ომი ინგუშეთში

ომი ინგუშეთში — დაიწყო 2007 წელს, როგორც აჯანყების ესკალაცია ინგუშეთში, რომელიც დაკავშირებულია ჩეჩნეთში სეპარატისტულ კონფლიქტთან. ადგილობრივმა უფლებადამცველებმა და ოპოზიციონერმა პოლიტიკოსებმა კონფლიქტს სამოქალაქო ომი უწოდეს. 2009 წლის შუა ხანებისთვის ინგუშეთმა აჯობა ჩეჩნეთს, როგორც ყველაზე მოძალადემ ჩრდილოეთ კავკასიის რესპუბლიკებს შორის. 2015 წლისთვის რესპუბლიკაში აჯანყება მნიშვნელოვნად შესუსტდა და დაღუპულთა რიცხვი არსებითად შემცირდა.  

 ისტორია 
2007 წლის 26 ივლისს, ინგუშეთში უსაფრთხოების მასშტაბური ოპერაცია დაიწყო, რასაც მოჰყვა თავდასხმების სერია , მათ შორის პრეზიდენტ მურატ ზიაზიკოვის მვლელობის მცდელობა მასობრივ აჯანყებამდე ხუთი დღით ადრე. მომდევნო რამდენიმე დღის განმავლობაში ასობით ადამიანი დააკავეს წმენდის დროს, ხოლო  თავდასხმების დროს უსაფრთხოების რამდენიმე თანამშრომელი დაიღუპა და დაიჭრა. 2007 წლის ოქტომბრისთვის ინგუშეთში პოლიციამ და უშიშროების ძალებმა მიიღეს ბრძანება, შეეჩერებინათ მედიის ინფორმირება ნებისმიერი „ტერორისტული ხასიათის ინციდენტის“ შესახებ. 

2008 წელს მაგომედ ევლოევი, უაღრესად კრიტიკული ოპოზიციური ვებგვერდის Ingushetia.ru-ს მფლობელი, პოლიციაში ყოფნისას მოკლეს. მკვლელობის შემდეგ იმძლავრა სეპარატისტულმა აქტებმა და რუსეთისა და რუსების მიმართ მტრობამ ინგუშ მოსახლეობაში. ამ დაპირისპირების ეპიცენტრში აღმოჩნდა ძალზედ არაპოპულარული პრეზიდენტი მურატ ზიაზიკოვი, კგბ-ს ყოფილი გენერალი, რომელსაც აკრიტიკებდნენ როგორც ადამიანის უფლებათა დამცველი ჯგუფები, ასევე რუსეთის მთავრობის წარმომადგენლების ნაწილიც. მას შემდეგ რაც ინგუშების შინაგან საქმეთა მინისტრი მუსა მედოვი 2008 წლის ოქტომბერში თვითმკვლელი ტერორისტის სამიზნე გახდა საბოლოოდ, ზიაზიკოვს გადადგომა მოთხოვეს. 2008 წლის 30 ოქტომბერს რუსეთის პრეზიდენტმა დიმიტრი მედვედევმა ხელი მოაწერა ბრძანებას ზიაზიკოვის თანამდებობიდან გადაყენების შესახებ და მის ნაცვლად ლეიტენანტი, პოლკოვნიკი იუნუს-ბეკ ევკუროვი დაინიშნა. ეს ინგუშების ოპოზიციამ გამარჯვებად შეაფასა.

თუმცა ძალადობა არ დასრულებულა. არსებული წყაროების მიხედვით, თითქმის 50 ადამიანი (მათ შორის 27 მეამბოხე, 18 პოლიციელი და ორი მშვიდობიანი მოქალაქე) დაიღუპა ამ პატარა რესპუბლიკაში (500 000-ზე ნაკლები მოსახლე) 2009 წლის პირველ სამ თვეში თითქმის ყოველდღიურ შეტაკებებში. გაგრძელდა გახმაურებული ფიგურების მკვლელობები და მკვლელობის მცდელობები. 2009 წლის 10 ივნისს მოკლეს  ინგუშეთის უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარის მოადგილე აზა გაზგირეევა, ხოლო 13 ივნისს ყოფილი ვიცე-პრემიერი ბაშირ აუშევი საკუთარი სახლის წინ დახვრიტეს.  ინგუშის პრეზიდენტი ევკუროვი მძიმედ დაიჭრა 22 ივნისს თვითმკვლელი ტერორისტული თავდასხმის შედეგად, ხოლო მშენებლობის მინისტრი რუსლან ამერხანოვი აგვისტოში თავის კაბინეტში მოკლეს. 2010 წლის ოქტომბერში ისლამისტური კავკასიის ემირატების ჯგუფის ინგუშების ფილიალმა გამოაცხადა მორატორიუმი პოლიციელების მკვლელობაზე.  .

2010 წლის შემდეგ ინგუშეთში ძალადობის დონემ კლება დაიწყო, ეს ტენდენცია გაგრძელდა, 2013 წლიდან 2014 წლამდე, რესპუბლიკაში დაღუპულთა საერთო რაოდენობა 60%-ით დაეცა. 2014 წელს უშიშროების ძალებმა მოკლეს აჯანყების ლიდერი არტურ გეტაგაჟევი. 2015 წლის შუა რიცხვებში ევკუროვმა განაცხადა, რომ რესპუბლიკაში აჯანყება "დამარცხდა". მისი თქმით, პროტესტანთთა ჯგუფიდან 80 მებრძოლი ჩაბარდა და მათთვის მინიჭებულ იქნა ამნისტია. 

 იხილეთ აგრეთვე 

 2004 ნაზრანის დარბევა
 აღმოსავლეთ პრიგოროდნის კონფლიქტი

 სქოლიო 

კატეგორია:სამოქალაქო ომები 1945 წლის შემდეგ
კატეგორია:რუსეთის ომები
კატეგორია:ინგუშეთის ისტორია
კატეგორია:2010-იანი წლების კონფლიქტები
კატეგორია:2010-იანი წლები რუსეთში