ვარდის მოედანი

ვარდის მოედანი — მოედანი თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). თბილისის 1850, 1884 და 1887 წლების გეგმებზე, ავლაბრის ძველი მოედნის (კახეთის, ახლანდელი ავლაბრის) ჩრდილოეთით, ხოჯავანქის ეკლესიისაკენ მიმავალ გზასთან დატანილია „Лобная плошадь“, რომლის ქართული შესატყვისია „თხემის მოედანი“, ადგილი, სადაც დამნაშავეთა სიკვდილით დასჯა ხდებოდა. XIX საუკუნის თბილისში დამნაშავეთა სიკვდილით დასჯის (ჩამოხრჩობის) შესახებ ცნობას ვხვდებით ორი მწერლის — ალექსანდრე დიუმასა და ილია ჭავჭავაძის თხზულებებში. 1858 წლის მიწურულს ალექსანდრე დიუმა თბილისში გამოემგზავრა. როგორც მწერალი მოგვითხრობს, თბილისს მიახლოებულმა (ავლაბრის მხრიდან) შენიშნა:

ამის შემდეგ „ივერიაში“ ილია ჭავჭავაძემ გამოაქვეყნა მოთხრობა „სარჩობელაზედ“, ისევ ავლაბარში კაცის ჩამოხრჩობის ამბავი. ორივე მოქმედება ავლაბრის უბანში ხდება და სახრჩობელა იქ არის გამართული. მოგვიანებით აქ ხდებოდა მსჯავრდებულთა გაროზგვა, აქედან მოდის მოსახლეობის მიერ შერქმეული სახელწოდებაც „Розговая площадь“. 1884 წლის თბილისის გეგმის შემქმნელ ნ. კლემენტიევს, მისსავე გამოცემულ და შევსებულ 1898 წლის თბილისის „Лобная плошадь“-ის ნაცვლად დატანილი აქვს მოედანი სახელით „Розовая плошадь“ — „ვარდის მოედანი“. ასეა შეტანილი თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩებისა და მოედნების სიაშიც. მოედნის სახელის შეცვლა იმაზე მიუთითებს, რომ აქ, აღნიშნულ მოედანზე XIX საუკუნის 90-იან წლებში (შეიძლება უფრო ადრეც) დამნაშავეებს სიკვდილით აღარ სჯიდნენ. მოედნის ახალი სახელი „ვარდი“, როგორც ჩანს, აღნიშნულ მოედნზე დაღვრილი სისხლის და ჩადენილი სისასტიკის სიმბოლურ გამოხატულებას წარმოადგენდა. გავიდა დიდი ხანი და უკვე ბოლშევიკებმა იმავე ადგილს ასევე სიკვდილით დასჯილი ბაქოს 26 კომისრის სახელი დაარქვეს. მაგრამ ძველი ავლაბრელები ამ მოედანს მაინც ვარდის მოედანს ეძახდნენ (ასევე იყო ვარდის ქუჩა, შესაბამისად — 26 კომისრის ქუჩა, ახლანდ. ჰამლეტ გონაშვილის ქუჩა). ახლა ისევ ვარდის მოედანი ეწოდება. მისი დიდი ნაწილი ავლაბრის ბაზარს უკავია.

 ლიტერატურა 

კატეგორია:ისნის რაიონის მოედნები