სიესტა

ჩვეულება მოხსენიებულია V საუკუნის ავტორის, სიდონიუს აპოლინარის, წერილებში: „სადილის შემდეგი სიესტა ყოველთვის ხანმოკლეა და ზოგჯერ წყდება“.

სიტყვის „siesta“ და ზმნის „sestear“ წარმოშობა ლათინურ „hora sexta“-შია („მეექვსე საათი“, ანუ შუადღე). ეს იყო დაახლოებით 12-15 საათს შორის დრო, როდესაც სამუშაოს დროს შესვენებას ჰქონდა ადგილი.  

ბევრ რეგიონში საწარმოები და დაწესებულებები 2–4 საათით იკეტება, რათა ადამიანებს დღის განმავლობაში დასვენებისა (ზოგ შემთხვევაში — ძილის) შესაძლებლობა ჰქონდეთ და ოჯახთან დრო გაატარონ

სიესტის ტრადიციად ქცევის მაგალითებია შემდეგი ადგილები: ესპანეთი, ალბანეთი, ბანგლადეში, ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ბრაზილია, ჩინეთი, კვიპროსი, საბერძნეთი, ინდოეთი, ირანი, ერაყი, ისრაელი, იტალია (სამხ.), მალტა, მავრიტანია, მონტენეგრო, ჩრდილოეთი აფრიკა, პაკისტანი, ფილიპინები, სერბეთი, ტაივანი, ვიეტნამი, სალვადორი და დომინიკელთა რესპუბლიკა.

მიუხედავად იმისა, რომ ტერმინი „სიესტა“ დღის ძილს აღნიშნავს, თავად სიესტის პერიოდი ხშირად აღწერილია როგორც „სტრესის მოხსნის“ დრო. თუ ესპანელები იძინებენ, ბევრი მათგანი უბრალოდ დივანზე ჩაეძინება და არა — პიჟამას ჩაიცვამს და საწოლში დაწვება.

 სქოლიო 

ლიტერატურა
 Ebert, D., K.P. Ebmeier, T. Rechlin, and W.P. Kaschka, «Biological Rhythms and Behavior», Advances in Biological Psychiatry. ISSN 0378-7354

კატეგორია:ძილი