ცამეტი კოლონიის სამზარეულო

ცამეტი კოლონიის სამზარეულო მოიცავს კოლონიური შეერთებული შტატების საკვებს, პურს, კვების ჩვევებსა და სამზარეულოს მეთოდებს. 

1776 წლამდე დაწყებულ პერიოდში რიგმა მოვლენებმა გამოიწვია ამერიკელი კოლონისტების რაციონის მკვეთრი შეცვლა. რადგანაც მათ აღარ შეეძლოთ დაყრდნობილიყვნენ ბრიტანეთისა და დასავლეთ ინდოეთის იმპორტს. კოლონისტების სამეურნეო პრაქტიკამ ყურადღება გაამახვილა მთლიანად თვითკმარობაზე. Breen, p. 199. 

 რეგიონი 

 ვირჯინია 
მე -17 საუკუნის დასაწყისში ინგლისელი ემიგრანტების პირველმა ტალღამ დაიწყო ჩასვლა ჩრდილოეთ ამერიკაში, ძირითადად დასახლდნენ ჩესაპიკის ყურის გარშემო ვირჯინიასა და მერილენდის შტატებში. ვირჯინიელ მკვიდრებში გაბატონდნენ დიდგვაროვნები თავიანთი მსახურებით (მრავალი კავალიერი იყო, რომლებიც ინგლისში სამოქალაქო ომის შემდეგ გაიქცნენ 1642–51 წლებში) და სამხრეთ ინგლისიდან ღარიბი გლეხები. საჭმელი გაცილებით უხვი იყო ამერიკის სამხრეთით, ვიდრე ინგლისში. ხორცი უხვი იყო და ყველანი, მდიდარი თუ ღარიბი, დღეში რამდენიმე ხორცის კერძს მიირთმევდნენ. Megan E. Edwards, "Virginia Ham: The Local and Global of Colonial Food and feeding." Food and  19.1-2 (2011): 56-73. Katherine E., Colonial Virginia's Cooking Dynasties (U of South Carolina Press, 2004). 

 Ახალი ინგლისი 
ახალ ინგლისში დიდი რაოდენობით იყო ველური ბუნება და ზღვის პროდუქტები. გამომცხვარი ლობიო და ბარდის ფაფა ყოველდღიური საკვები იყო, განსაკუთრებით ზამთარში და მას ჩვეულებრივ უხეში, მუქ პურთად ერთად მიირთმევდნენ. თავდაპირველად, იგი მზადდებოდა ხორბლისა და სიმინდის (სიმინდის) ნარევით, მაგრამ 1660-იან წლებში გაჩნდა დაავადება, რომელსაც ხორბლის ჟანგი უწოდეს, რის შემდეგაც იგი მზადდება ჭვავისა და სიმინდისგან, რის შედეგადაც შეიქმნა ის, რაც მოგვიანებით "ჭვავის ინჯუნს" უწოდებდნენ. ბოსტნეული კარგად მოხარშული ხორცი პოპულარული კერძი იყო და ისინი ერთად მზადდებოდა და არა ცალკე. საცხობი ახალი ინგლისელების განსაკუთრებით საყვარელი იყო და ახალი ინგლისი წარმოშობდა კერძებს, რომლებიც დღეს ამერიკულად განიხილება, როგორცაა მაგალითად, ვაშლის ღვეზელი და მადლიერების დღისადმი გამომცხვარი ინდაური. Fischer, pp. 74, 114, 134–39. 

 ამერიკის რევოლუციამდელი რაციონი 

 ჩრდილოეთის კოლონიები 
ახალ ინგლისში რაციონის განსაკუთრებული მახასიათებელი იყო საკვების სეზონური ხელმისაწვდომობა. Oliver, pp. 6–19. მიუხედავად იმისა, რომ სამხრეთ კოლონიებში მეურნეობა წლის უმეტესი პერიოდის განმავლობაში ხდებოდა, ჩრდილოეთის მზარდი სეზონები უფრო შეზღუდული იყო, რაც ზღუდავდაა ახალი ხილისა და ბოსტნეულის ხელმისაწვდომობას. ამასთან, სანაპირო კოლონისტების ოკეანესთან სიახლოვემ მათ ახალი თევზების სიმრავლე მოუტანა, რამაც მთელი წლის რაციონი განსაზღვრა, განსაკუთრებით ჩრდილოეთით. ხორბალი, ძირითადი მარცვლეულია, რომელიც ინგლისურ პურში გამოიყენებოდა. ჩრდილოეთით მოყვანა და ხორბლის იმპორტი თითქმის შეუძლებელი იყო და ძლიან ძვირი ღირდა. Pillsbury, p. 25. შემცვლელებში შედიოდა სიმინდი (სიმინდი) სიმინდის მარცვლის სახით . ჯონიკეიკი ზოგადად ითვლებოდა ხორბლის პურის ცუდ შემცვლელად, მაგრამ ის მიიღეს როგორც ჩრდილოეთ, ასევე სამხრეთ კოლონიებში მცხოვრებლებმა. Oliver, p. 22. 

 სამხრეთ კოლონიები 
ჩრდილოეთისგან განსხვავებით, სამხრეთს არ გააჩნდა ცენტრალური კულტურული წარმოშობა ან ერთიანი კულინარიული ტრადიცია. სამხრეთ კოლონიები ასევე უფრო მრავალფეროვანი იყო სოფლის მეურნეობის პროდუქციით. მონებმა და ღარიბმა ევროპელებმა ერთნაირი რაციონი გაიზიარეს, რომელიც დაფუძნებულია მკვიდრი ახალი სამყაროს ბევრ კულტურაზე. სოფლად ღარიბი ხშირად ნადირობდა და ჭამდა ციყვს, ოპოსუმს, კურდღელს და სხვა ტყის ცხოველებს. დამარილებული ან შებოლილი ღორის ხორცი ხშირად ავსებს ბოსტნეულის დიეტას. "ბრინჯის სანაპიროზე" მყოფი პირები ჭამდნენ ბრინჯის დიდ რაოდენობას, ხოლო სამხრეთელი ღარიბები და მონები სიმინდის მარცვლებს იყენებდნენ პურებსა და ფაფებში. ხორბალი არ იყო ვარიანტი სამხრეთ კოლონიების უღარიბესი მოსახლეობის უმეტესობისთვის. Pillsbury, p. 18. 

მეთვრამეტე საუკუნეში ჩესაპეკის მხარე ჯერ კიდევ ენდობოდა შინ დამზადებულ სიდრს, როგორც პირველ სასმელს.  მცირე ზომის მცენარეთა ოჯახებში ქალები პასუხისმგებელნი იყვნენ სასმელის წარმოებაზე და ეყრდნობოდნენ ადგილობრივ პროდუქტებს სხვადასხვა სიდრის დასამზადებლად.  ეს წარმოება სეზონური იყო, რადგან მხოლოდ მსხვილ მწარმოებლებს ჰქონდათ თანხები და ტექნოლოგია, რომელიც საჭიროა მთელი წლის განმავლობაში ალკოჰოლის წარმოებისთვის.  

სამხრეთ კოლონიები კულტურულად შეიძლება დაიყოს მაღალ და დაბლობ მხარეებად და ეს განსხვავება ჩანს ორი რეგიონის რაციონსა და საკვების მომზადებაში. მაღალი რეგიონების რაციონში ხშირად შედიოდა კომბოსტო, სიმინდი, ლობიო, თეთრი კარტოფილი. მაშინ, როცა მაღალი რეგიონის მდიდარი თეთრკანიანთა უმეტესობა თავს არიდებდა აფრიკიდან შემოტანილ კულტურებს, რადგან ისინი ასოცირებული იყო და ასახავდა შავი მონების სოციალურ დაქვემდებარებას. მათ, ვისაც ხორბლის მოშენება ან შეძენა შეეძლო, ხშირად სუფრაზე ორცხობილა ჰქონდათ, ღორის ჯანსაღ ნაწილთან ერთად. დამარილებული ღორის ხორცი წარმოადგენდა ნებისმიერი კერძის ძირითად ნაწილს, რადგან მას იყენებდნენ ბოსტნეულის არომატის მისაღებად, გარდა ცილის პირდაპირი მოხმარებისა. Pillsbury, pp. 47–48. 

სანაპირო დაბლობებს უფრო მრავალფეროვანი რაციონი ჰქონდათ. განსაკუთრებით ჩარლსტონისა და ახალი ორლეანის მიმდებარე ტერიტორიას, რომელიც ასევე მოიცავს აკადიის საფრანგეთის ლუიზიანის რეგიონების დიდ ნაწილს და მის მიმდებარე ტერიტორიას. აქ დიდი გავლენა მოახდინეს აფრიკელებმა და კარიბულმა კუნძულებმა, აგრეთვე ფრანგებმა. ბრინჯმა დიდი როლი ითამაშა რაციონის ჩამოყალიბებაში. გარდა ამისა, მაღალმთიანეთისგან განსხვავებით, დაბლობის ხალხი პროტეინს ძირითადად ზღვის სანაპიროდან და მონადირებული ხორციდან იღებდა. რაციონის დიდი ნაწილი მოიცავდა წიწაკის გამოყენებას, ისევე როგორც დღეს. Pillsbury, p. 49. მიუხედავად იმისა, რომ ამერიკელ კოლონისტებს თანდაყოლილი დამოკიდებულება ჰქონდათ ფრანგული საკვებისადმი, ისევე როგორც ბევრი მშობლიური საკვების მიმართ, ფრანგებს ასეთი ზიზღი არ ჰქონიათ ძირძველი საკვები პროდუქტების მიმართ. პირიქით, მათ მადლიერება გამოხატეს მშობლიური ინგრედიენტებისა და კერძების მიმართ. Smith, Oxford Encyclopedia of Food and Drink, Vol. 2, p. 149. 

 სქოლიო 

კატეგორია:აშშ-ის კულტურის ისტორია
კატეგორია:ცამეტი კოლონიის სამზარეულო