მემარჯვენე ლიბერტარიანიზმი

მემარჯვენე ლიბერტარიანიზმი,Rothbard, Murray (1 March 1971). "The Left and Right Within Libertarianism". WIN: Peace and Freedom Through Nonviolent Action. 7 (4): 6–10. Retrieved 14 January 2020.Goodway, David (2006). Anarchist Seeds Beneath the Snow: Left-Libertarian Thought and British Writers from William Morris to Colin Ward. Liverpool: Liverpool University Press. p. 4. "'Libertarian' and 'libertarianism' are frequently employed by anarchists as synonyms for 'anarchist' and 'anarchism', largely as an attempt to distance themselves from the negative connotations of 'anarchy' and its derivatives. The situation has been vastly complicated in recent decades with the rise of anarcho-capitalism, 'minimal statism' and an extreme right-wing laissez-faire philosophy advocated by such theorists as Rothbard and Nozick and their adoption of the words 'libertarian' and 'libertarianism'. It has therefore now become necessary to distinguish between their right libertarianism and the left libertarianism of the anarchist tradition".Marshall, Peter (2008). Demanding the Impossible: A History of Anarchism. London: Harper Perennial. p. 565. "The problem with the term 'libertarian' is that it is now also used by the Right. [...] In its moderate form, right libertarianism embraces laissez-faire liberals like Robert Nozick who call for a minimal State, and in its extreme form, anarcho-capitalists like Murray Rothbard and David Friedman who entirely repudiate the role of the State and look to the market as a means of ensuring social order".Carlson, Jennifer D. (2012). "Libertarianism". In Miller, Wilburn R., ed. The Social History of Crime and Punishment in America. London: SAGE Publications. p. 1006. . ასევე ცნობილი, როგორც ლიბერტარიანული კაპიტალიზმი ან მემარჯვენე-ფრთის ლიბერტარიანიზმი — პოლიტიკური ფილოსოფია და ლიბერტარიანიზმის ტიპი, რომელიც მხარს უჭერს კაპიტალისტური საკუთრების უფლებებს, იცავს ბუნებრივი რესურსების საბაზრო განაწილებას და კერძო საკუთრებას. ტერმინი მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი გამოიყენება იმისთვის, რომ გამოვყოთ შეხედულებათა კლასი საკუთრებისა და კაპიტალის ბუნების შესახებ   მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმისგან. ლიბერტარიანიზმის იმ ტიპისგან, რომელიც აერთიანებს კერძო საკუთრებას ეგალიტარისტულ მიდგომასთან ბუნებრივი რესურსებისადმი. სოციალისტური ლიბერტარიანიზმისგან განსხვავებით, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი მხარს უჭერს ღია-საბაზრო კაპიტალიზმს. როგორც ლიბერტარიანიზმის ფორმების უმეტესობა, ის მხარს უჭერს სამოქალაქო თავისუფლებებს, განსაკუთრებით ბუნებით სამართალს, ნეგატიურ უფლებებსSterba, James P. (October 1994). "From Liberty to Welfare". Ethics. Cambridge: Blackwell. 105 (1): 237–241. და თანამედროვე კეთილდღეობის სახელმწიფოს მნიშვნელოვან ცვლილებას.

მემარჯვენე-ლიბერტარიანული პოლიტიკური აზროვნებისთვის დამახასიათებელია მკაცრი პრიორიტეტი თავისუფლებისთვის, ინდივიდუალური თავისუფლების სფეროს მაქსიმალიზაციისა და საჯარო ხელისუფლების სფეროს მინიმალიზაციის საჭიროებასთან ერთად. მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები ჩვეულებრივ ხედავენ სახელმწიფოს, როგორც მთავარ საფრთხეს თავისუფლებისთვის. ეს ანტი-სახელმწიფოებრიობა განსხვავდება ანარქისტული დოქტრინისგან იმით, რომ  იგი ეფუძნება უკომპრომისო ინდივიდუალიზმს, რომელიც თითქმის არ აკეთებს აქცენტს ადამიანის სოციალურობასა ან თანამშრომლობაზე. მემარჯვენე-ლიბერტარიანული ფილოსოფიის ფესვებს ასევე ვხვდებით ინდივიდუალურ უფლებებსა და Laissez-faire ეკონომიკაში. 
ინდივიდუალური უფლებების მემარჯვენე-ლიბერტარიანული თეორია, ძირითადად, მიყვება საკარმიდამო პრინციპს და საკუთრების შრომით თეორიას,  ხაზს უსვამს კერძო საკუთრებას და იმას, რომ ხალხს აქვს აბსოლუტური უფლება იმ საკუთრებაზე, რომელსაც მათი მუშაობით აწარმოებენ. ეკონომიკურად, მემარჯვენე-ლიბრტარიანიზმი არ განასხვავებს კაპიტალიზმსა და თავისუფალ ბაზარს და საბაზრო პროცესების მართვის ნებისმიერ მცდელობას კონტრპროდუქტიულად ხედავს, ხაზს უსვამს მექანიზმებს და თავისუფალი ბაზრის თვით-რეგულირებად ბუნებას, ხოლო მთავრობის ინტერვენციასა და სიმდიდრის რედისტრიბუციის მცდელობას ასახავს, როგორც ცალსახად არასაჭირო და კონტრპროდუქტიულად. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ლიბერტარიანელი ეწინააღმდეგება მთავრობის ინტერვენციას, არსებობს დაყოფა ანარქო-კაპიტალისტებს, რომლებიც სახელმწიფოს  უყურებენ, როგორც ბოროტს და სურთ, რომ საკუთრების უფლება დაცული იყოს სტატუტური კანონების გარეშე, ბაზარზე წარმოქმნილი დელიქტების, კონტრაქტის და საკუთრების კანონის მიხედვით; და მინარქისტებს შორის, რომლებიც აღიარებენ მინიმალური სახელმწიფოს აუცილებელ საჭიროებას, ხშირად მოიხსენიებენ როგორც გუშაგ-საელმწიფოს, რომელმაც უნდა უზრუნველყოს საკუთარი მოქალაქეები სასამართლოებით, სამხედრო სამსახურით და პოლიციით.

კლასიკური ლიბერალიზმის გავლენის პარალელურად, როცა ზოგიერთი მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს მის ვარიანტად მიიჩნევს,Goodman, John C. (20 December 2005). "What Is Classical Liberalism?". National Center for Policy Analysis. Retrieved 26 June 2019. . არსებობს მნიშვნელოვანი განსხვავებებიც. ედვინ ვან დე ჰაარი ამტკიცებს, რომ „დამაბნეველად, ამერიკის შეერთებულ შტატებში ტერმინი ლიბერტარიანიზმი ზოგჯერ გამოიყენება კლასიკური ლიბერალების მიერ ან მათთან მიმართებაში. მაგრამ, ეს შეცდომით ნიღბავს მათ შორის განსხვავებებს“. კლასიკური ლიბერალიზმი უარს ამბობს თავისუფლებისთვის პრიორიტეტის მინიჭებაზე წესრიგის სანაცვლოდ და, შესაბამისად, არ აჩვენებს მტრულ განწყობას სახელმწიფოს მიმართ, რაც ლიბერალიზმის განმსაზღვრელი თვისებაა. მემარჯვენე-ლიბრატრიანელებს სჯერათ, რომ კლასიკურ ლიბერალებს მოსწონთ სახელმწიფოს ზედმეტი ჩარევა, და ამტკიცებენ, რომ მათ არ გააჩნიათ საკმარისი პატივისცემა ინდივიდუალური უფლებებისადმი და აკლიათ ნდობა თავისუფალი ბაზრის მუშაობისა და სპონტანური წესრიგისადმი, რომელსაც ბევრად უფრო დიდ სახელმწიფომდე მივყავართ. მემარჯვენე ლიბერალები, ამასთანავე, ეწინააღმდეგებიან კლასიკურ ლიბერალებს იმაში, რომ ისინი ზედმეტად უჭერენ მხარს ცენტრალურ ბანკს და მონეტარისტულ პოლიტიკას.

როგორც ლიბერტარიანელების უმრავლესობა, მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებიც საკუთარ თავს მოიხსენიებენ უბრალოდ „ლიბერტარიანელებად. ამერიკის შეერთებულ შტატებში ლიბერტარიანიზმის ყველაზე გავრცელებულ ფორმად ყოფნით, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ლიბერტარიანიზმის ყველაზე გავრცელებული რეფერენტი გახდა გვიანი მეოცე საუკუნიდან მოყოლებული მაშინ, როცა ისტორიულადBookchin, Murray (January 1986). "The Greening of Politics: Toward a New Kind of Political Practice". Green Perspectives: Newsletter of the Green Program Project (1). "We have permitted cynical political reactionaries and the spokesmen of large corporations to pre-empt these basic libertarian American ideals. We have permitted them not only to become the specious voice of these ideals such that individualism has been used to justify egotism; the pursuit of happiness to justify greed, and even our emphasis on local and regional autonomy has been used to justify parochialism, insularism, and exclusivity – often against ethnic minorities and so-called deviant individuals. We have even permitted these reactionaries to stake out a claim to the word libertarian, a word, in fact, that was literally devised in the 1890s in France by Elisée Reclus as a substitute for the word anarchist, which the government had rendered an illegal expression for identifying one's views. The propertarians, in effect – acolytes of Ayn Rand, the earth mother of greed, egotism, and the virtues of property – have appropriated expressions and traditions that should have been expressed by radicals but were willfully neglected because of the lure of European and Asian traditions of socialism, socialisms that are now entering into decline in the very countries in which they originated".Fernandez, Frank (2001). Cuban Anarchism. The History of a Movement. Sharp Press. p. 9. "Thus, in the United States, the once exceedingly useful term "libertarian" has been hijacked by egotists who are in fact enemies of liberty in the full sense of the word.""The Week Online Interviews Chomsky". Z Magazine. 23 February 2002. "The term libertarian as used in the US means something quite different from what it meant historically and still means in the rest of the world. Historically, the libertarian movement has been the anti-statist wing of the socialist movement. In the US, which is a society much more dominated by business, the term has a different meaning. It means eliminating or reducing state controls, mainly controls over private tyrannies. Libertarians in the US don't say let's get rid of corporations. It is a sort of ultra-rightism."Ward, Colin (2004). Anarchism: A Very Short Introduction. Oxford University Press. p. 62. "For a century, anarchists have used the word 'libertarian' as a synonym for 'anarchist', both as a noun and an adjective. The celebrated anarchist journal Le Libertaire was founded in 1896. However, much more recently the word has been appropriated by various American free-market philosophers." მას ფართოდ გამოიყენებენ სოციალიზმის ანტი-სახელმწიფოებრივი ფორმის აღსანიშნად, მაგალითად, ანარქიზმის.Marshall, Peter (2009). Demanding the Impossible: A History of Anarchism. p. 641. "The word 'libertarian' has long been associated with anarchism, and has been used repeatedly throughout this work. The term originally denoted a person who upheld the doctrine of the freedom of the will; in this sense, Godwin was not a 'libertarian', but a 'necessitarian'. It came however to be applied to anyone who approved of liberty in general. In anarchist circles, it was first used by Joseph Déjacque as the title of his anarchist journal Le Libertaire, Journal du Mouvement Social published in New York in 1858. At the end of the last century, the anarchist Sebastien Faure took up the word, to stress the difference between anarchists and authoritarian socialists".The Anarchist FAQ Editorial Collective (11 December 2008). "150 years of Libertarian". Anarchist Writers. The Anarchist Library. Retrieved 31 January 2020.The Anarchist FAQ Editorial Collective (17 May 2017). "160 years of Libertarian" . Anarchist Writers. Anarchist FAQ. Retrieved 31 January 2020. და უფრო ზოგადად ლიბერტარიანული კომუნიზმის / ლიბერტარიანული მარქსიზმის, და ლიბერტარიანული სოციალიზმის.Marshall, Peter (2009). Demanding the Impossible: A History of Anarchism. p. 641. "For a long time, libertarian was interchangable in France with anarchism but in recent years, its meaning has become more ambivalente. Some anarchists like Daniel Guérin will call themselves 'libertarian socialists', partly to avoid the negative overtones still associated with anarchism, and partly to stress the place of anarchism within the socialist tradition. Even Marxists of the New Left like E. P. Thompson call themselves 'libertarian' to distinguish themselves from those authoritarian socialists and communists who believe in revolutionary dictatorship and vanguard parties." დაახლოებით მარი როსბარდის დროს, რომელმაც 1960-იან წლებში პოპულარული გახადა ტერმინი „ლიბერტარიანი“ ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ანარქო-კაპიტალისტურმა მოძრაობებმა დაიწყეს საკუთარი თავის მოხსენიება „ლიბერტარიანელებად“, რამაც, საბოლოოდ, მიიყვანა ტერმინ „მემარჯვენე-ლიბერტარიანელის“ აღმასვლასთან, რათა განესხვავებინათ ისინი.  როსბარდმა თავად აღიარა ტერმინის გადმოღება და ტრაბახობდა მისი „მტრისგან [...] ხელში ჩაგდებით“. მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის კრიტიკა მოიცავს ეთიკურ, ეკონომიკურ, გარემოს დაცვით, პრაგმატულ და ფილოსოფიურ მოსაზრებებს, მათ შორის შეხედულებას, რომ მას არ გააჩნია თავისუფლების გამოკვეთილი თეორია. დაობენ იმაზე, რომ „Laissez-Faire“ კაპიტალიზმი აუცილებლად არ წარმოშობს საუკეთესო ან ყველაზე ეფექტურ შედეგებს,Liu, Eric; Hanauer, Nick (7 May 2016). "Complexity Economics Shows Us Why Laissez-Faire Economics Always Fails". Evonomics. Retrieved 10 February 2020. არც მისი ინდივიდუალიზმის ფილოსოფია და დერეგულაციის პოლიტიკა უშლის ხელს ბუნებრივი რესურსების ბოროტად გამოყენებას.

 განმარტება 
ხალხი, რომელიც „მემარცხენე-ლიბერტარიანელია“ ან მემარჯვენე-ლიბერტარიანელი, საკუთარ თავს უბრალოდ „ლიბერტარიანელს უწოდებს და საკუთარ ფილოსოფიას - „ლიბერტარიანიზმს“. ამის ფონზე, ზოგიერთი ავტორი და პოლიტიკის მეცნიერი ლიბერტარიანიზმის ორ ჯგუფს გამოყოფს,Long, Joseph. W (1996). "Toward a Libertarian Theory of Class". Social Philosophy and Policy. 15 (2): 310. "When I speak of 'libertarianism' [...] I mean all three of these very different movements. It might be protested that LibCap [libertarian capitalism], LibSoc [libertarian socialism] and LibPop [libertarian populism] are too different from one another to be treated as aspects of a single point of view. But they do share a common—or at least an overlapping—intellectual ancestry."Carlson, Jennifer D. (2012). "Libertarianism". In Miller, Wilburn R., ed. The Social History of Crime and Punishment in America. London: SAGE Publications. p. 1006. . "There exist three major camps in libertarian thought: right-libertarianism, socialist libertarianism, and left-libertarianism; the extent to which these represent distinct ideologies as opposed to variations on a theme is contested by scholars." სახელდობრ, მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს და მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს, რათა განასხვაოს ლიბერტარიანული შეხედულებები საკუთრების ბუნებასა და კაპიტალზე.

ტრადიციულად, ტერმინი „ლიბერტარიანიზმი“ გამოიგონა ფრანგმა ლიბერტარიანელმა კომუნისტმა ჟოზეფ დეჟაკმა,Déjacque, Joseph (1857). "De l'être-humain mâle et femelle–Lettre à P.J. Proudhon" (in French).Woodcock, George (1962). Anarchism: A History of Libertarian Ideas and Movements. Meridian Books. p. 280. "He called himself a "social poet," and published two volumes of heavily didactic verse—Lazaréennes and Les Pyrénées Nivelées. In New York, from 1858 to 1861, he edited an anarchist paper entitled Le Libertaire, Journal du Mouvement Social, in whose pages he printed as a serial his vision of the anarchist Utopia, entitled L'Humanisphére." რასაც უნდა ეგულისხმა მემარცხენე-ფრთის პოლიტიკა, რომელიც ხშირად იხსენიებოდა, როგორც ანარქიზმი და ლიბერტარიანული სოციალიზმი XIX საუკუნის შუა ხანებიდან გვიანობამდე. მემარჯვენე-ლიბერტარიანული ისეთი იდეოლოგიების თანამედროვე განვითარებასთან ერთად, როგორიცაა ანარქო-კაპიტალიზმი და მინარქიზმი, რომლებმაც გადმოიტანეს ტერმინი „ლიბერტარიანი“ XX საუკუნის შუა ხანებში, რათა დაეცვათ „Laissez-faire“ კაპიტალიზმი და ძლიერი კერძო საკუთრების უფლებები მიწების, ინფრასტრუქტურის და ბუნებრივი რესურსების შემთხვევაში, ტერმნინი „მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი“ და „მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი“ უფრო ხშირად გამოიყენებოდა ამ ორს შორის განსხვავების გამოსაკვეთად. სოციალისტური ლიბერალიზმიCarlson, Jennifer D. (2012). "Libertarianism". In Miller, Wilburn R., ed. The Social History of Crime and Punishment in America. London: Sage Publications. p. 1006. . "There exist three major camps in libertarian thought: right-libertarianism, socialist libertarianism, and left-libertarianism. [...] [S]ocialist libertarians [...] advocate for the simultaneous abolition of both government and capitalism." შედიოდა ფართო მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმშიBookchin, Murray; Biehl, Janet (1997). The Murray Bookchin Reader. Cassell. p. 170 .Hicks, Steven V.; Shannon, Daniel E. (2003). The American Journal of Economics and Sociolology. Blackwell Pub. p. 612."Anarchism". In Gaus, Gerald F.; D'Agostino, Fred, eds. (2012). The Routledge Companion to Social and Political Philosophy. p. 227. მაშინ, როცა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ძირითადად აღნიშნავს „Laissez-faire“ კაპიტალიზმს, როგორიცაა მარი როსბარდის ანარქო-კაპიტალიზმი და რობერტ ნოზიკის მინარქიზმი.

მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი წარმოადგენს ინდივიდუალური თავისუფლების და სახელმწიფოს მიმართ წინააღმდეგობის კომბინაციას, თავისუფალი ბაზრისა და კერძო საკუთრების ძლიერი მხარდაჭერით. საკუთრების უფლება არის სწორედ ის საკითხი, რომელმაც დაყო ლიბერტარიანული ფილოსოფიები. ჯენიფერ კარლსონის მიხედვით, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ამერიკის შეერთებულ შტატებში.მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები „კერძო საკუთრების უფლებებს ხედავენ თავისუფლების საფუძვლად და ამიტომაც, - რომ მოვახდინოთ ბრაიან დოერთის ტექსტის სათაურის ციტირება ლიბერტარიანიზმზე ამერიკის შეერთებულ შტატებში - „არიან კაპიტალიზმის რადიკალები“.

ჰერბერტ კითშელთი და ანტონი ჯ. მაკგანი განასხვავებენ მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს - „სტრატეგიას, რომელიც აერთიანებს ბაზრის მომხრე პოზიციას იერარქიული ხელისუფლებისადმი ოპოზიციასთან, მხარს უჭერს არაკონვენციურ პოლიტიკურ მონაწილეობას, მოსწონს ფემინიზმი და ინვაირომენტალიზმი“ - და მემარჯვენე-ავტორიტარიზმს.Kitschelt, Herbert; McGann, Anthony J. (1997) [1995]. The Radical Right in Western Europe: A Comparative Analysis. University of Michigan Press. p. 27. .Mudde, Cas (11 October 2016). The Populist Radical Right: A Reader (1st ed.). Routledge. .

მარკ ბევირი აცხადებს, რომ არსებობს ლიბერტარიანიზმის სამი ტიპი, სახელდობრ მემარცხენე, მემარჯვენე და შედეგობრივი ლიბერტარიანიზმი, როგორც ამას ფრედრიკ ჰაიეკი უჭერს მხარს.Bevir, Mark, ed. (2010). Encyclopedia of Political Theory. SAGE Publications. p. 811. .

თანამედროვე ამერიკელი ლიბერტარიანის უოლტერ ბლოკის მიხედვით, მემარჯვენე და მემარცხენე-ლიბერტარიანელები თანხმდებიან ლიბერტარიანიზმის კონკრეტულ წინაპირობებზე, მაგრამ ისინი განსხვავდებიან დამფუძნებელი აქსიომების ლოგიკური შედეგებისადმი დამოკიდებულებაში.Block, Walter (2010). "Libertarianism Is Unique and Belongs Neither to the Right Nor the Left: A Critique of the Views of Long, Holcombe, and Baden on the Left, Hoppe, Feser, and Paul on the Right". Journal of Libertarian Studies. 22. pp. 127–170. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ლიბერალი უარყოფს პოლიტიკურ სპექტრს, განსაკუთრებით მემარცხენე-მემარჯვენე პოლიტიკურ სპექტრს,Read, Leonard E. (January 1956). "Neither Left Nor Right". The Freeman. 48 (2): 71–73.Browne, Harry (21 December 1998). "The Libertarian Stand on Abortion" . HarryBrowne.Org. Retrieved 14 January 2020.Raimondo, Justin (2000). An Enemy of the State. Chapter 4: "Beyond left and right". Prometheus Books. p. 159.Machan, Tibor R. (2004). "Neither Left Nor Right: Selected Columns". 522. Hoover Institution Press. . . მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი და ლიბერტარიანიზმის რამდენიმე მემარჯვენე ორიენტაციის განშტოება ამერიკის შეერთებულ შტატებში აღწერილია, როგორც მემარჯვენე-ფრთა ახალი მემარჯვენეობა,Robinson, Emily; et al. (2017). "Telling stories about post-war Britain: popular individualism and the 'crisis' of the 1970s". Twentieth Century British History. 28 (2): 268–304.Marshall, Peter (2008). Demanding the Impossible: A History of Anarchism. "The New Right and Anarcho-Capitalism". London: Harper Perennial. რადიკალური უფლებები და რეაქციულობა.McManus, Matt (26 May 2019). "Classical Liberals" and the Alt-Right". Merion West. Retrieved 17 June 2020. "Nevertheless, it is worth examining why many who do adopt this labels do paradoxically seem to gravitate towards post-modern conservative reactionary positions. [...] The second way individuals tend to interpret classical liberalism and libertarianism is as an ideology which is strictly inegalitarian. They tend to support it because they see society as a competitive association, where superior individuals will rise to the top due to their merits and efforts. While they identify as classical liberals and libertarians, these individuals tend to limit themselves to desiring a capitalist marketplace to discriminate between the superior and inferior by allocating rewards and honors according to economic contributions. But if these individuals come to believe the system increasingly rewards the unworthy, they can be inspired to radicalize and move further to the extremes offered by alt-right doctrines."

ამერიკელმა ლიბერტარიანელმა აქტივისტმა და პოლიტიკოსმა დევიდ ნოლანმა, ლიბერტარიანული პარტიის მთავარმა დამფუძნებელმა, განავითარა ის, რაც ნოლანის სქემის სახელითაა ცნობილი, რათა ჩაენაცვლებინა ტრადიციული მემარცხნე-მემარჯვენე ფრთის პოლიტიკური სპექტრი. ნოლანის სქემა გამოიყენა რამდენიმე თანამედროვე ამერიკელმა ლიბერტარიანელმა და მემარჯვენე-ლიბერტარიანელმა, რომელიც უარყოფს ტრადიციულ პოლიტიკურ სპექტრს ინკლუზიურობის ნაკლებობის გამო და ხედავს საკუთარ თავს ცენტრის ჩრდილოეთით. ეს სქემა გამოიყენება იმისათვის, რომ რაოდენობრივად განისაზღვროს ტიპური ლიბერტარიანული ხედვები, რომელიც მხარს უჭერს როგორც თავისუფალ ბაზარს, ასევე სოციალურ თავისუფლებებს და უარყოფს იმას, რასაც ისინი ხედავენ ეკონომიკური და პირადი თავისუფლების შეზღუდვად მემარჯვენე და მემარცხენეთა მიერ,"About the Quiz". Advocates for Self-Government. Retrieved 18 January 2020. თუმცა ეს უკანასკნელი შეხედულება შემდეგ გააკრიტიკეს. სხვა ლიბერტარიანელები უარყოფენ პერსონალური და ეკონომიკური თავისუფლებების განცალკევებას ან ამტკიცებენ, რომ ნოლანის სქემა არანაირ მნიშვნელობას არ ანიჭებს საგარეო პოლიტიკას.

1970-იან წლებში ნეოლიბერალიზმის გამოცოცხლების შემდეგ, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი გავრცელდა ჩრდილოეთ ამერიკის გარეთაც სამეცნიერო კვლევით ცენტრებისა და პოლიტიკური პარტიების მეშვეობით.Boaz, David (November 21, 1998). "Preface for the Japanese Edition of Libertarianism: A Primer". Cato Institute. Retrieved January 25, 2020.Silber, Kenneth (February 4, 2007). "Radicals for Capitalism (Book Review)". The New York Post. . Retrieved January 25, 2020.Gregory, Anthony (April 24, 2007). "Real World Politics and Radical Libertarianism". LewRockwell.com. . Retrieved January 25, 2020.Teles, Steven; Kenney, Daniel A. "Spreading the Word: The Diffusion of American Conservatism in Europe and Beyond". In Kopsten, Jeffrey; Steinmo, Sven, eds. (2007). Growing Apart?: America and Europe in the Twenty-First Century. Cambridge University Press. pp. 136–169. ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ლიბერტარიზმი უფრო და უფრო მეტად აღქმულია, როგორც კაპიტალისტური თავისუფალი ბაზრის პოზიცია.

 ტერმინოლოგია 
როგორც ტერმინი, „მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი“ გამოიყენება ანალიტიკოსების, აკადემიკოსებისა და მედია საშუალებების მიერ განსაკუთრებით ამერიკის შეერთებულ შტატებში, რათა აღინიშნოს ლიბერტარიანული ფილოსოფია, რომელიც მხარს უჭერს თავისუფალი ბაზრის კაპიტალიზმს და ძლიერ საკუთრების უფლებებს, დამატებით შეზღუდულ მთავრობას და კერძო საკუთრებას, და განსხვავდება მემარცხენე ფრთის შეხედულებისგან, რომელიც მხარს არ უჭერს მას. მსოფლიოს უმეტესობაში, ეს კონკრეტული პოლიტიკური პოზიცია ხშირად ცნობილია, როგორც კლასიკური ლიბერალიზმი, ეკონომიკური ლიბერალიზმი და ნეოლიბერალიზმი.Boas, Taylor C.; Gans-Morse, Jordan (2009). "Neoliberalism: From New Liberal Philosophy to Anti-Liberal Slogan". Studies in Comparative International Development. 44 (2): 151–152. . ის ძირითადად ასოცირდება მემარჯვენე-ფრთის პოლიტიკასთან, მხარს უჭერს თავისუფალ ბაზარს და კაპიტალისტური საქონლის კერძო საკუთრებას. უფრო მეტიც, მას ხშირად განასხვავებენ მსგავსი იდეოლოგიებისგან როგორებიცაა, სოციალ-დემოკრატია და სოციალური ლიბერალიზმი, რომლებიც ძირითადად ემხრობიან კაპიტალიზმის ალტერნატიულ ფორმებს, მათ შორის, შერეულ ეკონომიკას, სახელმწიფო კაპიტალიზმს და კეთილდღეობის კაპიტალიზმს.

პიტერ ვალენტინი წერს, რომ ლიბერტარიანიზმი, განმარტებული, როგორც კერძო-საკუთრება, არ წარმოადგენს მემარჯვენე-ფრთის დოქტრინას ტიპური მემარცხენე-მემარჯვენე პოლიტიკური სპექტრის კონტექსტში იმიტომ, რომ სოციალურ საკითხებთან მიმართებაში ის იხრება მემარცხენე-ფრთისკენ, ეწინააღმდეგენა კანონებს, რომელიც კრძალავს კონსესუალურ სექსუალურ ურთიერთობებს ან ზრდასრულების მიერ ნარკოტიკების გამოყენებას, ისევე როგორც კანონებს, რომელიც აწესებს რელიგიურ შეხედულებებსა და პრაქტიკას და სავალდებულო სამხედრო სამსახურს. ის განსაზღვრავს მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს შემდეგნაირად: უპატრონო ბუნებრივი რესურსები „უნდა იქნას მითვისებული პირველი ადამიანის მიერ, რომელიც მათ აღმოაჩენს, საკუთარ შრომას ჩადებს მასში ან მხოლოდ პრეტენზიას გამოთქვამს მასზე სხვებთან შეჯიბრების გარეშე  მხოლოდ მცირე გადასახადით ან მის გარეშე“. ის განასხვავებს ამას მემარცხენე ლიბერტარიანიზმისგან, სადაც მსგავსი „უპატრონო ბუნებრივი რესურსები ეკუთვნის ყველას ეგალიტარული მეთოდით“.Vallentyne, Peter (20 July 2010). "Libertarianism". Stanford Encyclopedia of Philosophy. Stanford University. Retrieved 26 December 2012. მსგავსად, შარლოტა და ლოურენს ბეკერები ინარჩუნებენ შეხედულებას, რომ მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ყველაზე ხშირად აღნიშნავს პოლიტიკურ პოზიციას, რომელიც გულისხმობს, რომ რადგანაც ბუნებრივი რესურსები თავდაპირველად უპატრონო იყო, ისინი უნდა მიითვისონ სურვილისამებრ კერძო ჯგუფებმა შეჯიბრის ან სხვებთან ვალში ყოფნის გარეშე.Becker, Charlotte B.; Becker, Lawrence C. (2001). Encyclopedia of Ethics. 3. Taylor & Francis US. p. 1562. .

სამუელ ედუარდ კონკინ მესამე, რომელმაც აგორიზმი დაახასიათა, როგორც მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმის ფორმა"Smashing the State for Fun and Profit Since 1969: An Interview With the Libertarian Icon Samuel Edward Konkin III (a.k.a. SEK3)". Spaz.org. Retrieved 15 March 2020.D'Amato, David S. (27 November 2018). "Black-Market Activism: Samuel Edward Konkin III and Agorism". Libertarianism.org. Retrieved 21 November 2019. და მემარცხენე-ფრთის საბაზრო ანარქიზმის სტრატეგიული განშტოება, განმარტავდა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს, როგორც „აქტივისტს, ორგანიზაციას, პუბლიკაციას ან ტენდენციას, რომელიც ექსკლუზიურად მხარს უჭერს პარლამენტარიზმს, როგორც სტრატეგიას სახელმწიფოს შემცირების ან დასუსტებისთვის, ზოგადად ეწინააღმდეგება კონტრ|ეკონომიკას ან ლიბერტარიანულ პარტიას ან მუშაობს მის გასწობაზე და ამჯობინებს კოალიციებს სავარაუდოდ თავისუფალი ბაზრის კონსერვატორებით“.Konkin III, Samuel Edward (1983). "New Libertarian Manifesto". Agorism.info.   Retrieved 18 March 2009.

ენტონი გრეგორი მიიჩნევს, რომ ლიბერტარიანიზმი „შეიძლება აღნიშნავდეს ნებისმიერი რაოდენობის განსხვავებულ და ზოგჯერ ურთიერთგამომრიცხავ პოლიტიკურ ორიენტაციებს“. ამასობაში, მთავარი განსხვავება ლიბერტარიანელებს შორის მემარჯვენეობა და მემარცხენეობა კი არაა, არამედ არიან თუ არა „მთავრობის აპოლოგეტები, რომლებიც იყენებენ ლიბერტარიანულ რიტორიკას სახელმწიფოს აგრესიისგან თავის დასაცავად“, იგი აღწერს მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს, როგორც ეკონომიკური თავისუფლებისადმი ინტერესის ქონასა და შენარჩუნებას, კონსერვატიული ცხოვრების სტილის არჩევას, კერძო ბიზნესის „სახელმწიფოს დიდ მსხვერპლად“ დანახვას და არა ინტერვენციონისტი საგარეო პოლიტიკის მოწონებას, ძველი უფლებების „იმპერიისადმი წინააღმდეგობის“ გაზიარებას.Gregory, Anthony (21 December 2006). "Left, Right, Moderate and Radical". LewRockwell.com. . 25 January 2020.

მაშინ, როცა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის ზოგიერთი ტიპისთვის დამახასიათებელია კულტურული ან სოციალური კონსერვატიზმი, კევინ კარსონმა გამოიგონა ტერმინი „ვულგარული ლიბერტარიანიზმი“, რათა აღეწერა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის განსხვავებული ფორმა, კერძოდ ის, რომელიც ლიბერტარიანულ რიტორიკას იყენებს კაპიტალისტურ აპოლოგეტიკაში. კარსონი იყენებს „ვულგარულ ლიბერტარიანიზმს“ რათა აღნიშნოს რა შეიძლება იყოს მოსალოდნელი ჭეშმარიტად თავისუფალ ბაზარზე, იმისათვის, რომ გაამართლოს ზოგიერთი ან ყველა „ნამდვილად არსებული კაპიტალიზმი“, რომელიც კარსონის მიხედვით, დამახინჯებულია სახელმწიფოსგან დაცული პრივილეგიებით და აკლია თავისუფალი ბაზრისთვის დამახასითებელი ბევრი ნიშანი.  კარსონი ამ ფაზას იღებს კარლს მარქსის „ვულგარული პოლიტიკური ეკონომიკისგან“, ეკონომიკური აზროვნების იმ სტილისგან, რომელიც „შეგნებულად ხდება აპოლოგეტური და დაძაბულად ცდილობს გააქროს ის იდეები, რომლებიც შეიცავს გარკვეულ წინაარმდეგობებს [რომელიც აშკარაა ეკონომიკურ ცხოვრებაში]“.Marx, Karl (1971). Theories of Surplus Value. 3. Moscow: Progress. p. 501. კარსონი „ვულგარულ ლიბერტარიანიზმს“ ეპყრობა როგორც, ტენდენციას უფრო მემარჯვენე-ლიბერტარიანულ ნაშრომებში, ვიდრე კატეგორიას, რომელშიც ნებისმიერი ფიგურა ჯდება ყველა შემთხვევაში.  კარსონი ამტკიცებს, რომ ეს ისეთი ავტორების ნაშრომებში იპოვა როგორებიცაა, ადამ სმიტის ინსტიტუტის ეამონ ბატლერი, მადსენ პირი, ამასთანავე რედლი ბალკო, მილტონ ფრიდმანი და ლუდვიგ ვონ მისესი.Carson, Kevin. Studies in Mutualist Political Economy]. Charleston, South Carolina: BookSurge. p. 142. "Vulgar libertarian apologists for capitalism use the term "free market" in an equivocal sense: they seem to have trouble remembering, from one moment to the next, whether they're defending actually existing capitalism or free market principles. So we get the standard boilerplate article in The Freeman arguing that the rich can't get rich at the expense of the poor, because "that's not how the free market works"—implicitly assuming that this is a free market. When prodded, they'll grudgingly admit that the present system is not a free market, and that it includes a lot of state intervention on behalf of the rich. But as soon as they think they can get away with it, they go right back to defending the wealth of existing corporations on the basis of "free market principles."

 ძველი მემარჯვენეობა 
მარი როსბარდმა, ვისი ნაშრომები და პირადი გავლენაც დაეხმარა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის ზოგიერთი ფორმის ჩამოყალიბებას, დაწერა ძველი მემარჯვენეობის შესახებ ამერიკის შეერთებულ შტატებში - ინდივიდების თავისუფალი კოალიცია, რომელიც 1930-იან წლებში დაარსდა, რათა წინააღმდეგობა გაეწია ახალი გარიგებისთვის შინ და სამხედრო ინტერვენციისთვის საზღვრებს გარეთ, რომლის წევრებიც საკუთარ თავს არ აღწერდნენ ან მოიაზრებდნენ კონსერვატორებად: „მათ სურდათ გაუქმება ან დამხობა, და არა შენარჩუნება“.Rothbard, Murray (2007). Betrayal of the American Right. Auburn, Alabama: Mises Institute. p. xi. .Kauffman, Bill (18 May 2009). "Found Cause". The American Conservative. Retrieved 15 March 2020. პიტერ მარშალი მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმსა და კონკრეტულად ანარქო-კაპიტალიზმს ძველ მემარჯვენეობას მიაწერს, რომელიც ახალი მემარჯვენეობის წყალობით კვლავ პოპულარული გახდა.

პირები, რომლებიც ძველი მემარჯვენე-ლიბერტარიანული ტრადიციის წარმოადგენენ, არიანRadosh, Ronald (1975). Prophets on the Right: Profiles of Conservative Critics of American Globalism. New York City, New York: Simon.Raimondo, Justin (2008). Reclaiming the American Right: The Lost Legacy of the Conservative Movement (2d ed.). Wilmington, Delawere: ISI. ფრენკ ჩოდოროვი,Chodorov, Frank (1962). Out of Step: The Autobiography of an Individualist. New York City, New York: Devin-Adair.Hamilton, Charles H. (1980). Fugitive Essays: Selected Writings of Frank Chodorov. Indianapolis, Indiana: Liberty. ჯონ თ. ფლინი,John T. Flynn (1973) [1944]. As We Go Marching: A Biting Indictment of the Coming of Domestic Fascism in America. New York City, New York: Free Life.Moser, John (2005). Right Turn: John T. Flynn and the Transformation of American Liberalism. New York City, New York: New York University Press. გარეთ გარეთი,Ryant, Carl (1989). Profit's Prophet: Garet Garrett (1878-1954). Selinsgrove, Pennsylvania: Susquehanna University Press.Ramsey, Bruce (2008). Unsanctioned Voice: Garet Garrett, Journalist of the Old Right. Caldwell, Indiana: Caxton. როუზ უილდერ ლეინი,Wilder Lane, Rose (2006) [1936]. Give Me Liberty. Whitefish, Montana: Kessinger.Wilder Lane, Rose (2007) [1943]. The Discovery of Freedom: Man's Struggle against Authority. Auburn, Alabama: Mises Institute. ჰ.ლ. მენკენი,Mencken, H. L. (1961). Letters of H. L. Mencken. Knofp. p. xiii; p. 189. ალბერტ ჯეი ნოკიNock, Albert Jay (1935). Our Enemy, the State. New York City, New York: Morrow.Nock, Albert Jay (June 1936). "Isaiah’s Job". Atlantic Monthly (157): 641–649.Nock, Albert Jay (1943). Memoirs of a Superfluous Man. New York City, New York: Harper. და იზაბელ პატერსონი.Paterson, Isabel (1993). The God of the Machine. New Brunswick, New Jersey: Transaction.Cox, Stephen D. (2004). The Woman and the Dynamo: Isabel Paterson and the Idea of America. New Brunswick, New Jersey: Transaction. ის, რაც ამ მოაზროვნეებს აერთიანებდა იყო მენეჯერული სახელმწიფოს ზრდისადმი წინააღმდეგობა პროგრესულ ერაში და მისი გაფართოება, რაც დაკავშირებული იყო ახალ გარიგებასა და სამართლიან გარიგებასთან, ამავდროულად მათთვის გამოწვევას წარმოადგენდა იმპერიალიზმი და სამხედრო ინტერვენცია.Kauffman, Bill (2008). Ain't My America: The Long, Noble History of Antiwar Conservatism and Middle-American Anti-Imperialism. New York City, New York: Metropolitan. თუმცა, „ძველი მემარჯვენეობა“ იყო იარლიყი, რომელსაც ამ ფიგურათა უმრავლესობა შესაძლოა სკეპტიკურად უყურებდა, ვინაიდან მათი უმეტესობა საკუთარ თავს ხედავდა კლასიკურ ლიბერალად, ვიდრე ეროვნულ თავდაცვაასა და სოციალურ კონსერვატიზმზე მოაზროვნედ, რაც გვიან კონსერვატიზმის მოძრაობასთან ასოცირდეობდა. ამასთან ჩოდოროვის წერდა: „მე ცხვირში დავარტყავ ნებისმიერს, ვინც კონსერვატორს მიწოდებს. მე რადიკალი ვარ“.Chodorov, Frank (6 October 1956). "Letter to the editor". National Review. 2 (20): 23.Hamilton, Charles H. (1981). "Introduction". Fugitive Essays: Selected Writings of Frank Chodorov Compiled. p. 29.Rothbard, Murray (2007). Betrayal of the American Right. Auburn, Alabama: Mises Institute. p. 165. . მათი წინააღმდეგობა სახელმწიფოსადმი ნოკის შემთხვევაში მიუახლოვდა ფილოსოფირ ანარქიზმს, ხოლო ჩოდოროვის შემთხვევაში სახელმწიფოს არმქონე საზოგადოებას. მეორე მხრივ, ლიუ როკველი და ჯეფრი ტაკერი ძველი მემარჯვენეობის იდენტიფიცირებას ახდენენ კულტურულად კონსერვატიულად,   და ამტკიცებენ, რომ „ჯანსაღი სოციალური ავტორიტეტი - რომელიც განსხეულებულია ოჯახში, ეკლასიასა და სხვა შუამავალ ინსტიტუტებში - სათნო საზოგადოების ქვაკუთხედია“, „ეგალიტარული ეთიკა მორალურად მიუღებელია, დამანგრებელია კერძო საკუთრებისა და სოციალური ავტორიტეტისთვის“.Rockwell, Lew; Tucker, Jeffrey (28 May 1990). "Ayn Rand Is Dead". National Review. pp. 35–36. Retrieved 16 March 2020.

„ლიბერტარიანი“ პოპულარული გახდა ლიბერტარიანელი სოციალისტის ბენჯამინ ტაკერის მიერ გვიან 1870-იანებსა და ადრეულ 1880-იანებში,Comegna, Anthony; Gomez, Camillo (3 October 2018). "Libertarianism, Then and Now". Libertarianism. Cato Institute. "[...] Benjamin Tucker was the first American to really start using the term 'libertarian' as a self-identifier somewhere in the late 1870s or early 1880s." Retrieved 3 August 2020. თუმცაღა, ჰ.ლ. მენკენი და ალბერტ ჯეი ნოკი პირველი გამორჩეული მოღვაწეები იყვნენ ამერიკის შეერთებულ შტატებში, რომლებიც საკუთარ თავს აღწერდნენ, როგორც „ლიბერტარიანს“, რაც ლიბერალის სინონიმად მიიჩნეოდა.  მათ სჯეროდათ, რომ ფრანკლინ დ. რუზველტმა მიითვისა სიტყვა „ლიბერალი“ თავისი ახალი გარიგების პოლიტიკისთვის, რომელსაც ისინი ეწინააღმდეგებოდნენ და გამოიყენებდნენ „ლიბერტარიანს“, რათა ხაზი გაესვათ საკუთარი ერთგულებისთვის კლასიკური ლიბერალიზმის,  ინდივიდუალიზმისა და შეზღუდული მთავრობისადმი.

1960-იან წლებში, როსბარდმა დაიწყო ჟურნალის გამოქვეყნება - „მემარცხენე და მემარჯვენე:ჟურნალი ლიბერტარიანული აზროვნებისთვის“. მას სჯეროდა, რომ მემარცხენე-მემარჯვენე პოლიტიკური სპექტრი „მთლიანად ზღვარს გადავიდა“, რადგან კონსერვატორები ხანდახან უფრო ემხრობოდნენ სახელმწიფოს, ვიდრე ლიბერალები და სცადა, მისწვდომოდა მემარცხენეებს და გასულიყო მემარცხენეობისა და მემარჯვენეობის მიღმა.Raimondo, Justin (2000). An Enemy of the State: The Life of Murray N. Rothbard. "Beyond left and right". Prometheus Books. p. 159. . 1971 წელს, როსბარდმა დაწერა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის შესახებ, რომელსაც იგი აღწერდა თავისუფალი ვაჭრობის, საკუთრების უფლების და კერძო საკუთრების მხარდამჭერად. როსბარდი შემდეგ მას აღწერდა, როგორც ანარქო-კაპიტალიზმსCasey, Gerard (2010). Murray Rothbard. A&C Black. p. ix. . და პალეოლიბერტარიანიზმს.Block, Walter; Rothbard, Murray; Rockwell, Lew, ed. (November 1994). "Big Government Libertarianism". The Irrepressible Rothbard. Lew Rockwell.com. Retrieved 15 March 2020.

 ფილოსოფია 
მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი განვითარდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში XX საუკუნის შუა ხანებში ისეთი ევროპელი ლიბერალების ნაშრომებიდან, როგორებიცაა ჯონ ლოკი, ფრიდრიხ ჰაიეკი და ლუდვიგ ვონ მისესი და ამერიკის შეერთებულ შტატებში ლიბერალიზმის ყველაზე პოპულარული კონცეფციაა.Lester, J. C. (22 October 2017). "New-Paradigm Libertarianism: a Very Brief Explanation". PhilPapers. Retrieved 26 June 2019. ის ხშირად მოიხსენიება, როგორც კლასიკური ლიბერტარიანიზმის გაგრძელება ან რადიკალიზაცია.Boaz, David (1998). Libertarianism: A Primer. Free Press. pp. 22–26. მემარჯვენე-ლიბერტარიანელი ფილოსოფოსებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანნი არიან თანამედროვე ამერიკელი ლიბერტარიანელები, მათ შორის რობერტ ნოზიკი და მარი როსბარდი.

მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ხშირად იზიარებენ მემარცხენე-ლიბერტარიანელების მიერ სოციალური თავისუფკების ადვოკატირებას, მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები ამასთანავე აფასებენ სოციალურ ინსტიტუციებს, რომელიც აძლიერებენ კაპიტალიზმის პირობებს, ამასთან ერთად იმ ინსტიტუციებს, რომელიც მათ საწინააღმდგოდ ფუნქციონირებენ იმ მოტივით, რომ ასეთი ჩარევები წარმოადგენს ინდივიდების არასაჭირო იძულებას და მათი ეკონომიკური თავისუფლების გაუქმებას."About the Libertarian Party". Libertarian Party. Retrieved 27 June 2019. "Libertarians strongly oppose any government interference into their personal, family, and business decisions. Essentially, we believe all Americans should be free to live their lives and pursue their interests as they see fit as long as they do no harm to another". ანარქო-კაპიტალისტებიNewman, Saul (2010). The Politics of Postanarchism. Edinburgh University Press. p. 43. . "It is important to distinguish between anarchism and certain strands of right-wing libertarianism which at times go by the same name (for example, Rothbard's anarcho-capitalism)".Marshall, Peter (2008). Demanding the Impossible: A History of Anarchism. London: Harper Perennial. p. 565. "In fact, few anarchists would accept the 'anarcho-capitalists' into the anarchist camp since they do not share a concern for economic equality and social justice, Their self-interested, calculating market men would be incapable of practicing voluntary co-operation and mutual aid. Anarcho-capitalists, even if they do reject the State, might therefore best be called right-wing libertarians rather than anarchists". ესწრაფვიან სახელმწიფოს სრულ განადგურებას კერძო თავდაცვის სააგენტოების სასარგებლოდ, სანამ მინარქისტები იცავენ გუშაგი სახელმწიფო-გუშაგ სახელმწიფოებს, რომელიც  მთავრობის  მხოლოდ იმ ფუნქციებს ინარჩუნებს, რომელიც საჭიროა ბუნებითი უფლებების დასაცავად, რაც გაგებულია კერძო საკუთრების ან ავტონომიის თვალსაზრისით.

მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები არიან ავსტრიის სკოლის (უმრავლესობა) ან ჩიკაგოს ეკონომიკური სკოლის (უმცირესობა) ეკონომიკური ლიბერალები, რომლებიც მხარს უჭერენ Laissez-faire კაპიტალიზმს, რომელსაც განმარტავენ, როგორც თავისუფალ ბაზარის სახელმწიფო კაპიტალიზმისა და ინტერვენციის მოწინააღმდეგედ. მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმსა და ინდივიდუალიზმს განიხილავენ ახალი მემარჯვენეობის ნაწილად, რაც დაკავშირებულია ნეოლიბერალიზმთან და ტეტჩერიზმთან. XX საუკუნეში, ახალი მემარჯვენე ლიბერალურმა კონსერვატიზმმა, რომელიც ახალი-მემარჯვენეობის გავლენის ქვეშ იყო, მოახდინა კონსერვატიზმის სხვა ფორმების მარგინალიზება."National Questions" (30 June 1997). National Review. 49 (12): 16–17.

„სტენფორდის ფილოსოფიის ენციკლოპედია“ მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს შემდეგნაირად აღწერს: 
 ლიბერტარიანიზმი ხშირად მოიაზრება, როგორც „მემარჯვენე-ფრთის“ დოქტრინა. თუმცა, ეს, მინიმუმ ორი მიზეზის გამოა არასწორი. პირველი, სოციალურ და არა ეკონომიკურ - საკითხებზე ლიბერტარიანიზმი „მემარცხენე-ფრთისკენ“ იხრება. ის ეწინააღმდეგება კანონებს, რომელიც კრძალავს კონსესუალურ და პირად სექსუალურ ურთიერთობებს ზრდასრულებს შორის (მაგალითად, გეი სექსი, სექსი ქორწინების გარეშე, დევიანტური სექსი), კანონებს, რომელიც კრძალავს ნარკოტიკების გამოყენებას, აკისრებს ინდივიდებს რელიგიურ შეხედულებებსა და პრაქტიკას და სავალდებულო სამხედრო სამსახურს. მეორე, ლიბერტარიანიზმის უკეთ ცნობილი ვერსიის გარდა - მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი- არსებობს კიდევ ერთი ვერსია - „მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი“. ორივეს მოსწონს კერძო საკუთრება, მაგრამ ისინი განსხვავდებიან პატივისცემით ძალაუფლებისადმი, რომელიც აგენტებს აქვთ შესაბამისი აუთვისბელი ბუნებრივი რესურსებისადმი (მიწა, ჰაერი, წყალი, და სხვა.).

მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებს გამოყოფენ დომინანტური ლიბერტარიანული ტრადიციისგან მათი დამოკიდებულების გამო საკუთრებისა და კაპიტალისადმი. ორივე, ლიბერალიზმიც და მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმიც იზიარებს ანტიპატიას მთავრობის ძალაუფლებისადმი, თუმცა ეს უკანასკნელი ათავისუფლებს ძალაუფლებას თავისუფალი ბაზრის კაპიტალიზმით. ისტორიულად, ლიბერტარიანელები, როგორებიც არიან ჰერბერტ სპენსერი და მაქს სტირნერი მხარს უჭერდნენ ინდივიდების თავისუფლების დაცვას მთავრობისა და კერძო საკუთრების ძალებისგან. მთავრობის მიერ პირადი თავისუფლების ხელყოფის დაგმობასთან ერთად, მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები მხარს უჭერენ თავისუფლებებს კერძო საკუთრების უფლებებთან მათი შეთანხმების საფუძველზე და მემარჯვენე-ლიბერტარიანელების ნაშრომებში საზოგადოებრივი კეთილგანწყობის გაქრობა გავრცელებული თემაა.Carson, Kevin (8 November 2015). "Are We All Mutualists?" Center for a Stateless Society. Retrieved 23 March 2020. "This willingness to recognize the joint homesteading of land and natural resources (in such historical forms as village open-field systems, common pasture and waste, public rights of way and town commons, common fisheries, etc.) is a refreshing contrast to the all too many right-libertarians who insist that property can only be owned by individuals (most notably Ayn Rand’s claim that the theft of Native American tribal land by European settlers was justified because they didn’t believe in any “legitimate” form of property rights)."

თავისუფალი ბაზრის კაპიტალიზმთან ასოცირებასთან ერთად, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი პრინციპულად არ ეწინააღმდგება ნებაყოფლობით ეგალიტარიანიზმს და სოციალიზმს.Long, Roderick T. (16 May 2006). "Francis Tandy Rides Again". History News Network. . Retrieved 8 July 2009.McManus, Matt (26 May 2019). "Classical Liberals" and the Alt-Right". Merion West. Retrieved 17 June 2020. "In his great work Anarchy, State, and Utopia, Nozick hypothesizes about a future where a "minimal state" exists and individuals are free to experiment with as many different forms of life as they choose. This may even include communist or socialist communities, where individuals would willingly choose to share property in common and live according to more egalitarian principles of distributive justice. But no one form of life would be enforced by political authorities, which had no business telling free and equal individuals what the best way to live was." თუმცაღა, მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებს სჯერათ, რომ მათი ადვოკატირებული ეკონომიკური სისტემა უმაღლესად იქნება დამტკიცებული და ხალხი მას ამჯობინებს სოციალიზმს.Mises, Ludwig; Kahane, J., trans. (1947) [1922]. Socialism: An Economic and Sociological Analysis. New Haven, Connecticut: Yale University Press. p. 76. . "The only certain fact about Russian affairs under the Soviet regime with regard to which all people agree is: that the standard of living of the Russian masses is much lower than that of the masses in the country which is universally considered as the paragon of capitalism, the United States of America. If we were to regard the Soviet regime as an experiment, we would have to say that the experiment has clearly demonstrated the superiority of capitalism and the inferiority of socialism".Hoppe, Hans-Hermann (2013) [1988]. A Theory of Socialism and Capitalism (2nd ed.). Auburn, Alabama: Mises Institute. . ნოზიკისთვის, ეს არ ნიშნავს კაპიტალიზმის მხარდაჭერას, არამედ იმას, რომ კაპიტალიზმი თავსებადია ლიბერტარიანიზმთან,Nozick, Robert (1974). Anarchy, State, and Utopia. Basic Books. . რაც უარყოფილია ანტი-კაპიტალისტი ლიბერტარიანელების მიერ.Carlson, Jennifer D. (2012). "Libertarianism". In Miller, Wilbur R. The Social History of Crime and Punishment in America: An Encyclopedia. SAGE Publications. p. 1006. "[S]ocialist libertarians view any concentration of power into the hands of a few (whether politically or economically) as antithetical to freedom and thus advocate for the simultaneous abolition of both government and capitalism".

სტივენ მეტქალფის მიხედვით, ნოზიკმა სერიოზული შეცდომები დაუშვა კაპიტალიზმთან დაკავშირებით და ისე შორს წავიდა, რომ უარყო თეორიის საფუძვლები იმაზე დაყრდნობით, რომ პირადი თავისუფლება ზოგჯერ შეიძლება მხოლოდ კოლექტივისტური პოლიტიკის მეშვეობით იქნას სრულად აქტუალიზებული და სიმდიდრის რედისტრიბუცია ზოგჯერ უბრალოდ იმიტომ ხდება გადასახადების მეშვეობით, რომ დაიცვან ბევრის თავისუფლება ძალაუფლების მქონე ეგოისტი მცირეთა პოტენციური ტირანიისაგან. ნოზიკმა შემოგვთავაზა, რომ მოქალაქეებს, რომელიც ეწინააღმდეგებიან სიმდიდრის რედისტრიბუციას დაფინანსებული პროგრამებით, რომელთაც ისინი ეწინააღმდეგებიან, უნდა ჰქონდეთ შესაძლებლობა, რომ გამოვიდნენ ამ პროგრამებიდან და მხარი დაუჭირონ მთავრობის მიერ დამტკიცებულ ალტერნატიულ საქველმოქმედო ორგანიზაციებს დამატებით 5%-იანი გადასახადით.Nozick, Robert (1989). "The Zigzag of Politics". The Examined Life: Philosophical Meditations. Simon & Schuster. . მიუხედავად ამისა, ნოზიკს არ შეუწყვეტია საკუთრი თავის იდენტიფიცირება ლიბერტარიანად ფაროთო გაგებით და ჯულიან სანჩესი ამტკიცებდა, რომ მისი [ნოზიკის] შეხედულებები უბრალოდ უფრო ნიუანსირებული გახდა.Sanchez, Julian (21 June 2011). "Nozick, Libertarianism, and Thought Experiments". Julian Shanchez.com. Retrieved 19 March 2020. "Nozick always thought of himself as a libertarian in a broad sense, right up to his final days, even as his views became somewhat less 'hardcore.'"

 არა-აგრესიულობის პრინციპი 
არა აგრესიულობის პრინციპი (ააპ) ხშირად მიიჩნევა რამდენიმე თანამედროვე ლიბერტარიანული ფილოსოფიის საფუძვლად, მათ შორის, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის. ააპ არის მორალური პოზიცია, რომელიც კრძალავს კაპიტალისტურ კერძო საკუთრებასა და საკუთრების უფლებებთან შეუსაბამო ქმედებებს. ის აგრესიასა  და ძალის გამოყენების ინიციირებას განმარტავს ამ უფლებების დარღვევად.  ააპ და საკუთრების უფლებები მჭიდროდაა დაკავშრებული, ვინაიდან აგრესიის წარმოშობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ რას მიიჩნევს ერთი მხარე საკუთრებად.

სანამ პრინციპი რიტორიკულად გამოიყენება ისეთი პოლიტიკის საწინააღმდეგოდ, როგორებიცაა სამხედრო პროექტები, გადასახადები და კანონები უმსხვერპლო დანაშაულების შესახებ, ააპ-ს გამოყენება მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის გასამართლებად გააკრიტიკეს, როგორც წრიული მსჯელობა და მემარჯვენე-ლიბერტარიანული საკუთრების სამართალდამცავი ორგანოების ძალადობრივი ბუნების რიტორიკული გაბუნდოვნება. ვინაიდან პრინციპი თავიდან განსაზღვრავს აგრესიას საკუთარი გაგებით.Friedman, Jeffrey (1993). "What's Wrong with Libertarianism". Critical Review. 11 (3). p. 427.Sterba, James P. (October 1994). "From Liberty to Welfare". Ethics. Cambridge, Massachusetts: Blackwell. 105 (1): 237–241.Partridge, Ernest (2004). "With Liberty and Justice for Some". In Zimmerman, Michael; Callicott, Baird; Warren, Karen; Klaver, Irene; Clark, John. Environmental Philosophy: From Animal Rights to Radical Ecology (4th ed.). Pearson. .

 საკუთრების უფლებები 
სანამ მიმდინარეობს დებატები იმის შესახებ მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი, მემარცხენე-ბერტარიანიზმი ან სოციალისტური ლიბერტარიანიზმი „წარმოადგენს თუ არა მკაფიო იდეოლოგიებს განსხვავებით თემის ვარიაციებისა“, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმს ყველაზე მეტად მოსწონს კაპიტალისტური კერძო საკუთრება და საკუთრების უფლებები. მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები ამტკიცებენ, რომ „უპატრონო ბუნებრივი რესურსები უნდა მიისაკუთროს პირველმა ადამიანმა, ვინც მას აღმოაჩენს, საკუთარ შრომას ჩადებს მასში ან უბრალოდ დაიმტკიცებს მას სხვებთან შეჯიბრის გარეშე გადასახადის გარეშე ან მცირე გადასახადით“. ეს განსხვავდება მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმისგან, რომელშიც „უპატრონო ბუნებრივი რესურსები ყველას საკუთრებაა ეგალიტარისტული მეთოდით“.Vallentyne, Peter (20 July 2010). "Libertarianism". In Stanford Encyclopedia of Philosophy. Stanford University. Retrieved 26 December 2012. მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებს სჯერათ, რომ ბუნებრივი რესურსები თავდაპირველად უპატრონო იყო და შესაბამისად კერძო ჯგუფებს შეუძლიათ მიისაკუთრონ იგი თავისი ნებით ყოველგვარი შეჯიბრის  ან სხვებთან ვალში ყოფნის გარეშე (მაგალითად, მიწის ღირებულების გადასახადი).Becker, Lawrence C.; Becker, Charlotte B. (2001). Encyclopedia of Ethics. 3. New York: Routledge. p. 1562.

მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებს მოიხსენიებენ მესაკუთრეებად, ვინაიდან ისინი მიიჩნევენ, რომ საზოგადოებები, სადაც საკუთრების უფლებებია ძალაში, ერთადერთია, ერთდროულად ეთიკურიც და საუკეთესო შედეგებამდეც მიდის. ისინი ძირითადად მხარს უჭერენ თავისუფალი ბაზრის კაპიტალიზმს და არ ეწინააღმდეგებიან ეკონომიკური ძალაუფლების კონცენტრაციას, როცა ის არ ხდება იძულებითი ხერხებით. ამას ხშირად აკრიტიკებენ, რადგანაც „დიდი საკუთრების მფლობელებს ხშირად აქვთ ძალაუფლება განაგონ ის პირობები, რომელშიც სხვები მათთვის იმუშავებენ და აქედან გამომდინარე ძალაუფლება, რომ „დააძალონ“ სხვებს მათთვის რესურსები იყვნენ“.

