ნანოგიტარა

ნანოგიტარა — მიკროსკოპულად მცირე, კრისტალური სილიციუმისაგან გამოთლილი გიტარა. ის 1997 წელს შექმნა დასტინ კარმა, პროფესორ ჰაროლდ გ. კრეიგჰედის ხელმძღვანელობით, კორნელის ნანოფაბრიკაციის ლაბორატორიაში. იდეა გაჩნდა, როგორც ნანოტექნოლოგიის ილუსტრირების სახალისო გზა, რომელმაც საზოგადოების ყურადღება მალევე მიიპყრო.Payne J, Phillips M, The World’s Best Book. Running Press, 2009. , p. 109  სადავოა, უნდა იგულისხმებოდეს თუ არა ნანოგიტარა ნამდვილ გიტარად, თუმცა გავრცელებული მოსაზრებით, ის ნამდვილად გიტარად ითვლება.Schummer J, Baird D. Nanotechnology Challenges: implications for philosophy, ethics and society. World Scientific, 2006. , pp. 50–51; Nordmann A. Noumenal Technology: Reflections on the incredible tininess of nano. Techne: Research in Philosophy and Technology 8(3), 2005 read online, accessed August 15, 2010 

 განმარტება 
ნანოტექნოლოგია აპატარავებს ჩვეულებრივ საგნებს - ამ შემთხვევაში გიტარას. მას გამოიყენებენ, რომ შექმნან პატარა კამერები, სასწორები და ფარული მოსასმენი მოწყობილობები. კარგი მაგალითად ჩაითვლება ნანოსენსორული მტვერი - სმარტდასტი (ასევე ცნობილი, როგორც „ჭკვიანი მტვერი“), რომელიც გულისხმობს კამერას ან მოსასმენ მოწყობილობას, რომელიც ქვიშიც მარცვალზე პატარაა.Piddock, Charles. Future Tech. Creative Media Applications, Inc. 2009.
, pp. 35–39 ნანომეტრი მეტრის მემილიარდედია - შედარებისთვის ადამიანის თმა სისქეში დაახლოებით 200,000 ნანომეტრია. ნანოგიტარის სიგრძე დაახლოებით ადამიანის თმის დიამეტრის ერთი მეოცედის ტოლია (10 მიკრომეტრი ან 10 000 ნანომეტრი). გიტარის ექვსივე „სიმი“ მხოლოდ 50 ნანომეტრის სიგანისაა. მთელი გიტარა ზომით საშუალო ერითროციტის ტოლია. ის ამოჭრილია კრისტალური სილიციუმის მარცვლიდან, სპეციალური ლაზერის მეშვეობით, რომელსაც ატარებენ ერთგვარ საფარზე სახელად „რეზისტი“. ამ პროცესს ელექტრონულ სხივზე დაფუძნებული ლითოგრაფია ეწოდება.

გიტარის სიმების ვიბრირება შესაძლებელია პაწაწინა ლაზერებით, ატომური ძალის მიკროსკოპის გამოყენებით, ისევე როგორც გიტარისტს შეუძლია გამოიყენოს მედიატორი. სიმები დაახლოებით 40 000 000 ჰერცზე ვიბრირებს, რაც დაახლოებით 15 ოქტავით მეტია, ვიდრე ჩვეულებრივი გიტარის, რომელიც, როგორც წესი, 1318.510 ჰერცამდე აღწევს. მისი ხმის გაძლიერების შემთხვევაშიც კი, ადამიანის ყური მას ვერ აღიქვამს.Physics News Update 659(3), October 28, 2003, The High and Low Notes of the Universe read online (accessed 15 August 2010)

 შედეგები 
ნანოგიტარა არ შექმნილა მუსიკალური გართობისთვის — ის წარმოადგენს ტექნოლოგიას, რომლის ხმაც არ ისმის, მაგრამ რომელიც შეიძლება სასარგებლო იყოს. ნანო-ობიექტების მიერ წარმოქმნილ ხმოვან ტალღებს „სონიფიკაცია“ ეწოდება. ასეთი ობიექტები რიცხვობრივ მონაცემებს „ჟღერადად“ წარმოადგენენ და ინფორმაციის დამუშავებაში განსხვავებული ტიპის დახმარებას გვთავაზობენ — მაგალითად, უსიტყვო, სინთეზურ ხმებს.Barrass S, Kramer G. Using sonification. Multimedia Systems 7:23–31, 1999.  ნანოგიტარის შექმნის შემდეგ, კრეიგჰედის ლაბორატორიაში მკვლევრებმა კიდევ უფრო პატარა მოწყობილობები შეიმუშავეს. ერთ-ერთი იდეაა, რომ ასეთი მინიატურული ხელსაწყოები შესაძლოა გამოსადეგი გახდეს ძალიან პატარა ნაწილაკების, მაგალითად ბაქტერიების, გასაზომად — რაც სამედიცინო დიაგნოზის დასმაში დაგვეხმარება.“Nano becomes ‘atto’ and will soon be ‘zepto’ for Cornell.” Azonanotechnology, April 2004. read online, accessed 15 August 2010

 სქოლიო 

კატეგორია:გიტარა
კატეგორია:ნანოტექნოლოგია