გილიკდაღი

გილიკდაღი () — ნეოლითის ეპოქის პრიმიტიული ხალხის საცხოვრებელი ადგილი, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონის სამხრეთით.

 ისტორია 
1930 წელს გერმანელმა არქეოლოგმა იაკობ ჰუმელმა მდინარე განჯაჩაის აუზში არქეოლოგიური გათხრები დაიწყო. მისი მუშაობის შედეგად  ნეოლითისა და ბრინჯაოს ხანასთან დაკავშირებული არქეოლოგიური ძეგლები გამოვლინდა.

ჰუმელის მიერ აღმოჩენილი მასალები თავდაპირველად ხანლარის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში ინახებოდა. 1955 წელს, აზერბაიჯანის ისტორიის მუზეუმის სამეცნიერო გამოფენის ორგანიზებისას, ეს მასალები მუზეუმში გადაიტანეს.

გილიკდაღიდან აღმოჩენილი არქეოლოგიური მასალა მოიცავს 18 ქვის იარაღს; 45 ქვის ფრაგმენტს; 9 ქვის ფილას, რომლებიც ნეოლითის     პერიოდის კულტურულ მახასიათებლებს ასახავენ.

გილიკდაღიდან აღმოჩენილი მასალები არა მხოლოდ ნეოლითის ხანის, არამედ გვიან ბრინჯაოსა და ადრეული რკინის ხანის, ასევე ადრეული შუა საუკუნეების პერიოდებს უკავშირდება. ეს არტეფაქტები ნათლად ასახავს იმდროინდელ მოსახლეობის სოციალურ და ეკონომიკურ საქმიანობას, მათ შორის, იარაღებისა და სამშენებლო მასალების გამოყენებას.

გილიკდაგი მნიშვნელოვან წვლილს შეაქვს აზერბაიჯანის არქეოლოგიურ მემკვიდრეობაში და განჯაჩაის აუზის ისტორიული მნიშვნელობის აღიარებას უწყობს ხელს. მისი ნაშთები წარმოდგენილია როგორც ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყარო აზერბაიჯანის ნეოლითისა და ბრინჯაოს ხანათა კულტურის შესასწავლად.

 რესურსები ინტერნეტში 

 Археологический материал, выявленный во время раскопок Якоба Гуммеля и хранящийся в Национальном Музее Истории Азербайджана. Фариз С. Халили, Баку

კატეგორია:აზერბაიჯანის არქეოლოგიური ძეგლები
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია