მოხუცი და ზღვა

მოხუცი და ზღვა () — ერნესტ ჰემინგუეის მოთხრობა, რომელიც დაიწერა კუბაში, 1951 წელს, ხოლო გამოქვეყნდა — 1952 წელს. ეს არის ავტორის უკანასკნელი მნიშვნელოვანი ნაწარმოები. მოთხრობისთვის ჰემინგუეის ნობელის პრემია მიენიჭა.

 სიუჟეტი 

ეს ალეგორიული ნაწარმოებია. მოთხრობის მთავარი გმირი, მოხუცი სანტიაგო, თითქოს მართლაც განიცდის მარცხს, მთელი ოთხმოცდახუთი დღის ტანჯვისა და წანწალის შემდეგ უშველებელ თევზს გადაეყრება, რის ვაივაგლახით დაიჭერს, მაგრამ საბოლოოდ ზვიგენები წაართმევენ, თვითონ კვლავ ხელცარიელი ბრუნდება შინ, მშიერი და გაწამებული. ამის მიუხედავად, ეს მოთხრობა მაინც ადამიანის უძლეველობასა და სულის გაუტეხლობაზეა. მისი ფინალი მაინც საოცრად ოპტიმისტურია და ამით განსხვავდება ავტორის სხვა ნაწარმოებებისაგან.

 კრიტიკა 
მოთხრობამ სხვადასხვაგვარი შეფასება დაიმსახურა. ზოგი მას მარტოობის, ტანჯვისა და ტრაგედიის სიმბოლოდ მიიჩნევდა, ზოგს კი — გმირობისა და მამაცობის საწყისად. თვითონ ჰემინგუეიმ მოთხრობაზე შემდეგი რამ თქვა: 

 ლიტერატურა 
 ერნესტ ჰემინგუეი - ტომი IV, "ლიტერატურა და ხელოვნება", თბილისი, 1965, 342-343 გვ.

 სქოლიო 

კატეგორია:1952 წლის მოთხრობები
კატეგორია:ერნესტ ჰემინგუეის მოთხრობები