შადლი ბენჯადიდი

შადლი ბენჯადიდი (; დ. 14 აპრილი, 1929 — გ. 6 ოქტომბერი, 2012) — ალჟირელი სამხედრო ოფიცერი და პოლიტიკოსი, რომელიც ალჟირის მესამე პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა. მისი საპრეზიდენტო ვადა 1979 წლის 9 თებერვლიდან 1992 წლის 11 იანვრამდე გრძელდებოდა.

ალჟირის ომის მონაწილე, იგი 1965-1976 წლებში იყო რევოლუციური საბჭოს წევრი, ხოლო 1969 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის წოდება.
1979 წლის იანვარში იგი დაინიშნა ეროვნული განთავისუფლების ფრონტის (FLN) გენერალურ მდივნად, მომდევნო თვეში კი პრეზიდენტად აირჩიეს. ბენჯედიდმა ხელახალ არჩევნებში 1984 და 1989 წლებში ყოველგვარი კონკურენციის გარეშე გაიმარჯვა. იგი პრეზიდენტის თანამდებობიდან 1992 წლის იანვარში, სადავო არჩევნებისა და სამხედრო გადატრიალების შემდეგ გადადგა, რასაც ალჟირის სამოქალაქო ომი მოჰყვა.

იგი 1999 წლამდე შინაპატიმრობაში იმყოფებოდა, ხოლო 2012 წელს, 83 წლის ასაკში, სიმსივნით გარდაიცვალა.

კარიერა
ადრეული ცხოვრება და კარიერა
ბენჯედიდი დაიბადა ბუტელჯაში 1929 წლის 14 აპრილს.Algeria:Anger of The Dispossessed, Martin Evans and John Phillips, Yale University Press, 2007, p. 114 იგი საფრანგეთის არმიაში მსახურობდა უნტერ-ოფიცრად და იბრძოდა ინდოჩინეთში. 1954 წელს, ალჟირის დამოუკიდებლობის ომის დასაწყისში, იგი ეროვნული განთავისუფლების ფრონტის (FLN) მხარეს გადავიდა. როგორც ჰუარი ბუმედიენის პროტეჟე, ბენჯედიდი 1964 წელს დააჯილდოვეს კონსტანტინას სამხედრო რეგიონის (ორანი, ალჟირი) სარდლობით. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ მან კარიერული წინსვლა განაგრძო: 1964 წელს გახდა მე-2 სამხედრო რეგიონის ხელმძღვანელი, ხოლო 1969 წელს — პოლკოვნიკი. იგი მე-2 სამხედრო რეგიონს 1964 წლიდან 1978 წლამდე მეთაურობდა; ამ პერიოდში იგი ზედამხედველობდა ევინალის შეთანხმების შესაბამისად მერს-ელ-ქებირში განლაგებული საფრანგეთის სამხედრო ძალების ევაკუაციას და ალჟირსა და მაროკოს შორის არსებული საზღვრის მონიტორინგს, რომელიც მნიშვნელოვანი დაძაბულობის კერას წარმოადგენდა.

პრეზიდენტობა
ბენჯედიდი 1978 წლის ნოემბრიდან 1979 წლის თებერვლამდე თავდაცვის მინისტრი იყო და პრეზიდენტი ბუმედიენის გარდაცვალების შემდეგ გახდა. ბენჯედიდი იყო კომპრომისული კანდიდატი, რომელიც ხელისუფლებაში მას შემდეგ მოვიდა, რაც 1979 წლის 27-31 იანვარს გამართულ FLN-ის მეოთხე ყრილობაზე პარტიის ხელმძღვანელობისა და პრეზიდენტობისთვის ბრძოლა გაჩაღდა. ბუმედიენის ყველაზე სავარაუდო მემკვიდრეები მოჰამად სალაჰ იაჰიაუი და აბდელაზიზ ბუტეფლიკა იყვნენ. ეს უკანასკნელი თექვსმეტი წლის განმავლობაში გაეროში საგარეო მდივნად მსახურობდა. იგი „უჯდას ჯგუფის“ თვალსაჩინო წევრი იყო და პროდასავლურ ლიბერალად ითვლებოდა. იაჰიაუი მჭიდროდ იყო დაკავშირებული კომუნისტებთან და „სოციალისტური ავანგარდის პარტიას“ (PAGS) მასობრივ პროფკავშირებსა და ახალგაზრდულ ორგანიზაციებზე იურისდიქციის მოპოვების უფლებას აძლევდა.

