არტიურ ადამოვი

არტიურ ადამოვი (; დ. 23 აგვისტო, 1908, კისლოვოდსკი — გ. 15 მარტი, 1970, პარიზი) — ფრანგი დრამატურგი, ესეისტი, მთარგმნელი, წარმოშობით სომეხი. 

ბიოგრაფია
მის პირველ ლექსებში სიურრეალიზმის გავლენა იგრძნობა. ფაშისტურ საკონცენტრაციო ბანაკში განცდილი ტანჯვა აღწერა „საშინელ დღიურში“ (1943). უიმედობითაა გამსჭვალული მისი ავტობიოგრაფიული მოთხრობა „აღსარებაც“ (1946). პიესებით — „პაროდია“ (1947, გამოქვეყნდა 1950), „შემოსევა“ (1950), „დიდი და პატარა მანევრი“ (1953), „ყველანი ყველას წინააღმდეგ“ (1953), „მოძრაობის აზრი“ (1955) — ბეკეტსა და იონესკოსთან ერთად საფუძველი ჩაუყარა ავანგარდისტულ, ე. წ. „აბსურდის თეატრს“. მომდევნო პერიოდის პიესებში „პაოლო პაოლი“ (1957), „მე არა ვარ ფრანგი“ (1958), „გაზაფხული 71“ (1961), „Off limits“ (1968) და სხვ. მებრძოლი რეალისტური დრამატურგიის ტენდენციები შეინიშნება. თავისი ცხოვრება ასახა მოგონებათა წიგნში „ადამიანი და ბავშვი“ (1968).

ლიტერატურა

სქოლიო

კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები
კატეგორია:ფრანგი ესეისტები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით