ელიზ რიხტერი

ელიზ რიხტერი (დ. 2 მარტი, 1865 - გ. 23 ივნისი, 1943) — ავსტრიელი ფილოლოგი, რომანისტიკის სპეციალობით და უნივერსიტეტის პროფესორი. ის იყო პირველი ქალი, რომელმაც მიაღწია ჰაბილიტაციას ვენის უნივერსიტეტში, პირველი ქალი ასოცირებული პროფესორი და ერთადერთი ქალი ავსტრიის ნებისმიერ უნივერსიტეტში პირველ მსოფლიო ომამდე, რომელმაც მიიღო აკადემიური პოზიცია. ნაცისტური ჩინოვნიკების მიერ მეორე მსოფლიო ომის დროს დევნილი. იგი დეპორტირებული იქნა გერმანიის მიერ ოკუპირებულ ჩეხოსლოვაკიაში ტერეზიენშტადტის საკონცენტრაციო ბანაკში 1942 წლის ოქტომბერში და იქ გარდაიცვალა 1943 წლის ივნისში. Friedenreich, Harriet. "Elise Richter 1865-1943", in Encyclopedia. Brookline, Massachusetts: Jewish Women's Archive, retrieved online 1 September 2018. Kniefacz, Katharina and Herbert Posch. "Elise Richter", in Gedenkbuch für die Opfer des Nationalsozialismus an der Universität Wien 1938. Vienna, Austria: University of Vienna, retrieved online 1 September 2018.

 ბიოგრაფია 
დაიბადა ვენაში, ავსტრია, 1865 წლის 2 მარტს, საშუალო კლასის, ებრაელი სეკულარისტების ოჯახში. ელიზ რიხტერი იყო ემილი რიხტერისა და მაქსიმილიან რიხტერის, ავსტრიის სამხრეთ სარკინიგზო კომპანიის მთავარი ექიმის ქალიშვილი. მისი და, ჰელენ რიხტერი, ელიზზე ოთხი წლით უფროსი, ცნობილი გახდა, როგორც ანგლიცისტი და თეატრმცოდნე, წერდა და თარგმნიდა ინგლისურ ლიტერატურასა და დრამას . "Elise Richter 1865-1943", in Encyclopedia, Jewish Women's Archive. ელიზ რიხტერს ახალგაზრდობის ასაკში განუვითარდა რევმატოიდული ართრიტი და 20 წლის ასაკში საწოლს მიეჯაჭვა ერთი წლის განმავლობაში. Chance and Shipley. Women Medievalists and the Academy, p. 81. დედა და მამა გარდაიცვალნენ 1889 და 1891 წლებში. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ დები დაახლოვდნენ. ერთად მოგზაურობისას მათ მოუწოდეს ერთმანეთს, გაეგრძელებინათ აკადემიური საქმიანობა. Chance, Jane, ed., and Elizabeth Shipley. Women Medievalists and the Academy, pp. 79-90. Madison, Wisconsin: The University of Wisconsin Press.

იმის გამო, რომ იმ დროს გოგონები გარიყულნი იყვნენ ოფიციალური უმაღლესი განათლებისგან, რიხტერი და მისი ორი და (ერთი მათგანი ახალგაზრდა ასაკში გარდაიცვალა) თავდაპირველად სწავლობდნენ სახლში ოჯახის პრუსიელი გუბერნატორის დახმარებით. 1890-იან წლებში ჰელენი და ელიზ რიხტერები ესწრებობდნენ უნივერსიტეტის კურსებს გარკვეული პროფესორების სპეციალური ნებართვით. მხოლოდ 1896 წელს მიიღეს გოგონები მატურის გამოცდაზე ( უნივერსიტეტის მისაღები ზოგადი კვალიფიკაცია), რომელიც ელიზ რიხტერმა ჩააბარა მომდევნო წელს, 32 წლის ასაკში. შემდეგ იგი ჩაირიცხა ვენის უნივერსიტეტში, როგორც კლასიკური, ინდოევროპული და რომანული ფილოლოგიის სტუდენტი ადოლფ მუსაფიას და ვილჰელმ მაიერ-ლუბკეს ხელმძღვანელობით; შემდეგ კი გახდა ერთ-ერთი პირველი ქალი, რომელსაც მიენიჭა ამ უნივერსიტეტის დოქტორის წოდება 1901 წელს. ამ ხარისხს მიენიჭა უმაღლესი ჯილდო .

