ვერა ლუბატოვიჩი

ვერა სპირიდონის ასული ლუბატოვიჩი (, ქორწინებით ოსტაშკინა, დ. 26 ივლისი, 1855, მოსკოვი, რუსეთის იმპერია — გ. 19 დეკემბერი, 1907, მოსკოვი, რუსეთის იმპერია) — რუსი რევოლუციონერი, ნაროდნიკი.
ოლღა, ტატიანა, კლავდია და ანა ლუბატოვიჩების და.

ბიოგრაფია
ვერა ლუბატოვიჩი ჩერნოგორიიდან წარმოშობილი აზნაურის, კოლეგიის ასესორის, მოსკოვის სასაზღვრო ინსტიტუტის ყოფილი ინჟინრისა და მოსკოვში აგურის ქარხნის მფლობელის ქალიშვილი იყო.

1868 წელს ჩაირიცხა მოსკოვის მე-2 ქალთა გიმნაზიაში, რომელიც 16 წლის ასაკში, 1871 წელს დატოვა, კურსის დასრულების გარეშე, საზღვარგარეთ გამგზავრების გამო. 1871 წლის მაისში დასთან, ოლგასთან ერთად გაემგზავრა საზღვარგარეთ და მისი თხოვნით ჩაირიცხა ციურიხის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. მონაწილეობდა რუსი ემიგრანტების საქმიანობაში, შედიოდა „ფრიჩების“ წრეში. 1873 წელს მუშაობდა მბეჭდავად ჟურნალ „ვპერიოდის“ სტამბაში. ცხოვრობდა ციურიხსა და პარიზში, დასთან ერთად იყო ჩერნოგორიაში.

რუსეთში დაბრუნების შემდეგ, 1874 წლის 16 ოქტომბერს, ვერჟბოლოვოს სადგურზე დააპატიმრეს ემიგრანტებისგან წერილების გადაცემის ბრალდებით. იგი ჩერნიგოვის ციხეში იმყოფებოდა, საიდანაც 1875 წლის დასაწყისში, მამის გარანტიით გაათავისუფლეს. ვერა ეჭვმიტანილი იყო იმპერიის წინააღმდეგ პროპაგანდის გავრცელებაში (1893 წლის სასამართლო პროცესი), მაგრამ უზენაესის ბრძანებით, 1876 წლის 19 თებერვალს, იგი გაათავისუფლეს სასჯელისგან მტკიცებულებების არარსებობის გამო. 

1875 წლის თებერვალში მონაწილეობდა „ყოველრუსული სოციალ-რევოლუციური ორგანიზაციის“ წესდების შემუშავებაში. მონაწილეობდა მოსკოვის რევოლუციურ წრე „მოსკვიჩებში“, 1875 წლის ზაფხულში შედიოდა ცენტრალურ წრეში, უზრუნველყოფდა კავშირს პროვინციასთან და დაპატიმრებულებთან.

1875 წლის 10 აგვისტოს დააპატიმრეს მოსკოვში, ანთიმოზ გამყრელიძის ბინაზე. მან დაპატიმრების დროს წინააღმდეგობა გაუწია. 1876 წლის 30 ნოემბერს გადაეცა სენატის განსაკუთრებული სხდომის სასამართლოს კანონსაწინააღმდეგო საზოგადოების შექმნის მონაწილეობის, მასში ჩართვის, მოსკოვში მუშებში აკრძალული წიგნების გავრცელებისა და დაპატიმრების დროს წინააღმდეგობის გაწევის ბრალდებით (50-ის პროცესი). 1877 წლის 14 მარტს დამნაშავედ ცნეს და მიუსაჯეს ყველა უფლების ჩამორთმევა და ქარხნებში კატორღული მუშაობა 6 წლით. სენატის მიერ მისი საჩივრის განხილვის შემდეგ, 1877 წლის 7 მაისს, დამნაშავედ ცნეს უკანონო საზოგადოების შექმნაში, მავნე ნაწარმოებების გავრცელების მცდელობაში და თანამდებობის პირის განკარგულებების წინააღმდეგობის გაწევაში და მიუსაჯეს ყველა უფლების ჩამორთმევა და გადასახლება ციმბირის ნაკლებად შორეულ ადგილებში. 1877 წლის 14 აგვისტოს უმაღლესი ბრძანებით ჩამოერთვა უფლებები.