 სახელმწიფო 
მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებს შორის არის დებატები იმის შესახებ, არის თუ არა სახელმწიფო ლეგიტიმური. სანამ ანარქო-კაპიტალისტები ადვოკატირებენ მის გაქრობას, მინარქისტები მხარს უჭერენ მინიმალურ სახელმწიფოს, რომელსაც ხშირად მოიხსენიებენ ღამის გუშაგ-სახელმწიფოდ.  მინარქისტები ამტკიცებენ, რომ სახელმწიფო საჭიროა ინდივიდების დასაცავად აგრესიისგან, კონტრაქტის დაარღვევისგან, თაღლითობისგან და ქურდობისგან. მათ სჯერათ, რომ ერთადერთი ლეგიტიმური სამთავრობო ინსტიტუტებია სასამართლოები, სამხედრო სამსახური და პოლიცია, ზოგი ამ სიას მიაკუთვნებს აღმასრულებელ და საკანონმდებლო შტოებს, სახანძრო დეპარტამენტს და ციხეებს. მინარქისტები ამართლებენ სახელმწიფოს იმაზე დაყრდნობით, რომ ის არის არა აგრესიულობის პრინციპის დაცვის ლოგიკური შედეგი.Gregory, Anthony (10 May 2004). "The Minarchist's Dilemma" . Strike The Root. Retrieved 26 June 2019. ზოგი მინარქისტი ამტკიცებს, რომ სახელმწიფოს არსებობა გარდაუვალია და ანარქიისადმი რწმენა - უშედეგო. სხვები ამტკიცებენ, რომ ანარქია ამორალურია, ვინაიდან მის მიხედვით არა აგრესიულობის პრინციპის ამოქმედება არაა სავალდებულო, რადგანაც ანარქიის პირობებში კანონის ძალაში შესვლა კონკურენციისთვის ღიაა. კიდევ ერთი გავრცელებული გამართლება ისაა, რომ კერძო თავდაცვის სააგენტოები და სასამართლო ფირმები იმათ ინტერესებს წარმოადგენენ, ვინც მათ საკმარისს გადაუხდის.

მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები, მათ შორის, ანარქო-კაპიტალისტები, ამტკიცებენ, რომ სახელმწიფო თავისი ბუნებით არღვევს არა აგრესიულობის პრინციპს, რადგანაც იყენებს ძალას მათ მიმართ, ვისაც არ მოუპარავს, სხვისი საკუთრების ვანდალიზება მოუხდენია, თავს დასხმია ვინმეს, ან თაღლითობა ჩაუდენია.Long, Roderick T. (16 February 2009). "Market Anarchism as Constitutionalism". Molinari Institute. Retrieved 26 June 2019. სხვები ამტკიცებენ, რომ მონოპოლიები მიდრეკილნი არიან კორუფციისა და არაეფექტურობისკენ, ხოლო კერძო თავდაცვისა და სასამართლო სააგენტოებს მოუწევთ კარგი რეპუტაციის ქონა, რათა ბიზნესში დარჩნენ. ლინდა და მორის ტანეჰილები ამტკიცებენ, რომ არცერთ იძულებით მონოპოლიას შეუძლია წარმოიშვას ჭეშმარიტად თავისუფალ ბაზარზე და მთავრობის მოქალაქეებს შეუძლიათ მიატოვონ ისინი კომპეტენტური დაცვისა და თავდაცვის სააგენტოების სასარგებლოდ.Tannehill, Linda; Tannehill, Morris (1970). The Market for Liberty . p. 81. Retrieved 26 June 2019.

ფილოსოფოსი მოშე კროი ამტკიცებს, რომ უთანხმოება ანარქო-კაპიტალისტებს, რომლებიც იცავენ ადამიანის ცნობიერებისა და ღირებულების ბუნების მარი როსბარდისეულ ხედვას და მინარქისტებს შორის, რომლებიც იცავენ აინ რენდის ხედვას ადამიანის ცნობიერებისა და ღირებულებების ბუნების შესახებ, მიუხედავად იმისა სახელმწიფო არის თუ არა მორალური, არ წარმოქმნილა ეთიკური პოზიციის სწორი ინტერპრეტაციის გამო. იგი ამტკიცებს, რომ ამ ორი ჯგუფის უთანხმოება ადამიანის ცნობიერის შესახებ მათი შეუთანხმებლობის შედეგია და თითოეული ჯგუფი ახდენს განსხვავებული წინაპირობის სწორ ინტერპრეტაციას. კროის მიხედვით, აღნიშნული ორი ჯგუფი არ უშვებს შეცდომებს ეთიკური პოზიციების სწორი ინტერპრეტაციების გამო, ვინაიდან მათ არ გააჩნიათ ერთმაირი ეთიკური პოზიციები.Kroy, Moshe (21 September 2010). "Political Freedom and Its Roots in Metaphysics". Mises Institute. Retrieved 26 June 2019.

 დაბეგვრა, როგორც ქურდობა 
დაბეგვრის, როგორც ქურდობის იდეა არის თვალსაზრისი, რომელიც არაერთ პოლიტიკურ ფილოსოფიაში გვხვდება. ამ შეხედულების თანახმად, მთავრობა დანაშაულს ჩადის საკუთრების უფლებებთან მიმართებაში სავალდებულო გადასახადების შეგროვებით. მემარჯვენე-ლიბერტარიანელები გადასახადების აკრეფვას არა აგრესიულობის პრინციპის დარღვევად მიიჩნევენ. Reprint from Chodorov, Frank (1962). Out of Step: The Autobiography of an Individualist. New York: The Devin-Adair Company. pp. 216–239.

 აზროვნების სკოლები 
 ანარქო-კაპიტალიზმი 

ანარქო-კაპიტალიზმი ადვოკატირებს ცენტრალიზებული სახელმწიფოს გაუქმებას კაპიტალიზმის კონტრაქტის, თავისუფალი ბაზრის, ინდივიდუალური სუვერენიტეტის, კერძო საკუთრების,  ვოლუნტარიზმისა და კერძო საკუთრების მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმისეული ინტერპრეტაციების სასარგებლოდ. სტატუტის არარსებობის პირობებში, ანარქო-კაპიტალისტები თვლიან, რომ საზოგადოება მიდრეკილია კონტრაქტით თვითრეგულირებისა და  ცივილიზებისკენ თავისუფალ ბაზარში მონაწილეობის გზით, რასაც ისინი ნებაყოფლობით საზოგადოებას უწოდებენ.Stringham, Edward (2007). Anarchy and the Law: The Political Economy of Choice. Transaction Publishers. p. 51. . ანარქო-კაპიტალისტურ საზოგადოებაში, სასამართლოები, სამართალდამცავი ორგანოები და სხვა უსაფრთხოების სამსახურები კერძოდ დაფინანსებული კონკურენტების მიერაა უზრუნველყოფილი და არა გადასახადებით, ფული კი უზრუნველყოფილი იქნება თავისუფალ ბაზარზე კერძოდ და კონკურენტულად. ანარქო-კაპიტალიზმში, კერძო და ეკონომიკური აქტივობები რეგულირებულია კერძო სამართლით და არა პოლიტიკით."Review of Kosanke's Instead of Politics – Don Stacy"  (2011). Libertarian Papers. 3 (3). ანარქო-კაპიტალისტები მხარს უჭერენ ანაზღაურებად შრომას და სჯერათ, რომ არც პიროვნებისა და საკუთრების დაცვა და არც მსხვერპლისთვის კომპენსაცია არ საჭიროებს სახელმწიფოს. აუტარქიზმი მხარს უჭერს ინდივიდუალიზმის პრინციპს, ინდივიდუალური თავისუფლებისა და თავდაჯერებულობის მორალურ იდეოლოგიას, ამავდროულად კი უარყოფს სავალდებულო მთავრობას და ემხრობა მთავრობის აღმოფხვრას სხვების მიერ მმართველობის აღსრულების სასარგებლოდ. რობერტ ლეფევრი, „თვითგამოცხადებული აუტარქისტი“, რომელიც აღიარებულია როსბარდის მიერ,Rothbard, Murray N. (2007). The Betrayal of the American Right, Ludwig von Mises Institute, p. 187.  გამოყოფდა აუტარქიზმს ანარქიზმისგან, რომლის ეკონომიკაშიც ის გრძნობდა თავისუფლების საწინააღმდეგო ჩარევას, განსხვავებით საკუთარი ავსტრიული სკოლის „Laissez-faire“ ეკონომიკისგან."Autarchy vs Anarchy" by Robert LeFevre. Rampart Journal of Individualist Thought Vol. 1, No. 4 (Winter, 1965): 30–49

ანარქო-კაპიტალიზმის ყველაზე ცნობილი ვერსია ავსტრიული სკოლის ეკონომისტმა და პალეოლიბერტარიანელმა მარი როსბარდმა შექმნა XX საუკუნის შუა ხანებში. როსბარდმა, რომელიც ფართოდაა აღიარებული, როგორც მისი დამფუძნებელი,Hoppe, Hans-Hermann (December 31, 2001). "Anarcho-Capitalism: An Annotated Bibliography". Lew Rockwell.com. Retrieved July 5, 2020. გააერთიანა ავსტრიული სკოლის თავისუფალი ბაზრის მიდგომა ადამიანის უფლებების ხედვასა და სახელმწიფოს უარყოფასთან XIX საუკუნის ამერიკელი ინდივიდუალისტი ანარქისტების და მუტუალისტების მიერ, მათ შორის ლისანდერ სპუნერი და ბენჟამინ ტაკერი, მიუხედავად იმისა, რომ უარყოფდა მათ ანტი-კაპიტალიზმსა და სოციალისტურ ეკონომიკას ღირებულების შრომით თეორიასა და ნორმატიულ დაშვებებთან ერთად, რომლიდანაც ისინი გამომდინარეობდნენ.. "A student and disciple of the Austrian economist Ludwig von Mises, Rothbard combined the laissez-faire economics of his teacher with the absolutist views of human rights and rejection of the state he had absorbed from studying the individualist American anarchists of the nineteenth century such as Lysander Spooner and Benjamin Tucker". როსბარდისეულ ანარქო-კაპიტალიზმში, რომელიც ახსნილი იყო „ახალი თავისუფლებისთვის-ში“, პირველად იარსებებდა ორმხრივად წინასწარ შეთანხმებული ლიბერტარიანული „ლეგალური კოდექსი“, რომელიც იქნებოდა საზოგადოდ მიღებული და სასამართლოები აიღებდნენ ვალდებულებას, რომ მას მიყვებოდნენ“.Rothbard, Murray (1973). For a New Liberty. "The Public Sector, III: Police, Law, and the Courts". Mises Institute. Retrieved 26 June 2019. ეს ლეგალური კოდექსი აღიარებდა კონტრაქტებს, ინდივიდუალურ სუვერენიტეტს, კერძო საკუთრებას და დანაშაულის კანონს არა აგრესიულობის პრინციპის ნაწილად.Rothbard, Murray (Spring 1982). "Law, Property Rights, and Air Pollution". Cato Journal. 2 (1): 55–99. დევიდ დ. ფრიდმანის ტრადიციის მიხედვით, რაც ახსნილია „თავისუფლების მექანიზმში“, ანარქო-კაპიტალისტები არ ეყრდნობიან ბუნებითი სამართლის ან ბუნებითი უფლებების (დეონტოლოგიური ლიბერტარიანიზმი) იდეას და მიყვებიან შედეგობრივ ლიბერტარიანიზმს, რომელიც წარმოგვიდგენს თავისუფალი ბაზრის კაპიტალისტური საზოგადოების ეკონომიკურ გამართლებებს.Tame, Chris R. (October 1983). The Chicago School: Lessons from the Thirties for the Eighties. Economic Affairs. p. 56.

სანამ ზოგიერთი ავტორი ანარქო-კაპიტალიზმს მიიჩნევს ინდივიდუალისტური ანარქიზმის ფორმად, ეს შეხედულება გააკრიტიკეს ნომინალურად მიღებული ღირებულებებისა და XIX საუკუნის ინდივიდუალისტი ანარქისტების არასწორად გაგების გამო, როგორებიც იყვნენ ანტი-კაპიტალისიტები, ლიბერტარიანი სოციალისტები და მუტუალისტები. ბევრი ანარქისტი აქტივისტი და მკვლევარი უარყოფს, რომ ანარქო-კაპიტალიზმი ანარქიზმის ფორმაა, ან კაპიტალიზმი თავსებადია ანარქიზმთან,Davis, Laurence (2019). "Individual and Community". In Levy, Carl; Adams, Matthew S. (eds.). The Palgrave Handbook of Anarchism. Cham: Springer. pp. 47–70. . . პირიქით, მას ხედავენ, როგორც მემარჯვენე-ლიბერტარიანულს. ანარქო-კაპიტალისტებს განასხვავებენ ანარქისტებისა და მინარქისტებისგან. ეს უკანასკნელი ადვოკატირებს ღამის-გუშაგ სახელმწიფოს, რომელიც შეზღუდულია, ევალება ინდივიდების დაცვა აგრესიისგან და კერძო საკუთრების ამოქმედება. მეორე მხრივ, ანარქისტები მხარს უჭერენ კერძო საკუთრებას (განმარტებული ფლობის და გამოყენების კუთხით, ე.ი. მუტუალისტები უზუფრუქტი)Crowder, George (1991). Classical Anarchism: The Political Thought of Godwin, Proudhon, Bakunin, and Kropotkin. Oxford: Clarendon Press. pp. 85–86. . "The ownership [anarchists oppose] is basically that which is unearned [...] including such things as interest on loans and income from rent. This is contrasted with ownership rights in those goods either produced by the work of the owner or necessary for that work, for example his dwelling-house, land and tools. Proudhon initially refers to legitimate rights of ownership of these goods as 'possession,' and although in his latter work he calls this 'property,' the conceptual distinction remains the same."Hargreaves, David H. London (2019). Beyond Schooling: An Anarchist Challenge. London: Routledge. pp. 90–91. . "Ironically, Proudhon did not mean literally what he said. His boldness of expression was intended for emphasis, and by 'property' he wished to be understood what he later called 'the sum of its abuses'. He was denouncing the property of the man who uses it to exploit the labour of others without any effort on his own part, property distinguished by interest and rent, by the impositions of the non-producer on the producer. Towards property regarded as 'possession' the right of a man to control his dwelling and the land and tools he needs to live, Proudhon had no hostility; indeed, he regarded it as the cornerstone of liberty, and his main criticism of the communists was that they wished to destroy it." და ეწინააღმდეგებიან კაპიტალის კონცენტრაციას, ინტერესს, მონოპოლიას, პროდუქტიული საკუთრების კერძო მფლობელობას, მათ შორის წარმოების საშუალებების (კაპიტალი, მიწა, და შრომის საშუალებები), მოგების, ქირაობის და ხელფასის მონობის, რაც თანდაყოლილია კაპიტალიზმისთვის.McKay, Iain (2008). An Anarchist FAQ. I. "Why do anarchists oppose the current system?" "Why are anarchists against private property?" Oakland/Edinburgh: AK Press. .McKay, Iain (2008). An Anarchist FAQ. I. "Anarchism and 'anarcho'-capitalism" Oakland/Edinburgh: AK Press. . ანარქიზმი აქცენტს აკეთებს  ანტი-კაპიტალიზმზე, ეგალიტარიანიზმსა და საზოგადოებისა და ინდივიდუალობის გაფართოებაზე, რაც მას განარჩევს ანაქრო-კაპიტალიზმისა და მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის სხვა ფორმებისგან.Jennings, Jeremy (1993). "Anarchism". In Eatwell, Roger; Wright, Anthony (eds.). Contemporary Political Ideologies. London: Pinter. pp. 127–146. . "[...] anarchism does not stand for the untrammelled freedom of the individual (as the 'anarcho-capitalists' appear to believe) but, as we have already seen, for the extension of individuality and community" (p. 143).Gay, Kathlyn; Gay, Martin (1999). Encyclopedia of Political Anarchy. ABC-CLIO. p. 15. . "For many anarchists (of whatever persuasion), anarcho-capitalism is a contradictory term, since 'traditional' anarchists oppose capitalism".Morriss, Andrew (2008). "Anarcho-capitalism". In Hamowy, Ronald (ed.). The Encyclopedia of Libertarianism. SAGE; Cato Institute. pp. 13–14. . . . "Social anarchists, those anarchists with communitarian leanings, are critical of anarcho-capitalism because it permits individuals to accumulate substantial power through markets and private property."Franks, Benjamin (August 2013). Freeden, Michael; Stears, Marc (eds.). "Anarchism". The Oxford Handbook of Political Ideologies. Oxford University Press: 385–404. . "Individualisms that defend or reinforce hierarchical forms such as the economic-power relations of anarcho-capitalism [...] are incompatible with practices of social anarchism. [...] Increasingly, academic analysis has followed activist currents in rejecting the view that anarcho-capitalism has anything to do with social anarchism" (pp. 393–394).