1905 წელს იგი გახდა პირველი ქალი, რომელმაც მიიღო ჰაბილიტაცია რომანულ ენებზე მუშაობისთვის. ორი წლის შემდეგ, იგი გახდა პირველი ქალი პრივატდოცენტი (ასისტენტ-პროფესორი) ვენის უნივერსიტეტში. მისი საინაუგურაციო ლექცია თემაზე „ბრუნების ისტორია“ გადაიტანეს სხვა სალექციო დარბაზში, რათა თავიდან აეცილებინათ შეფერხება მებრძოლი კათოლიკე და გერმანელი ნაციონალისტი სტუდენტების მხრიდან, რომლებიც განაწყენდნენ არა მხოლოდ რიხტერის სქესზე, არამედ მის ებრაულ ფესვებზეც. 1921 წელს, იგი გახდა პირველი ქალი ავსტრიაში, რომელიც დაინიშნა უუფლებო პროფესორად. (außerordentlicher Professor) . "Elise Richter 1865-1943", in Encyclopedia, Jewish Women's Archive.  მას არასოდეს მიუღია ჩვეულებრივი პროფესორის წოდება.

1906 წლიდან დაწყებული ვაჰრინგის „აგარაკთა კვარტალში“, საკუთარ სახლში, ელიზ და ჰელენ რიხტერები მასპინძლობდნენ  ყოველკვირეულ სალონს ინტელექტუალებისა და მხატვრებისთვის. მათ მუდმივ სტუმრებს შორის იყვნენ ქალთა უფლებების აქტივისტები მარიან ჰაინიში და როზა მაირედერი, მუსიკალური კრიტიკოსი მაქს კალბეკი და ბურგთეატრის დირექტორი - ჰიუგო ტიმიგი . 1911 წელს ორივე და რიხტერი მოინათლა ვენის ლუთერანულ ქალაქის ეკლესიაში . 1920 წლიდან იგი ხელმძღვანელობდა ავსტრიელ აკადემიკოს ქალთა ასოციაციას ( Verband der Akademikerinnen Österreichs ). 1922 წელს ელიზ რიხტერმა დააარსა ავსტრიის უნივერსიტეტის ქალთა ფედერაცია. Chance and Shipley, Women Medievalists and the Academy, p. 82.

1938 წლის ანშლუსის და ავსტრიაში ნაცისტური ანტისემიტური პოლიტიკის დანერგვის შემდეგ, რომელიც გამორიცხავდა ებრაული წარმოშობის ადამიანებს საზოგადოებრივი ცხოვრებიდან, რიხტერს უარი ეთქვა უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკით სარგებლობაზე, გაათავისუფლეს თანამდებობიდან, უარი უთხრეს  პენსიაზე სიბერეში და აუკრძალეს მუზეუმებისა და სხვა კულტურული დაწესებულებების მონახულება. გარდა ამისა, მისი პირადი ბიბლიოთეკა, რომელშიც 3000 ნივთი იყო "Elise Richter", in "Gedenkbuch für die Opfer des Nationalsozialismus an der Universität Wien 1938", University of Vienna. და სხვა ნივთები ჩამოერთვა. ის და მისი და, ჰელენი, რომელიც მასთან ერთად ცხოვრობდა, შემდეგ გადაასახლეს ტერეზიენშტადტის საკონცენტრაციო ბანაკში 1942 წლის 9 ოქტომბერს, ტრანსპორტი IV/13, ნომერი 598. ელენე 81 წლის იყო, როცა იქ 1942 წლის 8 ნოემბერს გარდაიცვალა. ელიზა 78 წლის იყო, როცა იქ გარდაიცვალა 1943 წლის 21 ივნისს. "Dr. Elise Richter", in "Database of Victims: Holocaust". Prague, Czechoslovakia: Jewish Museum of Prague, retrieved online 1 September 2018. "Elise Richter 1865-1943", in Encyclopedia, Jewish Women's Archive. Chance and Shipley, Women Medievalists and the Academy, p. 82.

მის პატივსაცემად დაარსებულია ავსტრიის სამეცნიერო ფონდის (FWF) ელიზ რიხტერის პროგრამა, რომელიც ფინანსურ დახმარებას უწევს ქალ პოსტდოქტორ მკვლევარებს, რომლებიც მიზნად ისახავენ პროფესორის წოდების მიღებას. 

 რესურსები ინტერნეტში 
 Biography (Ariadne Project] of the Österreichische Nationalbibliothek) 
 Elise Richter's Messagebook  (includes photo of Richter as a young women and image of her signature), University of Vienna
 Elise Richter Program at the University of Vienna
 სქოლიო 

კატეგორია:ავსტრო-უნგრელი მწერლები
კატეგორია:ავსტრიელი ქალი მწერლები
კატეგორია:გარდაცვლილი 1943
კატეგორია:დაბადებული 1865
კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი
კატეგორია:ვენაში დაბადებულები