თანამდებობაზე ყოფნისას, ბენჯედიდმა შეამცირა სახელმწიფოს როლი ეკონომიკაში და შეასუსტა მოქალაქეებზე სამთავრობო თვალთვალი. 1980-იანი წლების ბოლოს, ნავთობის ფასების სწრაფი ვარდნის გამო ეკონომიკის ჩამოშლის ფონზე, დაძაბულობა გაიზარდა რეჟიმის იმ წარმომადგენლებს შორის, რომლებიც მხარს უჭერდნენ ბენჯედიდის ეკონომიკური ლიბერალიზაციის პოლიტიკას და მათ შორის, ვისაც სურდა დაბრუნება სტატისტურ (სახელმწიფოებრივ) მოდელთან. 1988 წლის ოქტომბერში ახალგაზრდების მარშები, რომლებიც აპროტესტებდნენ რეჟიმის მკაცრი ეკონომიკის პოლიტიკას და სკანდირებდნენ ლოზუნგებს ბენჯედიდის წინააღმდეგ, გადაიზარდა მასობრივ არეულობაში, რომელიც დღეს ცნობილია როგორც 1988 წლის ოქტომბრის ამბოხი; ის გავრცელდა ორანში, ანაბასა და სხვა ქალაქებში. სამხედროების მიერ მომიტინგეების სასტიკ დარბევას რამდენიმე ასეული ადამიანი ემსხვერპლა. სავარაუდოდ, პოლიტიკური გადარჩენის სტრატეგიის სახით, ბენჯედიდმა მოუწოდა და დაიწყო მრავალპარტიულ დემოკრატიაზე გადასვლის პროცესის განხორციელება. თუმცა, 1992 წელს სამხედროები ჩაერინენ, რათა არჩევნების გზით ხელისუფლებაში ისლამისტური „ისლამური ხსნის ფრონტის“ (FIS) მოსვლა აღეკვეთათ, რამაც ბენჯედიდი აიძულა დაეტოვებინა თანამდებობა და დასაბამი მისცა ხანგრძლივ და სისხლისმღვრელ ალჟირის სამოქალაქო ომს.

ცხოვრება პრეზიდენტობის შემდეგ
ბენჯედიდი ორანში შინაპატიმრობაში მოათავსეს, თუმცა 1999 წელს, აბდელაზიზ ბუტეფლიკას გაპრეზიდენტების შემდეგ, გაათავისუფლეს. 2002 წლის ინტერვიუში მან გამოხატა მზადყოფნა, ეღიარებინა 1991 წლის არჩევნების შედეგები და ეთანამშრომლა „ისლამური ხსნის ფრონტთან“ (FIS), იმ პირობით, თუ ისინი ყველა სახელმწიფო ინსტიტუტს არ ჩაიგდებდნენ ხელში. მას სჯეროდა, რომ კონსტიტუცია ამის უფლებას აძლევდა, თუმცა სამხედრო ელიტის მხარდაჭერის მოპოვება ვერ შეძლო.

იგი საზოგადოების წინაშე 2008 წლის ბოლოს გამოჩნდა, როდესაც თავის მშობლიურ ქალაქ ალ-ტარიფში გამართულ კონფერენციაზე სკანდალური სიტყვა წარმოთქვა.Revolutionary ghosts  Al-Ahram Weekly, Issue 927, 25–31 December 2008. მისი მემუარების გამოქვეყნება 2012 წლის 1 ნოემბერს დაანონსდა, რაც ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ომის დაწყების 58-ე წლისთავს დაემთხვა.

ავადმყოფობა და გარდაცვალება
ბენჯედიდი 2012 წლის იანვარში პარიზში, კიბოს სამკურნალოდ გადაიყვანეს, ხოლო საავადმყოფოში კვლავ 2012 წლის მაისსა და ოქტომბერში დაბრუნდა. 2012 წლის 3 ოქტომბერს ბენჯედიდი მოათავსეს ალჟირის აინ-ნააჯას სამხედრო ჰოსპიტლის ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში. სახელმწიფო მედიამ გამოაცხადა, რომ იგი 2012 წლის 6 ოქტომბერს კიბოთი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს ელ-ალიის სასაფლაოზე.

 ლიტერატურა 

 სქოლიო 

კატეგორია:დაბადებული 1929
კატეგორია:ალჟირის პრეზიდენტები
კატეგორია:გარდაცვლილი 2012
კატეგორია:გადატრიალების შედეგად თანამდებობიდან გადაყენებული ლიდერები