ჟან-ფრანსუა რებელი

ჟან-ფრანსუა რებელი (დ. 6 ოქტომბერი, 1747 — გ. 24 ნოემბერი, 1807) — ფრანგი იურისტი, დიპლომატი და რევოლუციის დროინდელი პოლიტიკოსი.

 ბიოგრაფია 
ჟან-ფრანსუა რებელი დაიბადა საფრანგეთის ქალაქ კოლმარში (დღევანდელი ზემო რეინის დეპარტამენტი), თავდაპირველად იგი ადგილობრივ ადვოკატთა გაერთიანების პრეზიდენტი იყო, 1789 წელს გენარალური შტატების დეპუტატდად აირჩიეს, სადაც მესამე წოდებას წარმოადგენდა.

საფრანგეთის რევოლუციის მიმდინარეობისას, 9 ივლისს შექმნილ დამფუძნებელ კრებაში რებელმა დიდი გავლენა მოიპოვა, თავისი ორატორული შესაძლებლობებისა და იურიდიული განათლების გათვალისწინებით. რევოლუციის მიმდინარეობისას, რებელი მომხრე იყო რეფორმისა, რომელიც ითვალისწინებდა ეკლესიის საკუთრებაში მყოფი მიწების სახელწიფოსთვის გადაცემას.

1791 წლის ივლისში, მას შემდეგ რაც მეფე ლუი XVI-მ საფრანგეთიდან გაქცევა სცადა, რებელმა დატოვა იაკობინელების კლუბი და ფეიანებს შეუერთდა. ამავე წლის სექტემბერში რებელი პროკურორის რწმუნებულის თანამდებობაზე დაინიშნა, შემდეგ კი ზემო რეინის დეპარტამენტის გენერალურ მდივნად. 1792 წელს იგი ეროვნული კონვენტის წევრი გახდა.

რებელმა მონაწილეობა მიიღო 9 თერმიდორის გადატრიალებაში, რომელიც მიმართული იყო იაკობინელებისა და მაქსიმილიან რობერსპიერის დიქტარურის წინააღმდეგ. პოლიტიკურ ცხოვრებაში აქტიურად მონაწილეობისა და სიიესთან თანამშრომლობის დამსახურებით იგი ჯერ „ხუთასთა საბჭოს“ წევრი გახდა, 1795 წლის ნოემბერში კი საფრანგეთის დირექტორი გახდა. თუმცა, 1799 წელს, კენჭისყრის საფუძველზე, თანამდებობიდან გადადგა, რესპუბლიკის წარუმატებლობის გამო მეორე კოალიციის ომში.

ლიტერატურა
 L. Sciout, Le Directoire (Paris, 1895—97).

კატეგორია:დაბადებული 6 ოქტომბერი
კატეგორია:დაბადებული 1747
კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1807
კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები
კატეგორია:საფრანგეთის რევოლუციის ფიგურები