კონსტანტინე VII

კონსტანტინე VII პორფიროგენეტი (დ. 905, კონსტანტინოპოლი — გ. 9 ნოემბერი, 959, იქვე) — ბიზანტიის იმპერატორი 913-920 და 945-959 წლებში. მაკედონელთა დინასტიის წარმომადგენელი. 920 წლამდე მისი რეგენტები მართავდნენ ქვეყანას, 920-945 წლებში თვითონ მართავდა მხოლოდ ნომინალურად. დამოუკიდებელი მმართველობის დროიდან კონსტანტინე VII არსებითად დედაქალაქის მსახურული არისტოკრატიის ინტერესებს გამოხატავდა. ეომებოდა არაბებს. ბიზანტიის ჯარებმა მდინარე ევფრატამდე მიაღწიეს. 

ზედწოდება
იმპერატორს წარმოშობის უბრალო ფესვები ჰქონდა. ის იყო ბასილი I-ის შვილიშვილი, რომელმაც საფუძველი დაუდო მაკედონელთა დინასტიას ბიზანტიის იმპერიის ტახტზე.

კონსტანტინეს ზედწოდება „პორფიროგენეტი“ კი („პორფირის დარბაზში დაბადებული“) აღნიშნავდა იმ ფაქტს, რომ იგი სასახლის პორფირით მორთულ დარბაზში დაიბადა, როგორც იმპერატორის შვილი და მისი კანონიერი მემკვიდრე. 

თხზულებები
მისი ინიციატივით და ზრუნვით გამოდიოდა კომპილაციური ხასიათის ენციკლოპედიური კრებულები. ავტორია რამდენიმე თხზულებისა, კერძოდ, მან დაწერა წიგნები:
„ცერემონიების შესახებ“
„სახელმწიფოს მართვის შესახებ“
„ბიზანტიის იმპერიის ისტორია“ (817 წლიდან მის დრომდე)
„ბასილი I-ის მმართველობის შესახებ“.

წიგნები ბიზანტიის ისტორიის უძვირფასესი წყაროა, შეიცავს უაღრესად საინტერესო მასალას იმპერიის პოლიტიკური და სოციალური ისტორიის, აგრეთვე, მისი მეზობელი ხალხების შესახებ. 

თხზულებები კონსტანტინე პორფიროგენეტს წარმოგვიდგენს, როგორც უაღრესად განათლებულ, საინტერესო და მრავალმხრივ პიროვნებას. 

 ლიტერატურა 

კატეგორია:ბიზანტიის იმპერატორები
კატეგორია:დაბადებული 905
კატეგორია:გარდაცვლილი  9 ნოემბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 959
კატეგორია:მაკედონელთა დინასტია
კატეგორია:X საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით