ადელინა (კარდიგანისა და ლანკასტრის გრაფინია)

ადელინა ლუიზა მარია, კარდიგანისა და ლანკასტრის გრაფინია (დ. 24 დეკემბერი, 1824 — გ. 25 მაისი, 1915) — ინგლისელი პერის, ჯეიმს ბრუდენელის, კარდიგანის მეშვიდე ერლის მეორე ცოლი, მოგვიანებით კი პორტუგალიელი დიდგვაროვნის, დონ ანტონიო მანუელ დე სალდანა დე ლანკასტრეს მეუღლე.

იყო სკანდალური მემუარების, „ჩემი მოგონებების“ ავტორი, რომელიც 1909 წელს, ადელინა ლუიზა მარია დე ჰორსე კარდიგანელ ლანკასტრელის სახელით გამოქვეყნდა - თუმცა მაშინდელი ბრიტანეთის პერთა კანონები მას არ აძლევდა უფლებას, მისი ყოფილი და ახლანდელი ტიტულები ერთ სახელში გამოესახა. წიგნი დეტალურად აღწერს სხვადასვა მოვლენებსა და ადამიანებს, მათთან დაკავშირებულ ჭორებს, და ვიქტორიანული ინგლისის დაარსების კულუარულ, „ფარდებს-მიღმა“ ამბებს. კარდიგანის ერლთან 1858 წელს ქორწინების შემდეგ, დედოფალმა ვიქტორიამ ადელინა სამეფო კარზე აღარ მიიღო, რადგან მას მისი უცხოთა მითქმა-მოთქმის საგნად ქცეული ცხოვრების წესი მეტად არ მოსწონდა. "condensed from:"  

 ბავშვობა 
ადელინა ბერკლის ბაღთან ახლოს, ლონდონში დაიბადა და სპენსერ ჰორსი კილდერბისა და მისი მეუღლის, ლედი ლუიზა მარია ჯუდიტის (ჯონ რუსის, სტრედბროკის პირველი ერლის ქალიშვილი) პირველი შვილი და ერთადერთი ქალიშვილი გახლდათ.  1832 წლიდან მამამისმა გვარი „დე ჰორსი“, დედის ქალიშვილობის სახელის მიხედვით მიიღო. მისი უმცროსი ძმები ალჯერნონ ფრედერიკ რუს დე ჰორსი და უილიამ ჰენრი ბომონტ დე ჰორსი იყვნენ. იგი საზოგადოებაში 1842 წელს გამოჩნდა და 1848 წელს კარლოსზე, გრაფ მონტემოლინზე, კარლისტ ესპანეთის ტახტის პრეტენდენტზე დაინიშნა.

