ალექსი ანტონოვი

ალექსი ინოკენტის ძე ანტონოვი (დ. 27 სექტემბერი  [ძვ. სტ. 15 სექტემბერი], გროდნო — გ. 18 ივნისი, 1962, მოსკოვი, დაკრძ. წითელ მოედანზე) — საბჭოთა სამხედრო მოღვაწე, არმიის გენერალი (1943), უმაღლესი მთავარსარდლობის შტაბის წევრი (1945), წითელი არმიის გენერალური შტაბის უფროსი (1945–1946), ვარშავის პაქტის ქვეყნების გაერთიანებული შეიარაღებული ძალების შტაბის პირველი უფროსი (1955–1962). 

ბიოგრაფია
ოფიცრის ოჯახიდან. 1916 წლიდან იყო სამხედრო სამსახურში. დაამთავრა მ. ვ. ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემიის სამეთაურო (1931) და ოპერატიული (1933) ფაკულტეტები, გენშტაბის სამხედრო აკადემია (1937). 1941 წლის ივნისიდან იყო კიევის საგანგებო სამხედრო ოლქის შტაბის უფროსი. 1941 წლის აგვისტოდან — სამხრეთის ფრონტის შტაბის უფროსი (მონაწილეობდა გეგმის შემუშავებაში და 1941 წლის როსტოვის შეტევითი ოპერაციის განხორციელებაში), 1942 წელს — ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტისა, შემდეგ ამიერკავკასიის ფრონტის შავი ზღვის მეომართა ჯგუფისა და თავად ფრონტის უფროსი. 1942 წლის დეკემბრიდან ოპერატიული სამმართველოს უფროსი (1943 წლის მაისამდე) და გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილე. გენშტაბის უფროსის პირველი მოადგილე (1943–1945, 1946–1948, 1954–1955). ფრონტის ხაზზე ა. მ. ვასილევსკის ხშირი მგზავრობების დროს ფაქტობრივად ასრულებდა მის მოვალეობას; აკეთებდა ყოველდღიურ მოხსენებებს ფრონტის ვითარებაზე უმაღლესი მთავარსარდლის ბანაკში, იყო ი. ბ. სტალინის ერთ-ერთი მთავარი მრჩეველი სამხედრო საკითხებში.

გენერალური შტაბის სათავეში
გენშტაბის უფროსი (18 თებერვალი, 1945 – 25 მარტი, 1946), 1945 წლის 17 თებერვლიდან უმაღლესი მთავარსარდლის ბანაკის წევრი. თავი გამოიჩინა როგორც ანალიტიკური აზროვნების მქონე მხედართმთავარმა, რომელსაც შეეძლო მოწინააღმდეგის განზრახვის განჭრეტვა (1944 წლის ზაფხულ-შემოდგომის კამპანიების დროს ისე დაგეგმა დარტყმების მიყენების თანმიმდევრობა, რომ საბჭოთა მებრძოლების შეტევა ყოველ ჯერზე იწყებოდა იმ სტრატეგიული მიმართულებით, საიდანაც გერმანულ სარდლობას მხოლოდ გადაჰყავდა თავისი რეზერვები). განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებდა მოულოდნელი დარტყმების მონოპოვრებზე. ანტონოვის მონაწილეობით დაიგეგმა ყველა მნიშვნელოვანი შეტევითი ოპერაცია, მათ შორის: ბელორუსიის ოპერაცია (1944), აღმოსავლეთ პრუსიის ოპერაცია (1945), ვისლა-ოდერის ოპერაცია (1945), ბერლინის ოპერაცია (1945). სსრ კავშირის სამხედრო წარმომადგენელი იალტისა და პოტსდამის კონფერენციებზე. 

1948–1949 წლებში იყო ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სარდლის პირველი მოადგილე, 1950–1954 წლებში — სარდალი. 1955–1962 წლებში ვარშავის ხელშეკრულების ორგანიზაციის გაერთიანებული შეიარაღებული ძალების შტაბის უფროსი.

სამხედრო წოდებები
 პრაპორშჩიკი — 1917
 პოლკოვნიკი — 2 დეკემბერი, 1935
 ბრიგადის მეთაური — 16 ივლისი, 1937
 გენერალ-მაიორი — 4 ივნისი, 1940
 გენერალ-ლეიტენანტი — 27 დეკემბერი, 1941
 გენერალ-პოლკოვნიკი — 4 აპრილი, 1943
 არმიის გენერალი — 7 აგვისტო, 1943

ჯილდოები
რუსეთის იმპერიის ჯილდო
 წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენი წარწერით „მამაცობისთვის“ (1917)

სსრ კავშირის ჯილდოები
 გამარჯვების ორდენი (№ 12 — 04.06.1945)
 ლენინის ორდენის სამგზის კავალერი (21.02.1945, 14.09.1946, 22.09.1956)
 წითელი დროშის ორდენის ოთხგზის კავალერი (13.12.1941, 27.03.1942, 3.11.1944, 20.07.1949)
 სუვოროვის I ხარისხის ორდენის ორგზის კავალერი (22.02.1943, 29.07.1944)
 კუტუზოვის I ხარისხის ორდენი (22.02.1944)
 სამამულო ომის I ხარისხის ორდენი (17.05.1943)
 მედალი „კავკასიის დაცვისთვის“ (1942)
 მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გერმანიაზე გამარჯვებისათვის“
 მედალი „იაპონიაზე გამარჯვებისთვის“ (1945)
 საიუბილეო მედალი „საბჭოთა არმიისა და საზღვაო ძალების 30 წელი“ (1948)
 საიუბილეო მედალი „სსრ კავშირის შეიარაღებული ძალების 40 წელი“ (1958)
 რესპუბლიკის რევოლუციური სამხედრო საბჭოს საპატიო იარაღი

უცხოური ჯილდოები
 დიდი ჯვრის კავალერი „სამხედრო მამაცობისთვის“ („Virtuti militari“, პოლონეთი)
 საპატიო ლეგიონის ორდენის მეთაურის ჯვარი (1944, საფრანგეთი)
 თეთრი ლომის პირველი ხარისხის ორდენის დიდი ჯვარი (1945, ჩეხოსლოვაკია)
 1939 წლის სამხედრო ჯვარი (1945, ჩეხოსლოვაკია)
 პარტიზანული ვარსკვლავის პირველი ხარისხის ორდენი (იუგოსლავია)
 „ხალხის წინაშე დამსახურებისთვის“ პირველი ხარისხის ორდენი (იუგოსლავია)
 წითელი დროშის ორდენი (მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა)
 მედალი „მონღოლეთის სახალხო რევოლუციის 50 წელი“ (მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა)
 მედალი „იაპონიაზე გამარჯვებისთვის“ (მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა)
 წმინდა ალექსანდრეს ორდენის დიდი ჯვარი ხმლებით (1946, ბულგარეთის სახალხო რესპუბლიკა)
 „კორეის განთავისუფლებისთვის“ (1948, ჩრდილოეთი კორეა)

 ბიბლიოგრაფია 
 Гаглов И. И. Генерал армии А. И. Антонов. 2-е изд. М., 1987;

 Harold Shukman. Stalin’s Generals. — New York: Grove Press, 1993.
 Bonn, Keith E. Slaughterhouse: Handbook of the Eastern Front. — Aberjona Press, 2005.
 S. M. Shtemenko. The Soviet General Staff. Progress Publisher, Moskva.

 Seweryn Bialer. Stalin and His Generals: Soviet Military Memoirs of World War II (англ.). — Pegasus, 1983. — ISBN 978-0-672-53597-0.

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 27 სექტემბერი
კატეგორია:დაბადებული 1896
კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ივნისი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1962
კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის პრაპორშჩიკები
კატეგორია:სსრკ-ის არმიის გენერლები
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები
კატეგორია:რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილეები
კატეგორია:შტაბის უფროსები დიდ სამამულო ომში
კატეგორია:საბჭოთა არმიის გენერალური შტაბის უფროსები
კატეგორია:სსრკ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სსრკ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
კატეგორია:სკკპ-ის XIX ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:სკკპ-ის XX ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:ფრუნზეს სამხედრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:დაკრძალულები ნეკროპოლში კრემლის კედელთან
კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები