ზმა

ზმა — ქართული ლექსწყობის ტერმინი; სიტყვის ან მათი ნაწილების საგანგებო მიჯრით წარმოქმნილი სხვა სიტყვა, რომელიც გამოხატავს ავტორის შეფარულ აზრს, ჩანაფიქრს. მას ხშირად მიმართავდნენ იოანე შავთელი, ჩახრუხაძე, თეიმურაზ II, დავით გურამიშვილი, ბესიკი, დავით რექტორი, აკაკი წერეთელი და სხვ. ქართულ პოეზიაში მიღებული იყო სალაღობოდ, საპაექროდ, შემდგომ — ცენზურის თვალის ასახვევად.

ზმის მაგალითია: „მაღლით წვიმა მოდიოდა, ნაბადმა ვერ დამფარაო, დამასველა მან თავიდან ფეხებამდე მასხა რაო“ (ა. წერეთელი). აქ ზმის მეშვეობით მოწინააღმდეგე მხარე შეფარვით თავიდან ფეხებამდე მასხარადაა გამოყვანილი. 
იხილეთ აგრეთვე
 კალამბური
 ლიტერატურა 

 ერისთავი რ., „ზმა“, ჟურნ. „თეატრი“, 1887, №6–7. — გვ. 19–23.  

კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები
კატეგორია:ქართული პოეზია