იმპერიის ტრანსანტარქტიკული ექსპედიცია

იმპერიის 1914-1917 წლების ტრანსანტარქტიკული ექსპედიცია — ანტარქტიკული აღმოჩენების გმირული ხანის უკანასკნელი დიდი ექსპედიცია. მას ერნესტ შეკლტონი ხელმძღვანელობდა, რომელმაც მიზნად მთლიანი ანტარქტიკული კონტინენტის გადაკვეთა დაისახა. რუალდ ამუნდსენის ექსპედიციის შემდეგ, შეკლტონის სიტყვებით, კონტინენტის გადაკვეთა „ანტარქტიკული მოგზაურობების ერთი დიდი მიზანი“ იყო.Shackleton 1919, p. xi. ექსპედიციამ თავის მიზანს ვერ მიაღწია, თუმცა ის ცნობილი გახდა, როგორც ეპიკური ამბავი გმირობასა და გამძლეობაზე.

შეკლტონს უკვე მიუღია მონაწილეობა „დისკავერის“ ექსპედიციაში და „ნიმროდის“ ექსპედიციის ხელმძღვანელიც ყოფილა. ამჯერად ის უედელის ზღვის გაცურვასა და ვასელის ყურესთან დაბანაკებას აპირებდა, სადაც გუნდი სამხრეთი პოლუსის გავლით, როსის ზღვამდე მიღწევისთვის მოეზადებოდა. ამასობაში დამხმარე როსის ზღვის რაზმი მაკმერდოს სრუტესთან დაბანაკდებოდა და როსის შელფური მყინვრების შემოვლით, ბირდმორის მყინვარისკენ გააგზავნიდა მომარაგების დეპოებს, რომლებიც უმნიშვლენოვანესები იყვნენ გუნდის გადასარჩენად, რადგანაც რაზმს გადაკვეთისთვის საჭირო რაოდენობის პროვიზიების გადაზიდვა არ შეეძლო. ექსპედიცია საჭიროებდა 2 ხომალდს: უედელის ზღვის გუნდის „ენდიურანსსა“ და როსის ზღვის გუნდის „ავრორას“.

„ენდიურანსი“ ვაზელის ყურემდე მიღწევამდე უედელის ზღვის მცურავი ყინულების ტყვეობაში მოექცა. 1915 წლის ანტარქტიკული ზამთრის დროს ის ჩრდილოეთის მიმართულებით დრეიფობდა. შემდგომში გემი დაილეწა და ჩაიძირა, რის შემდეგაც რაზმს ჩრდილოეთით მოდრეიფე ყინულებზე გადასვლა, იმპროვიზირებული ბანაკების აგება და თვეების განმავლობაში იქ დარჩენა მოუწია. შემდეგ მისმა წევრებმა სამაშველო ნავებით დაუსახლებელ და არასტუმართმოყვარე სპილოს კუნძულისკენ გაცურეს. იქიდან შეკლტონმა და მისი გუნდის კიდევ 5-მა წევრმა ნავ „ჯეიმზ კერდით“ სამხრეთ ჯორჯიის კუნძულს მიაღწია, რის შემდეგაც შეკლტონმა სპილოს კუნძულზე დარჩენილი გუნდის წევრების გადარჩენა შეძლო. ჩაძირულ „ენდიურანსს“ 2022 წელს მიაგნეს.

კონტინენტის მეორე მხარეს, როსის ზღვის რაზმს მიზნის მისაღწევად უამრავი სირთულის გამოვლა მოუწია. ძლიერი შტორმის შედეგად, „ავრორა“ წყალმა წაიღო, რის გამოც გუნდი მომარაგებისა და აღრუჭვილობის გარეშე დარჩა. მომარაგების დეპოების გაგზავნა მაინც მოხერხდა, თუმცა გუნდის გადარჩენამდე მისი 3 წევრი დაიღუპა.

 მომზადება 
მიუხედავად საყოველთაო მოწონებისა, რომელიც ნიმროდის ექსპედიციის დროს შეკლტონის მიღწევებმა დაიმსახურა, მკვლევარს ეს არ ეყო. 1912 წლისთვის, მისი ანტარქტიკასთან დაკავშირებული გეგმები რობერტ სკოტის ტერა-ნოვას ექსპედიციასა და მის კონკურენტ ნორვეგიულ ექსპედიციაზე იყო დამოკიდებული. ამუნდსენის მიერ სამხრეთ პოლუსის დაპყრობაზე მან 1912 წლის 11 მარტს შეიტყო, რის შემდეგაც განაცხადა:

{{ციტირება|„სამხრეთ პოლუსის აღმოჩენა ანტარქტიკული კვლევების დასასრული არ იქნება“.Huntford 1975, p. 50.<small>ერნესტ შეკლტონი</small>}}

მისი სიტყვებით, შემდეგი მიზანი „პოლუსის გადაკვეთით ტრანსკონტინეტალური მოგზაურობა“ იყო.Huntford 1975, p. 350. მან იცოდა, რომ ამ მიზნის მიღწევას სხვა მკვლევრებიც ცდილობდნენ.

1911 წლის 11 დეკემბერს, გერმანულმა ექსპედიციამ ვილჰელმ ფილხნერის მეთაურობით სამხრეთ ჯორჯიის კუნძულიდან გაცურა, რათა უედელის ზღვაში შესულიყო და ბაზა დაეარსებინა, რომლიდანაც ის კონტინენტის გადაკვეთას შეძლებდა. მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა, და 1912 წლის ბოლოს ფილხნერი სამხრეთ გეორგიაში დაბრუნდა.Murphy pp. 87–102. თუმცა, მის მიერ ვაზელის ყურეში შესაძლო გაჩერების მოხსენება შეკლტონმა შენიშნა და თავისი ექსპედიციის გეგმის მომზადებისთვის გამოიყენა.Shackleton 1919, p. 2.

სკოტისა და მისი ექსპედიციის დაღუპვის ამბავი ლონდონმა 1913 წლის თებერვალს შეიტყო. მიუხედავად ამისა, შეკლტონმა მის მიერ შემოთავაზებული მოგზაურობისთვის მომზადების ინიციირება დაიწყო.Smith 2015, p. 252. მან დახმარება მოსთხოვა გაერთიანებული სამეფოს ყოფილ პრემიერ-მინისტრ არჩიბალდ პრიმროუზსა და სკოტის ექსპედიციის წევრ ტრიუგვე გრანს, მაგრამ უარი მიიღო.Huntford 1975, pp. 355–358.

შეკლტონმა დახმარება 1902-1904 წლების შოტლანდიური ეროვნული ანტარქტიკული ექსპედიციის ლიდერისგან, უილიამ სპირს ბრიუსისგან მიიღო, რომელიც 1908 წლიდან ანტარქტიკის გადაკვეთის გეგმას ამზადებდა, მაგრამ ფინანსირების ნაკლებობის გამო პროექტის მიტოვება მოუწია. ბრიუსმა შეკლტონს თავისი გეგმების გამოყენების უფლება მისცა,Huntford 1975, p. 367. თუმცა ექსპედიციის საბოლოო გეგმა ბრიუსის იდეებს დიდად არ მოიცავდა. 1913 წლის 29 დეკემბერს, შეკლტონმა ინგლისურ გაზეთ The Times-თვის განკუთვნილ წერილში ექსპედიციის გეგმა საზოგადოებას წარუდგინა.Huntford 1975, pp. 362–363.

 შეკლტონის გეგმა 
შეკლტონმა ახალ ექსპედიციას „იმპერიის ტრანსანტარქტიკული ექსპედიცია“ უწოდა.Fisher 1957, p. 298. 1914 წლის დასაწყისში მან პროგრამის დეტალური ვერსია გამოსცა. ექსპედიცია 2 გუნდად იქნებოდა დაყოფილი და 2 ხომალდს გამოიყენებდა. უედელის ზღვის გუნდი ჰასელის ყურემდე ხომალდ „ენდიურანსით“ იმოგზაურებდა. ყურეზე 14 ადამიანი გადმოვიდოდა, ამათგან 6 (შეკლტონის ჩათვლით) ტრანსკონტინენტალურ გუნდს ჩამოაყალიბებდა, რომელიც 69 ძალით, 2 ციგითა და სხვა აღრუჭვილობით 2 900 კმ-ს გაივლიდა როსის ზღამდე მისაღწევად. დანარჩენი 8 წევრი სამეცნიერო სამუშაოს განახორციელებდა. 3 მათგანი გრეიამის მიწაზე, 3 ენდერბის მიწაზე, ხოლო 2 ბანაკში დარჩებოდა.Shackleton 1919, pp. xii–xv.

კონტინენტის მეორე მხარეს განლაგებული როსის ზღვის გუნდი მაკმერდოს სრუტეში დაბანაკდებოდა. აქედან ისინი ტრანსკონტინენტალური ჯგუფის მარშრუტზე, ბირდმორის მყინვარამდე მომარაგების დეპოებს გააგზავნიდნენ. ისინი ასევე ჩაატარებდნენ გეოლოგიურ და სხვა დაკვირვებებს.

 დაფინანსება 
მინი|„ავრორა“ დატვირთულია კომპანია Shell-ის პარაფინით
შეკლტონმა დაასკვნა, რომ ექსპედიციის გეგმის უმარტივესი ვერსიის განსახორციელებლად მას 50 000 ფუნტი დასჭირდებოდა.Fisher 1957, pp. 306–307. მან გადაწყვიტა, დახმარება მოეთხოვა მდიდრებისთვის, რაც 1913 წელს დაიწყო, თუმცა ამით შეკლტონმა ბევრს ვერ მიაღწია. ამ მეთოდით მან წარმატებას პირველად 1913 წლის დეკემბერში მიაღწია, როდესაც ბრიტანეთის მთავრობამ მას 10 000 ფუნტი შესთავაზა, იმ პირობით, რომ შემდგომში შეკლტონი იმავე რაოდენობის თანხას კერძო წყაროებიდან შეაგროვებდა. სამეფო გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ, რომლისგანაც შეკლტონი არაფერს მოელოდა, მას 1 000 ფუნტი მისცა. ჰანტფორდის მიხედვით, შეკლტონმა მათ შეუთვალა, რომ ამ რაოდენობის მხოლოდ ნახევარი სჭირდებოდა.Huntford 1975, p. 369. ლორდ როუზბერიმ შეკლტონს 50 ფუნტი მისცა.

1914 წლის თებერვალში The New York Times-მა განაცხადა, რომ სკოტის ახლო მეგობარმა და შეკლტონის მეტოქე ჯეიმზ მეთიუ ბერიმ შეკლტონს დაახლოებით 50 000 დოლარი (10 000 ფუნტი) მისცა. დადლი დოკერმა და მისმა კომპანიამ 10 000 ფუნტი გამოყო. ჯეინეტ სტენკომბპ-უილსმა ასევე გადასცა ფული შეკლტონს (რაოდენობა არ განაცხადა).Huntford 1975, pp. 375–377. ივლისში შოტლანდიელმა ინდუსტრიალისტმა სერ ჯეიმზ კერდმა 24 000 ფუნტი გამოყო. შეკლტონმა შემდგომში Morning Post-ს განუცხადა:

შეკლტონს უკვე საჭირო რაოდენობის ფული გააჩნდა. მან 14 000 ფუნტად 300 ტ-იანი ბარკენტინა „პოლარისი“ იყიდა, რომელიც ბელგიელმა მკვლევარმა ადრიენ დე ჟელაშმა შპიცბერგენის ექსპედიციისთვის ააგო. ექსპედიცია ჩაიშალა და გემი გაიყიდა.Huntford 1975, p. 370. შეკლტონმა მას სახელი „ენდიურანსზე“ შეუცვალა, რაც მისი ოჯახის დევიზს უკავშირდებოდა. კიდევ 2 300 ფუნტად შეკლტონმა დაგლას მოუსონის საექსპედიციო ხომალდი „ავრორა“ შეიძინა, რომელიც ჰობარტში, ტასმანიაში იმყოფებოდა. შემდგომში ის როსის ზღვის გუნდის ხომალდი გახდა.

შეკლტონის მიერ შეგროვებული ფულის ზუსტი რაოდენობა (Daily Mail-ს შეფასებით, რაოდენობა დაახლოებით 80 000 ფუნტს შეადგენდა)Fisher 1957, p. 306. უცნობია, რადგანაც ასევე უცნობია სტენკომპ-უილსის მიერ გამოყოფილი ფულის ოდენობა. ფული შეკლტონისთვის მუდმივ პრობლემას წარმოადგენდა, რის გამოც მან ეკონომიის მიზნით როსის ზღვის გუნდისთვის განკუთვნილი ფულის ოდენობა შეამცირა, რაც გუნდის მეთაურმა ენეას მაკინტოშმა მხოლოდ მას შემდეგ გაიგო, რაც ავსტრალიაში ჩავიდა და მუშაობა დაიწყო.Tyler-Lewis 2006, pp. 34–35. მაკინტოშს ფულისა და მომარაგეობის დამატების თხოვნა მოუწია, რათა ექსპედიციის მისი ნაწილის განხორციელება შესაძლებელი გამხდარიყო.Tyler-Lewis 2006, pp. 41–48. თუმცა, შეკლტონმა ექსპედიციის შემოსავლიანობის პოტენციალი გაიაზრა. მან Daily Chronicle''-ს ექსპედიციაზე გაზეთების სტატიების წერის ექსკლუზიური უფლება მისცა და იმპერიის ტრანსანტარქტიკული ფილმების სინდიკატი ჩამოაყალიბა, რომელსაც გადაღების უფლება მისცა.Alexander 1998, p. 10.

 გუნდი 
მინი|ერნესტ შეკლტონი, ექსპედიციის ხელმძღვანელი
ლეგენდის თანახმად, შეკლტონმა ლონდონურ გაზეთებში გამოაქვეყნა განცხადება: 

შეკლტონმა 5000-ზე მეტი განაცხადი მიიღო, მათ შორის რამდენიმე ქალისგანაც, თუმცა საბოლოოდ ექსპედიციისთვის 56 კაციანი გუნდი შედგა, რომელიც 2 რაზმად გაიყო. გუნდების ზოგიერთი წევრი ექსპედიციას მოგვიანებით, ბუენოს-აირესსა და სიდნეიში შეუერთდა. ზოგი სახლში ნაადრევად დაბრუნდა: ასეთი იყო დენიელ გუჩი, რომელიც „ენდიურანსს“ სამხრეთ გეორგიის კუნძულამდე გაჰყვა.Fisher 1957, p. 315.

თავის მოადგილედ შეკლტონმა ავსტრალაზიის ანტარქტიკული ექსპედიციიდან ახალდაბრუნებული ფრენკ უაილდი აირჩია, რომელსაც მანამდე მონაწილეობა ჰქონა მიღებული „დისკავერისა“ და „ნიმროდის“ ექსპედიციებში.Tyler-Lewis 2006, pp. 21–22. შეკლტონს „ენდიურანსის“ კაპიტნად ჯონ კინგ დეივისის დანიშვნა უნდოდა, თუმცა დეივისმა გეგმა განწირულად ჩათვალა და უარი თქვა,Huntford 1975, p. 370. ამიტომაც თანამდებობა ფრენკ უორსლის ერგო, რომელიც მისივე სიტყვების თანახმად ექსპედიციას მას შემდეგ შეუერთდა, რაც მასზე თავის სიზმარში შეიტყო.Huntford 1975, pp. 364–365. მეორე ოფიცრად „ტერა-ნოვას“ ექსპედიციის ვეტერანი, ტომ კრინი დაინიშნა, მესამე ოფიცრად – ალფრედ ჩითემი.Fisher 1957, p. 310. როსის ზღვის გუნდში შეკლტონმა „ნიმროდის“ ექსპედიციის 2 ვეტერანი მოიწვია: გუნდის ხელმძღვანელი ენეას მაკინტოში და ძაღლების გამრეკი, ერნესტ ჯოისი. მათი რაზმისთვის ხალხთა შეკრება შეკლტონს განსაკუთრებით გაუჭირდა, რადგან მან ბრიტანეთის საადმირალოსგან ექსპედიციაზე თავიანთი ხალხის გაგზავნის თაობაზე უარი მიიღო.Huntford 1975, pp. 370–371. 

