ზაქარო

ზაქარო — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, გალავნის ადმინისტრაციულ ერთეულში. 

ზაქარო მდებარეობს მდინარე თეზმის (არაგვის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 770 მ-ზე, მცხეთიდან 19 კმ დაშორებით.

ისტორია
გვიანდელ შუა საუკუნეებში ზაქარო კახეთის სამეფოს მემარცხენე ანუ „რუსთველის” სადროშოს შემადგენლობაში შედიოდა. სოფელი ზაქარას სახელით იხსენიება კახეთის მეფის დავით II-ის (იმამყული-ხანის) 1722 წლის „ღმრთაების გუჯარში”, რომლის თანახმადაც მეფემ ზაქარო მძორეთთან, ბიწმენდთან და საგურამოსთან ერთად მარტყოფის სამწყსოს უბოძა. ვახუშტი ბატონიშვილი ზაქარას კახეთის სოფლებს შორის, გარდან-საგურამოს მხარეში მოიხსენიებს. XIX საუკუნიდან დამკვიდრდა სახელწოდება „ზაქარო“.

სოფლის აღმოსავლეთით, სოფელ გალავნისკენ მიმავალ საავტომობილო გზის პირას, დგას გვიანდელი შუა საუკუნეების კვირაცხოვლის ერთნავიანი ეკლესია; სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით — VIII–IX საუკუნეების ერთნავიანი ეკლესია — შინდიანის ხატი, რომელშიც შემორჩენილია გვიანდელი შუა საუკუნეების მოხატულობის ნაშთი. სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 2–3 კმ-ზე, ყანებში კიდევ ერთი ერთნავიანი დაზიანებული ეკლესიაა — ცაცხვიანის ხატი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 558 ადამიანი.

 აღწერის წელი  მოსახლეობა 2002  697 2014  558 

ლიტერატურა

სქოლიო

კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები