ელბასანის კონგრესი

ელბასანის კონგრესი () — კონგრესი, რომელიც ჩატარდა 1909 წლის 8 სექტემბერს ელბასანში, დღევანდელ ალბანეთში, ოსმალეთის იმპერიის მონასტრის ვილაეტის ნაწილი. კონგრესის სპონსორი იყო ლოკალური ბაშქიმის ლიტერატურის კლუბი, რომელსაც დაესწრო 35 დელეგატი ცენტრალურ და სამხრეთ ალბანეთიდან. 

კონგრესის მიზანი იყო კულტურისა და განათლების საკითხების მოგვარება. დელეგატებმა მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ მანასტირის კლუბს ალბანეთის ყველა სკოლაში უნდა დაენერგა ალბანური ენა. მანასტირის კონგრესმა აირჩია ლათინური დამწერლობა ენის დასაწერად. გარდა ამისა, დელეგატებმა გადაწყვიტეს, რომ ყველა ალბანელ ჟურნალისტს და პუბლიცისტს მოეთხოვათ მხოლოდ ელბასანის დიალექტის გამოყენება. კონგრესის ძალიან მნიშვნელოვანი შედეგი იყო მასწავლებელთა სკოლის დაარსება, სახელწოდებით Shkolla Normale e Elbasanit. სკოლა გადაწყდა ელბასანშიც ყოფილიყო და ექვსი კლასით დაიწყო 1909 წლის 1 დეკემბერს.

 ფონი 
მინი| შენობა, სადაც ელბასანის კონგრესი გაიმართა
1908 წელს მანასტირში ანბანის კონგრესმა დათანხმდა ლათინური ასოებით დაფუძნებული ალბანური ანბანის მიღებას და ეს ნაბიჯი განიხილებოდა ალბანეთის გაერთიანებისთვის მნიშვნელოვან ნაბიჯად.   .  ზოგიერთი კონსერვატიული ალბანელი მუსლიმანი და სასულიერო პირი ეწინააღმდეგებოდა ლათინურ ანბანს და უპირატესობას ანიჭებდა არაბულ ალბანურს, რადგან ისინი შეშფოთებულნი იყვნენ, რომ პირველი ძირს უთხრის კავშირებს მუსულმანურ სამყაროსთან .  .  ოსმალეთის მთავრობისთვის ვითარება საგანგაშო იყო, რადგან ალბანელები იყვნენ ყველაზე დიდი მუსლიმური თემი იმპერიის ევროპულ ნაწილში (სტამბულის გამოკლებით). ალბანეთის ეროვნული მოძრაობა იმის დასტური იყო, რომ არა მხოლოდ ქრისტიანებს ჰქონდათ ეროვნული გრძნობები და ისლამს არ შეეძლო ოსმალეთის მუსლიმების გაერთიანება. ამ ვითარებაში ოსმალეთის სახელმწიფომ კავშირისა და პროგრესის კომიტეტის (CUP) ხელმძღვანელობით 1909 წელს მოაწყო კონგრესი დებარში იმ განზრახვით, რომ იქ ალბანელებმა თავი ოსმალებად გამოაცხადონ, დაჰპირდნენ დაიცვან მისი ტერიტორიული სუვერენიტეტი და მიიღონ ალბანური არაბული დამწერლობა. . .თუმცა, მათ შეექმნათ ძლიერი წინააღმდეგობა ეროვნულად მოაზროვნე ალბანელების მხრიდან და ალბანურმა ელემენტმა სრული კონტროლი აიღო პროცესზე  სანამ კონგრესი მიმდინარეობდა ტირანში CUP-ის ხალხმა მოაწყო დემონსტრაცია, რომელიც მიზნად ისახავდა ლათინური ანბანისა და მანასტირის კონგრესის ორგანიზატორის, ბაშმის კლუბის ადგილობრივ ფილიალს. შინაგან საქმეთა მინისტრმა თალათ ბეიმ განაცხადა, რომ ალბანელი მოსახლეობა მხარს უჭერდა თურქული ანბანის გამოყენებას და რჩებოდა ლათინური ანბანის წინააღმდეგ. თუმცა კლუბმა „ბაშმაკიმ“ არ შეაჩერა აქტივობა და ელბასანში 120 დამსწრე კონგრესი მოაწყო. 

