იოჰან იაკობ შოიხცერი

იოჰან იაკობ შოიხცერი ( დ. 2 აგვისტო 1672, ციურიხი — გ. 23 ივნისი 1733, იქვე) — შვეიცარიელი ბუნებისმეტყველი. გერმანიის მეცნიერებათა აკადემიის „ლეოპოლდინას“ წევრი. 

შეიხცერი სწავლობდა ალტდორფსა და უტრეხტში. 1696 წლიდან — ქალაქის მეორე ექიმი, ხოლო მოგვიანებით ქალაქ ციურიხის ექიმი. 1710 წლიდან მათემატიკის პროფესორი, 1733 წლიდან ფიზიკის პროფესორი ციურიხის ერთ-ერთ გიმნაზიაში. სწავლობდა ალპების მყინვარებსა და გეოლოგიურ აგებულებას. გამოაქვეყნა რიგი ნაშრომი პალეონტოლოგიასა და გეოლოგიაში. 

იოჰან იაკობ შოიხცერი იზიარებდა შეხედულებას მსოფლიო წარღვნის შესახებ, რომლის შედეგად წარმოიშვნენ დანალექი ქანები მათში განამარხებულ ცხოველთა ნაშთებით (1708). ამრიგად დილუვიონისტი იყო. აღწერა არაერთი სახეობის განამარხებული მცენარე და ცხოველი. 1700 წელს აღმოაჩინა სალამანდრას მსხვილი განამარხებული ჩონჩხი (Andrias Scheuchzeri Cuvier), რომელიც მიიჩნია ადამიანის ჩონჩხად. 

 თხზულება 
 Physica sacra..., iconibus aeneis illustrata procurante..., t. 1—4.

 რესურსები ინტერნეტში 
 იოჰან იაკობ შოიხცერი — ცნობები 
 Herbarium diluvianum, 1723.

 ლიტერატურა 
 Steiger R., Johan Scheuchzer (1672-1733), Z., 1927.

სქოლიო

კატეგორია:შვეიცარიელი გეოლოგები