სარქარი

სარქარი (სპარს. სარქარ — ზედამხედველი, უფროსი):
 გვიანდელ ფეოდალურ საქართველოში:
 უფროსი, ზედამხედველი, მუშათუხუცესი; სამეურნეო დარგის მოხელე. სარქათების უფროსს სარქარბაში ერქვა.
 ერთგვარი ხაზინა, სხვადასხვანაირი საქონლის, სურსათისა და ფულის სათავს-საწყობი. სარქარს სარქარდარი განაგებდა.
 მორიგე ჯარის სარქარი  (სარქარდა, სარქარდარი) სამხედრო-ადმინისტრაციულ ფუნქციებს  აღასრულებდა (ჯარის „დაძახება“-გამოყვანა და მეთაურობა, ლაშქარს „დაკლებულთა“ და მაროდიორთა დასჯა).
 შუა აზიაში და ამიერკავკასიის ზოგიერთ ნაწილში:
 სახელმწიფო მოხელე, რომელიც სახაზინო აკრეფებს ხელმძღვანელობდა.
 რუსეთის იმპერიაში:
 ბაქოს გუბერნიის შემახისა და გეოქჩაის მაზრებში და ელიზავეტპოლის გუბერნიის ზოგიერთ ნაწილში ეწოდებოდა მომთაბარეთა ჯოგების ზედამხედველებს.

წყარო
ქართული სამართლის ძეგლები, ი. დოლიძის გამოც., ტ. 12-3, თბ., 1965—1970; ტ. 5-6, თბ., 1974—1977

ლიტერატურა
მასალები საქართველოს ეკონომიური ისტორიისათვის დანართი 1, 2, 3 წიგნების ლექსიკონი და საძიებლები, შეადგინა მ. ბერძენიშვილმა, თბ., 1957;
სურგულაძე ი., საქართველოს სახელმწიფოსა და სამართლის ისტორიისათვის, ტ. 1, თბ., 1952;

 სქოლიო 

კატეგორია:ფეოდალური საქართველო