კარმენ მარტინ გაიტე

კარმენ მარტინ გაიტე (დ. 8 დეკემბერი, 1925 – გ. 23 ივლისი, 2000 ) — ესპანელი ავტორი, რომელმაც დაწერა მრავალი რომანი, მოთხრობა, სცენარი და ესე სხვადასხვა ჟანრში. მას მიენიჭა ნადალის პრემია 1957 წელს Entre visillos, ასტურიის პრინცის ჯილდო 1988 წელს, ჯილდო Premio Castilla y León de las Letras 1992 წელს და Premio Acebo de Honor მისი ცხოვრებისეული მოღვაწეობისთვის.

 ბიოგრაფია 
კარმენ მარტინ გაიტე დაიბადა 1925 წლის 8 დეკემბერს სალამანკაში . ის იყო ხოსე მარტინ ლოპესის (ვალადოლიდი, 1885) და მარია გეიტ ველოსოს (ორენსე, 1894) მეორე ქალიშვილი, რომლებიც დაქორწინდნენ 1923 წელს. მისი მშობლები ერთმანეთს შეხვდნენ სალამანკაში, სადაც მისი მამა ნოტარიუსად მუშაობდა. მისი დედა და ბებია-ბაბუა ორენსიდან იყვნენ. მისი ბაბუა გეოგრაფიის პროფესორი იყო, ხოლო მისმა ბიძამ დააარსა ორენსეს ატენეო და იყო გაზეთ El Orensano- ს დირექტორი და გამომცემელი. ოჯახი ზაფხულს ბებია-ბაბუის ფერმაში ატარებდა სან-ლორენცო დე პინიორში ( ბარბადასი ), ორენსედან ხუთი კილომეტრის დაშორებით. ეს მოგზაურობები მწერალს საშუალებას აძლევდა, დაკავშირებოდა გალისიას და მის კულტურას. ამან ხელი შეუწყო ავტორს, დაწერა მისი ზოგიერთი ნამუშევარი, როგორიცაა Las ataduras და Retahílas . 

მარტინ გაიტე დაიბადა და გაიზარდა ქალაქ სალამანკაში . მამამისს, რომელსაც ლიბერალური იდეები ჰქონდა, არ სურდა, რომ ქალიშვილს რელიგიურ ინსტიტუტში ესწავლა, ამიტომ სკოლაში სწავლის ნაცვლად, მას სახლში კერძო მასწავლებლები და ისტორიითა და ლიტერატურით გატაცებული მამა ასწავლიდნენ.

ესპანეთის სამოქალაქო ომის დაწყებამ ხელი შეუშალა მარტინ გაიტეს  და ვერ შეძლო, სწავლა დაესრულებინა მადრიდის სასკოლო ინსტიტუტის უმაღლეს სკოლაში მისი დისგან განსხვავებით, რომელმაც უფრო ადრე დაასრულა სასწავლებელი. ამრიგად, მას უნდა დაესრულებინა საშუალო განათლება სალამანკას ქალთა სასკოლო ინსტიტუტში, გარემო, რომელიც ასახულია მის რომანში, Entre visillos . იქ მას ასწავლიდნენ რაფაელ ლაპესა და სალვადორ ფერნანდეს რამირესი. ისინი გახდნენ Real Academia Española (ესპანეთის სამეფო  აკადემიის) მომავალი წევრები და მათმა გავლენამ კვალი დატოვა მასზე და მის ლიტერატურულ პროფესიაზე.

1943 წელს სწავლობდა ფილოსოფიას სალამანკას უნივერსიტეტში, სადაც მას ასწავლიდნენ ფრანსისკო მალდონადო, ანტონიო ტოვარი, მანუელ გარსია კალვო და ალონსო ზამორა ვისენტე. პირველ წელს მან გაიცნო იგნასიო ალდეკოა და აგუსტინ გარსია კალვო . იმ წლებში მან წვლილი შეიტანა ჟურნალში Trabajos y días, სადაც გამოქვეყნდა მისი პირველი ლექსები. იგი ასევე დაინტერესდა თეატრით, მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე სპექტაკლში, როგორც მსახიობმა. 1946 წლის ზაფხულში მას მიენიჭა გრანტი კოიმბრას უნივერსიტეტის მიერ, სადაც გაძლიერდა მისი ინტერესი პორტუგალიურ-გალისური კულტურის მიმართ.

1948 წლის ზაფხულში, რომანული ენების ხარისხის მიღების შემდეგ,  მას მიენიჭა სტიპენდია, რათა სწავლა გაეგრძელებინა საზღვარგარეთ, კანის საერთაშორისო კოლეჯში. იქ მან სრულყო ფრანგული ენა და გაეცნო უფრო ღია და კოსმოპოლიტურ საზოგადოებას. იმავე წელს, იგი გადავიდა მადრიდში, რათა მმიეღო დოქტორის ხარისხი. დისერტაცია დაიცვა  XIII გალიციურ-პორტუგალიელი შანსონიერის შესახებ, რომელიც მან ვერ დაასრულა. მადრიდში, იგნასიო ალდეკოამ წაგაწევრიანებული იყო ზოგიერთი მწერალი, რომლებიც იყვნენ 50-იანი წლების თაობის ნაწილი.  ამ თაობის მნიშვნელოვანი წევრები იყვნენ: მედარდო ფრაილე, ალფონსო სასტრე, მაირატა ო'ვისედო, ხესუს ფერნანდეს სანტოსი, რაფაელ სანჩეს ფერლოსიო, ჟოზეფინა ალდეკოა და კარლოს ედმუნდო დე ორი .

გაიტე დაქორწინებული იყო თანამემამულე მწერალ რაფაელ სანჩეს ფერლოსიოზე .

 სქოლიო 

კატეგორია:ესპანელი მწერლები
კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები
კატეგორია:XX საუკუნის ესპანელი რომანისტები
კატეგორია:XX საუკუნის მთარგმნელები
კატეგორია:XX საუკუნის ესპანელი პოეტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 2000
კატეგორია:დაბადებული 1925