მამია დუმბაძე

მამია ქიშვარდის ძე დუმბაძე (დ. 3 ივნისი, 1915, ზენობანი — გ. 25 მარტი, 1990, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1959), პროფესორი (1960), საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე.

ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის უმაღლესი სასოფლო-სამეურნეო კომუნისტური კსლა, 1938 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1942 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში; 1958-1989 წლებში იგი იყო საქართველოს შუა საუკუნეების ისტორიის განყოფილების გამგე; იკვლევდა საქართველოს ფეოდალური ხანის სოციალურ-ეკონომიკურ, პოლიტიკურ და კულტურული ისტორიის საკითხებს; არის რამდენიმე მონოგრაფიის ავტორი და კოლექტიური გამოკვლევების - „თბილისის ისტორიის“, საქართველოს ისტორიის რამდენიმე სახელმძღვანელოს (ქართულ და რუსულ ენებზე) თანაავტორი, აგრეთვე „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ რვატომეულის რედკოლეგიის წევრი.

ბიბლიოგრაფია
ისტორიკოსი დიმიტრი ბაქრაძე, ბათუმი, 1950
აღმოსავლეთ კახეთის (საინგილოს) ისტორიიდან, თბილისი, 1953
დასავლეთ საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბილისი, 1957
ნიკო ბერძენიშვილი, თბილისი, 1964
რუსთაველის საქართველო, თბილისი, 1966

ლიტერატურა

რესურსები ინტერნეტში

კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი
კატეგორია:დაბადებული 1915
კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1990
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები