ლაპიტოსი

ლაპიტოსი ან ლაპეთოსი (;ბერძნული სახელწოდების წარმოთქმა ანტიკური პერიოდიდან მოყოლებული შეიცვალა. თავდაპირველად იყენებდნენ კვიპროსულ ფორმას Λάπαθος — ლაპათოსი. ) — ქალაქი კვიპროსზე. დე ფაქტო, ის ჩრდილოეთი კვიპროსის კონტროლის ქვეშ იმყოფება.

არქეოლოგების მტკიცებით, ლაპიტოსი დაარსდა აქაიელი ძმების — პრაქსანდროსისა და კეფეუსის — მიერ. სტრაბონის ცნობით, ახლომდებარე ლაპათოსის ანტიკური დასახლება სპარტელებმა დააარსეს.

ასურული წარწერების მიხედვით, ლაპიტოსი ერთ-ერთი იყო იმ თერთმეტ კვიპროსულ სამეფოთაგან, რომლებიც იმ დროისათვის არსებობდნენ. სპარსელთა ბატონობის პერიოდში, ქალაქში ფინიკიელები დასახლდნენ. ბოლო დამოუკიდებელი მმართველი იყო პრაქსიპოსი, რომელიც პტოლემეოს I-მა ძვ. წ. 312 წელს დაემორჩილა.

ლამბუსა — სახელწოდება, რომელიც თანამედროვე ლაპიტოსის ჩრდილოეთით მდებარე ანტიკურ ბერძნულ დასახლებას მოიხსენიებს, მდებარეობს ქალაქისგან დაახლოებით  დაშორებით, ზღვის სანაპიროზე.


 ისტორია 

რომამდელი ხანა 

სტრაბონის მიხედვით, ლაპეთოსი „ლაკონელებისა და პრაქსანდროსის აშენებულია“. ფილოსოფოსი ეფესოსელი ალექსანდრე მას უწოდებდა „იმეროესას“, რაც ნიშნავს „მომხიბვლელს“ და „ვნებათა აღმძვრელს“. 

ლაპიტოსი არქეოლოგიურ ლიტერატურაში ხშირად მოიხსენიება როგორც ლაკონიური კოლონია, რომელიც ტროას ომის შემდეგ აშენდა პრაქსანდროსის, მისი პირველი მეფის მიერ. თუმცა არქეოლოგიური აღმოჩენები — მათ შორის კერამიკული ჭურჭელი და დოქების საწარმო ბორბლები — მიუთითებს, რომ დასახლება ჯერ კიდევ ძვ. წ. III ათასწლეულში არსებობდა. სიცილიელი დიოდორე, რომელიც ძვ. წ. IV საუკუნეში მოღვაწეობდა, წერდა, რომ ლაპიტოსი კვიპროსზე, ცხრიდან ერთ-ერთი სამეფო იყო

ლაპიტოსის მეფე პეისისტრატე, თავისი ფლოტით, სალამინის მმართველ ნიკოკრეონთან და კურიონის მმართველ სტასანორთან ერთად, დაეხმარა ალექსანდრე მაკედონელს ტვირის აღებაში ფინიკიაში. ამის საპასუხოდ ალექსანდრემ, როგორც გამარჯვებულმა მხედართმთავარმა, კიპროსი სპარსელებისგან დამოუკიდებლად გამოაცხადა. ლაპეთოსის უკანასკნელი მეფე იყო პრაქსიპოსი.

 რომაული, ბიზანტიური და ლუზინიანების ეპოქა 

რომაული მმართველობის პერიოდში ლაპეთოსში 10,000-ზე მეტი მოსახლე ცხოვრობდა. იგი კვიპროსის ოთხ ადმინისტრაციულ ერთეულთაგან ერთ-ერთს წარმოადგენდა. უძველესი დროიდან ლაპიტოსი წარმოადგენდა სპილენძის გადამუშავების ცენტრს და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, თიხის ნაწარმის მნიშვნელოვან საწარმოს.

პროტოქრისტიანულ პერიოდში (ძვ. წ. 25 – ახ. წ. 250) ლაპეთოსმა მნიშვნელოვანი კომერციული აღმავლობა განიცადა — როგორც თავისი წარმოების მრავალფეროვნების, ასევე პორტისა და გემთსაშენის წყალობით. სწორედ ამ პერიოდში დაერქვა მას ლამბუსა — რაც ითარგმნება როგორც „მბრწყინავი“ — სავარაუდოდ მისი სიმდიდრის ბრწყინვალების, სისუფთავის, სილამაზის ან სანაპიროს შუქურის გამო, რომელიც ნათებას აფრქვევდა ირგვლივ.

ქრისტიანობის პირველ წლებში პავლე ტარსოსელი, ბარნაბა და მარკოზი მახარებელი ლაპეთოსს ეწვივნენ ტარსოსიდან. ბარნაბას ეპისტოლეების თანახმად, ქალაქს იმ დროს გალავანი გააჩნდა. ბარნაბა აღნიშნავს, რომ მეორე მგზავრობისას მარკოზთან ერთად კედლების გარეთ დარჩნენ, ვინაიდან მათ ქალაქში შესვლის უფლება არ მიეცათ. გვიან ანტიკურ ხანაში ლაპეთოსი განთქმული იყო თავისი სიმდიდრით, ვაჭრობით, ხელოვნებითა და განვითარებით. ლაპეთოსის ეპისკოპოსი თეოდოტოსი (დაახ. 314–324 წწ.) მოწამეად აღესრულა კირნეაში, ხოლო ეპისკოპოს დიდიმოსის ნაცვლად მეოთხე საეკლესიო კრებაზე (451) წმინდა ეულალეოსი ან ეულამპიოსი იმყოფებოდა, რომლის სახელობის ეკლესია ახლაც დგას ახეიროპოიეტოსის მონასტერთან ახლოს.

არაბთა შემოსევების შედეგად ლაპეთოსი მძიმედ დაზიანდა. მოსახლეობა ხშირად გარბოდა და კუნძულის შიდა ტერიტორიებზე აფარებდა თავს.

ბიზანტიელებმა კვიპროსი არაბებისაგან 965 წელს გაათავისუფლეს, რის შემდეგაც ლაპეთოსიდან გაქცეული მოსახლეობა დაბრუნდა და ქალაქი თავიდან აღადგინა ახალი ადგილმდებარეობით — ზღვას მოშორებით, პენტადაქტილოსის მთის ძირში.

ლუზინიანების მმართველობის პერიოდში ლაპეთოსს უფრო დიდი მოსახლეობა ჰყავდა, ვიდრე ლიმასოლს, ფამაგუსტასა და პაფოსს. ოსმალთა შემოსევამდე რამდენიმე წლით ადრე ქალაქში ზანეტო დანდოლოს ხელმძღვანელობით განთავსებული იყო 3000-კაციანი ჯარი. დანდოლო ნიქოზიის დაცვას შეეწირა.

 ოსმალეთის პერიოდი 
1780 წელს ლაპეთოსის ნაწილი გამოიყო და ჩამოყალიბდა ახალი სოფელი — კარავასი.

 ბრიტანეთის მმართველობა 
ბრიტანული კვიპროსი (1878–1960)

ლაპეთოსს კომუნალური სტატუსი მიენიჭა მას შემდეგ, რაც კვიპროსზე ბრიტანეთის მმართველობა დამკვიდრდა. ქალაქის პირველი მერი იყო ანდრეას კუმიდესი.

 არქეოლოგიური გათხრები 
ლაპეთოსის მახლობლად აღმოჩენილია დიდი სამარხი ბრინჯაოს ხანიდან (დაახ. ძვ. წ. 2000–1800), რომელშიც ასობით საფლავია. გათხრები ჩატარდა ჯონ მაიერსის ხელმძღვანელობით 1913 წელს და მენელაოს მარკიდესმა გააგრძელა 1917 წელს. სამწუხაროდ, ადგილი არაერთხელ გაუძარცვავთ სამარხთა მაძიებლებს.

 შვედური კვიპროსის ექსპედიცია 
შვედური კვიპროსის ექსპედიცია წლების განმავლობაში — 1927–1931 — მუშაობდა კვიპროსში და 25-ზე მეტ არქეოლოგიურ ადგილზე ჩაატარა გათხრები. მათი ერთი ნაწილი ლაპიტოსშიც განხორციელდა. გათხრებისას აღმოჩენილი იქნა კერამიკული ნაწარმის მრავალფეროვანი ნიმუშები, ასევე სპილენძისა და ბრინჯაოს იარაღები. სპეციალური ყურადღება დაიმსახურა წაგრძელებული კისრის მქონე თიხის დოქებმა (ე.წ. „ნისკარტიანი“), რომლებიც წითლად არის შეღებილი და წააგავს ანატოლიის ანალოგიურ ნაწარმს.


ლაპიტოსის დასავლეთით აღმოჩენილია უძველესი დასახლება, რომელიც მიეკუთვნება ნეოლითურ ან ქალაქოლითურ ხანას და ცნობილია სახელწოდებით ალონია თონ პლაკონ. ტერიტორია მნიშვნელოვნად დაზიანდა როგორც ბუნებრივი, ასევე ადამიანური ფაქტორების შედეგად, რის გამოც მისი ზუსტი საზღვრების დადგენა გაძნელდა. აღმოსავლეთით არსებული დასახლება დაზიანდა ზამთრის წყალდიდობებითა და მიწათმოქმედებით — დაწყებული რომაული, ბიზანტიური პერიოდიდან და გაგრძელებული თანამედროვე პერიოდის ჩათვლით. ამიტომაც აღმოჩენილია მხოლოდ მცირე მასალები: ქვის საძირკვლები, ბუხრები და სამი კლდეში გამოკვეთილი სამარხი (ბოთროსი). სავარაუდოდ, ეს ადგილი ოთხ სხვადასხვა პერიოდს განეკუთვნება. მოგვიანებით, დასახლებამ ფუნქცია შეიცვალა და გეომეტრულ ხანაში იქცა ნეკროპოლისად, რის გამოც კლდეში გამოკვეთილი სამარხებია აღმოჩენილი. იმ პერიოდის დამარხვისთვის გამოიყენებოდა ძველი ნეოლითური სახლების ქვის ბლოკები როგორც სამარხის კარები.

დასავლეთ დასახლებაში აღმოჩნდა ოთხი ქოხის ნაშთები და სამი ბუხარი. არტეფაქტები ძირითადად სამ კატეგორიას განეკუთვნებოდა: ქანებისგან დამზადებულ ნივთებს, შვიტსა და კერამიკას. განსაკუთრებით ხშირია ყავისფრად შეფერილი შვიტისგან დამზადებული ნივთები. ქვისგან დამზადებულ არტეფაქტებს მიეკუთვნებოდა ნაჯახები, უროები და მჭრელები. კერამიკული ნაწარმიდან ყველაზე გავრცელებული იყო წითლად დაფერილი, უბრალო თეთრი და მოხატული კერამიკა. დასახლებები თარიღდება ძვ. წ. 3000 წლით, თუმცა აღმოსავლეთი დასახლება უფრო ძველი ჩანს, ვიდრე დასავლეთი.


ლაპიტოსის დასავლეთით, ვრისი ტუ ბარბა (ბერძ. — „ბაბუას წყარო“) — ამ ადგილას ექსპედიციამ განაგრძო ბრინჯაოს ხანის ნეკროპოლისის გათხრები. ადგილი წარმოადგენს თეთრი კირქვის კლდეს, რომელიც ზღვასთან დახრილია და ხშირი წყალდიდობებით დაზიანდა, რის გამოც დღეს ნეკროპოლისის კვალები თითქმის არ ჩანს. შვედები არ იყვნენ პირველი, ვინც იქ გათხრები ჩაატარა, მაგრამ პირველნი იყვნენ, ვინც კვლევის შედეგები გამოაქვეყნა. ჯონ მაიერსმა და მენელაოს მარკიდესმა კვიპროსის მუზეუმის სახელით იქ გათხრები ჩაატარეს 1913 და 1917 წლებში.

შვედურმა ექსპედიციამ ორი თვის განმავლობაში გამოიკვლია 23 სამარხი, რათა ერთი შეზღუდული არეალის ფარგლებში წარმომადგენლობითი ნიმუშები შეეგროვებინათ. სამარხების უმეტესობა არის დრომოსის ტიპის — გრძელი დერეფნიდან გაღებული სამი მრგვალი კამერით. სამარხის კარებად გამოიყენებოდა თხელი კირქვის ფილები, რომლებიც დამატებითი ქვებით იყო გამაგრებული. აღმოჩნდა, რომ სამარხები მრავალჯერ გამოიყენებოდა და ზოგჯერ გარდაცვლილთა შორის იცვლებოდა დაკრძალვის ნივთები. აქ მარხავდნენ როგორც მამაკაცებს, ასევე ქალებს. სამარხების უმრავლესობა მიეკუთვნება ძვ. წ. მე-20 – მე-18 საუკუნეებს და ძირითადად წითლად დაფერილი კერამიკული ნაწარმით გამოირჩევა.


რკინის ხანის კასტროსის ნეკროპოლისში გათხრები გაგრძელდა 1927 წლის ნოემბრიდან 1928 წლის აპრილის ბოლომდე. ტერიტორია ადრე არ იყო გათხრილი, თუმცა ბიზანტიური პერიოდის განმავლობაში გაუძარცვავთ. ექსპედიციამ გამოიკვლია დაახლოებით 30 სამარხი. სამარხების სტრუქტურა განსხვავებულია სხვადასხვა პერიოდებში, თუმცა უმეტესობა მაინც დრომოსის ტიპს მიეკუთვნება. როგორც სხვა კვიპროსულ ნეკროპოლებში, აქაც ნათელია, რომ სამარხები ოჯახურ დაკრძალვებს ემსახურებოდა და მრავალჯერადი გამოყენებისთვის იყო განკუთვნილი. ზოგიერთი სამარხი განსაკუთრებით მდიდარი აღმოჩნდა. მაგალითად, სამარხებში 403 და 420 დაკრძალულ ქალებს ეცვათ ოქროს სამკაულები და ჰქონდათ ოქროს ორნამენტები, მათ შორის: ხუთი ოქროს ფირფიტა ფიგურალური გამოსახულებებით, ქსოვილის საკერავი წნელები და თავსაბურავის დეკორატიული სამაგრები.

 გეოგრაფია 
ლაპიტოსი მდებარეობს კირნეიდან დაახლოებით 14 კილომეტრის დასავლეთით, კვიპროსის ჩრდილო სანაპიროზე. აღმოსავლეთით ესაზღვრება კარავასი, დასავლეთით — ბასილეა, სამხრეთით კი — სისკლიპოსი, აგრიდაკი და ლარნაკა-ტის-ლაპითუ. ტერიტორია ვრცელდება პენტადაქტილოსის მთიან ზონიდან ხმელთაშუა ზღვის სანაპირომდე. განსაკუთრებით გამოირჩევა ლაპიტოსის ფონად გადაჭიმული პენტადაქტილოსის ყველაზე მაღალი წერტილი — კიპარისოვუნო.

 ეკონომიკა 
ლაპიტოსის ეკონომიკაში დასაქმებულთა უმრავლესობას წარმოადგენენ საჯარო მოხელეები და მუშა ფენა. მოსახლეობის დანარჩენი ნაწილი საქმიანობს ტურიზმის, სოფლის მეურნეობის, მცირე საწარმოებისა და თევზჭერის სფეროებში.