რუთ კინა წერს, რომ ტერმინი „ანარქო-კაპიტალიზმი“ როსბარდმა გამოიგონა, რათა აღეწერა „თავდადება არარეგულირებული კერძო საკუთრებისა და Laissez-faire ეკონომიკისადმი, რომელიც პრიორიტეტს ანიჭებს მთავრობისგან შეუზღუდავ ინდივიდუალურ თავისუფლებებს, რათა ადამიანებმა დააგროვო, მოხმარონ და განსაზღვრონ თავისი ცხოვრება ისე, როგორც სწორად მიაჩნიათ“. კინას მიხედვით, ანარქო-კაპიტალისტები „ხანდახან საბაზრო ანარქისტების იარლიყს მიაკრავენ საკუთარ თავს, რადგანაც ისინი აცნობიერებენ „კაპიტალიზმის“ უარყოფით დაფარულ მნიშვნელობას. მაგრამ ანარქო-კაპიტალიზმის ლიტერატურა უფრო მეტად კლასიკურ ლიბერალურ თეორიას ეყრდნობა, კონკრეტულად, ავსტრიულ სკოლას - ფრიდრიხ ვონ ჰაიეკი და ლუდვიგ ვონ მისესი - ვიდრე აღიარებულ ანარქისტულ ტრადიციებს. აინ რენდის Laissez-faire, ანტი-სამთავრობო, კორპორატიული ფილოსოფია- ობიექტივიზმი - ხანდახან ანარქო-კაპიტალიზმთთან ასოცირდება“.Kinna, Ruth, ed. (2012). The Bloomsbury Companion to Anarchism. New York: Bloomsbury Publishing USA. pp. 330–331. . სხვა მკვლევარები ამის მსგავსად ანარქო-კაპიტალიზმის ასოცირებას ახდენენ ანტი-სახელმწიფოებრივ ლიბერალურ სკოლებთან, მათ შორის ნეოკლასიკურ ლიბერალიზმთან, რადიკალურ ნეოლიბერალიზმსა და მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმთან.Goodwin, Barbara (2007). Using Political Ideas. Hoboken: John Wiley & Sons. p. 143. . "[Anarcho-capitalists'] true place is in the group of right-wing libertarians described in Chapter 3." ანარქო-კაპიტალიზმი ხშირად აღქმულია ახალი მემარჯვენეობის ნაწილად.

 კონსერვატიული ლიბერტარიანიზმი 

კონსერვატიული ლიბერტარიანიზმი აერთიანებს „Laissez-faire“ ეკონომიკას და კონსერვატულ ღირებულებებს. იგი ადვოკატირებს ყველაზე დიდ შესაძლო ეკონომიკურ თავისუფლებას და სოციალური ცხოვრების შესაძლო სამთავრობო რეგულაციებს,ხოლო ტრადიციული კონსერვატიზმის ამასთან შეთვისებით ყურადღებას ამახვილებს უფლებამოსილებასა და მოვალეობაზე.

კონსერვატიული ლიბერტარიანიზმი პრიორიტეტს ანიჭებს თავისუფლებას, როგორც მის მთავარ ღირებულებას, მხარს უჭერს გამოხატვის თავისუფებას, არჩევანის თავისუფლებას და „Laissez-faire“ კაპიტალიზმს, რათა კულტურულ და სოციალურ კონსერვატიულ დასასრულს მიაღწიოს, ხოლო უარყოფს ლიბერალურ სოციალურ ინჟინერიას.Piper, J. Richard (1997). Ideologies and Institutions: American Conservative and Liberal Governance Prescriptions Since 1933. Rowman & Littlefield. pp. 110–111. . . ეს ასევე შეიძლება გავიგოთ, როგორც სამოქალაქო საზოგადოებისადმი მხარდაჭერა კონსერვატიული ინსტიტუტებისა და ავტორიტეტის გზით, მათ შორის განათლებით, ოჯახით, სამშობლოთი და რელიგიით ნაკლები სახელმწიფოებრივი ძალაუფლებისთვის ლიბერტარიანული დასასრულისკენ სწრაფვაში.Hoppe, Hans-Hermann (28 September 2018). "Getting Libertarianism Right". Mises Institute. .

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, კონსერვატიული ლიბერტარიანიზმი აერთიანებს კონსერვატიზმსა და ლიბერტარიანიზმს, ვინაიდან წარმოადგენს ლიბერტარიანიზმის კონსერვატიულ ფრთას და პირიქით. ფიუჟონიზმი აერთიანებს ტრადიციონალისტურ და სოციალურ კონსერვატისმს „Laissez-faire“ ეკონომიკასთან.Dionne Jr., E. J. (1991). Why Americans Hate Politics. New York: Simon & Schuster. p. 161. ეს ყველაზე ახლოს ასოცირდება ფრენკ მაიერთან.Meyer, Frank S. (1996). In Defense of Freedom and Other Essays. Indianapolis: Liberty Fund. ჰანს-ჰერმან ჰოუფი კულტურული კონსერვატორი მემარჯვენე-ლიბერტარიანია, რომლის რწმენა ქონების მესაკუთრეთა უფლებებისადმი, რომ დააარსონ კერძო შეთანხმებული თემები, რომლიდანაც ჰომოსექსუალებისა და პოლიტიკური დისიდენტების „ფიზიკური ჩამოშორება“ მოხდება,Hoppe, Hans-Hermann (2011). DemocracyThe God That Failed: The Economics and Politics of Monarchy, Democracy, and Natural Order. Transaction Publishers. pp. 216–218. . განსაკუთრებით საკამათო გამოდგა. ჰოუფმა ამასთან ერთად უთანხმოება წარმოშვა იმის გამო, რომ მხარს უჭერდა იმიგრაციაზე ამკრძალავ შეზღუდვებს, რაც კრიტიკოსების აზრით უცნაურია ლიბერტარიანიზმისთვის.Guenzl, Simon (June 23, 2016). "Public Property and the Libertarian Immigration Debate". Libertarian Papers. 8 (1): 153–177. "I conclude that supporting a legitimate role for the state as an immigration gatekeeper is inconsistent with Rothbardian and Hoppean libertarian anarchism, as well as with the associated strategy of advocating always and in every instance reductions in the state's role in society."

 მინარქიზმი 

მემარჯვენე-ლიბერტარიანულ ფილოსოფიაში, მინარქიზმიKonkin III, Samuel Edward (1980). New Libertarian Manifesto. p. 9. მხარს უჭერს ღამის-გუშაგი სახელმწიფოს  მოდელს, რომლის ერთადერთი ფუნქცია ისაა, რომ მოქალაქეები უზრუნველყოს სასამართლოებით, სამხედრო სამსახურით და პოლიციით, დაიცვას ისინი აგრესიისგან, კონტრაქტის დარღვევისგან, თაღლითობისა და ქურდობისთან, ხოლო საკუთრების კანონები აღასრულოს. ისტორიკოსმა ჩარლზ თაუნშენდმა XIX საუკუნის ბრიტანეთი აღწერა, როგორც ამ ფორმის მთავრობის სტანდარტის მატარებელი ევროპულ ქვეყნებში.

როგორც ტერმინი, „ღამის-გუშაგი სახელმწიფო“ გამოიგონა () გერმანელმა სოციალისტმა ფერდინანდ ლასალმა, სოციალ-დემოკრატიული სახელმწიფო სოციალიზმის ადვოკატმა, რათა გაეკრიტიკებინა ბურჟუაზიული სახელმწიფო.Sawer, Marian (2003). The Ethical State?: Social Liberalism in Australia. Melbourne University Publishing. p. 87. . . ავსტრიული სკოლის ეკონომისტმა ლუდვიგ ვონ მისესმა, კლასიკურმა ლიბერალმა, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმზე, შემდგომში გამოთვა მოსაზრება, რომ ლასალმა სცადა შეზღუდული სახელმწიფო სასაცილოდ წარმოეჩინა, მაგრამ ისინი იმ მთავრობებზე სასაცილოდ მაინც არ გამოიყურებოდნენ, რომლებიც თავს იწუხებდნენ „მჟავე კომბოსტოს მომზადებით, შარვლის ღილების წარმოებასა ან გაზეთების გამოცემასთან ერთად“.Mises, Ludwig (1927) [1922]. Liberalism. p. 37.

რობერტ ნოზიკმა, მინარქიზმის მემარჯვენე-ლიბერტარიანელმა ადვოკატმა, მიიღო ეროვნული წიგნის ჯილდო ფილოსოფიის და რელიგიის კატეგორიაში თავისი წიგნისთვის „ანარქია, სახელმწიფო და უტოპია“ (1974),"National Book Awards – 1975" (1975). National Book Foundation. Retrieved 8 March 2012. . რომელშიც ის ამტკიცებდა, რომ მინიმალური შეზღუდული სახელმწიფო, რომელსაც ვიწრო ფუნქციები გააჩნია, რომ დაიცვას ხალხი „ძალის, თაღლითობის, ქურდობისგან და აღასრულოს სასამართლოები“, შეიძლება გავამართლოთ ადამიანის უფლებების დარღვევების გარეშე.

 ნეო-კლასიკური ლიბერალიზმი 

ტრადიციულად, ლიბერალიზმის ძირითადი აქცენტი იყო ინდივიდების თავისუფლების დაცვაზე მთავრობის ძალაუფლების შეზღუდვისა და თავისუფალი ბაზრის ძალების გაძლიერების მეშვეობით. როგორც პოლიტიკური ფილოსოფია,  იგი ადვოკატირებს სამოქალაქო თავისუფლებას კანონის უზენაესობის ფარგლებში, აქცენტით ეკონომიკურ თავისუფლებაზე.  ეკონომიკურ ლიბერალიზმთან მჭიდრო კავშირში, იგი განვითარდა XIX საუკუნეში, გაჩნდა როგორც პასუხი ურბანიზაციასა და ინდუსტრიულ რევოლუციაზე ევროპასა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში.Hamowy, ed. (2008). p. xxix. იგი ადვოკატირებდა შეზღუდულ მთავრობას და სწამდა „Laissez-faire“ ეკონომიკური პოლიტიკის.Dickerson, M. O. et al. (2009). An Introduction to Government and Politics: A Conceptual Approach. p. 129.

დაეფუძნა რა იდეებს, რომელიც XVIII საუკუნის ბოლოს აღმოცენდა, მათ შორის ჯონ ლოკის,Steven M. Dworetz (1994). The Unvarnished Doctrine: Locke, Liberalism, and the American Revolution. ადამ სმიტის, ტომას რობერტ მალთუსის, ჟან-ბაპტისტ სეისა და დევიდ რიკარდოს იდეებს, იგი დაემყარა  კლასიკური ეკონომიკის და ეკონომიკურ იდეებს, რომლებსაც მხარს უჭერდა სმიტი „ერთა სიმდიდრეში“ და ხაზს უსვამდა პროგრესის, ბუნებითი კანონებისAppleby, Joyce (1992). Liberalism and Republicanism in the Historical Imagination. p. 58. და უტიიტარიანიზმისადმი რწმენას.Gaus, Gerald F.; Kukathas, Chandran (2004). Handbook of Political Theory. p. 422. ეს ლიბერალები უფრო ეჭვის თვალით უყურებდნენ ყველაფერს გარდა მინიმალური მთავრობისა, ვიდრე კონსერვატორები და მიიღეს თომას ჰობსის მთავრობის თეორია, რადგან მიაჩნდათ, რომ მთავრობა შეიქმნა ინდივიდების მიერ, რათა თავი დაეცვათ ერთმანეთისგან.Quinton, A. (1995). "Conservativism". In Goodin, R. E.; Pettit, P. eds. A Companion to Contemporary Political Philosophy. Oxford: Blackwell Publishing. p. 246. ტერმინი „კლასიკური ლიბერალიზმი“ რეტროსპექტში გამოიყენეს, რათა ერთმანეთისგან განესხვავებინათ ადრეული XIX საუკუნის ლიბერალიზმი უფრო ახალი „სოციალური ლიბერალიზმისგან“.

ნეოლიბერალიზმი მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში გაჩნდა, რომლის დროსაც სოციალური ლიბერალიზმი ლიბერალიზმის ძირითადი ფორმა იყო, ამავდროულად კენზიანიზმი და სოციალ-დემოკრატია დომინანტი იდეოლოგიები იყო დასავლურ სამყაროში. მას უძღვებოდნენ ნეოკლასიკური ეკონომისტები, მათ შორის ფრიდრიხ ჰაიეკი და მილტონ ფრიდმანი, რომლებიც ადვოკატირებდნენ სახელმწიფოს შემცირებას და კლასიკური ლიბერალიზმის დაბრუნებას, აქედან გამომდინარე ტერმინი „ნეო-კლასიკური ლიბერალიზმი“ არ უნდა აგვერიოს უფრო მემარცხენე ნეოკლასიკური ლიბერალიზმშიTomasi, John; Zwolinski, Matt (April 2, 2012). "A Bleeding Heart History of Libertarianism". Cato Unbound. Cato Institute. Retrieved September 20, 2020. ამერიკულ ლიბერტარიანულ სკოლაში, რომელიც არიზონაში წარმოიშვა. თუმცაღა, მან მაინც მიიღო სოციალური ლიბერალიზმის ზოგიერთი ასპექტი, მაგალითად, სახელმწიფოს მხრიდან კეთილდღეობის გარკვეული დებულებები, მაგრამ უფრო შემცირებული მასშტაბით. ჰაიეკი და ფრიდმანი იყენებდნენ ტერმინ „კლასიკურ ლიბერალიზმს“, რათა წარმოეჩინათ საკუთარი იდეები, მაგრამ სხვები ტერმინს ყველა ტიპის ლიბერალიზმის აღსანიშნად იყენებდნენ XX საუკუნემდე, არ მიუსადაგედნენ რომელიმე კონკრეტულ პოლიტიკურ მოსაზრებას და შესაბამისად, ნებისმიერ თანამედროვე განვითარებას აღნიშნავნდენ, როგორც არა კლასიკურს.

XIX საუკუნეში, კლასიკური ლიბერალიზმი ნეო-კლასიკურ ლიბერალიზმად იქცა, რომელიც ემხრობოდა მთავრობის მაქსიმალურ სიმცირეს, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო ინდივიდუალური თავისუფლების გამოყენება. მის ყველაზე უკიდურეს ფორმაში, ნეო-კლასიკური ლიბერალიზმი ადვოკატირებდა სოციალურ დარვინიზმს.Mayne, Alan James (1999). From Politics Past to Politics Future: An Integrated Analysis of Current and Emergent Paradigmss. Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group. p. 124. . მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ლიბერალიზის ამ სკოლების გავლენას განიცდიდა. ის ხშირად მოიხსენიება, როგორც კლასიკური ლიბერალიზმის გაგრძელება ან რადიკალიზაცია და იწოდება ნეო-კლასიკურ ლიბერალიზმად.

 ნეოლიბერტარიანიზმი 
ნეოლიბერტარიანიზმის კონცეფციამ მცირე რაოდენობით მიმდევრები შეიძინა 2000-იანი წლების შუა ხანებში მემარჯვენეობისკენ მიდრეკილ ანალიტიკოსებს შორის, რომლებიც საკუთარ თავს გამოარჩევდნენ ნეოკონსერვატორებისგან, ინდივიდუალური თავისუფლებების მხარდაჭერის გამო და ლიბერტარიანებისგან, საგარეო ინტერვენციისადმი მხარდაჭერის გამო.

 პალეოლიბერტარიანიზმი 

პალეოლიბერტარიანიზმი განავითარეს ამერიკელმა ლიბერტარიანელმა თეორეტიკოსებმა მარი როსბარდმა და ლიუ როკველმა. კონსერვატიული კულტურული ღირებულებებისა და სოციალური ფილოსოფიის გაერთიანებით ლიბერტარიანულ წინააღმდეგობასთან, მთავრობის ინტერვენციისადმი. იგი გადაკვეთს პალეოკონსერვატიზმს..

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, პალეოლიბერტარიანიზმი საკამათო საკითხია ულტრა-მემარჯვენეობასა და ჩაის პარტიის მოძრაობასთან კავშირის გამო. გარდა მათი იარაღის კონტროლის საწინააღმდეგო პოზიციისა, იარაღის შესახებ კანონებისა და პოლიტიკასთან დაკავშირებით იარაღის შენახვისა და ტარების მხარდასაჭერად, ამ მოძრაობებს, განსაკუთრებით ძველ მემარჯვენეობას და პალეოკონსერვატიზმს აერთიანებთ ანტი-მემარცხენე პოზიცია. ესეში „მემარჯვენე-ფრთის პოპულიზმი: სტრატეგია პალეო მოძრაობისთვის“ როსბარდმა ასახა პალეოლიბერტარიანელების შესაძლებლობები, რომ ჩაერთონ „წვდომა წითელყელიანებთან“-ში, რომელიც დაეფუძნა ლიბერტარიანიზმსა და სოციალურ კონსერვატიზმს. მან მოახდინა ლუიზიანის შტატის წარმომადგენლის დევიდ დიუკის და ყოფილი შეერთებული შტატების სენატორის ჯოზეფ მაკარტის ციტირება, როგორც ახალი მოძრაობის მოდელებისა.

ევროპაში, პალეოლიბერტარიანიზმს უფრო მნიშვნელოვანი კვეთა აქვს მემარჯვენე-ფრთის პოპულიზმთან. ევროკავშირის ყოფილი პარლამენტარი ჯანუზ კორვინ-მაიკი პარტიიდან KORWiN მხარს უჭერს როგორც „Laissez-faire“ ეკონომიკას, აგრეთვე ანტი-საიმიგრაციო და ანტი-ფემინისტურ პოზიციებს.

 პროპერტარიანიზმი 

პროპერტარიანიზმი ადვოკატირებს სახელმწიფოს ჩანაცვლებას კონტრაქტული ურთიერთობებით. პროპერტარიანული იდეალები ყველაზე ხშირად მოიხსენიება სახელმწიფოს ან სხვა მმართველი ორგანოს ადვოკატირებისთვის, რომლის მთავარი ან ერთაფერთი საქმეა კონტრაქტების და კერძო საკუთრების აღსრულება.Bader, Ralf M.; Meadowcroft, John (eds.). The Cambridge Companion to Nozick's Anarchy, State, and Utopia (2011). Cambridge University Press. p. 151.

პროპერტარიანიზმი ძირითადად მიჩნეულია მემარჯვენე-ლიბერტარიანულად, ვინაიდან „მას ადამიანის ყველა უფლება დაჰყავს საკუთრების უფლებებთან, დაწყებული კერძო საკუთრების ბუნებითი უფლებით“.

როგორც ტერმინი, ჩანს, რომ „პროპერტარიანი“ 1963 წელს ედუარ ქეინმა გამოიგონა, რომელიც წერდა: 
 ვინაიდან მათ მიერ სიტყვა „თავისუფლების“ გამოყენება ექსკლუზიურად საკუთრებას მოიაზრებს, სასარგებლო იქნება, რომ სხვა სიტყვა გვქონდეს მათ აღსაწერად, მაგალითად „პროპერტარიანელი“. [...]ნოველისტი აინ რენდი კონსერვატორი სულაც არ არის, თუმცა ჩანს, რომ რელევანტურია. იგი რადიკალი კაპიტალისტია და ყველაზე ახლოსაა იმასთან, რასაც მე პროპერტარიანელს ვუწოდებ.

 ქვეყნების მიხედვით 
1970-იანი წლებიდან მეარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ამერიკის შეერთებული შტატების მიღმაც გავრცელდა. 1971 წელს ლიბერტარიანული პარტიის ჩამოყალიბებასთან ერთად,Martin, Douglas (November 22, 2010). "David Nolan, 66, Is Dead; Started Libertarian Party". New York Times. Retrieved 17 November 2019. ბევრი ქვეყანა მიჰყვა მაგალითს და შექმნა ლიბერტარიანული პარტია, რომელიც ამ ტიპის ლიბერტარიანიზმს ადვოკატირებდა კლასიკურ ლიბერალიზმთან, ეკონომიკურ ლიბერალიზმსა და ნეოლიბერალიზმთან ერთად მთელს მსოფლიოში, მათ შორის ბრიტანეთში, ისრაელსა და სამხრეთ აფრიკაში.Staden, Martin (December 2, 2015). "Remembering the Founder of SA Libertarianism, Dr. Marc Swanepoel". Rational Standard. Retrieved September 20, 2020. საერთაშორისო დონეზე, აღნიშნული ლიბერტარიანული პარტიები დაჯგუფებულია ლიბერტაიანული პარტიების საერთაშორისო ალიანსში. ევროპულ დონეზე არსებობს ინდივიდუალური თავისუფლების ევროპული პარტიაც.

მარი როსბარდი ბევრი მემარჯვენე-ლიბერტარიანული და მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმისკენ მიდრეკილი ჟურნალის და ორგანიზაციის დამფუძნებელი და თანადამფუძნებელია. როსბარდმა 1976 წელს დააფუძნა ლიბერტარიანული სწავლების ცენტრი, ხოლო 1982 წელს გახდა ლიბერტარიანული სწავლების შესახებ ჟურნალის და მისესის ინსტიტუტის თანადამფუძნებელი,Stout. David (January 11, 1995). "Obituary: Murray N. Rothbard, Economist And Free-Market Exponent, 68". The New York Times. Retrieved September 20, 2020. მათ შორის, მისესის ინსტიტუტის „ავსტრიის ეკონომიკის მიმოხილვის“ დამფუძვნებელი 1987 წელს, ჰეტეროდოქსული ეკონომიკისCronin, Bruce C.; Lee, Frederic S. (2010). "Research Quality Rankings of Heterodox Economic Journals in a Contested Discipline". American Journal of Economics and Sociology. 69 (5): 1428. . ჟურნალისა, რომელსაც შემდგომში „ავსტრიული ეკონომიკის კვარტარული ჟურნალი“ ეწოდა.

 გაერთიანებული სამეფო 
გერთიანებულ სამეფოში, ბრიტანულ პოლიტიკაში მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი აღმოცენდა და ცნობილი გახდა 1980-იანი წლების ნეოლიბერალიზმისა და მარგარეტ ტეტჩერის პრემიერობის დროინდელი ეკონომიკური ლიბერალიზმის შემდეგ, თუმცა არც ისე ცნობილი, როგორიც ამერიკის შეერთებულ შტატებში იყო 1970-იან წლებსა და 1980-იანებში  რესპუბლიკელი რონალდ რეიგანის პრეზიდენტობის დროს.

გამორჩეულ ბრიტანელ მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებს შორის არიან ლიბერტარიანული ალიანსის ყოფილი დირექტორი შონ გაბი და ფილოსოფოსი სტეფან რ. ლ. კლარკი, რომლებიც მემარჯვენეებად მიიჩნევიან. გაბი საკუთარ თავს „მემარჯვენე კაცად“ მოიხსენიებდა,Sean Gabb, "Review by Sean Gabb of Kevin Carson's 'Organization Theory'," Libertarian Alliance: Blog (UK Libertarian Alliance, June 17, 2009). ხოლო კლარკი „ანარქო-კონსერვატორად“ ახდენდა საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას.Stephen R. L. Clark, Civil Peace and Sacred Order, Limits and Renewals 1 (Oxford: Clarendon-OUP 1989)."Slaves and Citizens" and "Anarchists against the Revolution," The Political Animal: Biology, Ethics, and Politics (London: Routledge 1999). გაბმა გაახმოვანა ბრიტანეთის იმპერიის ლიბერტარიანული თავდაცვა.Sean Gabb, "In Defence of the British Empire," Libertarian Alliance: Blog (UK Libertarian Alliance, August 3, 2010). ამავდროულად, მან ძირითადად მადლიერებით შეაფასა მემარცხენე-ლიბერტარიანელი კევინ კარსონის ნაშრომი ორგანიზაციის თეორიის შესახებ.Gabb, "Review". კლარკი კი მხარს უჭერდა ცხოველთა უფლებებს, გენდერულ ინკლუზიურობასა და არაკონვენციური სექსუალური შეთანხმებების მიმართ არა-განმკითხავ დამოკიდებულებას.Stephen R. L. Clark, The Moral Status of Animals (Oxford: Clarendon-OUP 1977).Stephen R. L. Clark, "Sexual Ontology and Group Marriage," Philosophy 58 (1983): 215-227.Clark, "Aristotle's Woman," Animal.Clark, Peace.

გარდა ლიბერტარიანული პარტიისა, არსებობს კიდევ მთავარი კონსერვატიული პარტიის მემარჯვენე-ლიბერტარიანული ფრაქცია, რომელიც მხარს უჭერს ტეტჩერიზმს.

 შეერთებული შტატები 

მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ამერიკის შეერთებულ შტატებში ლიბერტარიანიზმის საუკეთესო და დომინანტური ფორმაა, განსაკუთრებით მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმთან შედარებით. რობერტ ნოზიკი და მარი როსბარდი ამ ტიპის ლიბერტარიანიზმის ყველაზე ცნობილი დაცველები არიან. როსბარდისგან განსხვავებით, რომელიც მომხრე იყო სახელმწიფოს გაქრობისა,Raimondo, Enemy 47. ნოზიკი მხარს უჭერდა ღამის-გუშაგ სახელმწიფოს. დღემდე არსებობს დაყოფა ანარქო-კაპიტალისტებს, რომლებიც ადვოკატირებენ მის გაქრობას, და მინარქისტებს შორის, რომლებიცმხარს უჭერენ ღამის-გუშაგ სახელმწიფოს. ნოზიკის მიხედვით, მხოლოდ მსგავსი მინიმალური სახელმწიფოს არსებობა შეიძლება გავამართლოთ ადამიანის უფლებების დარღვევის გარეშე. ნოზიკი ამტკიცებდა, რომ ღამის-გუშაგი სახელმწიფო ქმნის ჩარჩოს, რომელიც არსებობის საშუალებას აძლევს ნებისმიერ პოლიტიკურ სისტემას, რომელიც პატივს სცემს ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებებს და შესაბამისად მორალურად ამართლებს სახელმწიფოს არსებობას.

უკვე რადიკალი კლასიკური ლიბერალი და ძველი მემარჯვენეობის გავლენით ანტი-ინტერვენციონისტი, განსაკუთრებით თავისი წინააღმდეგობით მენეჯერული სახელმწიფოსადმი, ხოლო ერთმნიშვნელოვნად ომის მოწინააღმდეგედ და ანტი-იმპერიალისტად ყოფნით,See Raimondo, Enemy; Brian Doherty, Radicals for Capitalism: A Freewheeling History of the Modern American Libertarian Movement (New York: Public Affairs 2007). როსბარდი მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის გამოჩენილი წარმომადგენელი გახდა.Raimondo, Enemy 372-83.Doherty 565-9. ახალი მემარცხენეობის დატოვებამდე, რისი წყალობითაც მას რამდენიმე წლიანი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდა ლიბერტარიანელებთან, როსბარდი ლიბერალიზმს და ლიბერტარიანიზმს მიიჩნევდა მემარცხენედ, რადიკალურად და რევოლუციურად, ხოლო კონსერვატიზმს მემარჯვენედ, რეაქციულად და კონტრ-რევოლუციურად. სოციალიზმის, განსაკუთრებით სახელმწიფო სოციალიზმის შემთხვევაში, როსბარდი ამტკიცებდა, რომ ის არ იყო ლიბერტარიანიზმის საწინააღმდეგო, ვინაიდან მას სურდა ლიბერალური შედეგების მიღწევა კონსერვატიული მეთოდებით, რაც მას პოლიტიკურ ცენტრად აქცევდა.Murray N. Rothbard, "Left and Right: The Prospects for Liberty," Left and Right: A Journal of Libertarian Thought 1.1 (Spring 1965): 4-22.Roderick T. Long, "Rothbard's 'Left and Right': Forty Years Later" (Rothbard Memorial Lecture, Austrian Scholars Conference 2006). მისი სიკვდილის პერიოდში 1995 წელს,Raimondo, Enemy 295-9. როსბარდს უვკე ჰქონდა შექმნილი ლიბერტარიანული მოძრაობის მისი ერთგული სეგმენტი მზარდ პალეოკონსერვატიულ მოძრაობასთან ალიანსში,Raimondo, Enemy 266-95.Doherty 561-5. რაც დამკვირვებლებისა და ლიიბერტარიანელების მიერ აღქმული ოყო, როგორც რასიზმთან და სოციალურ რეაქციასთან ფლირტი. ვარაუდით, რომ ლიბერტარიანელებს სჭირდებოდათ ახალი კულტურული პროფილი, რათა უფრო მისაღები ყოფილიყვნენ სოციალურად და კულტურულად კონსერვატორი ხალხისთვის, როსბარდმა გააკრიტიკა ლიბერტარიანიზმის მომხრეთა ტენდენცია, რომ მიმართონ „თავისუფალ სულებს“, ხალხს, რომელსაც არ უნდა სხვები გვერდზე გაწიოს ან თვითონ გაწიოს სხვამ გვერდზე“ განსხვავებით „ამერიკელების დიდი ნაწილისა“ რომლებიც კონფორმისტები არიან და სურთ ნარკოტიკების ამოღება მათ სიახლოვეს და განსხვავებული ჩვევების მქონე ხალხის გაყრა“. სანამ ხაზგასმით აღნიშნავდა, რომ ეს მნიშვნელოვანი იყო, როგორც  სტრატეგიის საკითხი, როსბარდი ამტიცევდა, რომ მარცხს ლიბერტარიანული მესიჯის შუა ამერიკაში მიტანის კუთხით შესაძლოა „მყარი უმრავლესობის“ დაკარგვად დასჯდომოდათ.Murray Rothbard, letter to David Bergland, June 5, 1986, qtd. Raimondo 263-4.