 კარდიგანის გრაფინია 
ადელინა კარდიგანის მეშვიდე ერლთან ერთად ხშირად ერთობოდა ჯირითით. ამან მათ ირგვლივ ჭორების დიდი ტალღა გამოიწვია. ერლი ბალაკლავას ბრძოლაში, 1854 წელს, მსუბუქ ბრიგადას ხელმძღვანელობდა, და ადელინას მამის მეგობარიც იყო.  ის ამ დროს ჯერ კიდევ დაქორწინებული იყო ყოფილ ქალბატონ ელიზაბეტ ტოლემაჩე ჯონსტონზე, რომელიც მას 1826 წელს, მას შემდეგ შეერთო, რაც ქალი არმიის ოფიცერს, ვიცე-პოლკოვნიკ კრისტიან ჯონსტოუნს მიეტოვებინა. თუმცა კარდიგანი 1837 წლიდან მეუღლეს აღარ ხვდებოდა და მისგან დამოუკიდებლად ცხოვრობდა. ჭორებით გაღიზიანებულმა მამამ ადელინა მკაცრად გააკრიტიკა და ეს უკანასკნელიც 1857 წელს სახლიდან გაიქცა. ცოტა ხნით სასტუმროში ცხოვრების შემდეგ, ის ნორფოლკის ქუჩაზე, პარკ-ლეინზე, გარემონტებულ ბინაში დასახლდა და კარდიგანის ერლის საყვარელი გახდა.  ერლის ცოლის 1858 წლის ივლისში გარდაცვალების შემდეგ, წყვილმა იახტით გაცურა გიბრალტარამდე და 1858 წლის 28 სექტემბერს, ღია ზღვაში შედგა მათი საქორწილო ცერემონიაც. ადელინას „წესიერი“ საზოგადოება ძირითადად თავს არიდებდა,  თუმცა ის თავისი დროის წარმატებული მუსიკოსი, მოჯირითე და ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული კურტიზანი იყო. ქმრის 1868 წელს გარდაცვალების შემდეგ, ის, კაცის ანდერძის მიხედვით, ცხოვრების ბოლომდე უზრუნველყოფილი იქნა.  
 მეორე ქორწინება 
დაქვრივების შემდეგ, კარდიგანის გრაფინიამ მრავალი ხელის თხოვნის შეთავაზება მიიღო, რომელთაგან ერთი ბენჯამინ დიზრაელს, მის მთელი ცხოვრების ნაცნობს ეკუთვნოდა. ადელინამ აღნიშნა, რომ ბენჯამინისადმი დიდი სიმპატიის მიუხედავად, ვერაფრით ეგუებოდა იმას, რომ კაცს პირიდან ცუდი სუნი ამოსდიოდა. მათი ქორწილი არ შედგა. ამ ამბებიდან მალევე, პარიზში დასასვენებლად ყოფნისას  ადელინამ პორტუგალიელი დიდგვაროვანი დონ ანტონიო მანუელი, ლანკასტერის გრაფი და ჯონ გენტელის შთამომავალი გაიცნო, რომელზეც დაინიშნა. ისინი რომის კათოლიკურ სამლოცველოში, კინგ-სტრიტზე, პორტმანის მოედანზე, 1873 წლის 28 აგვისტოს დაქორწინდნენ. ჩვეულების საწინააღმდეგოდ, ადელინამ თავისი ყოფილი ინგლისის გრაფინიის ტიტული ახალ ტიტულს, პორტუგალიელი გრაფის ცოლისას მიუმატა, და თავის თავს კარდიგანისა და ლანკასტერის გრაფინია უწოდა.  დაქორწინებიდან პირველ წლებში წყვილი ინგლისში ცხოვრობდა, თუმცა, გრაფმა, რომელსაც ქრონიკული ბრონქიტი აწუხებდა, ვერ გაუძლო ინგლისის წვიმიან ამინდებს, სოფლის ცხოვრებაც მობეზრდა და პარიზში გადასახლდა. 1879 წელს გრაფინია მიხვდა, რომ ინგლისში უნდა დაბრუნებულიყო - მისი მამულები უიმისოდ დიდ ზარალს განიცდიდნენ. ამის გამო ადელინა ინგლისსა და საფრანგეთს შორის მრავალ ყოველწლიურ რეისს გადიოდა, თუმცა მეუღლესთან, სტაბილურად, ამ უკანასკნელის სიცოცხლის ბოლომდე აღარ უცხოვრია.  

ადელინას გრაფინია ლანკასტერის ტიტული დედოფალ ვიქტორიას უკმაყოფილებას იწვევდა, რომელიც თავად მოგზაურობდა ევროპაში ინკოგნიტოდ, „ლანკასტერის გრაფინიის“ სახელით.  

 ბოლო წლები 
სიბერეში ადელინა ძალიან ექსცენტრული გახდა. როგორც ქვრივი, ის სკანდალს სკანდალზე იწვევდა სქელ ფენებად მაკიაჟის ტარებითა და ადგილობრივ სასაფლაოზე ცხენების მარათონების გამართვით. ის „ყველას თვალში ბედნიერი ქვრივის იდეალად იქცა“. მას სახლში კუბო ედგა, და ხშირად წვებოდა შიგნით, ხოლო დამსწრეებს საკუთარი გარეგნობის შეფასებას სთხოვდა. საბოლოოდ, მისმა ხელგაშლილმა ფულის ხარჯვამ გაკოტრება გამოიწვია, რის გამოც საკუთარი სამოსის, ეტლებისა და ცხენების გაყიდვა მოუწია. ადგილობრივები ხშირად ხედავდნენ, თუ როგორ ატარებდა ველოსიპედს პირველი მეუღლის პოლკის შარვალში გამოწყობილი ადელინა. იგი სიგარეტს საზოგადოებაში იმ დროს ეწეოდა, როდესაც ქალბატონისთვის ამის გაკეთება სრულიად მიუღებელი იყო. ის გარდაიცვალა დინის პარკში, 1915 წლის 25 მაისს. დაკრძალეს მისი პირველი ქმრის მახლობლად, დინის სამრევლო ეკლესიაში.

1968 წელს ეკრანებზე გამოჩნდა ფილმი „მსუბუქი ბრიგადის შეტევა“, სადაც ერთ–ერთი პერსონაჟი ადელინას უხეშ პროტოტიპად ჩაითვალა.  

მისი მემუარის, „ჩემი მოგონებები“, ნამდვილი ავტორი მწერალი მაუდ ფოულკესი იყო."My Own Past", Yorkshire Post and Leeds Intelligencer, 1 December 1915 
ლიტერატურა


რესურსები ინტერნეტში

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1824
კატეგორია:გარდაცვლილი 1915
კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი ქალი მწერლები
კატეგორია:ლონდონელი მწერლები
კატეგორია:დაბადებული 24 დეკემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მაისი
კატეგორია:XIX საუკუნის ინგლისელი ქალები