ექსპედიციის სამეცნიერო გუნდი „ენდიურანსის“ ბორტზე განთავსდა და 6 ადამიანს მოიცავდა, მათ შორის იქვნენ 2 ქირურგი, ალექსანდერ მაკლინი და ჯეიმზ მაკლროი; გეოლოგი, ჯეიმზ უორდი; ბიოლოგი, რობერტ კლარკი; ფიზიკოსი, რეჯინალდ ჯეიმზი; და მეტეოროლოგი, ლეონარდ ჰასი. რაზმში ასევე მოიწვიეს ფოტოგრაფი ფრენკ ჰარლი და მხატვარი ჯორჯ მარსტონი.Fisher 1957, pp. 311–314. როსის ზღვის რაზმისთვის ხალხის შერჩევა ძლიერ დაჩქარდა, თუმცა საბოლოო შემადგენლობა მხოლოდ ბოლო წუთს გაირკვა. შედეგად გუნდში ანტარქტიკულ ექსპედიციებში მონაწილეობის გამოცდილება მხოლოდ 2 წევრს – მაკინტოშსა და ჯოის გააჩნდათ.

 უედელის ზღვის რაზმი 
 სერ ერნესტ შეკლტონი — ექსპედიციის ხელმძღვანელი
 ფრენკ უაილდი — ხელმძღვანელის მოადგილე
 ფრენკ უორსლი — „ენდიურანსის კაპიტანი
 ლაიონელ გრინსტრიტი — პირველი ოფიცერი
 ტომ კრინი — მეორე ოფიცერი
 ალფრედ ჩითემი — მესამე ოფიცერი
 ჰიუბერტ ჰადსონი — შტურმანი
 ლუის რიკინსონი — მემანქანე
 ალფრედ კერი — მემანქანე ალექსანდერ მაკლინი — ექიმი
 ჯეიმს მაკლროი — ექიმი
 ჯეიმს უორდი — გეოლოგი
 ლეონარდ ჰასი — მეტეოროლოგი
 რეჯინალდ ჯეიმსი — ფიზიკოსი
 რობერტ კლარს სელბი — ბიოლოგი
 ფრენკ ჰარლი — ფოტოგრაფი
 ჯორჯ მარსტონი — მხატვარი
 თომას ორდ-ლისი — მექანიკოსი
 ჰენრი მაკნიში — დურგალი ჩარლზ გრინი — მზარეული
 უოლტერ ჰოუ — მეზღვაური
 უილიამ ბეიკველი — მეზღვაური
 თიმოტი მაკკარტი — მეზღვაური
 თომას მაკლეოდი — მეზღვაური
 ჯონ ვინსენტი — ბოცმანი
 ერნესტ ჰოლნესი — კაჩეგარი
 უილიამ სტეფენსონი — კაჩეგარი
 პირსი ბლექბოროუ — სტიუარდი

 როსის ზღვის რაზმი 
„†“ ნიშნით აღნიშნულია ექსპედიციის დროს დაღუპულები
 † ენეას მაკინტოში — რაზმის ხელმძღვანელი
 ერნესტ ჯოისი — ძაღლების გამრეკი
 ერნესტ უაილდი — კვარტერმაისტერი
 † არნოლდ სპენსერ-სმითი — კაპელანი
 ჯონ ლაჰლენ კოული  — ბიოლოგი და ექიმი
 ალექსანდერ სტივენსი — ბუნებისმეტყველი
 რიჩარდ რიჩარდსი — ფიზიკოსი
 ენდრიუ ჯეკი — ფიზიკოსი
 ირვინგ გეისი — სხვადასხვა † ვიქტორ ჰეივარდი — სხვადასხვა
 ობრი ნინისი — ავტომექანიკოსი
 ლაიონელ ჰუკი — რადიოტელეგრაფისტი
 ჯოზეფ სტენჰაუსი — პირველი ოფიცერი
 ლესლი თომპსონი — მეორე ოფიცერი
 ალფრედ ლარკმენი — მთავარი მემანქანე
 ედრიან დონელი — მეორე მემანქანე
 ჯეიმზ პენტონი — ბოცმანი
 კლარენს მოგერი — დურგალი
 სიდნი ეტკინი — მეზღვაური ართურ დაუნინგი — მეზღვაური
 უილიამ კავანა — მეზღვაური
 ე. უორენი — მეზღვაური
 ჩარლზ გლიდენი — მეზღვაური
 ს. გრეიდი — კაჩეგარი
 უილიამ მაგრიჯი — კაჩეგარი
 ჰაროლდ შოუ — კაჩეგარი
 ედუარდ უაისი — მზარეული
 ემილ დანგლადი — სტიუარდი

 ექსპედიციის მსვლელობა 

 უედელის ზღვის რაზმი 

 ცურვა სამხრეთით 
ბმული=https://en.wikipedia.org/wiki/File:TryingToCutAWayForTheShip.jpg|ალტ=Men with digging tools removing ice surrounding the ship's hull, creating an icy pool of water|მინი|„ენდიურანსის“ ეკიპაჟი გემის ყინულისგან გათავისუფლებას ცდილობს
„ენდიურანსმა“ პლიმუთი შეკლტონის გარეშე, 1914 წლის 8 აგვისტოს დატოვა და გეზი ბუენოს-აირესისკენ აიღო. იქვე ექსპედიციას შეუერთნენ შეკლტონი, ჰარლი, ბეიკველი და ბლექბოროუ. 26 ოქტომბერს ხომალდმა სამხრეთ ატლანტის ოკეანეში შეცურა და 5 ნოემბერს სამხრეთ ჯორჯიის კუნძულის ნაპირებს მიადგა. თავდაპირველად გადაკვეთა მაშინვე, 1914-15 წლებში უნდა ჩატარებულიყო.Shackleton 1919, pp. xii–xv. ეს გეგმა შეკლტონს მალევე ჩაეშალა, თუმცა მან როსის ზღვის რაზმის მეთაურ მაკინტოშს შეცვლილი გეგმების თაობაზე არაფერი შეატყობინა. 

„ენდიურანსმა“ სამხრეთ გეორგიაში 1 თვე დაჰყო და ანტარქტიკისკენ 5 დეკემბერს გაცურა. 2 დღეში ხომალდი მცურავ ყინულებს მიადგა. დღითი-დღე მათი რაოდენობა მატულობდა და 14 დეკემბერისთვის საკმარისად სქელი იყო იმისთვის, რომ „ენდიურანსი“ 24 საათით გაეჩერებინა. 3 დღის შემდეგ ხომალდი კვლავ გაჩერდა. ექსპედიციის აღწერაში შეკლტონი იხსენებდა, რომ მზად იყო რთული პირობებისთვის, მაგრამ ასეთ მჭიდრო ყინულებს არ ელოდა.Shackleton 1919, p. 11.

„ენდიურანსის“ პროგრესი ძლიერ შენელდა, თუმცა 22 დეკემბერს რაზმმა არხის გათხრა შეძლეს და ხომალდმა მსვლელობა გააგრძელა. 7 იანვრისთვის ექსპედიცია 30 მეტრის სიმაღლის ყინულის კედლებს მიადგა, რომლებიც კოტსის მიწის სანაპიროს ფარავდნენ. 15 იანვარს „ენდიურანსი“ მიუახლოვდა მყინვარს, რომლის კიდეები ბაზის განლაგებისათვის შესაფერის ყურეს ქმნიდა, თუმცა შეკლტონმა ჩათვალა, რომ ეს ადგილი ვაზელის ყურისგან ზედმეტად შორ მანძილზე მდებარეობდა და ჩასვლაზე უარი თქვა. 17 იანვარს გემმა 76° 27′ ს.გ-ს მიაღწია, საიდანაც ჩანდა მიწა, რომელსაც შეკლტონმა ექსპედიციის ერთ-ერთი სპონსორის, ჯეიმზ კერდის საპატივცემულოდ, კერდის სანაპირო უწოდა. ცუდი ამინდის გამო გემი აისბერგს ეფარებოდა.Shackleton 1919, pp. 26–28.

