პრინცესა მართას ნაპირი

პრინცესა მართას ნაპირი () — დედოფალ მოდის მიწის სანაპიროს  დასავლეთი ნაწილი აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში, რომელიც მდებარეობს დასავლეთით 20° და აღმოსავლეთის გრძედის 5° შორის. ეს არის ძირითადად 200 კმ-მდე სიგანის შელფური მყინვარის ზონა, სამხრეთით კონტინენტური მყინვარის საფარის მიმდებარედ. ჩრდილოეთიდან პირნცესა მართას ნაპირი ირეცხება უედელისა და ლაზარევის ზღვების წყლებით.

სანაპირო აღმოაჩინეს 1820 წლის 28 იანვარს ბელინგშაუზენისა და ლაზარევის პირველი რუსული ანტარქტიდის ექსპედიციის დროს, რომლებმაც პირველად დაინახეს ანტარქტიდის ყინულის შელფები დაახლოებით ამ მხარეში. სახელი პრინცესა მართა სანაპირო ეწოდა ნორვეგიის პრინცესა მართას პატივსაცემად 1930 წელს, იალმარ რიზერ-ლარსენის ხელმძღვანელობით გამართული ნორვეგიული ექსპედიციის დროს.

1950-1951 წლებში სანაპიროზე მოქმედებდა ბრიტანულ-ნორვეგიულ-შვედური ექსპედიციის პოლარული სადგური Modheim, ხოლო 1957-1961 წლებში — ნორვეგიის სადგური ნორვეგია. აღმოსავლეთ ნაწილში მნიშვნელოვანი კვლევები ჩატარდა ანტარქტიდის საბჭოთა ექსპედიციების მიერ.

ლიტერატურა
Марты принцессы Берег // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.

კატეგორია:ანტარქტიდის ნაპირები