 დელეგატები 
კონგრესის მთავარი ორგანიზატორი იყო გამოჩენილი პატრიოტი ლეფ ნოსი . სხვადასხვა პატრიოტულმა კლუბებმა დელეგატებს მათი წარმომადგენლობის უფლება მისცეს. სულ იყო 35 დელეგატი ალბანური მოსახლეობის ყველა დასახლებიდან, რომლებიც წარმოადგენდნენ 8 კლუბს.. „ბაშმისის“ კლუბს ფილიალები ჰქონდა თექვსმეტ დასახლებაში, ვლაზანიას კლუბს სამში, ხოლო დანარჩენ ექვს კლუბს ერთში. ზოგიერთი დელეგატი წარმოადგენდა ერთზე მეტ კლუბს ან ფილიალს. მიდჰათ ფრაშერი წარმოადგენდა ბაშმისკის ხუთ და ვლაზანიას ერთ ფილიალს, ხოლო ოსმან ჯორაჯას წარმოადგენდა ბაშმაკის სამ შტოს და ვლაზანიას ერთს.   დელეგატები იყვნენ აბდულა ბეჟ კოპრენცკა (პელაზგის ფილიალი სკრაპარში), აბდულა რეშიდი (ბაშქიმის ფილიალი სტრუგაში), აბდურაჰიმ კავაჯა (ვლაზენიას ფილიალი კოჩანაში), აჰმედ დაკლი (ბაშქიმის ფილიალი სტრუგაში), ანდრეა იკონომი (დრიტას ფილიალი ჯიროკასტერში), დერვიში. ბეუ (ვლაზენიას ფილიალი ელბასანში), ნიკოლე კაკორი (დურრესი), ემინ ჰაჯი (ბაშქიმის ფილიალი ელბასანში), გრიგორ მ. ტირანი), ჰამდი ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი ოჰრიში), ჰაჯი ბაჯრამ ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი პერმეტში და ბაშიმის ფილიალი ლესკოვიკში), იდომენე კოსტური (დიტურიას ფილიალი კორჩეში), ირფან ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი ოჰრიში), ჯაჰჯა ეფენდიუ (დურრესი), იოსიფ ჰაჯი მიმა (აფერდიტას ფილიალი ელბასანში), კაჰრემან ბეუ (ბაშკიმის ფილიალი ბერატში), კრისტაქ დაკო (ამერიკული მისიის ფილიალი ტირანში), მიჰალ ჯურასკოვიჩი (დურესი), მიდჰატ ფრაშერი  (Vllazenia-ს ფილიალი Filiates-ში და Bashkimin-ის ფილიალი თესალონიკში, სკოპიე, იოანინა, Jenije-Vardar, Karaferia), Orhan Beu (Dituria-ის ფილიალი კორჩეში და Bashkimi-ის ფილიალი ფრაშერში), Osman Joraja (Vllazenia ფილიალი Filiates-ში, Bashkimi-ის ფილიალი სალონიკში, Jenije). ვარდარი, ყარაფერია), კემალ ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი ბერატში), რეფიკ ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი ტირანში), საბრი ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი პექინში), სელმან ბლოშმი (ბაშქიმის ფილიალი სტაროვეში), სევასტი ქირიაზი (ამერიკული მისიის ფილიალი კორჩეში) , სიმონ შუტერიქი (აფერდიტას ფილიალი ელბასანში), სულეიმან ლეკა (ბაშქიმის ფილიალი სტაროვეში), ტაქი ბუდა (ბაშქიმის ფილიალი ელბასანში), ტეკი ბეჯ რეშიტი (ბაშქიმის ფილიალი პერმეტსა და ლესკოვიკში), თელჰა ბეუ (ბაშქიმის ფილიალი გრამშში), თომა. პაპაპანო (დრიტას ფილიალი ჯიროკასტერში), ჯემილ ფეზა (ვლაზენიას ფილიალი ელბასანში).

 შემდეგ 
პროთურქული ფრაქციების ოპოზიცია ხელისუფლების მიერ წახალისებული გაგრძელდება.  1910 წლის 6 თებერვალს მონასტერში გამართულ ღია შეხვედრაზე, რომელიც ორგანიზებული იყო რეჯეფ ვოკასა და არიფ ჰიკმეტის მიერ, მოითხოვეს მუსლიმური მოსახლეობისთვის არაბულ დამწერლობაზე დამყარებული ანბანის შემოღება. მსგავსი შეხვედრები მალევე მოეწყო ქალაქ ელბასანსა და ოჰრიდში . ალბანელმა ნაციონალისტებმა უპასუხეს მორიგი შეხვედრის ორგანიზებით 27 თებერვალს შენტ ილიაში, კორჩესთან ახლოს, ლათინური დამწერლობის მხარდასაჭერად. ეს შეხვედრა მოგვიანებით ალბანურ ისტორიოგრაფიაში „ალბანური ანბანის შეხვედრის“ სახელით იქნება ცნობილი. ამ ეტაპზე გადაწყდა, რომ კიდევ ერთი მორიგი ყრილობა უნდა ჩატარდეს, რათა საბოლოოდ დასრულდეს პირველი ყრილობის გადაწყვეტილებების დამადასტურებელი ოპოზიციები. 

 იხილეთ აგრეთვე 

 ალბანეთის ეროვნული გამოღვიძება
 ალბანური ნაციონალიზმი
 დიბრის კონგრესი
 მანასტირის მეორე კონგრესი

 სქოლიო 

 ციტატები 

 წყაროები 

კატეგორია:ალბანური ენა