ჯულიანის აკადემია

ჯულიანის აკადემია () — პარიზის კერძო სამხატვრო აკადემია, რომელიც დააარსა მხატვარმა როდოლფ ჯულიანმა 1868 წელს და მოქმედებდა 1968 წლამდე. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ის იყო პარიზის სახვითი ხელოვნების სკოლისა და კიდევ ერთი ცნობილი კერძო სკოლის, კოლაროსის აკადემიის, ყველაზე დიდი კონკურენტი. აკადემია დღემდე ცნობილი დარჩა თავისი მაღალი დონის მხატვრების რაოდენობით, რომელიც იქ სწავლობნენ მე-20 საუკუნის დასაწყისში ხელოვნების სწრაფი განვითარების დიდ პერიოდში. 1968 წლის შემდეგ იგი გაერთიანდა „ESAG Penninghen“-თან.

300px|მინი|მ. კ. ბაშკირცევა პარიზის ჯულიანის აკადემიაში. 1881. ტილო, ზეთი. ხელოვნების მუზეუმი, დნეპროპეტროვსკი
ისტორია
ჯულიანის აკადემია დაარსდა 1868 წელს [5][3] (სხვა წყაროების მიხედვით, 1873). მისი დამფუძნებელი, როდოლფ ჯულიანი, იყო საშუალო დონის ხელოვანი, მაგრამ ნიჭიერი ადმინისტრატორი. აკადემიის არსებობის დასაწყისიდანვე იქ ასწავლიდნენ ცნობილი მხატვრები, რომელთაგან ბევრი ასევე იყო სახვითი ხელოვნების სკოლის მასწავლებელი. გარდა ამისა, ჯულიანმა მოახერხა პარიზის სალონის ჟიურის ოთხი წევრის მასწავლებლად მოზიდვა: უილიამ ბუგერო, ტონი რობერ-ფლერი, ჟიულ ლეფევრი და გუსტავ ბულანჟე.

ჯულიანის აკადემიაში სწავლა შეიძლებოდა გამხდარიყო მოსამზადებელი ეტაპი სახვითი ხელოვნების სკოლაში შესასვლელად. მის პოპულარობას ისიც ზრდიდა, რომ სტუდენტებს ეძლეოდათ უფლება მონაწილეობა მიეღოთ პრესტიჟულ „რომის პრემიის“ კონკურსში.

აკადემიაში შესასვლელად წინასწარი გამოცდების ჩაბარება არ იყო საჭირო. იქ ირიცხებოდნენ არა მხოლოდ პროფესიონალი მხატვრები, არამედ მოყვარულებიც. მისი კარები დილის 8 საათიდან გვიან საღამომდე ღია იყო ყველასთვის. დროთა განმავლობაში აკადემიამ რამდენიმე ფილიალი გახსნა და 1880 წლისთვის იქ სწავლულ სტუდენტთა რაოდენობამ 600 ადამიანს მიაღწია.

ჯულიანის აკადემიის წარმატება ხშირად აიხსნებოდა იმით, რომ სახვითი ხელოვნების სკოლის მიერ დაწუნებულ დამწყებ მხატვრებს აქ სწავლა შეეძლო სწორედ ამ სახვითი ხელოვნების სკოლის მასწავლებლების ხელმძღვანელობით. როგორც სალონის ჟიურის წევრები, სხვადასხვა მასწავლებლები ზრუნავდნენ, რომ მათი მოსწავლეების ნამუშევრები დაშვებული ყოფილიყო გამოფენებზე, ხოლო სტუდენტები ყოველწლიურად ხელახლა ირჩევდნენ თავიანთ მასწავლებლებს სალონის ჟიურის წევრებად. მათ შეეძლოთ ამაყად ეთქვათ, რომ სწავლობდნენ ცნობილ მხატვრებთან, იღებდნენ მონაწილეობას სალონურ გამოფენებში და მიდიოდნენ წარმატებისკენ. აკადემიაში არ არსებობდა წესრიგი და დისციპლინა, პროფესორებსაც კი ყოველთვის პატივისცემით არ ეპყრობოდნენ მათი იშვიათი ვიზიტების დროსაც კი. ზოგიერთი სტუდენტი, როდესაც პროფესორი მათ მიუახლოვდებოდა, ღიად და გამომწვევად ატრიალებდნენ თავიაანთ ნახატები.

მე-19 საუკუნეში, 1897 წლამდე ქალებს არ ჰქონდათ სახვითი ხელოვნების სკოლაში სწავლის უფლება. თუმცა, ჯულიანის აკადემია სასწავლებლად იღებდა ქალებს, რაც მათ იმ დროს უნიკალურ შესაძლებლობას აძლევდა, მიეღოთ სამხატვრო განათლება. აკადემიის სტუდენტებს შორის იყო მარია ბაშკირცევა, რომელმაც თავის „დღიურში“ დატოვა მოგონებები აკადემიისა და მისი მასწავლებლების შესახებ.

ჯულიანის აკადემია ძალიან პოპულარული იყო როგორც ფრანგ, ასევე უცხოელ სტუდენტებში, განსაკუთრებით ამერიკელებში. აკადემიას ჰყავდა სტუდენტები კანადიდან, ბრაზილიიდან, პოლონეთიდან და სხვა ქვეყნებიდან.

1968 წელს ჯულიანის აკადემია გახდა „Penninghen“ სახვითი ხელოვნების სკოლის ნაწილი. სკოლა აგრძელებს აკადემიის ტრადიციას გამოჩენილი მასწავლებლების მოწვევისა და სტუდენტების მოზიდვის მიმართულებით სხვადასხვა ქვეყნიდან.

ლიტერატურა
 Ревалд Д. Постимпрессионизм (Post-Impressionism). — Республика, 2002. — 464 с. — ISBN 5-275-00487-7 ISBN 5-250-01837-8



რესურსები ინტენეტში



სქოლიო

კატეგორია:აკადემია ევროპაში
კატეგორია:აკადემია საფრანგეთში
კატეგორია:სამხატვრო აკადემიები