1877 წელს გადაასახლეს ტარაში (ტობოლსკის გუბერნია), სადაც 1880 წელს დაქორწინდა ვიქტორ ოსტაშკინზე. 1881 წელს გლეხებზე მავნე გავლენისა და ადგილობრივი ხელისუფლების „სახიფათო დაუმორჩილებლობის“ გამო, მეუღლესთან ერთად გადაიყვანეს კარჩინსკის ვოლოსტში (კრასნოიარსკის ოლქი, ენისეის გუბერნიის შემადგენლობაში). 1882 წელს გადაიყვანეს მინუსინსკში, შემდეგ ცხოვრობდა ენისეისკში. რუსეთის ევროპულ ნაწილში დაბრუნების შემდეგ, 1890-იან წლებში ცხოვრობდა ორლში, შემდეგ კი მოსკოვში.

გარდაიცვალა 1907 წლის 19 დეკემბერს მოსკოვში. დაკრძალულია ვაგანკოვის სასაფლაოზე (6-ე უბანი).Артамонов М. Д. Ваганьково. М.: Моск. рабочий, 1991. С. 155.

ოჯახი
ვერას მეუღლე იყო ვიქტორ ოსტაშკინი, მისი თანამოაზრე და ამავდროულად მეგობარი. მას ოთხი და ჰყავდა: ოლგა ლუბატოვიჩი — რუსი რევოლუციონერი-ნაროდნიკი, პარტია „ნაროდნაია ვოლიას“ აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. ტატიანა ლუბატოვიჩი (1859-1932) — რუსი ოპერის მომღერალი (მეცო-სოპრანო და კონტრალტო) და ვოკალური პედაგოგი. კლავდია ლუბატოვიჩი (ქორწინებით ვინტერი) (1860-1924) — თეატრალური მოღვაწე, თეატრალური კოლექტივების ორგანიზატორი და ხელმძღვანელი, ანტრეპრენიორი, რუსული კერძო ოპერის (მოსკოვი, 1896-1899) ოფიციალური ხელმძღვანელი, რომელსაც ფინანსურად უჭერდა მხარს სავა მამონტოვი. თეატრის წარუმატებელი ხელმძღვანელობის შემდეგ, ის გაკოტრდა და 1904 წელს დაიხურა, რეკვიზიტები და კოსტიუმები გაიყიდა, მსახიობები კი ზიმინის თეატრში გადავიდნენ.
ანა ლუბატოვიჩი (ქორწინებით მალინინა) (1882-1954 წლის შემდეგ) — გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ 1905 წლიდან 1932 წლამდე მუშაობდა უცხოური ენების მასწავლებლად საშუალო სკოლებში ტორჟოკში, ვიაზმასა და მოსკოვში. ავადმყოფობისა და სტაჟის გამო პენსიაზე გასვლის შემდეგ, ცხოვრობდა ქალიშვილის — მარინა რასკოვას ოჯახში. იგი წიგნის „მარინას ცხოვრების გზა“ ავტორია. — მ.ლ. გამომცემლობა „დეტსკაია ლიტერატურა“, 1950 (პირველი გამოცემა).

ლიტერატურა
 В. С. Осташкина (Любатович) «Далёкое и недавнее». — М.: Издательство Всесоюзного общества бывших политкаторжан и ссыльнопоселенцев, 1930.

რესურსები ინტერნეტში
http://slovari.yandex.ru/

სქოლიო

კატეგორია:ქალები რუსეთში
კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები