ობინიცა

ობინიცა  (), ასევე ობინისტე, აბინიცა, კირიკმეე  — სოფელი ესტონეთში, ვირუმაას მაზრის სეტომაას მუნიციპალიტეტში.  ისტორიულად ეკუთვნოდა მოკორნულკის ნულკს.

ესტონეთის 2017 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის ადმინისტრაციულ რეფორმამდე სოფელი მერემეეს სოფლის მუნიციპალიტეტის ნაწილი იყო.Statistikaamet. RL102: FAKTILINE JA ALALINE RAHVASTIK VALDADE ASULATES NING EESTLASTE ARV JA OSATÄHTSUS ALALISE RAHVASTIKU HULGAS (эст.). Eesti Statistika (31 марта 2000). Дата обращения: 8 апреля 2022. Архивировано 17 октября 2020 года.

 გეოგრაფია 
ობინიცა მდებარეობს მდინარე პიუსას ხეობის ფერდობებზე, ვოლოსტის ადმინისტრაციული ცენტრიდან —  სოფელ ვარკასადან — 19 კმ-ში და ტალინიდან 280 კმ-ში.

 მოსახლეობა 
2011 წლის აღწერის მიხედვით, სოფელ ობინიცაში  ცხოვრობდა 135 ადამიანი, აქედან 128 (94,8). %) იყვნენ ესტონელები  ( ეროვნებათა ჩამონათვალში სეტუს ეთნიკური ჯგუფი არ ფიგურირებდა).  სოფელში ასევე ცხოვრობს რამდენიმე რუსი, ხანტი და უდმურტი. ისინი ძირითადად ქრისტიანები არიან.

2021 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 147 კაცი (64 კაცი და 83 ქალი), აქედან 127 (86,4). %) — ესტონელები;   17 წლამდე ასაკის ბავშვების რაოდენობა  20 პირს შეადგენდა საპენსიო ასაკის (65 წლის და უფროსი ასაკის) 44 პირია.  

სოფელ ობინიცას მოსახლეობა სსრკ-ისა და ესტონეთის სტატისტიკის დეპარტამენტის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით:
წელიწადი 1959  1970  1979  1989  2000  2011 2017  2018  2019  2020  2021  ადამიანური 147 ↗ 207 ↗ 294 ↗ 321 ↘ 240 ↘ 135 ↗ 148 ↘ 147 ↘ 142 ↘ 134 → 134 ( ↗ 147*)
*2021 წლის აღწერის მონაცემებზე დაყრდნობით

 ისტორია 
პირველი წერილობითი წყარო  1652 წლით თარიღდება, თუმცა არქეოლოგებმა აქ 1600 წლით დათარიღებული საცხოვრებელი აღმოაჩინეს. მთაზე ადამიანის საცხოვრებლის კვალის არსებული კვლევები ასევე თარიღდება V-XVII საუკუნეებით, აღმოჩენილია ბალტიისპირელ-ფინურ ტომებთან დაკავშირებული არქეოლოგიური ობიექტები. ათას ხუთასი წლის წინ ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითად საქმიანობას თახვებზე ნადირობა, მეცხოველეობა და სოფლის მეურნეობა წარმოადგენდა. შემდეგ მოსახლეობამ მინდვრის მიწათმოქმედებას, სელის მოყვანას და მეფუტკრეობას მიჰყო ხელი.Kalev Katus, Allan Puur, Asta Põldma.  Reviewed population vital and census statistics. Võrumaa 1965-1990 Statistics Estonia (2003). ციტირების თარიღი: 14 თებერვალი 2020.  2 აგვისტო 2020 

1652 წლის წერილობით წყაროებში მოხსენიებულია ავინჩიშცე, 1686 — ოვინჩიშჩე, დაახლოებით 1790 წელს — ავინჩიშჩა, 1849 — ობინიცა, 1874 — Obinitsa, 1897 — პოდოვინჩიშჩე (უდაბნო),  დაახლოებით 1904 წელს  — Abinitsa.  რუსეთის იმპერიის სამხედრო ტოპოგრაფიულ რუკებზე (1866–1867), რომელიც მოიცავდა ლივონიის გუბერნია. სოფელი მონიშნულია როგორც ოვინჩიშჩე.

დღეს მოსახლეობა სოფლის მეურნეობით, ცხვრის მოშენებით, ხე-ტყის გაყიდვით, ტურიზმითა და მეწარმეობით არის დაკავებული. ისინი ასევე აქტიურად უჭერენ მხარს ხალხურ ხელოვნებას: ამზადებენ ვერცხლის ჭურჭელს, მისდევენ ქარგვას, ქსოვას, იცავენ ეროვნული სამზარეულოს ტრადიციებს.

2015 წელს ობინიცა, ორ სხვა დასახლებასთან ერთად (უდმურტის სოფელი სტარიე ბიგი და კარელიური სოფელი ვეშკელიცა) გახდა ფინო-უგიური სამყაროს კულტურული დედაქალაქის ტიტულის მოპოვების კანდიდატი.  თუმცა ობინიცა უკვე ესტონეთის ერთ-ერთი სავიზიტო ბარათია. ყოველ 8 წელიწადში ერთხელ აქ აღინიშნება სეტუს სამეფოს დღეები ("Peko Helü"). ობინიცას წელიწადში საშუალოდ 10 000 ტურისტი სტუმრობს.Statistics Estonia. RL21003: POPULATION BY PLACE OF RESIDENCE (SETTLEMENT), SEX AND AGE, 31 DECEMBER 2021 Statistical database.

 ღირსშესანიშნაობები 

 ობინიციდან კილომეტრში მდებარეობს ესტონეთის სამოციქულო მართლმადიდებლური უფლის ფერისცვალების ეკლესია (1952);
 სეტუს სახალხო მუზეუმის ქოხი;
 სეტუს საზოგადოებების სახლი, სადაც შესაძლებელია სოციალიზაცია და სეტუს ხალხური კერძების დაგემოვნება;
 ატელიე-გალერეა „ჰალას კუნი“ („მწვანე ბაყაყი“), სადაც იმართება ფინო-უგიური გამოფენები, ხალხური თეატრის სპექტაკლები, ტარდება ხალხური ხელოვნების გაკვეთილები ვერცხლის ხალხური სამკაულების და პენოგრაფიის დასამზადებლად;
 ჰილანა ტაარკას ძეგლი.

 გალერეა 

 სქოლიო 

კატეგორია:ესტონეთის სოფლები