ჩამდოს ბრძოლა

ჩამდოს ბრძოლა (ან ქამდო ; ) — 1950 წლის 6-24 ოქტომბერში მიმდინარე ბრძოლა. NOTE: The exiled Tibetan government in India calls The battle the "...invasion of Tibet by the People's Liberation Army of China," see Tibet: Proving Truth From Facts.  ჩამდოს ბრძოლა იყო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის სამხედრო კამპანია დე ფაქტო დამოუკიდებელი ტიბეტისგან ჩამდოს რეგიონის ასაღებად.Tsering Shakya, Dragon in The Land of Snows: The History of Modern Tibet since 1947, Random House, 2012, Google e-book: "Tibet had never received de jure recognition from any state; in any case such recognition would be disputed not only by Beijing but also by the nationalist regime in Taiwan.   Shakya 1999 pp.28–32. კამპანიის შედეგი იყო ჩამდოს დაპყრობა და ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მიერ ტიბეტის ანექსია.

 ფონი 
კამი ტიბეტის სასაზღვრო რეგიონი იყო. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის დაარსებამდე ის დაახლოებით ემთხვეოდა ჩინეთის სიკანგის პროვინციას კუომინტანგის მეთაურობით. მისი დასავლეთი ნახევარი ცნობილია როგორც ჩამდო.

კამის ტიბეტელები და ლჰასას ტიბეტელები ერთმანეთს ზიზღით ეპყრობოდნენ, ზოგიერთ შემთხვევაში კამელებს ლჰასას მმართველობას ჩინეთის მმართველობა ერჩივნათ, რის გამოც კამელები ჩინურ ძალებს თავდაპირველად ნაკლებ წინააღმდეგობას უწევდნენ. ანალოგიურად, ცინგხაის (ამდოს პროვინცია) ტიბეტელები თვლიან ცენტრალური ტიბეტის ტიბეტელებს (საკუთრივ ტიბეტი, რომელსაც მართავენ დალაი-ლამები ლჰასადან) განსხვავებულად და ამაყობენ იმითაც, რომ მათ არ მართავდნენ ლჰასადან ტიბეტის იმპერიის დაშლის შემდეგ. 

პანდაცანგის კლანის მსგავსი კამელები ხელმძღვანელობდნენ აჯანყებებს ლჰასასგან ავტონომიის მოსაპოვებლად. ამის გამო ჩინელი კომუნისტები მათ პოტენციურ რევოლუციურ მოკავშირეებად თვლიდნენ. 1950 წლის იანვარში, კომუნისტებმა ოფიციალურად შესთავაზეს დახმარება პანდაცანგებს საქმეში, იმის სანაცვლოდ, რომ ისინი „ტიბეტის განთავისუფლების“ დროს არ იაქტიურებდნენ, მაგრამ ძმებმა პანდაცანგებმა გადაწყვიტეს გაეგზავნათ ჯორჯ პატერსონი ინდოეთში ალტერნატიული დახმარების მისაღებად. პანდაცანგ რაპგამ, ტიბეტის გაუმჯობესების პარტიის პრო-კუომინტანგელმა ლიდერმა, ასევე შესთავაზა ლჰასას მიერ დანიშნულ ჩამდოს გუბერნატორს, ნგაბო ნგავანგ ჯიგმეს, კამელი მებრძოლების დახმარება ტიბეტის მთავრობის მიერ კამის ადგილობრივი დამოუკიდებლობის აღიარების სანაცვლოდ. ნგაბომ უარი თქვა შეთავაზებაზე.

 მოლაპარაკებები ლჰასასთან 
1950 წლის 7 მარტს ტიბეტის სამთავრობო დელეგაცია ჩავიდა კალიმპონგში ახლად გამოცხადებულ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასთან დიალოგის დასაწყებად, რაც მიზნად ისახავდა გარანტიების უზრუნველყოფას, რომ ჩინეთი პატივს სცემდა ტიბეტის „ტერიტორიულ მთლიანობას“, სხვა საკითხებთან ერთად. დიალოგი გადაიდო, რადგან ტიბეტის, ინდოეთის, ბრიტანეთისა და ჩინეთის დელეგაციები მოლაპარაკების ადგილზე ვერ შეთანხმდნენ.

