ლათინური ამერიკის სამზარეულო

მინი|250x250პქ|ასადო სუბპროდუქტებით და ძეხვეულით. ასადო არის ტერმინი, რომელიც გამოიყენება მწვადის დამზადების ტექნიკის ფართო სპექტრის აღსაწერად და სოციალური მოვლენისთვის, სადაც აუცილებელია მწვადის მომზადება. ტერმინი გამოიყენება ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა: არგენტინა, ურუგვაი, პარაგვაი, ჩილე, კოლუმბია, ვენესუელა, მექსიკის ჩრდილოეთი და სამხრეთ ბრაზილია . ამ ქვეყნებში asado-ს სტანდარტული შესატყვისი სიტყვაა "მწვადი".
ლათინური ამერიკის სამზარეულოს ტიპური საკვები, სასმელი და სტილი  ბევრ ქვეყანას საერთო აქვს ლათინურ ამერიკაში. ლათინური ამერიკა ძალზე მრავალფეროვანი ტერიტორიაა, რომლის ერებს სხვადასხვა სამზარეულოს ელემენტები აქვთ. ტიპური ლათინური ამერიკის სამზარეულოს საკვები მოიცავს სიმინდზე დაფუძნებულ კერძებს: arepas, pupusas, tacos, tamales, tortillas და სხვადასხვა სალსასა და სუნელებს (guacamole, Pico de Gallo, mole, chimichurri, chili, pebre). Sofrito, კულინარიული ტერმინია, რომელიც თავდაპირველად გამოიყენებოდა დაჭრილი ან მოხრაკული არომატული საშუალებების სპეციფიკური კომბინაციის აღსაწერად, რომელიც არსებობს ლათინური ამერიკის სამზარეულოში. ეს ეხება პომიდვრის სოუსს, შემწვარ ბულგარულ წიწაკას, ნიორს, ხახვსა და მწვანილის.

ლათინური ამერიკის სასმელები ისეთივე მკაფიოა, როგორც მათი საკვები. ზოგიერთი სასმელი შეიძლება ამერიკული მკვიდრი მოსახლეობის დროსაც კი ყოფილიყო არსებული. პოპულარულ სასმელებში შედის ყავა, მატე, ჰიბისკუსის ჩაი, ჰორჩატა, ჩიჩა, ატოლე, კაკაო და აგუას ფრესკები .

დესერტები ლათინურ ამერიკაში ზოგადად ძალიან ტკბილი გემოთი გამოირჩევა. მათ შორისაა dulce de leche, alfajor, ბრინჯის პუდინგი, tres leches ტორტი, teja და flan .

 კულტურული გავლენა 
 ამერიკული გავლენა 
ძველი ამერიკული სამზარეულოს შესახებ ინფორმაცია მრავალფეროვან წყაროებში გვხვდება. თანამედროვე მკვიდრი მოსახლეობა ინარჩუნებს ტრადიციული საკვების მდიდარ შემადგენლობას, რომელთაგან ზოგიერთი გახდა დღევანდელი ამერიკის სოციალური შეკრებების სიმბოლო. როგორც ცნობილია, სიმინდის პურის საჭმელები ამერიკის შეერთებულ შტატებში შემოღებულია ამერიკული მკვიდრი ჯგუფებისგან. ევროპელ, აფრიკელ და აზიელ ხალხთან კონტაქტის ადრეული პერიოდის დოკუმენტები საშუალებას იძლევა აღდგეს საკვები პრაქტიკა, რომელიც პოპულარობით სარგებლობდა ისტორიულ პერიოდში (მაგალითად, შავი სასმელი ). არქეოლოგიურმა ტექნიკამ, განსაკუთრებით ზოოარქეოლოგიის და პალეოეთნობანიის მეთოდებმა, კაცობრიობას საშუალება მისცა გაეგო სხვა კულინარიული პრაქტიკა ან  საკვების ნაირსახეობა, რომელიც არ შემორჩა ისტორიულ ჩანაწერებში. ამერიკელ მკვიდრთა ძირითადი კულტურები, რომლებიც მექსიკასა და ცენტრალურ ამერიკაში გამოიყენებოდა იყო სიმინდი და ლობიო, რომელსაც იყენებენ თანამედროვე კერძებში, როგორიცაა pupusas, tamales, pozole, chuchitos და სიმინდის ტორტილა. სამხრეთ ამერიკის მკვიდრი მოსახლეობის ძირითადი კულტურები იყო კარტოფილი, სიმინდი და ჩუნო, რომლებიც ძირითადად გამოიყენება თანამედროვე კოლუმბიურ, ეკვადორულ, პერუს, ბოლივიურ და პარაგვაულ კერძებში, როგორიცაა არეპები,პაპა ა ლა ჰუანკანა, ჰუმიტები, ჩიპა გუასუ, ლოკო და სხვა.

 აფრიკული გავლენა 
აფრიკელებმა მოიტანეს და შეინარჩუნეს მრავალი ტრადიცია და სამზარეულოს ტექნიკა. მათ ხშირად აძლევდნენ ნაკლებად სასურველ ხორცს, მხრებისა და ნაწლავების ჩათვლით. მაგალითად, მენუდო წარმოიშვა ესპანელების ჩვევისგან, რომლებიც მონებს ძროხის ნაწლავებს აძლევდნენ. მონებმა შეიმუშავეს სუბპროდუქტების გაწმენდისა და მათი გემოვნური თვისებების გაზრდა სუნელების საშუალებით. სამხრეთ ამერიკის შეერთებულ შტატებში მონებმაც იგივე გააკეთეს, როცა მათ ღორის ნაწლავების გამოყენების უფლება მიანიჭეს.

 ევროპული გავლენა 
ევროპელებმა შემოიტანეს საკუთარი კულინარიული ტრადიციები, მაგრამ სწრაფად მოირგეს ამერიკაში არსებული ხილისა და ბოსტნეულის ნაირსახეობა საკუთარ სამზარეულოზე. ევროპაზე გავლენა მოახდინა სხვა კულტურებმაც. ევროპული გავლენა ლათინური ამერიკის ბევრ სამზარეულოზე ძირითადად მოდის ესპანეთზე, პორტუგალიაზე, იტალიასა და ნაკლებად საფრანგეთზე. თუმცა ზოგიერთ ქვეყანაში იგრძნობა გავლენა მრავალფეროვანი სამზარეულოსგან, როგორიცაა ბრიტანული, გერმანული და აღმოსავლეთ ევროპული. ასეთი გავლენა აშკარაა ისეთი ქვეყნის სამზარეულოში, როგორიცაა არგენტინა და ურუგვაი, რომელსაც იტალიურ სამზარეულოსგან მთავარი გავლენა აქვს, ასევე დიდი ესპანური, ბრიტანული, გერმანული, რუსული, ფრანგული და აღმოსავლეთ ევროპის გავლენებიც თან სდევს.

 აზიური გავლენა 
ემიგრანტების ტალღამ აზიიდან, როგორიცაა ჩინეთი და იაპონია, გავლენა მოახდინა პერუს და ბრაზილიის სამზარეულოზე. ჩინელებს თან მოჰქონდათ საკუთარი სანელებლები და კვების სტილი, რაც ლათინური ამერიკის ხალხმა მიიღო და დაამკვიდრა მათ სუფრაზე. რამდენიმე აზიურმა რესტორანმა ასევე შეცვალა ლათინური ამერიკის კვების სტილის საკუთარი სახეები. ეს შემთხვევა აშკარად ჩანს პერუს ჩიფაში. ლათინური ამერიკის სხვა ქვეყნებმა, როგორიცაა ურუგვაი და არგენტინა, მოირგეს სომხური და ებრაული სამზარეულოს ჩვევები, ამ ქვეყნებიდან არგენტინასა და ურუგვაში მასობრივი იმიგრაციის გამო.

 ტრადიციები 
მადლიერების მრავალი ფორმა არსებობს, რომელსაც ლათინური ამერიკის მკვიდრნი იყენებენ. ისინი ზედმეტ საკვებს არიგებენ. ზოგი პურს კოცნის, ზოგი კი მას გადაგდებამდე ჭრის.  სხვა ასეთი ტრადიციები მეტწილად ყველა ქვეყანას აქვს დაცული. არგენტინასა და ურუგვას აქვთ ერთი ასეთი ტრადიცია, რომელსაც " es: Ñoquis del 29 " ან "Gnocchi 29" უწოდებენ, სადაც ყოველი თვის 29 რიცხვში ოჯახი ჭამს გნოკებს, ზოგჯერ ფულს დებს ფირფიტაზე და მომდევნო თვეში სიმრავლის სურვილს გამოთქვამს.

რესურსები ინტერნეტში





 სქოლიო 

კატეგორია:ლათინური ამერიკის სამზარეულო