ანტიბიბლიოთეკა

ტერმინი „ანტიბიბლიოთეკა“ შემოიღო ნასიმ ნიკოლას ტალებმა თავის წიგნში შავი გედი: უაღრესად წარმოუდგენლის გავლენა სადაც აღწერს წიგნებს, რომლებიც ბევრ ადამიანს აქვს, მაგრამ არ წაუკითხავს. ტალები ამტკიცებდა, რომ წიგნების ასეთი კრებული ადამიანებს უფრო თავმდაბალს და ცნობისმოყვარეს ხდის. მან სიტყვა დააფუძნა უმბერტო ეკოს მიერ შენახულ წიგნებზე და წერდა, რომ ეკო "სტუმრებს ორ კატეგორიად ყოფს": ვინც აქებს მისი ბიბლიოთეკის ზომას და ვინც აღიარებს, რომ ბიბლიოთეკა კვლევის წყაროა. ტალებმა თქვა, რომ „რაც მეტი იცი, მით უფრო მეტია წაუკითხავი წიგნები. მოდით, ამ წაუკითხავი წიგნების კოლექციას ანტიბიბლიოთეკა ვუწოდოთ“. ტალებმა დამატებით მოიხსენია ანტიბიბლიოთეკით დაინტერესებული ადამიანები, როგორც ანტიმეცნიერები.

 ანალიზი 
HAU-ს 2015 წლის შემოდგომის პრობლემა: ეთნოგრაფიული თეორიის ჟურნალი მოიცავდა რედაქტორის ჩანაწერს, რომელშიც ნათქვამია, რომ „მეცნიერი, რომელიც აცნობიერებს მისი ანტიბიბლიოთეკის ძალას, არ არის დაინტერესებული მოექცეს ცოდნას როგორც საკუთრებას; რედაქტორმა, ჯოვანი და კოლმა, ასევე განაცხადა, რომ წიგნების გამოცემის დაბალი ღირებულება "ზრდის ანტიბიბლიოთეკის არსებობის შესაძლებლობებს".

2018 წელს The New York Times-ში კევინ მიმსმა ტალების ტერმინს ანტიბიბლიოთეკის შესახებ იაპონურ ტერმინს ცუნდოკუს (tsundoku) შეადარა. რომელიც ასევე ეხება წიგნებს რომელიც შეძენილი იქნა მაგრამ არა წაკითხული. მიმსმა დამატებით თქვა, რომ „ადამიანი, როგორიც არის ტალები და ვინც გამოიგონა სიტყვა ცუნდოკუ, როგორც ჩანს, აღიარებს წიგნების მხოლოდ ორ კატეგორიას: წაკითხულს და წაუკითხავს“, ამით ის მიუთითებს, რომ ბევრი  წიგნი არ არის განკუთვნილი მთლიანად წასაკითხად და აღნიშნავს, რომ ფლობს ბევრ ბიოგრაფიულ წიგნს, რომლებიც ბოლომდე არ წაუკითხავს. 

 რესურსები ინტერნეტში 

სქოლიო

კატეგორია:ტერმინები