ტიბეტის დელეგაცია საბოლოოდ შეხვდა ჩინეთის ელჩს გენერალ იუან ჭონგსიანს დელიში, 1950 წლის 16 სექტემბერს. იუანმა წარადგინა სამპუნქტიანი წინადადება, რომლის მიხედვითაც ტიბეტი ჩაითვლებოდა ჩინეთის ნაწილად, რომ ჩინეთი იქნებოდა პასუხისმგებელი ტიბეტის დაცვაზე და რომ ჩინეთი გააკონტროლებდა ტიბეტის ვაჭრობასა და საგარეო ურთიერთობებს. უარი გამოიწვევდა ჩინეთის მიერ ტიბეტის დაპყრობას. ტიბეტელებმა აიღეს ვალდებულება შეენარჩუნებინათ ურთიერთობა ჩინეთსა და ტიბეტს შორის, და მათმა მთავარმა დელეგატმა, ცეპონ შაკაბპამ, 19 სექტემბერს, რეკომენდაცია გაუწია თანამშრომლობას (მაგრამ გარკვეული პირობებით). ამტკიცებდნენ, რომ ჩინეთის ჯარების განლაგება არ იყო საჭირო ტიბეტში, რადგან მას საფრთხე არ ემუქრებოდა და ინდოეთის ან ნეპალის მიერ თავდასხმის შემთხვევაში შეეძლო ჩინეთის სამხედრო დახმარებისთვის მიემართათ.

 აღმოსავლეთ ხამის შემოჭრა 
მარჯვნივ|მინი|280x280პქ| დასავლეთ კამი და აღმოსავლეთი კამი გამოყოფილია ლურჯი ხაზით სიმლას კონვენციის რუკაზე
ჩინეთის სამოქალაქო ომში კუომინტანგის ძირითადი ძალების დამარცხების შემდეგ, ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიამ (PLA) ყურადღება მიაპყრო ჩინეთის რესპუბლიკის ტერიტორიებს შიდა ზონაში. აღმოსავლეთი კამი ეკავათ ჩინელებს. იგი იყო კარიბჭე ტიბეტის რაიონებისკენ. ჩინეთის მე-18 არმიამ ჩამოაყალიბა რაზმი, რომელიც მიიწევდა ტიბეტისკენ. 52-ე დივიზია რაზმის მთავარი ძალა იყო. რაზმი იაანში 1950 წლის 12 თებერვალს ჩავიდა. მარტში სახალხო განმათავისუფლებელი არმია ჩავიდა კანგდინგში (ტაჩინლუ). აპრილის შუა რიცხვებისთვის მე-18 არმიის მინიმუმ 30 000 მებრძოლი გადიოდა კანგდინგში. 10 000 ტიბეტელი დაეხმარა მათ კანგდინგიდან გარზემდე (კანძემდე) გზის აშენებაში, რომელიც დასრულდა აგვისტოში. მე-18 არმია შეიკრიბა გარზეში 30 ივლისს (მათი შტაბი იყო სინლონგში) და შევიდა ლიტანგში აღმოსავლეთიდან. ცინგჰაის საკავალერიო რაზმი გიეგუში შევიდა 22 ივლისს. ამ გზით ჩინეთის არმიამ ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფლანგებიდან მოუარა ჩამდოს.

1950 წლის ივნისში ჩინეთის და ტიბეტის არმია პირველად შეებრძოლნენ ერთმანეთს დენგკეში. დენგკე მდებარეობს გარზედან იუშუსკენ მიმავალი მთავარი გზის გვერდით, ჩამდოდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაახლოებით 160 კილომეტრში. ჩამდოს ყოფილმა გუბერნატორმა ლჰალუ ცევანგ დორჯემ იქ რადიოსადგური შექმნა. სახალხო განმათავისუფლებელმა არმიამ მიაგნო რადიოსიგნალების წყაროს და დაიწყო დარბევა მდინარე ჯინშაზე და გაანადგურა რადიოსადგური. ორი კვირის შემდეგ, 800-მა კამელმა (მათ შორის 300 ბერი იყო) დაარბია დენგკე და მოკლა ჩინეთის არმიის 600 ჯარისკაცი. საბოლოოდ, ჩინეთის არმიამ მოახერხა აღმოსავლეთ კამის ოკუპაცია.

 ჩამდოს ბრძოლა 
თვეების წარუმატებელი მოლაპარაკებების,Shakya 1999 pp.28–32. ლჰასას მცდელობების უზრუნველეყო უცხოური მხარდაჭერა და დახმარება, Shakya 1999 p.12,20,21 და ჩინეთისა და ტიბეტის მიერ ჯარების მობილიზაციის შემდეგFeigon 1996 p.142. , Sam van Schaik, Tibet.  ჩინეთის არმიამ გადალახა მდინარე ძინშა 1950 წლის 6 ან 7 ოქტომბერს, გადაკვეთა დე ფაქტო საზღვარი ხუთ ადგილას და გადავიდა ლჰასას მიერ კონტროლირებად ჩამდოში.Melvin C. Goldstein, A History of Modern Tibet: The Calm Before the Storm: 1951–1955, University of California Press, 2009, Vol.2,p.48.Shakya 1999 p.32 (6 Oct). 

ჩინეთის არმიის ორმა ქვედანაყოფმა სწრაფად დაიკავა სასაზღვრო ქალაქი ჩამდო 19 ოქტომბრისთვის, ამ დროისთვის 114 ჩინელი ჯარისკაცი და 180 ტიბეტელი ჯარისკაცი დაიღუპა ან დაიჭრა. ჩამდოს გუბერნატორი და ტიბეტის ჯარების მეთაური, ნგაბო ნგავანგ ჯიგმე, დანებდა თავის 2700 კაცთან ერთად. 1962 წელს, ჭანგ გუოხუა ამტკიცებდა, რომ „მტრის 5738 ჯარისკაცი „ლიკვიდირებულია“, 5700-ზე მეტი „განადგურდა“ და „3000-ზე მეტი“ მშვიდობიანად ჩაბარდა.Survey of China Mainland Press, no. 2854 p.5,6 აქტიური საომარი მოქმედებები შემოიფარგლებოდა სასაზღვრო ტერიტორიით, რომელსაც აკონტროლებდა ლჰასა მდინარე სალვეინის ჩრდილო-აღმოსავლეთით და 96-ე მერიდიანის აღმოსავლეთით. Shakya 1999 map p.xiv

დალაი ლამას თქმით, ჩინეთის არმიას არ დაურბევია მშვიდობიანი მოსახლეობა.Laird 2006 p.305.

ჩამდოს დაკავებით, ჩინეთმა ჩათვალა, რომ მიზანი მიღწეული იყო, ცალმხრივად შეწყვიტა საომარი მოქმედებები,Goldstein 1997 p.45 გაგზავნა ნგაბო ლჰასაში მოლაპარაკების პირობების გასამეორებლად და დაელოდა ტიბეტის წარმომადგენლების პასუხს და პეკინში დელეგატების ვიზიტს.Shakya 1999 p.49

21 ოქტომბერს ლჰასამ თავის დელეგაციას დაავალა სასწრაფოდ გამგზავრება პეკინში ჩინეთის მთავრობასთან კონსულტაციებისთვის და სამიდან მხოლოდ პირველი დებულების მიღება, თუ დალაი ლამას სტატუსი გარანტირებული იქნებოდა. მოგვიანებით, მაჰაკალას ექვსხელიანი ღვთაებების წინაშე მკითხაობის შემდეგ, ლჰასამ პირველი წინადადებაც გააუქმა. წინასწარმეტყველების მიხედვით, ჩინეთის მოთხოვნებზე დათანხმების შემდეგ ტიბეტი უცხოელთა ბატონობის ქვეშ იქნებოდა.Shakya 1999 pp.27–32 (entire paragraph). W. D. Shakabpa,One hundred thousand moons, BRILL, 2010 trans.  Melvin C. Goldstein, A History of Modern Tibet: The Calm Before the Storm: 1951–1955, Vol.2, ibid.pp.41–57.

24 ოქტომბერს ყველა სამხედრო ოპერაცია დასრულდა.

 შედეგი 
მას შემდეგ, რაც ჩამდოს ბრძოლაში დამარცხების შესახებ ცნობამ ლჰასაში მიაღწია, რეგენტი ნგავანგ სუნგრაბ თუტობი გადადგა და XIV დალაი ლამა ავიდა ტახტზე. 1951 წლის თებერვალში ნგაბოს ხელმძღვანელობით, ტიბეტის ხუთი სრულუფლებიანი წარმომადგენელი გაეგზავნა პეკინში, რათა მოლაპარაკებები დაეწყოთ ჩინეთის მთავრობასთან. 1951 წლის აპრილის ბოლოს, ტიბეტის ქაშაგის დელეგაცია გაემგზავრა პეკინში სამშვიდობო მოლაპარაკებების დასასრულებლად, ისევ ნგაბოს ხელმძღვანელობით. ნგაბო შემდგომში ჩინეთის არმიასა და ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მთავრობაში მაღალ წოდებებს იკავებდა. საბოლოოდ, მხარეებს შორის გაფორმდა ჩვიდმეტპუნქტიანი შეთანხმება.

დატყვევებულთა გათავისუფლების შემდეგ, ჩინურმა მაუწყებლებმა პირობა დადეს, რომ თუ ტიბეტი „მშვიდობიანად გათავისუფლდებოდა“, ტიბეტის ელიტას არ ჩამოერთმეოდათ მათი პოზიციები და ძალაუფლება. Laird, 2006 p.306.

კამის ზოგიერთმა მებრძოლმა გააგრძელა წინააღმდეგობა. ადგილობრივი მეომრები მოგვიანებით გაერთიანდნენ საერთო მიზნის ქვეშ და, შესაბამისად, CIA-ს დახმარებით ჩამოყალიბდა ჩუში განგდრუკი. 

თანამედროვე ავტორის მელვინ გოლდშტეინის თქმით, კამპანია მიზნად ისახავდა ლჰასას არმიის მიერ ოკუპირებული ჩამდოს ხელში ჩაგდებას, ლჰასას მთავრობის დემორალიზებას და ზეწოლას, რათა ტიბეტის წარმომადგენლები დათანხმებულიყვნენ პეკინში მოლაპარაკებებზე და ხელი მოეწერათ ისეთ პირობებზე, რომლებიც აღიარებდნენ ჩინეთის სუვერენიტეტს ტიბეტზე. Melvin C. Goldstein, A History of Modern Tibet, vol.2, pp.48–9.

იხილეთ ასევე
 ტიბეტის აჯანყება (1959) 
 ტიბეტის ისტორია
 ტიბეტის იმპერია

ლიტერატურა
 Feigon, Lee. Demystifying Tibet: Unlocking the Secrets of the Land of Snows (1996) Ivan R. Dee Inc. .
 Ford, Robert. Wind Between The Worlds The extraordinary first-person account of a Westerner's life in Tibet as an official of the Dalai Lama (1957) David Mckay Co., Inc.
 Goldstein, Melvyn C. A History of Modern Tibet, Volume 1: 1913–1951: The Demise of the Lamaist State (1989) University of California Press. .
 Goldstein, Melvyn C. A History of Modern Tibet, Volume 2: The Calm Before the Storm 1951–1955 (2007) University of California Press. .
 Goldstein, Melvyn C. The Snow Lion and the Dragon: China, Tibet, and the Dalai Lama (1997) University of California Press. .
 Grunfeld, A. Tom. The Making of Modern Tibet (1996) East Gate Book. .
 Knaus, Robert Kenneth. Orphans of the Cold War: America and the Tibetan Struggle for Survival (1999) PublicAffairs . .
 Laird, Thomas. The Story of Tibet: Conversations with the Dalai Lama (2006) Grove Press. .
 Shakya, Tsering. The Dragon In The Land Of Snows (1999) Columbia University Press. .
 Robert W. Ford Captured in Tibet, Oxford University Press, 1990, .

 სქოლიო 

კატეგორია:ჩინეთის ბრძოლები
კატეგორია:ჩინეთი
კატეგორია:ტიბეტი
კატეგორია:კონფლიქტები აზიაში
კატეგორია:1950 წლის ბრძოლები
კატეგორია:XX საუკუნის ბრძოლები