„ენდიურანსი“ ლუიტპოლდის მიწას მიუახლოვდა, რომლის სამხრეთ ბოლოშიც დანიშნულების ადგილი, ვაზელის ყურე მდებარეობდა. მომდევნო დღეს ხომალდი იძულებული იყო, ჩრდილო-დასავლეთის მიმართულებით 23 კილომეტრი გაეცურა, სანამ 76° 34′ს.გ-ზე და 31° 30′დ.გ-ზე არ გაჩერდა.Shackleton 1919, pp. 26–28. 10 დღიანი გაჩერების შემდეგ ეკიპაჟს საწვავის ეკონომია უწევდა. 14 თებერვალს შეკლტონმა რაზმს წერაქვებითა და ხერხებით ყინულებში არხის გათხრა უბრძანა, მაგრამ მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა. შეკლტონს კვლავ ჰქონდა იმედი, რომ გუნდი გემის გათავისუფლებას შეძლებდა, თუმცა არ გამორიცხავდა რომ ექსპედიციას ზამთრის გატარება მცურავ ყინულებზე მოუწევდათ.Shackleton 1919, pp. 34–40.

 „ენდიურანსის“ დრეიფი 
ბმული=https://en.wikipedia.org/wiki/File:WildAndShackletonInTheHeavyPressure.jpg|ალტ=Two men in heavy clothing stand surrounded by mounds of ice which extend well above the height of their heads|მინი|შეკლტონი და უაილდი მოდრეიფე ყინულებს შორის
22 თებერვალს „ენდიურანსმა“ 76° 58′ ს.გ-ს მიაღწია, ხოლო შემდეგ ჩრდილოეთით დრეიფი დაიწყო.Huntford 1975, p. 418. შეკლტონი აცნობიერებდა, რომ ექსპედიცია ზამთარს ყინულებში გაატარებდა, ამიტომაც გამოზამთრება გადაწყვიტა. ძაღლები გემიდან ჩამოსვეს და სპეციალურ ჯიხურებში განათავსეს, ხოლო გემი შტაბ-ბინად გადაკეთდა. რაზმმა უკაბელო ტელეგრაფიც მოაწყო, თუმცა სიგნალი არავის მიეწოდებოდა, ამიტომაც იგი გარე სამყაროსგან იზოლირებული დარჩა.Shackleton 1919, pp. 34–40.

შეკლტონს კარგად ახსოვდა ვილჰელმ ფილხნერის და მის ხომალდ „დოიჩლანდის“ მაგალითი, რომლებიც 3 წლის წინ იმავე მიდამოებში გაიჭედნენ. ფილხნერმა ვაზელის ყურეში დაბანაკება სცადა, თუმცა ამაოდ. 1912 წლის 6 მარტს „დოიჩლანდი“ კოტსის მიწიდან 320 კმ მანძილზე ხაფანგში აღმოჩნდა და მხოლოდ 6 თვის შემდეგ გათავისუფლდა, რის შემდეგაც სამხრეთ ჯორჯიის კუნძულისკენ გაცურა. შეკლტონი ფიქრობდა, რომ თუ ეს გამეორდებოდა, ექსპედიცია მომდევნო ანტარქტიკულ გაზაფხულსაც ცდიდა ვაზელის ყურემდე მისვლას.Murphy pp. 87–102.

თებერვალსა და მარტში დრეიფი საგრძნობლად შენელდა და მარტის მიწურულს შეკლტონმა დაასკვნა, რომ ექსპედიციამ 19 იანვრის შემდეგ მხოლოდ 153 კმ მანძილი დაფარა.Shackleton 1919, pp. 43–47. მაისისთვის „ენდიურანსმა“ 75° 23′ ს.გ, 42° 14′ დ.გ-ს მიაღწია და კვლავ ჩრდილოეთისკენ დრეიფობდა. ანტარქტიკულ გაზაფხულამდე ჯერ კიდევ 4 თვე რჩებოდა. დრეიფისგან თავის დაღწევა სწორედ მაშინ იყო შესაძლებელი, თუმცა ექსპედიციას ეჭვი ეპარებოდა იმაში, რომ ხომალდი გათავისუფლებას და ვაზელის ყურემდე მიღწევას დროზე შეძლებდა.Huntford 1975, p. 421. შეკლტონი ალტერნატიურ გეგმას, ანუ უედელის ზღვის დასავლეთ ნაპირებზე ჩამოსხდომას განიხილავდა.

 სქოლიო 

კატეგორია:ანტარქტიკული ექსპედიციები