გიონიკუ სოსეჯი

გიონიკუ სოსეჯი (魚肉ソーセージ, Gyoniku sōsēji) — იაპონური თევზის სოსისი, რომელიც დამზადებულია სურიმისგან. ის იყიდება პლასტმასის შეფუთვაში, როგორც მსუბუქი ხემსი. გიონიკუ სოსეჯი ჰგავს ტრადიციულ „თევზის ნამცხვარს“, კამაბოკოს. გიონიკუ სოსეჯი და კამაბოკო იაპონური თევზის გამოყენების 26% შეადგენს.

 წარმოება 
გიონიკუ სოსეჯის სამრეწველო წარმოება დაიწყო 1950-იან წლებში, და წარმოადგენდა ერთ-ერთ ადრეული ინოვაციას ჭარბი მინტაის გამოყენების წინააღმდეგ. მისი წარმოება უზრუნველყოფს სახვადასხვა სახეობის თევზის საკვებში გატანას და თევზის სახეობების ან სხვა ხორცის უფრო ფართო სპექტრის გამოყენებას.

ის შეიძლება შეიცავდეს ცხოველურ ცხიმებს, ჟელატინს, ხორბლის წებოვანას, კარტოფილის სახამებელს, მარილს, მონოსოდიუმის გლუტამატს, სოდიუმის ნიტრიტს, ფოსფატებს და ხელოვნურ საღებავებს. მათ ათავსებენ პლასტმასის სპეციალურ გარსში, რომელიც დამზადებულია ქლორირებული რეზინისგან, ვინილიდენქლორიდისგან ან ბოლო პერიოდში — ნეილონის ფირისგან. ეს გარსი ჩვეულებრივ ნათელი მონარინჯისფრო-წითელი შეფერილობისაა, რომ ულტრაიისფერი სხივებისგან ფერი არ დაკარგოს. სოსისი მზადდება 80-90 გრადუს ცელსიუსზე დაახლოებით 50 წუთის განმავლობაში. ოთახის ტემპერატურაზე ასეთი პროდუქტი უვნებლად ორი კვირის განმავლობაში ინახება.

 თევზი და სხვა ცილები 
ამ პროდუქტის დასამზადებლად ხშირად იყენებენ თევზის ისეთ სახეობებს, როგორიცაა მარლინი და ყვითელფარფლა თინუსი. ასევე გამოიყენება დიდთვალა თინუსი, მინტაი, სკუმბრია, ზოგჯერ კი ზვიგენი, ვეშაპი ან კალმარი. გარდა თევზისა, შესაძლებელია სხვა სახის ხორცისა და ფრინველის გამოყენებაც. მაგალითად, ნაგოიაში მსგავსი პროდუქტი მზადდება ღორის, ცხვრისა და ქათმის ხორცით. თევზს ან ხორცს ამუშავებენ და აქცევენ სურიმად — რბილ მასად, რომლითაც შემდეგ საბოლოო პროდუქტი მზადდება.

 ისტორია 
გიონიკუ სოსეჯის წარმოება იაპონიაში ინდუსტრიალურად 1950-იან წლებში დაიწყო. ეს იყო ერთ-ერთი პირველი იდეა, რომელიც ზედმეტი რაოდენობით ალასკის მინტაის გამოყენებას ებრძოდა. მისი წარმოება უზრუნველყოფს სახვადასხვა სახეობის თევზის საკვებში გატანას და თევზის სახეობების ან სხვა ხორცის უფრო ფართო სპექტრის გამოყენებას. 

კომპანია Seinan Kaihatsu Co., Ltd.-მ კომერციული მასშტაბით გიონიკუ სოსის წარმოება პირველად 1951 წელს დაიწყო.  1965 წელს იაპონიაში მისმა წარმოებამ პიკს მიაღწია — წლიურად დაახლოებით 180,000 მეტრული ტონა მზადდებოდა. მას შემდეგ წარმოება შემცირდა, თუმცა 1990-იანი წლებიდან შედარებით დასტაბილურდა და ახლა წელიწადში საშუალოდ 60,000-70,000 მეტრულ ტონას შეადგენს. 

გიონიკუ სოსეჯი კორეაში პირველად 1943 წელს, იაპონელი მოსახლეობისათვის გამოჩნდა, 1963 წლიდან კი კომპანია ჯინ ჯი ჰამმა მისი მასობრივი წარმოება დაიწყო და 1980-იან წლებში პოპულარული გახდა ბავშვების სასკოლო ლანჩებში — დოსირაკებში. მოგვიანებით, კომპანია CJ Foods-მა შექმნა მისი პატარა ვარიანტები ხემსი საჭმლის სახით და დაამატა სხვა ინგრედიენტებიც — სიმინდი, ყველი და სხვა საკვები დანამატები. ეს სოსისები ბაზარზე „Maxbong“-ის სახელწოდებით გამოჩნდა.

 მომხმარებლის შეფასება და გამოყენება 
გიონიკუ სოსეჯს კარგი რეპუტაცია აქვს — მასში შედარებით ნაკლებია გაჯერებული ცხიმები, ამიტომაც სოსისის ჯანსაღ ალტერნატივად ითვლება. ის განსაკუთრებით პოპულარული გახდა იმ პერიოდში, როცა ცოფის მსგავსი დაავადება (BSE) ძროხის ხორცის მარაგს ემუქრებოდა. ასევე, 2011 წლის ტოჰოკუს მიწისძვრისა და ცუნამის დროს, ეს სოსისები საგანგებო კვების საშუალებადაც გამოიყენებოდა.

მიუხედავად იმისა, რომ გიონიჯუ სოსეჯს, როგორც წესი, პირდაპირ საჭმელად ამზადებენ, მას ასევე იყენებენ კულინარიაში - ხანდახან ის ცვლის სხვა სახის ძეხვს სუპებში, ლაფშის კერძებში ან ზეთში შემწვარ საკვებში.

კორეაში დიდი ზომის გიონიკუ სოსის ჩვეულებრივ ნაჭრებად ჭრიან და ტაფაზე კვერცხის ცომთან ერთად წვავენ, რათა მიირთვან სადილთან ან ბანჩანად — მეორეხარისხოვან კერძად ძირითადი ულუფისთვის.

 სქოლიო 

კატეგორია:იაპონური სამზარეულო
კატეგორია:თევზის კერძები