგნა გრეციის ეროვნული მუზეუმი რეჯო-კალაბრიაში, კონჩილიაციონეს ქუჩის გახსნა რომში და რომის ოპერის თეატრის რესტავრაცია (1928-1958). 

პიაჩენტინი გახდა მნიშვნელოვანი კოლონიური არქიტექტორი, განსაკუთრებით კირენაიკაში, აღმოსავლეთ ლიბიაში. მისი შენობების სტილი დამახასიათებელია ლიბიაში იტალიური კოლონიური არქიტექტურის ნეო-მავრიტანული პერიოდისთვის 1920-იან წლებში. ეს თვალსაჩინოა მის „Albergo Italia“-ში, ისევე როგორც ბერენიჩეს თეატრში ბენღაზიში. პიაჩენტინი დაინიშნა კირენაიკაში ყველა იტალიური სამშენებლო სამუშაოს პროექტის მენეჯერად.ANMI Archive Rome "Girls Academy Benghazi"  ის ასევე იყო ურბანული დაგეგმარების პროფესორი ლა საპიენცაში. ფაშისტური რეჟიმის დაცემის შემდეგ იგი რამდენიმე წლის განმავლობაში არ მუშაობდა არქიტექტორად. გარდაიცვალა რომში 1960 წელს.

 ნამუშევრები 
180px|მინი|საპიენცის უნივერსიტეტი (1935)
180px|მინი|გენერალის შენობა
 პოტენცა, პროექტი ოფელია (Progetto Ophelia), 1910
 ბენღაზი, სასტუმრო იტალია (Albergo Italia, ადრე ცნობილი როგორც Grande Albergo Roma) 1913 (არქიტექტორ ლუიჯი პიჩინატოსთან ერთად). 
 ბენღაზი, ბენღაზის ცენტრალური სარკინიგზო სადგური, 1916. 
 აკვი ტერმე, ვილა ოტოლენგი, 1920, ფედერიკო დ'ამატოსთან ერთად, მოგვიანებით პიეტრო პორჩინაიმ დაასრულა ვილა და პარკიAlessio Guarino, Villa Ottolenghi. Pietro Porcinai, Marcello Piacentini, Federico d’Amato . Divisare, February 14, 2017
 ბენღაზი, ქალაქის მერიის ინტერიერი, 1925
 ბენღაზი, ბერენიჩეს თეატრი, 1928. 
 ბოლცანო, გამარჯვების მონუმენტი, 1926-1928.
 ბრეშა, პიაცა დელა ვიტორია, 1927-1932
 ბრეშა, ტორიონე INA, 1930-1932
 გენუა, გამარჯვების რკალი, 1931
 მილანის სასამართლო, 1932-1940
 ბოლცანო, არმიის შტაბ-ბინა, 1933-1935
 იერუსალიმი, გენერალის შენობა, 1934-1935
 რეჯო კალაბრია, მაგნა გრეციის ეროვნული მუზეუმი, 1932-1941
 რომი, ქრისტე მეფის წმინდა გულის ეკლესია, 1920-1934
 რომი, რომის ოპერის თეატრის რესტავრაცია, 1926-1928
 რომი, საპიენცას რომის უნივერსიტეტის კამპუსის დაგეგმარება, 1935
 რომი, ვია დელა კონჩილიაციონე, 1936-1950, ატილიო სპაკარელისთან ერთად
 ზაგრები, ასიკურაციონი გენერალის შენობა, 1937
 რომი, EUR უბნის დაგეგმარება, 1938-1942
 რომი, სასტუმრო ამბასადორები (ვია ვენეტო), 1925-1932
 სან-პაულუ, მატარაცოს შენობა, 1939
 სან-პაულუ, ბანდეირანტესის სასახლე, 1938
 რომი, სისტინას თეატრი (1946-1949)
 რომი, საუნივერსიტეტო კაპელა დივინა საპიენცა (1947-1952)
 ფერარა, ახალი პალაცო დელა რაჯონე (1954-1956)
 რომი, სპორტის სასახლე (1960), პიერ ლუიჯი ნერვისთან თანამშრომლობით

 რესურსები ინტერნეტში 
 Piacentini Marcello. Fascismo - Architettura - Arte / Arte fascista web site

 ლიტერატურა 

  Luigi Monzo, trasformismo architettonico – Piacentinis Kirche Sacro Cuore di Cristo Re in Rom im Kontext der kirchenbaulichen Erneuerung im faschistischen Italien, in Kunst und Politik. Jahrbuch der Guernica-Gesellschaft, 15.2013, pp. 83-100.
  Christine Beese, Marcello Piacentini. Moderner Städtebau in Italien. Berlin 2016.
  Luigi Monzo, Review to Beese, Christine: Marcello Piacentini. Moderner Städtebau in Italien, Berlin 2016. In architectura: Zeitschrift für Geschichte der Baukunst, 45.2015/1 (published October 2016), pp. 88-91.

 სქოლიო 

კატეგორია:რომში დაბადებულები