 სოფლის მეურნეობა 
ლაპიტოსს უხვი წყლის რესურსი აქვს — მადლიერმა წყაროებისა და ნოყიერი მიწების წყალობით. ეს ქმნის მრავალფეროვან სასოფლო-სამეურნეო წარმოებას. მთავარი კულტურაა ციტრუსები, განსაკუთრებით ცნობილია ლაპიტოსის ლიმონები. მთიან ზონაში გავრცელებულია ზეთისხილისა და ქარობის ხეების გამრავლება. ასევე მოჰყავთ პისტაკიო, კონარი და კოლოკასი. თუთას ხეები იცავს ლიმონებს ზღვის ნამისა და ქარებისგან და ამავე დროს წარმოადგენს აბრეშუმის წარმოების ძირითადი წყაროს. ლაპიტოსს ასევე აქვს ქლიავის მრავალი ჯიში, მათ შორის უნიკალური „ფლოკკარუესის“ სახეობა.

 პოლიტიკა 
 თურქი კვიპროსელების მუნიციპალიტეტი 
ლაპიტოსის (ლაპტა) მუნიციპალიტეტი, რომელიც ქალაქს დე ფაქტო მართავს, დაარსდა 1974 წლის 19 ნოემბერს თურქი კვიპროსელების ავტონომიური ადმინისტრაციის კაბინეტის მიერ. მოქმედი მერია — ფუათ ნამსოი ეროვნული ერთიანობის პარტიიდან, რომელიც ამ თანამდებობაზე იმყოფება 1994 წლიდან.

 ბერძენ-კვიპროსელი მერი 
ლაპიტოსის ბერძნულმა მუნიციპალიტეტმა თავისი არსებობა 1878 წელს დაიწყო ბრიტანეთის მიერ კვიპროსის ოკუპაციის შემდეგ, როდესაც დაარსდა ათი ახალი მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთი. მუნიციპალიტეტის სიმბოლოზე გამოსახულია რქებიანი ათენა, რაც უკავშირდება ქალაქში აღმოჩენილ ანტიკურ მონეტას. 1974 წელს თურქული შეჭრის შედეგად, მუნიციპალიტეტი იძულებით განიდევნა, თუმცა მოქმედი მუნიციპალური საბჭო დარჩა თავის პოზიციებზე 1987 წლამდე. დღეს ლაპიტოსის მერია განთავსებულია ამოხოსტუს ქუჩა 37-ში და საერთო შენობას იყენებს კიტრეას დევნილ მერიასთან. მოქმედი დევნილი მერი არის ნეოპტოლემოს კოცაპასი.

1974 წლამდე ლაპიტოსი ადმინისტრაციულად იყოფოდა ექვს ენორიად (), თითოეულს ჰყავდა თავისი სამოქალაქო და სასულიერო მმართველობა — თემის საბჭო, მართლმადიდებელი მღვდელი და სასაფლაო. ენორიები იყო:

ზემო ლაპიტოსი: აია ანასტასია და აია პარასკევის ენორიები (ერთად — ზემო ენორიები)

აიოს თეოდოროსი — დასავლეთით

ტიმიოს პროდრომოსი — ცენტრში

აიოს ლუკასი — ცენტრში

აიოს მინასი — აღმოსავლეთით

მეშვიდე ადმინისტრაციული განყოფილება იყო თურქი კვიპროსელების კვარტალი.

 ეკლესია-მონასტრები და მეჩეთები 

ლაპიტოსში მდებარეობს 14 ეკლესია, 2 მეჩეთი და 2 მონასტერი. მათ შორის აღსანიშნავია:

წმინდა თეოდორეს ეკლესია — აშენდა 1834 წელს. ეზოში აქვს ორი თეთრი სვეტი ბიზანტიური ჯვრებით, ხოლო გალერეა XVII საუკუნით თარიღდება. ეზოში არის ძველი საწნახელი. ლეგენდის მიხედვით, თავდაპირველად მიცვალებულთა სამლოცველო იყო.

წმინდა მინასის ეკლესია — მდებარეობს აღმოსავლეთით, აშენდა 1843 წელს. მასში წარმოდგენილია წმინდა მინასის ხატები ცხენზე, ადრე გააჩნდა დიდი ხატი XVIII საუკუნის დასაწყისიდან.

წმინდა ანასტასიას ეკლესია და მონასტერი — აშენებულია ძველი ლაპიტოსის ციხის ადგილზე. აშენდა XVIII საუკუნეში, კედლებზე წარმოდგენილია მრავალი ფრესკა. აქვს პატარა სამლოცველო, რომელიც ეძღვნება აია ევდოკიას.

წმინდა პარასკევის ეკლესია — აშენდა 1892 წელს ძველი ეკლესიის ნანგრევებზე. იქ დაცული იყო ძველი ხატები 1974 წლამდე, რის შემდეგაც ისინი გაიძარცვა.

წმინდა ლუკასის ეკლესია — აშენდა 1850 წელს. ამჟამად არის ბალეტის სკოლა.

ტიმიოს პროდრომოსის ეკლესია — მდებარეობს ცენტრში. აშენებულია XVII საუკუნეში გოთიკურ სტილში. ზარის კოშკზე გამოსახულია ადამიანებისა და ცხოველების ფიგურები, დასავლეთ კედელზე კი — დავითის ვარსკვლავი.

წმინდა ევლალიოსის ეკლესია — სანაპიროზე, ახეიროპოიეტოსის მონასტრის მახლობლად. აშენებულია ადრეული ქრისტიანული ეკლესიის ნანგრევებზე. ოთხი ცენტრალური სვეტი დღემდე დგას, ერთ-ერთზე ამოჭრილია ბიზანტიური ჯვარი. გათხრებისას აღმოჩენილია სამი სხვადასხვა დროის მოზაიკის ფენა — VI, XI და XIV–XV საუკუნეების.

წმინდა ევლამპიოსის ეკლესია — მდებარეობს ახეიროპოიეტოსის მონასტრის მახლობლად. თავდაპირველად მრევლი იყენებდა როგორც პაგანურ სამარხს, მოგვიანებით გადაიქცა ადრექრისტიანულ სამლოცველოდ. ახასიათებს რომაული ნიშები და ფრესკების კვალი. არ აქვს ნართექსი, მაგრამ აქვს აბსიდი.

მეჩეთები:
ჰაიდარ ფაშაზადე მეჰმედ ბეის მეჩეთი — აღმნიშვნელი წარწერა მიუთითებს 1870 წელს. არქიტექტურულად გამორჩეულია კვიპროსის მასშტაბით: გუმბათი ზემოდან განთავსებულია რვაკუთხედ საყრდენზე და შემკულია ოთხი ნახევარგუმბათით. მოიხსენიება, როგორც ერთ-ერთი ულამაზესი ქვის მეჩეთი კუნძულზე.

ესეიედ ელჰაჯ მეჰმედ აღას მეჩეთი — ცნობილია როგორც ზედა ლაპტას მეჩეთი. აშენდა 1828 წელს მღვდელმთავრის მიერ, თავდაპირველად მიწის სახურავითა და მინარეთის გარეშე. 1887–1889 წლებში შენობას დაემატა ეზო, კრამიტის სახურავები და 25 ფუტიანი მინარეთი. 1899 წელს ფუნქციონირებდა ასევე სკოლაც. ქვის მინარეთი 1974 წელს განადგურდა და 1976 წელს შეცვალა ბეტონის ახალი მინარეთი.

 კულტურა 
ლაპიტოსი ყოველწლიურად მასპინძლობს ლაპტას ტურიზმის ფესტივალს, რომელიც ტარდება ივნისის პირველ კვირაში. ფესტივალის ფარგლებში იმართება მრავალი კულტურული და სპორტული ღონისძიება, ფოლკლორული ცეკვების წარმოდგენები სხვადასხვა ქვეყნის ჯგუფების მონაწილეობით და კონცერტები.

ლაპიტოსში დამკვიდრებულია უნიკალური ხელსაქმე — „ლაპტას მაქმანი“ (), რომელიც შესრულებულია ლითონის ნაჭერზე ჯვარედინი ნაკერის ტექნიკით და დღემდე ინახება როგორც ტურისტული პროდუქტი. ქალაქი ასევე ცნობილი იყო თხილის ხისგან დამზადებული გულბადეებით, რომლებიც კულტურულად მნიშვნელოვანი ნივთები იყო კვიპროსისთვის. ქალაქში ტრადიციული იყო დანების დამზადება — ჩასადები თხის რქისგან მზადდებოდა, ხოლო დანები გამოირჩეოდა სიზუსტით და დამზადების ხარისხით. ლაპიტოსი კვიპროსის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი აბრეშუმის მწარმოებელი ცენტრია. ადგილობრივი აბრეშუმი ფართოდ გამოიყენებოდა როგორც ადგილობრივად, ისე კუნძულის მასშტაბით ხალხური რეწვისა და ქსოვისთვის.

ლაპიტოსი აქტიური სპორტული ცხოვრებითაც გამოირჩევა, განსაკუთრებით წყალზე დაფუძნებული სპორტით. პოპულარულია წყალქვეშა ცურვა, ინდოსაფარი, ჰიდროსკუტერი, წყლის თხილამურები და პარასეილინგი. ასევე ვრცელია ცხენოსნობა და ველოსპორტი. ქალაქი მდებარეობს რამდენიმე ტურისტულ ბილიკზე, რომლებიც Natura 2000-ის მიერ არის დაცული — ეს ბილიკები გადის ტყეებზე, ძველი ქალაქებისა და ტაძრების ნანგრევებზე, ეკლესიებსა და ისტორიულ საწყობებზე.

ქალაქში ფუნქციონირებს საფეხბურთო კლუბი Lapta Türk Birliği S.K., რომელიც ჩრდილოეთი კვიპროსის სუპერ ლიგაში თამაშობდა 2014–2015 წლების სეზონში, თუმცა სეზონის ბოლოს გავარდა ლიგიდან.

 გამოჩენილი პიროვნებები 
გიორგი კვიპროსელი — ბიზანტიელი გეოგრაფი

იოანე ცანგარიდისი — ბერძენი გენერალი

ანდრეას გ. ორფანიდესი — ისტორიისა და არქეოლოგიის პროფესორი, მუსიკალური კომპოზიტორი

 საერთაშორისო ურთიერთობები 

 დაძმობილებული ქალაქები 
ლაპიტოსი არაოფიციალურად დაახლობლებულია შემდეგ ქალაქებთან:

 ბუიუქჩეკმეჯე, თურქეთი (2007 წლიდან)

 ქემერი, ანტალია, თურქეთი (2012 წლიდან)

 კარპოში, სკოპიე, ჩრდილოეთ მაკედონია (2015 წლიდან)

რესურსები ინტერნეტში
History of Lapithos by the Municipality

Parish Churches of Lapithos by the Municipality

Farming and Crops

Lapta town and its history

About Lapta Village 

სქოლიო

კატეგორია:მუნიციპალიტეტები კირნეის რაიონში
კატეგორია:სანაპირო დასახლებები კვიპროსზე
კატეგორია:ძველი კვიპროსის ქალაქები
კატეგორია:ჩრდილოეთი კვიპროსის მუნიციპალიტეტები
კატეგორია:კვიპროსის ბუნება
კატეგორია:კვიპროსის ქალაქები
კატეგორია:ჩრდილოეთ კვიპროსის დასახლებული პუნქტები
კატეგორია:ჩრდილოეთ კვიპროსის რაიონები