პალეოლიბერტარიანიზმი ნაწილობრივ მაინც ასახავს ზოგიერთ სოციალურ და კულტურულ პრობლემას, რომელიც როსბარდს ჰქონდა პალეოკონსერვატორებთამ დაკავშირებით.Llewellyn H. Rockwell, Jr. "The Case for Paleo-libertarianism" in Liberty magazine, January 1990, 34–38. ამ პოზიციის ადრეულ განცხადებებში, ლიუ როქველი და ჯეფრი ტაკერი კამათობდნენ სპეციფიკურად ქრისტიანული ლიბერტარიანიზმის შესახებ. მოგვიანებით, როკველი საკუთარ თავს აღარ მიიჩნევდა „პალეოლიბერტრიანად“ და „კმაყოფილი იყო ტერმინით ლიბერტარიანით“.Kenny Johnsson, Do You Consider Yourself a Libertarian?, interview with Lew Rockwell, May 25, 2007. პალეოლიბერტარიანული ალიანსის სტრატეგიასთან დისტანცირებისას, როკველი აღიარებდა პალეოკონსერვატორებს „იმიგრაციის საკითხზე მუშაობისთვის“,  და აცხადებდა, რომ „ფოროზული საზღვრები ტექსასსა და კალიფორნიაში“ შესაძლოა ჩაითვალოს „თავისუფლების შემცირებად და არა გაზრდად, საჯარო სუბრიდირების უფლების დართვევის გზით“.Lew Rockwell (May 2, 2002). "What I Learned from Paleoism". Lew Rockwell.com. Retrieved May 2, 2002.

ჰანს-ჰერმან ჰოუფი ამტკიცებს, რომ „ლიბერტარიანები კონსერვატორები უნდა იყვნენ“.Hans-Hermann Hoppe, Democracy: The God That Failed (New Brunswick, NJ: Transaction 2001) 189. ჰოუფი აღიარებს იმას, რსაც იგი აღწერს „როგორც მკაფიოდ განსაზღვრულ ვითარებაში კომუნისტების, დემოკრატების, ალტერნატიული, არა ოჯახზე ორიენტირებული ცხოვრების წესის, მათ შორის ჰომოსექსუალების, ადვოკატირების დისკრიმინაციის მნიშვნელობას“.Hans-Hermann Hoppe, "My Battle With The Thought Police ," Mises Daily (Mises Institute, April 12, 2005). The quoted material in the text is intended as an elaboration of an earlier discussion in Democracy; Hoppe notes that "a few sentences" of Democracy: The God that Failed address this point and writes: "In its proper context these statements are hardly more offensive than saying that the Catholic Church should excommunicate those violating its fundamental precepts or that a nudist colony should expel those insisting on wearing bathing suits." In Democracy, he suggests that, in a stateless society, it would make sense for people forming communities "for the purpose of protecting family and kin" to eschew "tolerance toward those habitually promoting lifestyles incompatible with this goal." He says that "the advocates of alternative, non-family-centered lifestyles such as, for instance, individual hedonism, parasitism, nature-environment worship, homosexuality, or communism—will have to be physically removed from society, too, if one is to maintain a libertarian order." Hans-Hermann Hoppe, Democracy: The God That Failed (New Brunswick, NJ: Transaction 2001) 218.Stephan Kinsella, "Hoppe on Covenant Communities and Advocates of Alternative Lifestyles," LewRockwell.com (n.p, May 26, 2010). განსხვავებით უოლტერ ბლოკისგანWalter Block, "A Libertarian Case for Free Immigration," Journal of Libertarian Studies 13.2 (Sum. 1998): 167-86. და ამტკიცებს, რომ ლიბერტარიანიზმი არ უნდა დავინახოთ, როგორც ღია საზღვრების საჭიროება.Hans-Hermann Hoppe, "Natural Order, the State, and the Immigration Problem," Journal of Libertarian Studies 16.1 (Winter 2002): 75-97. ჰოუფი „ღია საზღვრებისადმი ენთუზიაზმს“ „ეგალიტარიანიზმს“ მიაწერს.Hoppe, "Immigration" 93n23. Proponents of open borders, he maintains, "were initially drawn to libertarianism as juveniles because of its "antiauthoritarianism" (trust no authority) and seeming "tolerance," in particular toward 'alternative'—nonbourgeois—lifestyles. As adults, they have been arrested in this phase of mental development They express special 'sensitivity' in every manner of discrimination and are not inhibited in using the power of the central state to impose non-discrimination or 'civil rights' statutes on society. Consequently, by prohibiting other property owners from discrimination as they see fit, they are allowed to live at others' expense. They can indulge in their 'alternative' lifestyle without having to pay the 'normal' price for such conduct, i.e., discrimination and exclusion. To legitimize this course of action, they insist that one lifestyle is as good and acceptable as another. This leads first to multiculturalism, then to cultural relativism, and finally to 'open borders.'" ორივესთან მიმართებაში საბაზრო ანარქიის უპირატესობის დაცვასთან ერთად, ჰოუფი ამტკიცებდა მონარქიის უპირატესობას დემოკრატიისადმი, სჯეროდა, რომ მონარქები სავარაუდოდ კუთვნილი ტერიტორიის უკეთესი მფლობელები იქნებიან, ვიდრე დემოკრატი პოლიტიკოსები, დროითი ჰორიზონტი უფრო მოკლეა.Hoppe, Democracy.

ფიუჟონიზმის ტრადიციონალისტური კონსერვატიზმის და ლიბერტარიანიზმის დაცვით და იმ შეხედულების უარყოფით, რომ ლიბერტარიანიზმი კულტურული ლიბერალიზმის მხარდაჭერას მოიაზრებს, ედუარდ ფეზერი გულისმობს, რომ  მათთვის, ვინც მის აზრს იზიარებს, ცენტრალური საკითხი არის „ტრადიციული მორალის შენარჩუნება - კონკრეტულად, ტრადიციული სექსუალური მორალის, ქორწინების იდეალიზებითა და დაჟინებით, რომ სექსუალური აქტივობა შეიზღუდოს ინსტიტუციის ფარგლებში. მაგრამ ძირითადი აქცენტი მაინც არის ღირსებასა და ზომიერებაზე, თვითკმაყოფილებასა და უწესო ცხოვრებასთან მიმართებაში.Edward Feser, "What Libertarianism Isn't," LewRockwell.com (n.p., Dec. 22, 2001).

კალიფორნიელმა გუბერნატორმა რონალდ რეიგანმა ინტერესი გამოთქვა მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმისამდი 1975 წელს „მიზეზთან“ ინტერვიუში, როცა განაცხადა, რომ „მისი რწმენით კონსერვატიზმის გული და სული ლიბერტარიანიზმია“.Klausner, Manuel (July 1975). "Inside Ronald Reagan". Reason. Retrieved May 2, 2020. თუმცა, პრეზიდენტი რეიგანი, რეიგანომიკა და რეიგანის ადმინისტრაციის პოლიტიკა ლიბერტარიანელებმა გააკრიტიკეს, მათ შორის მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებმა, კერძოდ კი  როსბარდმაRothbard, Murray (1984). "The Reagan Phenomenon". Free Life: The Journal of the Libertarian Alliance. Libertarian Alliance. '4 (1): 1–7. Retrieved September 20, 2020 – via the Mises Institute.Riggenbach, Jeff (February 5, 2011). "The Reagan Fraud — and After". Mises Institute. Retrieved September 20, 2020. რომელიც ამტკიცებდა, რომ რეიგანის პრეზიდენტობაკატასტროფა იყო ლიბერტარიანიზმისთვის ამერიკის შეერებულ შტატებში,Weltch, Matt (September 9, 2011). "Rothbard on Reagan in Reason". Reason. Reason Foundation. Retrieved September 20, 2020. და თვითონ რეიგანი კი „დრამატული წარუმატებლობა“. სხვა მიზეზებთან ერთად, ეს იმის დამსახურება იყო, რომ რეიგანმა ამერიკის შეერთებული შტატების „დიდი სავაჭრო დეფიციტი ვალად გარდაქმნა და ამერიკის შეერთებული შტატები პირველად გახდა მოვალე სახელმწიფო პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ რეიგანის დროს“.Kilborn, Peter T. (September 17, 1985). "U.S. Turns Into Debtor Nation". The New York times. Retrieved May 2, 2020.Johnston, Oswald (September 17, 1985). "Big Trade Deficit Turns U.S. Into Debtor Nation : First Time Since 1914". Los Angeles Times. Retrieved May 2, 2020. რონ პოლი პირველი არჩეული თანამდებობის პირი იყო სახელმწიფოში, ვინც მხარი დაუჭირა რეიგანის საპრეზიდენტო კამპანიას და აქტიურად აწარმოებდა კამპანიას რეიგანისთვის 1976 და 1980 წლებში. პოლს მალე გაუცრუვდა იმედი რეიგანის ადმინისტრაციის პოლიტიკით 1980 წლის არჩევნების შემდეგ და შემგომში იხსენებდნე როგორც ერთადერთ რესპუბლიკელს, რომელმაც რეიგანის ბიუჯეტის წინადადების საწინააღმდეგოდ მისცა ხმა 1981 წელს. იგი გაოგნებული იყო, რადგან „1977 წელს, ჯიმი კარტერმა წარმოადგინა წინადადება $38 მილიარდი დოლარის დეფიციტით და ყველა რესპუბლიკელმა მის წინააღმდეგ მისცა ხმა. 1981 წელს კი რეიგანმა წარმოადგინა ბიუჯეტის წინადადება $45 მილიარდის დეფიციტით - რაც შემდგომ $113 მილიარდი გამოდგა - და რესპუბლიკელები მის დიდებულ გამარჯვებას ზეიმობდნენ. ისინი ზღაპრის სამყაროში ცხოვრობდნენ“. პოლმა საკუთარი უკმაყოფილება გამოხატა ორივე მთავარი პარტიის პოლიტიკური კულტურით 1984 წელს სიტყვით გამოსვლისას, ვიდრე წარმომადგენელთა სახლს დატოვებდა, რათა მომზადებულიყო სენატში წარუმატებლად კენჭის საყრელად და საბოლოოდ ბოდიში მოუხადა თავის ლიბერტარიანელ მეგობრებს რეიგანის მხარდაჭრისთვის. 1987 წლისთვის, პოლი მზად იყო ყველა კავშირი გაეწყვიტა რესპუბლიკურ პარტიასთან, როგორც თავის გადადგომის დაძაბულ წერილში ახსნა. მისი დაკავშირება ხდებოდა როგორც ლიბერტარიანულ, ასევე რესპუბლიკურ პარტიებთან სხვადასხვა დროს, მაგრამ პოლი გულით სულ ლიბერტარიანელი იყო.

უოლტერ ბლოკი ფეზერს, ჰოუფს და პოლს „მემარჯვენე-ლიბერტარიანელებად“ მიიჩნევს. როსბარდის მიმართვა კონსერვატორებისადმი ნაწილობრივ გამოწვეული იყო ლიბერტარიანულ პარტიაში რონ პოლის 1988 წლის საპრეზიდენტო კამპანიისადმი ნეგატიური რეაქციების მისეული აღქმით, რაც გამოწვეული იყო პოლის კონსერვატიული გარეგნობით და აბორტის თემასთან დისკომფორტით. მიუხედავად ამისა, პოლს, თავისი 2008 წლისა და 2012 წლის საპრეზიდენტო კამპანიის დროს რესპუბლიკელების საპრეზიდენტო ნომინაციისთვის, თავისი საჯარო პერსონის ცენტრალურ საკითხად არ უქცევია კულტურული თემები და ფოკუსირდებოდა პერსონალური თავისუფლებისა და სამოქალაქო თავისუფლებების მხარდაჭერის მარტივ მესიჯებსა და ერთგულებაზე, ფისკალური დისციპლინისა და ომისადმი წინააღმდეგობის მიმართ.In 2008, Paul was reported to conclude his campaign stump "speeches with a three-part paean to individualism: 'I don't want to run your life,' 'I don't want to run the economy,' and 'I don't want to run the world.'" See Julian Sanchez and David Weigel, "Who Wrote Ron Paul's Newsletters," Reason (Reason Foundation, Jan. 16, 2008). The primary focus of the article is the ongoing controversy over the authorship of racially charged statements contained in newsletters published by Paul between around 1989 and 1994; the article cites various sources identifying Lew Rockwell as the author, as well as Rockwell's denial of authorship and his characterization of attempts to raise the issue as "hysterical smears." თუმცაღა, მან იმიგრაციასთან დაკავშირებით ზოგისთვის კონსერვატორული პოზიცია დაიჭირა და მხარს უჭერდა ზოგიერთ აკრძალვას საზღვართან გადაადგილების უფლებასთან მიმართებაში.Ron Paul, "The Immigration Question," LewRockwell.Com (n.p., April 4, 2006). For a critique, see Block, "Libertarianism" 157.

პოლის თანამედროვე ლიბერტარიანელი ანტი-მილიტარისტი ჯასტინ რაიმონდო Antiwar.com-ის თანადამფუძნებელი საკუთარ თავს „კონსერვატორ პალეოლიბერტარიანად“ აღწერდა. ფეზერისა და როკველის გასხვავებით რაიმონდოს „ამრიკული უფლებების დაგრუნება“ მხარს უჭერს ძველი მემრჯვენეობის პოლიტიკური დამოკიდებულებების აღდგენას უჭერს მხარს და არ ფოკუსირდება სოციალურ და კულტურულ საკითხებდზე, რომელსაც ცენტრალური მნიშვნელობა აქვს ფეზერისა და როკველისთვის.Justin Raimondo, "Confessions of an Obama Cultist," AntiWar.Com (Randolph Bourne Institute, March 8, 2008); Raimondo, Reclaiming. The openly gay Raimondo—see Justin Raimondo, In Praise of Outlaws: Rebuilding Gay Liberation (San Francisco: Students for a Libertarian Society 1979)—may be as dismissive of so-called "beltway libertarianism" as Rockwell, but he shows no signs of uncritically embracing the right-libertarianism of Hoppe and others.

 სქოლიო 

 ბიბლიოგრაფია 


















კატეგორია:ლიბერალიზმი